🔴 مسیح در مانوس
@SOCIAL_SCIENCE
✍ فرهاد امین پور
#بهروز_بوچانی پناهندهی کُرد ایلامیِ گرفتار در جزیرهی مانوس، بزرگترین جایزهی ادبی استرالیا (ویکتوریا) را به خاطر نوشتن رُمان «هیچ دوستی به جز کوهستان» از آن خود کرد. این سومین جایزهی معتبری است که کُردها در دو سال گذشته از آن خود کردهاند. اما آیا گرفتن جوایز بزرگی چون نوبلِ صلح، نوبلِ ریاضی (فیلدز)، ویکتوریا و... میتوانند بخشی از رنج و آوارگی تاریخیِ کُردها را التیام ببخشند؟ پاسخ به این سئوال آسان نیست. ظاهراً در تقدیر دردناک کُردها، فروزش و پیدایی با رنج و آوارگی عجین شده و این تقدیر محتوم را گریزی نیست. زمانی یلماز گونای فیلم بزرگ و تأثیرگذار "راه" را از زندانهای ترکیه کاگردانی کرد و اکنون پس از چند دهه، بوچانی رُمانش را از شبهزندان مانوس و بهوسیلهی موبایلش نوشته و به بیرون ارسال کرده است. بهراستی این مسیر و میراثِ آغشته به درد و سختی، چرا تا این اندازه جانسخت است؟ کُردهایی که اینک در جهانشهرهای غُربت، نوبل میگیرند و در فروچالههای مانوس رُمانهای درخشان و جهانی مینویسند فرزندان آشنای همین اطرافاند که دوزخ خاورمیانه تا عمق وجودشان را سوزانده و تبعیض و نابرابریِ تاریخی و داغ و درفشِ ایرانشهری تا انتهای جهان فراریشان داده است. بهراستی ماشینهای نابودگرِ روح و جانِ ساکنانِ این سرزمینِ سوخته را کی میتوان متوقف کرد؟ آیا میتوان به بیداری خاورمیانه از کابوسِ نفرت و خشونت و به رهایی این سرزمینِ یخزده از چنگال استبداد و تبعیض امید بست؟ اکنون غرب نیز با تناقضهای درونیِ آشکاری روبروست که داعیهی آزاد و عادلانه بودنِ لیبرالدمکراسیِ حاکم بر آن را با چالشهای عمیقی مواجه ساخته است؛ از یکسو فربه شدن بیش از انتظار بازار سرمایه، دمکراسیِ قابل احترامِ آن را نحیف ساخته و از سوی دیگر جلوگیری از ورود مهاجران بیپناه، ریشهی اعتقاد به حقوقِ بشرش را سُست و لرزان نموده است. غربِ امروز چنان در باتلاق سرمایه و پوپولیسم گرفتار شده که حتی مسیحهای سرگردان در کمپهای مهاجرت خود را که میتوانند اندکی به رهاییاش کمک کنند بازنمیشناسد. بوچانی که چهرهی مغموماش در همان نگاه اول، چهرهی معصوم و رنجکشیدهی مسیح را تداعی میکند از سنخ پیامآورانِ جدیدی است که باید بهموقع شناخته شوند. او که بهناچار از سرزمین مادری خویش هبوط نموده و سیمای مسیح را بر صلیب وجودش تا مانوس کشیده است، سالهاست پُشت دیوارهای در حالِ سقوط ارزشهای لیبرال غرب گرفتار مانده و اکنون تلاش میکند از راه رُمان، جهان را از رسالتِ انسانی خود آگاه سازد. او همزمان نماد واقعی و راستینِ ملتی نیز هست که سرکوب و نادیدهانگاریاش به وسعت بخش بزرگی از جغرافیای رنج در جهان است؛ از خاورمیانه تا مانوس، از واشنگتن تا شنگال و از مهاباد تا میکونوس. بوچانیها را باید از صلیبهای سرکوب شرق و بیاعتنایی غرب پایین کشید و پیامشان را شنید. غرب باید به پیمان ناخواستهاش با دوزخِ شرق، جهت نابود کردن بوچانیها و فرهنگ در اسارتشان پایان دهد. پیام مسیحهای عصر جدید را باید شنید پیش از آنکه در کمپهای مانوس و برفراز صلیبهای رنج و آوارگی خاموش شوند. این فریادهای دردناک را بشنوید. مسیح در مانوس رنج میکشد.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
✍ فرهاد امین پور
#بهروز_بوچانی پناهندهی کُرد ایلامیِ گرفتار در جزیرهی مانوس، بزرگترین جایزهی ادبی استرالیا (ویکتوریا) را به خاطر نوشتن رُمان «هیچ دوستی به جز کوهستان» از آن خود کرد. این سومین جایزهی معتبری است که کُردها در دو سال گذشته از آن خود کردهاند. اما آیا گرفتن جوایز بزرگی چون نوبلِ صلح، نوبلِ ریاضی (فیلدز)، ویکتوریا و... میتوانند بخشی از رنج و آوارگی تاریخیِ کُردها را التیام ببخشند؟ پاسخ به این سئوال آسان نیست. ظاهراً در تقدیر دردناک کُردها، فروزش و پیدایی با رنج و آوارگی عجین شده و این تقدیر محتوم را گریزی نیست. زمانی یلماز گونای فیلم بزرگ و تأثیرگذار "راه" را از زندانهای ترکیه کاگردانی کرد و اکنون پس از چند دهه، بوچانی رُمانش را از شبهزندان مانوس و بهوسیلهی موبایلش نوشته و به بیرون ارسال کرده است. بهراستی این مسیر و میراثِ آغشته به درد و سختی، چرا تا این اندازه جانسخت است؟ کُردهایی که اینک در جهانشهرهای غُربت، نوبل میگیرند و در فروچالههای مانوس رُمانهای درخشان و جهانی مینویسند فرزندان آشنای همین اطرافاند که دوزخ خاورمیانه تا عمق وجودشان را سوزانده و تبعیض و نابرابریِ تاریخی و داغ و درفشِ ایرانشهری تا انتهای جهان فراریشان داده است. بهراستی ماشینهای نابودگرِ روح و جانِ ساکنانِ این سرزمینِ سوخته را کی میتوان متوقف کرد؟ آیا میتوان به بیداری خاورمیانه از کابوسِ نفرت و خشونت و به رهایی این سرزمینِ یخزده از چنگال استبداد و تبعیض امید بست؟ اکنون غرب نیز با تناقضهای درونیِ آشکاری روبروست که داعیهی آزاد و عادلانه بودنِ لیبرالدمکراسیِ حاکم بر آن را با چالشهای عمیقی مواجه ساخته است؛ از یکسو فربه شدن بیش از انتظار بازار سرمایه، دمکراسیِ قابل احترامِ آن را نحیف ساخته و از سوی دیگر جلوگیری از ورود مهاجران بیپناه، ریشهی اعتقاد به حقوقِ بشرش را سُست و لرزان نموده است. غربِ امروز چنان در باتلاق سرمایه و پوپولیسم گرفتار شده که حتی مسیحهای سرگردان در کمپهای مهاجرت خود را که میتوانند اندکی به رهاییاش کمک کنند بازنمیشناسد. بوچانی که چهرهی مغموماش در همان نگاه اول، چهرهی معصوم و رنجکشیدهی مسیح را تداعی میکند از سنخ پیامآورانِ جدیدی است که باید بهموقع شناخته شوند. او که بهناچار از سرزمین مادری خویش هبوط نموده و سیمای مسیح را بر صلیب وجودش تا مانوس کشیده است، سالهاست پُشت دیوارهای در حالِ سقوط ارزشهای لیبرال غرب گرفتار مانده و اکنون تلاش میکند از راه رُمان، جهان را از رسالتِ انسانی خود آگاه سازد. او همزمان نماد واقعی و راستینِ ملتی نیز هست که سرکوب و نادیدهانگاریاش به وسعت بخش بزرگی از جغرافیای رنج در جهان است؛ از خاورمیانه تا مانوس، از واشنگتن تا شنگال و از مهاباد تا میکونوس. بوچانیها را باید از صلیبهای سرکوب شرق و بیاعتنایی غرب پایین کشید و پیامشان را شنید. غرب باید به پیمان ناخواستهاش با دوزخِ شرق، جهت نابود کردن بوچانیها و فرهنگ در اسارتشان پایان دهد. پیام مسیحهای عصر جدید را باید شنید پیش از آنکه در کمپهای مانوس و برفراز صلیبهای رنج و آوارگی خاموش شوند. این فریادهای دردناک را بشنوید. مسیح در مانوس رنج میکشد.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
برخلاف انتظار، آنچه تیر خلاص را بر پیکر دولتها میزند، نه ضعف نظامی، نه فساداخلاقی یا مالی، بلکه تحقیر مخالفان است.
📕 سقوط امپراتوری روم
✍🏻 #ادوارد_گيبون
👉 @SOCIAL_SCIENCE
📕 سقوط امپراتوری روم
✍🏻 #ادوارد_گيبون
👉 @SOCIAL_SCIENCE
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬 #فیلمی از سخنان #بهروز_بوچانی پناهنده #کرد اهل #ایلام از شرایط زندگی و مشکلات و...
که پنج سال است در بدترین کمپ استرالیا (جزیره مانوس) زندگی میکند چندروز پیش برنده معتبرترین جایزه ادبی استرالیا شد.
او آنجا با موبایل خود رمانی نوشت با نام:
No friend but the mountains.
📲 البته برای دریافت جایزه اش نتوانست از جزیره خارج شود....
✅حتما فیلم را ببینید و برای دیگران بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
که پنج سال است در بدترین کمپ استرالیا (جزیره مانوس) زندگی میکند چندروز پیش برنده معتبرترین جایزه ادبی استرالیا شد.
او آنجا با موبایل خود رمانی نوشت با نام:
No friend but the mountains.
📲 البته برای دریافت جایزه اش نتوانست از جزیره خارج شود....
✅حتما فیلم را ببینید و برای دیگران بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
نخستین قاتل بزرگ انسان و روحیات انسانی، بی نظمی و هرج و مرج است
و دومین قاتل بزرگش، نظم و چهارچوب است.
#آلدوس_هاکسلی
👉🏾 @SOCIAL_SCIENCE
و دومین قاتل بزرگش، نظم و چهارچوب است.
#آلدوس_هاکسلی
👉🏾 @SOCIAL_SCIENCE
🏔 "دوستی نیست جز #کوهستان"
@SOCIAL_SCIENCE
✍️ احمد غلامی، دکتری جامعه شناسی
#بهروز_بوچانی کورد ایلامی که اکنون در اردوگاه مانوس در دل اقیانوس آرام در حبس دولت استرالیا است، با نگارش رُمانی با نام "رفیقی نیست جز کوهستان" از سوی دولت استرالیا برنده بزرگترین جایزه ادبی این کشور شد. این در حالی است که وی برای دریافت جایزه خود، حتی اجازه ورود به خاک استرالیا و خروج از اردوگاه را هم ندارد. در واقع برای کسی چون بوچانی هیچ سرزمینی در جهان جز اردوگاه مانوس نیست که وی در آنجا سکنی گزیند. او در دل اقیانوس آرام در چند مایلی استرالیا و در چند صد هزار مایلی موطن خود به یک چیز اندیشیده و آن کوهستان است. مفهوم کوهستان در این چشم انداز چیزی نیست جز موطنی غیرتسخیر شده. موطنی غیردولت-ملتی شده که همچنان بیرون از استیلا و قدرت دیگری بزرگ قرار دارد. کوهستان در این مختصات آرزو، جایگاه خود و محل آزادی است. اصطلاحِ "دوستی نیست جز کوهستان" از این اصطلاح معروف کردها اقتباس شده که "کردها دوستی ندارند جز کوهها"؛ در واقع کوهستان در این دیدگاه همان جایگاهی است که در آن قدرت دیگری بزرگ به پایان می رسد. محل زوال هژمونی هایی که دولت ملت مدرن به میانجی تسخیر محیط ها و فضاها بر انسان معاصر مستولی ساخته است. برای بوچانی و برای کردها، انسان با هبوط از کوهستان به شهر، بود که دچار اضمحلال و نابودی شده است.
