شیرشاه KFP

🔰🔰🔰 Ali A. Saberi

کرونا، پایان یک ایدئولوژی؟!

✒ سیاوش مهر

جمهوری اسلامی آگاهانه و علیرغم هشدارهای پیاپی، ویروس کرونا را به ایران دعوت کرد و تا توانست بر گسترش آن سرپوش گذاشت.
تصور اولیه حاکمان مذهبی این بود که این بیماری نیز همچون بقیه ی بلایای چهل سال گذشته، مختص مردم عادی است و حاکمان و اطرافیانشان باتوجه به دستیابی به امکانات بالای پزشکی و بیمارستانهای مجهز در داخل و خارج، از شر آن در امان می مانند.
ایشان قطعا وقوع و گسترش کرونا را برگی سیاسی برای خانه نشین کردن و به حاشیه راندن اعتراضات مردمی در دوران اخیر ورشکستگی اقتصادی می دیدند.
عده ای از ایشان نیز قطعا چشم طمع به دلالی لوازم و داروهای مرتبط با این بیماری دوخته بودند تا همچون همیشه از این فاجعه، یک فرصت برای چپاول و غارت جیبهای مردم بسازند؛ کمااینکه نایاب شدن ماسک و لوازم ضدعفونی و ... گواه این موضوع بوده است.

اما روایت ویروس کرونا تنها این نبود. این بیماری همانطور که طاعون در قرون وسطی به قلب کلیسا کوبید؛ قلب مرکز تشیع و اسلام سیاسی را همراه با تمام باورهایش نشانه گرفت!
این ویروس اکنون ناجوانمردانه می کشد؛ ضعفا و فقرا را بیشتر از حاکمان و ثروتمندان؛ اما خیلی چیزهای دیگر را نیز به چالش طلبیده است.

کرونا انتهای یک تونل سیاه و در نهایت وحشت از مرگ گروهی است که البته در پشت آن نور خردورزی است.
بیماری کرونا به اضافه ی تمام وقایع تلخ رخ داده در چهل سال گذشته همچون دزدیهای کلان و اختلاسهای بی پایان و زندگی لاکچری فرزندان آیت الله ها و مقامات ارشد حکومت دینی در مغرب زمین؛ به توده های مذهب زده ی این سرزمین نشان می دهد که خارج از اندیشه ورزی و خردگرایی، هیچ راه نجاتی نیست و دستگاه کاسبی دین و آداب و ایدئولوژی مذهبی، تا آنجا تهی است که توان نگهداری از خودش در برابر یک ویروس را ندارد.

پیدایش این ویروس در ایران، آن هم از شهر قم، نه تنها بازی حیرت انگیز تاریخ ایران است بلکه نوید دهنده یک تغییر بزرگ گفتمان تاریخی است:
مرکز نشر ایدئولوژی اسلامی و شیعی در ایران، با آن همه ادعا، توان رویارویی با یک ویروس را ندارد و برساخته هایش اعم از طب اسلامی و ادعیه و نذورات و امامزاده ها و... در هنگامه ی وقوع چنین بحرانی به پشیزی نمی ارزد!

همانان که چهارده قرن با چماق تکفیر و زورگویی دهان منتقدان به دین را می بستند و مهدورالدم می کردند؛ همانان که دروس الهی می دادند و داعیه نجات بشریت را داشتند؛ همانان که ادعای علم لدنی و قدرت ماورایی داشتند اکنون همانند جزامیان و فراریان به کنجی خلوت می خزند تا شاید راه گریزی در برابر ویروسی از خانواده سرماخوردگی بیابند؛ خنده دار نیست؟!

ما به گمان بسیار در نقطه پایان یک ایدئولوژی ایستاده ایم.
همانجا که باورمندترین افراد به دین و شریعت، در صف خرید "ماسک و مواد ضدعفونی" می ایستند چون می دانند در برابر این مرض عجیب و غریب، تنها باید به تجربه و دانش بشری امید ببندند و در دل امید داشته باشند که شاید از سرزمین کفار، رهاوردی نو برسد و دانشمندان غربی یا شرقی، دارویی نوین بسازند تا بلکه جماعت تنبل و بی خاصیت مسلمان، راه گریزی از مرگ بیابند.
اکنون چشمها را باید شست تا همان گونه ببینیم که فردوسی پاکزاد، خداوند را توصیف کرد:
"به نام خداوند جان و خرد"

حکیم نابغه توس در صدر شاهنامه، با زبان بی زبانی می گوید که بیرون از جان و خرد انسانی، هیچ خداوندی موجود نیست! اگر جامعه ایرانی این شجاعت را بیابد که هزار سال پس از آن بزرگمرد، مانند او به جهان و کِردِگارش بنگرد، راه امید را گشوده است اما اگر این تغییر پارادایم فکری را باز هم عقب بیاندازد، فجایعی بسیار بیشتر و مهیب تر از کرونا و همقطارانش در انتظار خواهد بود.
پاینده ایران

🌿@simorgh_atash

259 viewsedited 19:21