کوهستان در این قرائت چیزی نیست جز عنوانی که خلاء و تهی بودگی سوژه را پر می کند. جایگاهی که خاطرات حسرت آلود گذشته سوژه و امکان تحقق میل وی را ممکن می سازد. در واقع کوهستان میل به آزادی و رهایی را تحقق می بخشد. کوهستان در این نگاه جایگاهی است که از تیررس قدرتهای سیاسی شهر-بنیاد به دور است و میل به آزادی برعکس آنچه لیبرالها در شهر می جویند، تنها در کوهستان خلق و تداوم می یابد. کوهستان جایی است بیرون از قدرت مستولی. شاید همان خودی است که بیرون از تمام فراخودها و امور کلان، میل ورزی می کند. سوژه خط خورده برای رهایی از این خط خوردگی و برای رهایی از سیطره دیگری بزرگ جایی ندارد جز کوهستان. کوهستان همان طبیعتی است در اندیشه غربی، که از سیطره دولت، بازار، آگاهی تکنولوژیک و سلطه ماشین خارج است. شاید بتوان به درستی اذعان داشت که کوهستان خود همان ماشینی است برای بازگرداندن امور به اصل پیشاشهری آن. به عصر طبیعت-بنیاد. ماشینی برای به چالش کشیدن روابط دوستی ای که دیگر نه بر مبنای حب، بلکه بر مبنای مناسبات سیاسی بنیاد گذاشته شده است. بهروز/جامعه بهروز، که در واقع دوستی ندارد جز کوهستان، در واقع نمادی است از وضعیت انسان هبوط یافته نوینی که در عصر بی سرزمینی و بی خانمانی محض در درون مرزهایی گرفتار شده است که انسان را از سرزمینهای برای زیستن دور کرده است. وضعیت اردوگاهی که بهروز و انسان معاصر در آن گرفتار آمده است نه فقط در اردوگاه مانوس بلکه در سراسر جوامع سیاسی و در دل دولت-امنیت نوین مشهود است. در برابر این دولت-امنیت نوین که همواره تلاش می کند انسان را در درون مرزها و برون از مرزها تحدید و تنظیم کند، کوهستان جایگاهی است که وضعیت اردوگاهی در آن به پایان می رسد. میل به رهایی از اردوگاه درست در بیرون از اردوگاه یعنی در کوهستان امکان می یابد. دوستی نیز تنها در همین جایگاه است که ممکن می شود. بهروز در این عنوان "دوستی نیست جز کوهستان" سوژه فقدان را به نمایش می گذارد که میل مفقود شده وی در کوهستان قابل تحقق است. میل به دوستی، میل به آزادی، میل به همیار، میل به زیستن، میل به بودن و ... همه و همه در کوهستان وجود دارد. اما کوهستان خود هیچ نیست جز جایگاهی مفروض و خیالی برای تحقق این امیال. کوهستان درست همان تابلویی است که بهروز در دل رژه طولانی انسان هبوط یافته، در دست گرفته و بر روی آن علیه نظامهای لیبرالی مدرن و دولتهای امنیتی که در نهایت انسان را به هوموساکرهایی تقلیل داده اند که در اردوگاه خانه کرده اند، فریاد می زند که چیزی برای اتکاء، چیزی برای باور و چیزی به نام جامعه وجود ندارد. همه چیز در تهی بودن خود فریاد می زند. کوهستان بر این مبنا رسواکننده و فریاد زننده تهی بودگی مفاهیمی چون آزادی لیبرالی و حیات مرفه مدرن و تمام برنامه های اقتصادی و سیاسی و ... است و آن جایگاهی است که میل به تداوم زندگی را در بیرون از این نظامهای امنیتی و لیبرال در دل بهروز و دیگر مردم جهان زنده نگاه می دارد. بهروز هوموساکری است که همچنان تلاش می کند خود را به میانجی باززنده نگاه گشتن این جهان خیالی، کوهستان، زنده و آزاد نگاه دارد.
@Ahmad_Gholami17548
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
✍️ احمد غلامی، دکتری جامعه شناسی
#بهروز_بوچانی کورد ایلامی که اکنون در اردوگاه مانوس در دل اقیانوس آرام در حبس دولت استرالیا است، با نگارش رُمانی با نام "رفیقی نیست جز کوهستان" از سوی دولت استرالیا برنده بزرگترین جایزه ادبی این کشور شد. این در حالی است که وی برای دریافت جایزه خود، حتی اجازه ورود به خاک استرالیا و خروج از اردوگاه را هم ندارد. در واقع برای کسی چون بوچانی هیچ سرزمینی در جهان جز اردوگاه مانوس نیست که وی در آنجا سکنی گزیند. او در دل اقیانوس آرام در چند مایلی استرالیا و در چند صد هزار مایلی موطن خود به یک چیز اندیشیده و آن کوهستان است. مفهوم کوهستان در این چشم انداز چیزی نیست جز موطنی غیرتسخیر شده. موطنی غیردولت-ملتی شده که همچنان بیرون از استیلا و قدرت دیگری بزرگ قرار دارد. کوهستان در این مختصات آرزو، جایگاه خود و محل آزادی است. اصطلاحِ "دوستی نیست جز کوهستان" از این اصطلاح معروف کردها اقتباس شده که "کردها دوستی ندارند جز کوهها"؛ در واقع کوهستان در این دیدگاه همان جایگاهی است که در آن قدرت دیگری بزرگ به پایان می رسد. محل زوال هژمونی هایی که دولت ملت مدرن به میانجی تسخیر محیط ها و فضاها بر انسان معاصر مستولی ساخته است. برای بوچانی و برای کردها، انسان با هبوط از کوهستان به شهر، بود که دچار اضمحلال و نابودی شده است.
کوهستان در این قرائت چیزی نیست جز عنوانی که خلاء و تهی بودگی سوژه را پر می کند. جایگاهی که خاطرات حسرت آلود گذشته سوژه و امکان تحقق میل وی را ممکن می سازد. در واقع کوهستان میل به آزادی و رهایی را تحقق می بخشد. کوهستان در این نگاه جایگاهی است که از تیررس قدرتهای سیاسی شهر-بنیاد به دور است و میل به آزادی برعکس آنچه لیبرالها در شهر می جویند، تنها در کوهستان خلق و تداوم می یابد. کوهستان جایی است بیرون از قدرت مستولی. شاید همان خودی است که بیرون از تمام فراخودها و امور کلان، میل ورزی می کند. سوژه خط خورده برای رهایی از این خط خوردگی و برای رهایی از سیطره دیگری بزرگ جایی ندارد جز کوهستان. کوهستان همان طبیعتی است در اندیشه غربی، که از سیطره دولت، بازار، آگاهی تکنولوژیک و سلطه ماشین خارج است. شاید بتوان به درستی اذعان داشت که کوهستان خود همان ماشینی است برای بازگرداندن امور به اصل پیشاشهری آن. به عصر طبیعت-بنیاد. ماشینی برای به چالش کشیدن روابط دوستی ای که دیگر نه بر مبنای حب، بلکه بر مبنای مناسبات سیاسی بنیاد گذاشته شده است. بهروز/جامعه بهروز، که در واقع دوستی ندارد جز کوهستان، در واقع نمادی است از وضعیت انسان هبوط یافته نوینی که در عصر بی سرزمینی و بی خانمانی محض در درون مرزهایی گرفتار شده است که انسان را از سرزمینهای برای زیستن دور کرده است. وضعیت اردوگاهی که بهروز و انسان معاصر در آن گرفتار آمده است نه فقط در اردوگاه مانوس بلکه در سراسر جوامع سیاسی و در دل دولت-امنیت نوین مشهود است. در برابر این دولت-امنیت نوین که همواره تلاش می کند انسان را در درون مرزها و برون از مرزها تحدید و تنظیم کند، کوهستان جایگاهی است که وضعیت اردوگاهی در آن به پایان می رسد. میل به رهایی از اردوگاه درست در بیرون از اردوگاه یعنی در کوهستان امکان می یابد. دوستی نیز تنها در همین جایگاه است که ممکن می شود. بهروز در این عنوان "دوستی نیست جز کوهستان" سوژه فقدان را به نمایش می گذارد که میل مفقود شده وی در کوهستان قابل تحقق است. میل به دوستی، میل به آزادی، میل به همیار، میل به زیستن، میل به بودن و ... همه و همه در کوهستان وجود دارد. اما کوهستان خود هیچ نیست جز جایگاهی مفروض و خیالی برای تحقق این امیال. کوهستان درست همان تابلویی است که بهروز در دل رژه طولانی انسان هبوط یافته، در دست گرفته و بر روی آن علیه نظامهای لیبرالی مدرن و دولتهای امنیتی که در نهایت انسان را به هوموساکرهایی تقلیل داده اند که در اردوگاه خانه کرده اند، فریاد می زند که چیزی برای اتکاء، چیزی برای باور و چیزی به نام جامعه وجود ندارد. همه چیز در تهی بودن خود فریاد می زند. کوهستان بر این مبنا رسواکننده و فریاد زننده تهی بودگی مفاهیمی چون آزادی لیبرالی و حیات مرفه مدرن و تمام برنامه های اقتصادی و سیاسی و ... است و آن جایگاهی است که میل به تداوم زندگی را در بیرون از این نظامهای امنیتی و لیبرال در دل بهروز و دیگر مردم جهان زنده نگاه می دارد. بهروز هوموساکری است که همچنان تلاش می کند خود را به میانجی باززنده نگاه گشتن این جهان خیالی، کوهستان، زنده و آزاد نگاه دارد.
@Ahmad_Gholami17548
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
⚪️سالروز درگذشت #برتراند_راسل، فیلسوف، منطقدان، مورخ، جامعهشناس، جایزهدار نوبل و فعّال صلحطلب بریتانیایی ـ ۲ فوریه ۱۹۷۰
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉 @SOCIAL_SCIENCE
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬 آخرین مصاحبه و گفتگوی #برتراند_راسل قبل از مرگش
همزمان با سالروز درگذشت اش، ۲ فوریه ۱۹۷۰
🔻توصیه ای برای تمامی نسل ها
🔻مصاحبه ای که به اندازه مطالعه صدها کتاب مفید است
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
همزمان با سالروز درگذشت اش، ۲ فوریه ۱۹۷۰
🔻توصیه ای برای تمامی نسل ها
🔻مصاحبه ای که به اندازه مطالعه صدها کتاب مفید است
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬 #کودکانی که از وسایلی مثل #تبلت استفاده میکنند چه ویژگیهایی خواهند داشت؟
🔴حتما تماشا کنید! و برای دیگران بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
🔴حتما تماشا کنید! و برای دیگران بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
فلسفه نوعی درمانگری است و فیلسوف کسی است که بیماریهایِ فهمِ انسان را علاج کند.
#لودویگ_ویتگنشتاین
👉 @SOCIAL_SCIENCE
#لودویگ_ویتگنشتاین
👉 @SOCIAL_SCIENCE
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥در این کلیپ فردی با استفاده از دوربین مخفی،
رفتارمردم را در برابر افتادن عمدی پول زیر نظر گرفته و در پایان شما صحنه ای تکان دهنده خواهید دید !
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
رفتارمردم را در برابر افتادن عمدی پول زیر نظر گرفته و در پایان شما صحنه ای تکان دهنده خواهید دید !
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬 #برایان_تریسی (نویسنده کتاب قورباغه را قورت بده)
🎥 درباره رفع اهمال کاری میگوید.
🔴 با کنار گذاشتن اهمال کاری و تنبلی زندگی متفاوتی را تجربه کنید ...
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
🎥 درباره رفع اهمال کاری میگوید.
🔴 با کنار گذاشتن اهمال کاری و تنبلی زندگی متفاوتی را تجربه کنید ...
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
#والنتاین؛ #صنعت_تولید_عشق
@SOCIAL_SCIENCE
✍️احمد غلامی، دکتری جامعه شناسی
در فیلم شب های عربی اثر پیر پائولو پازولینی که به شدت تحت تأثیر هزار و یک شب ساخته شده است، مفهوم عشق به میانجی روابط مبتنی بر رمزگانی است که فهم آنها فرد عاشق را در جایگاه مفسر نشانه ها بارگذاری می کند. در این فیلم، عشق هم خود عمل و کنش است و هم تفسیر این کنش. عشق در این مختصات محل تقابل نشانه و میل است. سوژه به میانجی نشانگان و رمزگان خاصی مفهوم فقدان (دیگری، میل و ...) را بازتعریف می کند. میل جنسی در این تعامل عاشقانه، خود بخشی از اقتصاد میل است که در واقع به واسطه نشانه ها به تأخیر می افتد. عشق و رمزگان عشقی راه را بر استیلای کامل سوژه بر ابژه میل می گیرد و سوژه همچنان در آنسوی حصاری که میل تنیده است حول شکاف میان خود و دیگری، خود را بازسازی می کند. عاشق در این نمایش، سوژه فقدان و سوژه میل ورزی است که به میانجی این فقدان دستگاهی نشانه شناختی حول مسئله عشق صورتبندی کرده است. در پایان این رهیافت عشقی، خود رابطه جنسی با نشانه آلت تناسلی مردی که با تیر و کمال به واژن معشوقه پرتاب می شود، تکمیل می شود. در واقع میل جنسی در این دستگاه نیز، نشانه ای است که یادآور الهه کوپیدو است در یونان باستان. آلت نرینه در این فیلم جای تیر عشق الهه کوپیدو را گرفته یا بهتر است بگویم تکمیل کرده و عشق بدون تقلیل یافتن در نهاد سکس تکمیل می گردد. جایگزینی این تیر/فالوس به جای نرینگی خود عاشق، ایجاد استقلال میل جنسی از بدن انسانی و ترفیع آن به جایگاه عشق است. امری که در بسیاری از آثار ادبی و اساطیری مشرق زمین مصادیق آن را می توان یافت. پازولینی در این فیلم در تلاش است تا مفهوم عشق را بیش از یک امر پیشینی و پیشازبانی، بدون تداخل در گره زدن بدنهای صاف و صیقلی شده به هم، در درون دستگاهی نشانگانی متصور شود که در آن خالقان و در عین حال مفسرین نشانه ها خود عاشقان هستند. نشانگانی که هیچ امتناعی در برابر آنها وجود ندارد. زیرا این دستگاه خود در قاب میدانی تحت نام میدان یا فیلد عشق قرار گرفته است. احساس گناه که همواره امری است از بیرون و محدوده های این قاب را تعریف می کند، چنان به عقب رانده شده که تنها در تصور نگهبانانی باقی مانده است که حصارهای این میدان را محاصره که نه، بلکه مورد اشاره قرار داده اند. به همین دلیل میدان عشق برای دیگری بزرگ همان زبان گناه آلود و بستر نشانه های شیطانی تصور می شود. در این میدان، حصارها را تنها به میانجی نمایش نگهبانان می توان مشخص کرد؛ همچنانکه برای عشق ورزی عاشق و معشوقه اش، حتی مکانها و جایگاه های مقدس نیز به درون این میدان عشق قورت داده شده اند تا آنها نیز سهمی در این منظومه عشقی داشته باشند. در واقع آنچه پازولینی به تصویر می کشد، استیلای مفهوم عشق است به عنوان نمایشی از یک زبان جدید/زبان گناه آلود که همواره می تواند شکاف های دیگری بزرگ (نگهبانان، گفتمان حول مکانها و ...) را نیز متزلزل کند. این میدان محل خلق عشق/زبان گناه آلود و جایگاه خلق نشانه های بدنی/تفسیری است که زندگی را به میانجی این نشانه ها بازصورتبندی و در عین حال رها می کند.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
ادامه در پست بعدی👇
@SOCIAL_SCIENCE
✍️احمد غلامی، دکتری جامعه شناسی
در فیلم شب های عربی اثر پیر پائولو پازولینی که به شدت تحت تأثیر هزار و یک شب ساخته شده است، مفهوم عشق به میانجی روابط مبتنی بر رمزگانی است که فهم آنها فرد عاشق را در جایگاه مفسر نشانه ها بارگذاری می کند. در این فیلم، عشق هم خود عمل و کنش است و هم تفسیر این کنش. عشق در این مختصات محل تقابل نشانه و میل است. سوژه به میانجی نشانگان و رمزگان خاصی مفهوم فقدان (دیگری، میل و ...) را بازتعریف می کند. میل جنسی در این تعامل عاشقانه، خود بخشی از اقتصاد میل است که در واقع به واسطه نشانه ها به تأخیر می افتد. عشق و رمزگان عشقی راه را بر استیلای کامل سوژه بر ابژه میل می گیرد و سوژه همچنان در آنسوی حصاری که میل تنیده است حول شکاف میان خود و دیگری، خود را بازسازی می کند. عاشق در این نمایش، سوژه فقدان و سوژه میل ورزی است که به میانجی این فقدان دستگاهی نشانه شناختی حول مسئله عشق صورتبندی کرده است. در پایان این رهیافت عشقی، خود رابطه جنسی با نشانه آلت تناسلی مردی که با تیر و کمال به واژن معشوقه پرتاب می شود، تکمیل می شود. در واقع میل جنسی در این دستگاه نیز، نشانه ای است که یادآور الهه کوپیدو است در یونان باستان. آلت نرینه در این فیلم جای تیر عشق الهه کوپیدو را گرفته یا بهتر است بگویم تکمیل کرده و عشق بدون تقلیل یافتن در نهاد سکس تکمیل می گردد. جایگزینی این تیر/فالوس به جای نرینگی خود عاشق، ایجاد استقلال میل جنسی از بدن انسانی و ترفیع آن به جایگاه عشق است. امری که در بسیاری از آثار ادبی و اساطیری مشرق زمین مصادیق آن را می توان یافت. پازولینی در این فیلم در تلاش است تا مفهوم عشق را بیش از یک امر پیشینی و پیشازبانی، بدون تداخل در گره زدن بدنهای صاف و صیقلی شده به هم، در درون دستگاهی نشانگانی متصور شود که در آن خالقان و در عین حال مفسرین نشانه ها خود عاشقان هستند. نشانگانی که هیچ امتناعی در برابر آنها وجود ندارد. زیرا این دستگاه خود در قاب میدانی تحت نام میدان یا فیلد عشق قرار گرفته است. احساس گناه که همواره امری است از بیرون و محدوده های این قاب را تعریف می کند، چنان به عقب رانده شده که تنها در تصور نگهبانانی باقی مانده است که حصارهای این میدان را محاصره که نه، بلکه مورد اشاره قرار داده اند. به همین دلیل میدان عشق برای دیگری بزرگ همان زبان گناه آلود و بستر نشانه های شیطانی تصور می شود. در این میدان، حصارها را تنها به میانجی نمایش نگهبانان می توان مشخص کرد؛ همچنانکه برای عشق ورزی عاشق و معشوقه اش، حتی مکانها و جایگاه های مقدس نیز به درون این میدان عشق قورت داده شده اند تا آنها نیز سهمی در این منظومه عشقی داشته باشند. در واقع آنچه پازولینی به تصویر می کشد، استیلای مفهوم عشق است به عنوان نمایشی از یک زبان جدید/زبان گناه آلود که همواره می تواند شکاف های دیگری بزرگ (نگهبانان، گفتمان حول مکانها و ...) را نیز متزلزل کند. این میدان محل خلق عشق/زبان گناه آلود و جایگاه خلق نشانه های بدنی/تفسیری است که زندگی را به میانجی این نشانه ها بازصورتبندی و در عین حال رها می کند.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
ادامه در پست بعدی👇
ادامه پست قبلی👆
@SOCIAL_SCIENCE
اقتصاد سیاسی مدرن، تمام این نمایش به اصطلاح خودش "مذبوحانه و کمیک" را برمی چیند. عشق بیش از آنچه یک میدان برای بازصورتبندی روابط بدنی/تفسیری باشد، به رابطه دو نفر(اصرار بر تک همسری) که به شدت بدنی/پورنوگرافیک شده است تقلیل می یابد. امر پورنوگرافیک در این بازتعریف و بازصورتبندی جدید، امری است که به سطحی نگری شدن تصور عمومی از عشق (عشق به عنوان مخ زنی، تور کردن، گرفتن شماره و ...) دامن زده و از سوی دیگر به سطحی شدن روابط (بوسیدن، رابطه جنسی و ...) مبدل شده است. عشق در این رویکرد جدید دیگر محل تلاقی نشانه ها یا همان رابطه/نشانه نیست، بلکه به شدت تلاش می شود تا از همه آنچه عشق را نشانگانی می کند، پرهیز شود. عشق بدین شکل تنها یک ارتباط است که به شکلی هدفمند منجر به قراردادی خواهد شد برای استفاده رضایتبخش دو طرف از آلت تناسلی همدیگر(به اصطلاح ایمانوئل کانت). این شکل از وضعیت پورنوگرافیک که عشق را به سطحی ترین برخورد میان دو فرد مبدل کرده، تا زمانی که در هیئت یک "نامگذاری عاشقانه" بازآوری نشده باشد، نمی تواند مقاصد نظامهای مالی/پولی مدرن را برآورده کند. عشق به تنهایی به عنوان رابطه میانمایه میان افراد، ثمره تهی شدن زندگی است از معانی و حال می بایست این ظروف تهی با نشانه هایی چون "روز والنتاین" پر شود تا مفهوم عشق جایگاه گرانقدر تاریخی خود را همچنان (اما به شکلی دیگر) محفوظ بدارد. عشق تحت استیلای تکنولوژیهایی که مفهوم والنتاین در دل آن شکل گرفته است، به یک نشانه کامل درآمده است. نشانه ای با رنگ قرمز، که مفهوم خرید یا دادن کادو معرف آن است. این یک نشانه/خرید است. عشقِ خالی از هر معنا و تفسیری به یک نشانه خالی تقلیل یافته که دیگر میلی به آن گره نخورده است یا به اصطلاح ژیژک، خود مفهوم فقدان با فقدان روبرو شده است. این اصلی ترین اضطرابی است که عشق را تسخیر کرده، اضطراب ناشی از "از دست دادن فقدانی که میل را بازتعریف می کرد". دیگر کسی وجود ندارد که برایش کادوی والنتاین بخریم، این خود خرید والنتاین است آنهم به رنگ قرمزِ اروتیک که بر خود عشق مستولی شده است. قرار نیست کسی باشد تا والنتاین هم باشد، والنتاین است که به عشق معنا می دهد. اگر والنتاینی نباشد، عاشق شدن و دادن کادو به وی معنایی ندارد. والنتاین محصول این دستگاه سیاسی/اقتصادی و نظام مالی قدرتمندی است که روز عشق را به روزی جهت خرید برای معشوقه ها تقلیل داده است. خرید با طعم بوسه و یا هم بستر شدن، یا شاید خرید به امید این دو. مهم خرید است. پس والنتاین همه مبارک. برای خرید عجله کنید روز عشق رو به اتمام است.
#والنتاین
#عشق
#صنعت_عشق
@Ahmad_Gholami17548
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
اقتصاد سیاسی مدرن، تمام این نمایش به اصطلاح خودش "مذبوحانه و کمیک" را برمی چیند. عشق بیش از آنچه یک میدان برای بازصورتبندی روابط بدنی/تفسیری باشد، به رابطه دو نفر(اصرار بر تک همسری) که به شدت بدنی/پورنوگرافیک شده است تقلیل می یابد. امر پورنوگرافیک در این بازتعریف و بازصورتبندی جدید، امری است که به سطحی نگری شدن تصور عمومی از عشق (عشق به عنوان مخ زنی، تور کردن، گرفتن شماره و ...) دامن زده و از سوی دیگر به سطحی شدن روابط (بوسیدن، رابطه جنسی و ...) مبدل شده است. عشق در این رویکرد جدید دیگر محل تلاقی نشانه ها یا همان رابطه/نشانه نیست، بلکه به شدت تلاش می شود تا از همه آنچه عشق را نشانگانی می کند، پرهیز شود. عشق بدین شکل تنها یک ارتباط است که به شکلی هدفمند منجر به قراردادی خواهد شد برای استفاده رضایتبخش دو طرف از آلت تناسلی همدیگر(به اصطلاح ایمانوئل کانت). این شکل از وضعیت پورنوگرافیک که عشق را به سطحی ترین برخورد میان دو فرد مبدل کرده، تا زمانی که در هیئت یک "نامگذاری عاشقانه" بازآوری نشده باشد، نمی تواند مقاصد نظامهای مالی/پولی مدرن را برآورده کند. عشق به تنهایی به عنوان رابطه میانمایه میان افراد، ثمره تهی شدن زندگی است از معانی و حال می بایست این ظروف تهی با نشانه هایی چون "روز والنتاین" پر شود تا مفهوم عشق جایگاه گرانقدر تاریخی خود را همچنان (اما به شکلی دیگر) محفوظ بدارد. عشق تحت استیلای تکنولوژیهایی که مفهوم والنتاین در دل آن شکل گرفته است، به یک نشانه کامل درآمده است. نشانه ای با رنگ قرمز، که مفهوم خرید یا دادن کادو معرف آن است. این یک نشانه/خرید است. عشقِ خالی از هر معنا و تفسیری به یک نشانه خالی تقلیل یافته که دیگر میلی به آن گره نخورده است یا به اصطلاح ژیژک، خود مفهوم فقدان با فقدان روبرو شده است. این اصلی ترین اضطرابی است که عشق را تسخیر کرده، اضطراب ناشی از "از دست دادن فقدانی که میل را بازتعریف می کرد". دیگر کسی وجود ندارد که برایش کادوی والنتاین بخریم، این خود خرید والنتاین است آنهم به رنگ قرمزِ اروتیک که بر خود عشق مستولی شده است. قرار نیست کسی باشد تا والنتاین هم باشد، والنتاین است که به عشق معنا می دهد. اگر والنتاینی نباشد، عاشق شدن و دادن کادو به وی معنایی ندارد. والنتاین محصول این دستگاه سیاسی/اقتصادی و نظام مالی قدرتمندی است که روز عشق را به روزی جهت خرید برای معشوقه ها تقلیل داده است. خرید با طعم بوسه و یا هم بستر شدن، یا شاید خرید به امید این دو. مهم خرید است. پس والنتاین همه مبارک. برای خرید عجله کنید روز عشق رو به اتمام است.
#والنتاین
#عشق
#صنعت_عشق
@Ahmad_Gholami17548
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
🔴 اشپیگل: اینفوگرافیک تلفات انسانی در جنگ های مختلف از سال ۱۹۵۰ تا کنون
🔻سال ۲۰۱۷ به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر از جمعیت کره زمین، ۱/۲ نفر (در مجموع ۹۲ هزار نفر) کشته شده اند.
🔻این آمار در دهه ۸۰ که با جنگ ایران عراق مصادف است، حدود ۶ نفر به ازای ۱۰۰ هزار نفر بوده و در جنگ جهانی دوم حدود ۲۴ نفر.
🔻 از سال ۱۹۵۰ تا کنون آمار تلفات انسانی در جنگ ها تقریبا ۹۰ درصد کاهش داشته است/ مطالعات آلمان و اروپا
👉 @SOCIAL_SCIENCE
🔻سال ۲۰۱۷ به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر از جمعیت کره زمین، ۱/۲ نفر (در مجموع ۹۲ هزار نفر) کشته شده اند.
🔻این آمار در دهه ۸۰ که با جنگ ایران عراق مصادف است، حدود ۶ نفر به ازای ۱۰۰ هزار نفر بوده و در جنگ جهانی دوم حدود ۲۴ نفر.
🔻 از سال ۱۹۵۰ تا کنون آمار تلفات انسانی در جنگ ها تقریبا ۹۰ درصد کاهش داشته است/ مطالعات آلمان و اروپا
👉 @SOCIAL_SCIENCE
آدمیان ازهیچ، روی زمین به اندازه تفکر نمی ترسند
بیشتر از نابودی -حتی بیشتر از مرگ- تفکر ویرانگر و طغیانگر است، مهیب و هولناک است
تفکر نسبت به تعصبات، نهادهای جا افتاده و عادت های آسایش، بخش بی رحم است.
تفکر به قعر جهنم سرک میکشد و نمی هراسد
تفکر چابک و آزاد است، نور جهان است و شکوه بشر ...!
#برتراند_راسل
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
بیشتر از نابودی -حتی بیشتر از مرگ- تفکر ویرانگر و طغیانگر است، مهیب و هولناک است
تفکر نسبت به تعصبات، نهادهای جا افتاده و عادت های آسایش، بخش بی رحم است.
تفکر به قعر جهنم سرک میکشد و نمی هراسد
تفکر چابک و آزاد است، نور جهان است و شکوه بشر ...!
#برتراند_راسل
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
Forwarded from Deleted Account
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 چرا #مردم درکی از #جامعه_شناسان ندارند؟
❓چرا مردم ارزش و اهمیتی برای علوم اجتماعی، جامعه شناسی و فلسفه قائل نیستند؟!
🔴 #عباس_کاظمی استاد جامعه شناسی، پاسخ می دهد.
✅حتما ببینید و برای علاقمندان بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
❓چرا مردم ارزش و اهمیتی برای علوم اجتماعی، جامعه شناسی و فلسفه قائل نیستند؟!
🔴 #عباس_کاظمی استاد جامعه شناسی، پاسخ می دهد.
✅حتما ببینید و برای علاقمندان بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
🔴 ۳۶ درصد از #جوانان_ایرانی قید شغل و تحصیل را زدهاند
🔻سازمان بین المللی کار (ILO) برای ارزیابی اشتغال جوانان ۲۹-۱۵ ساله از شاخصی به نام (NEET) استفاده میکند که این شاخص بیانکننده درصد جوانانی است که نه دنبال یافتن شغل هستند و نه در حال تحصیل.
🔻براساس گزارش سال ۲۰۱۷ این سازمان، میزان NEET در ایران ۳۶ درصد است. به عبارتی دیگر ۳۶ درصد از جوانان ایرانی نه دنبال شغل هستند و نه در حال تحصیل
👉 @SOCIAL_SCIENCE
🔻سازمان بین المللی کار (ILO) برای ارزیابی اشتغال جوانان ۲۹-۱۵ ساله از شاخصی به نام (NEET) استفاده میکند که این شاخص بیانکننده درصد جوانانی است که نه دنبال یافتن شغل هستند و نه در حال تحصیل.
🔻براساس گزارش سال ۲۰۱۷ این سازمان، میزان NEET در ایران ۳۶ درصد است. به عبارتی دیگر ۳۶ درصد از جوانان ایرانی نه دنبال شغل هستند و نه در حال تحصیل
👉 @SOCIAL_SCIENCE
🔴 #ونزوئلا، آخرین سنگر پوپولیسم چپ گرا
@SOCIAL_SCIENCE
✍️احمد غلامی، دکتری جامعه شناسی
ونزوئلا در جنگ کارابوبو در 1821 تحت فرماندهی سیمون بولیوار، و تلاشهای آنتونیو خوزه دی سوکره و خوزه پرودنسیو در جنگ ماراکایبو، از دست خارجی ها به استقلال دست یافت و اولین رئیس جمهور خود یعنی خوزه آنتونیو پائز را که همکار بولیوار بود بر تخت صدارت سرزمین زیبایی ها(اصطلاح کریستوف کلمب درباره ونزوئلا) دید. تاریخ پر فراز و نشیب ونزوئلا درست مثل "ابر تاریخ" آمریکای لاتین سرشار است از سیاستهای پوپولیستی، مواضع انقلابی از نوع کمونیستی، اسطوره های بولیواری-چگوارایی و در نهایت چرخش های آنی و خشونت همیشگی از نوع خشونت ساختاری. سرزمینی در نزدیکی جهان لیبرال، در بیخ گوش کارتلهای بزرگ اقتصادی و بانکهای پرطمطراق آمریکایی، سرزمینی که گاهی رهبران خود را جانشینان برحق بولیوار، چگوارا و خوزه پائز می داند و از چاوز بت می سازد و در همان آن علیه آن می شورد. مادورو را برحقترین جانشین چاوز می شناسد و از مواضع ضدآمریکائی اش به وجد می آید و درست در همین نمایش خیرکننده یعنی جدال مادورو و نئولیبرالیسم دم از دموکریزاسیونی می زند که مصداق آن را در قهرمان دیگری یعنی خوان گوایدو یافته است. رفت و آمد این قهرمانان با آمدن گوایدو تا حدودی داستان مضطرب کننده پوپولیسم چپ گرای ونزوئلایی را بر هم زده است. خوان گوایدو نماینده نسلی جدید و کاملاً متفاوت با گذشته ی آمریکای لاتین و گذشته ونزوئلاست. او دیگر قهرمانی انقلابی از نوع انقلابیون آمریکای لاتین با طعم کمونیسم و جهان وطن اندیشی نیست. او دیگر با مهره های ضدآمریکائی و ضدلیبرالیستی بازی نمی کند. خوان گوایدو در واقع محل چرخش سیاست در ونزوئلا به حساب می آید. چرخشی از سیاستهای پوپولیستی چپ گرایانه به گرایشات لیبرالیستی، چرخش از انقلابات مردمی به تغییرات منبعث از تصمیم گیریهای بین المللی، چرخش از امیدهای وارسته ونزوئلایی به کلمبیای بزرگ به ایجاد ونزوئلایی منفرد و کلی چرخشهای دیگر. آنچه در میان تمام این چرخشها برجسته است، تغییری است از اقتصاد سیاسی پوپولیسم چپ گرایی که سالهاست ونزوئلا و دیگر کشورهای آمریکای لاتین را به جبهه مستحکم سوسیالیسم و ضدلیرالیسم مبدل کرده است. مجموعه زیادی از آراء نظری، مواضع سیاسی، سبکهای هنری و فلسفی که در این کشور و دیگر همسایگان آن (غیر از برزیل) به گوش می رسد حاوی محتوایی مغزی و پر محتوایی از ایده های بزرگ منشانه ای هستند که آمریکای لایتن را حتی در سیاستهای همچون پوپولیسم خوان پرون، چاوز و ... به سرزمینی برای مردانی از جنس دیکتاتورهای دوست داشتنی سوسالیست مبدل کرده که هنوز با دیکتاتورهای ترسناکی همچون پینوشه متفاوت اند. حمایت سرسختانه آمریکا و کشورهای اروپایی از گوایدو چه منجر به انقلابی از درون شود و چه با مداخله نظامی آمریکا همانند حذف مانوئل نوریا در پاناما همراه باشد در هر حال این تغییر، تغییری است در دو جبهه؛ ابتدا چرخشی است در جبهه چپ و سیاستهای پوپولیستی چپ گرا و دیگری تسخیر قسمتی دیگر از جهان توسط جهان نئولیبرالیسم. برتری گوایدو و جنبش شبه توده ای وی در نهایت پایانی است دردناک بر تمام آن آرمانهای ضد استعماری و ضدآمریکائی ای که خود را در دل آراء نظری مستحکمی چون مارکسیسم، مکتب اکلاء، مکتب وابستگی و ... می جست. پایانی که به قول اونیل، تحلیل گر مسائل آمریکای لاتین، در صورت موفقیت یک پیروزی تمام عیار است. پایانی که البته خود مادورو به شدت بدان دامن زده است. مادورو در این میان آخرین سنگرداری است که تمام شعارهای آرمانی پوپولیسم چپ گرا و تمام شعارهای فراناسیونالیسم بولیوار و چگوارا، را قربانی سیاستهای ناکارآمدی کرد که در نهایت به ابَر فقر و ابَرتورم انجامید. چیزی که گوایدو راهکار رهایی از آن را در گشودن آغوش گرم به رهیافتهای سیاسی/اقتصادی ای یافته است که خود مسبب این فرجام بوده اند.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
✍️احمد غلامی، دکتری جامعه شناسی
ونزوئلا در جنگ کارابوبو در 1821 تحت فرماندهی سیمون بولیوار، و تلاشهای آنتونیو خوزه دی سوکره و خوزه پرودنسیو در جنگ ماراکایبو، از دست خارجی ها به استقلال دست یافت و اولین رئیس جمهور خود یعنی خوزه آنتونیو پائز را که همکار بولیوار بود بر تخت صدارت سرزمین زیبایی ها(اصطلاح کریستوف کلمب درباره ونزوئلا) دید. تاریخ پر فراز و نشیب ونزوئلا درست مثل "ابر تاریخ" آمریکای لاتین سرشار است از سیاستهای پوپولیستی، مواضع انقلابی از نوع کمونیستی، اسطوره های بولیواری-چگوارایی و در نهایت چرخش های آنی و خشونت همیشگی از نوع خشونت ساختاری. سرزمینی در نزدیکی جهان لیبرال، در بیخ گوش کارتلهای بزرگ اقتصادی و بانکهای پرطمطراق آمریکایی، سرزمینی که گاهی رهبران خود را جانشینان برحق بولیوار، چگوارا و خوزه پائز می داند و از چاوز بت می سازد و در همان آن علیه آن می شورد. مادورو را برحقترین جانشین چاوز می شناسد و از مواضع ضدآمریکائی اش به وجد می آید و درست در همین نمایش خیرکننده یعنی جدال مادورو و نئولیبرالیسم دم از دموکریزاسیونی می زند که مصداق آن را در قهرمان دیگری یعنی خوان گوایدو یافته است. رفت و آمد این قهرمانان با آمدن گوایدو تا حدودی داستان مضطرب کننده پوپولیسم چپ گرای ونزوئلایی را بر هم زده است. خوان گوایدو نماینده نسلی جدید و کاملاً متفاوت با گذشته ی آمریکای لاتین و گذشته ونزوئلاست. او دیگر قهرمانی انقلابی از نوع انقلابیون آمریکای لاتین با طعم کمونیسم و جهان وطن اندیشی نیست. او دیگر با مهره های ضدآمریکائی و ضدلیبرالیستی بازی نمی کند. خوان گوایدو در واقع محل چرخش سیاست در ونزوئلا به حساب می آید. چرخشی از سیاستهای پوپولیستی چپ گرایانه به گرایشات لیبرالیستی، چرخش از انقلابات مردمی به تغییرات منبعث از تصمیم گیریهای بین المللی، چرخش از امیدهای وارسته ونزوئلایی به کلمبیای بزرگ به ایجاد ونزوئلایی منفرد و کلی چرخشهای دیگر. آنچه در میان تمام این چرخشها برجسته است، تغییری است از اقتصاد سیاسی پوپولیسم چپ گرایی که سالهاست ونزوئلا و دیگر کشورهای آمریکای لاتین را به جبهه مستحکم سوسیالیسم و ضدلیرالیسم مبدل کرده است. مجموعه زیادی از آراء نظری، مواضع سیاسی، سبکهای هنری و فلسفی که در این کشور و دیگر همسایگان آن (غیر از برزیل) به گوش می رسد حاوی محتوایی مغزی و پر محتوایی از ایده های بزرگ منشانه ای هستند که آمریکای لایتن را حتی در سیاستهای همچون پوپولیسم خوان پرون، چاوز و ... به سرزمینی برای مردانی از جنس دیکتاتورهای دوست داشتنی سوسالیست مبدل کرده که هنوز با دیکتاتورهای ترسناکی همچون پینوشه متفاوت اند. حمایت سرسختانه آمریکا و کشورهای اروپایی از گوایدو چه منجر به انقلابی از درون شود و چه با مداخله نظامی آمریکا همانند حذف مانوئل نوریا در پاناما همراه باشد در هر حال این تغییر، تغییری است در دو جبهه؛ ابتدا چرخشی است در جبهه چپ و سیاستهای پوپولیستی چپ گرا و دیگری تسخیر قسمتی دیگر از جهان توسط جهان نئولیبرالیسم. برتری گوایدو و جنبش شبه توده ای وی در نهایت پایانی است دردناک بر تمام آن آرمانهای ضد استعماری و ضدآمریکائی ای که خود را در دل آراء نظری مستحکمی چون مارکسیسم، مکتب اکلاء، مکتب وابستگی و ... می جست. پایانی که به قول اونیل، تحلیل گر مسائل آمریکای لاتین، در صورت موفقیت یک پیروزی تمام عیار است. پایانی که البته خود مادورو به شدت بدان دامن زده است. مادورو در این میان آخرین سنگرداری است که تمام شعارهای آرمانی پوپولیسم چپ گرا و تمام شعارهای فراناسیونالیسم بولیوار و چگوارا، را قربانی سیاستهای ناکارآمدی کرد که در نهایت به ابَر فقر و ابَرتورم انجامید. چیزی که گوایدو راهکار رهایی از آن را در گشودن آغوش گرم به رهیافتهای سیاسی/اقتصادی ای یافته است که خود مسبب این فرجام بوده اند.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬 ویدیو سخنرانی #بهروز_بوچانی (کورد ایلامی) بابت دریافت جایزهی ادبی نخستوزیری ویکتوریایی از طرف ایالت مستقل ویکتوریا در استرالیا بخاطر نوشتن کتاب " #هیچ_دوستی_جز_کوهستان_ندارم" در جزیره/زندان #مانوس
✅ حتما ببینید و برای دیگران بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
✅ حتما ببینید و برای دیگران بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE