⁉️عجیب اینکه!!
در یک مجتمع تجاری وتولیدی ۱۵ طبقه و چهارصد واحد تجاری واحتمالا نزدیک ۲۰۰۰ کارگر ومالک و... وبا بیش از ۱۰ هزار مراجعه کننده وتردد روزانه !
براثر انفجار یک پیک نیک واحدی اتش می گیرد و در ادامه آن درشرایطی که هیچ متخصص توان پیش بینی آنرا داشته باشد کل ساختمان فرو میریزد وبعد مسوولین مکرا میگویند بیش از سی بار اخطار به مالکین داده بودیم که ساختمان ناامن میباشد!
⁉️سوال؟
آیا شهرداری ودارایی از آنها عوارض ومالیات نمی گرفتند؟
چرا پروانه فعالیت انان را تمدید میکردند؟ صرفا برای گرفتن مالیات و عوارض و یا بی اهمیتی اخطارهای سی باره؟
آیا بجای اخطارهای مکرر نمی توانستند امکان ایمنی و لازم برای هر طبقه و هر واحد را تامین و یا اجبار کنند؟
چطور یک دستمال ابریشم قیصریه را به آتش میکشد مقصر دستمال است یا مجتمع
خطر افرینی که بیش از سی بار اخطار گرفته و بیش از سی بار هم عوارض سکوت پرداخت کرده است!!؟
قضاوت با شما
هم اکنون در سراسر کشور ساختمانهای فروانی وجود دارد که وضع آن از مجتمع پلاسکو وخیم تر است نگاهی به بازارهای سنتی ایران بیندازید همگی در معرض خطر بل القوه قرار دارند چه کسی پاسخ گوی بل الفعل آن خواهد بود پیک نیک یا مسول متخصص!!
✍ اندیشه online
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
در یک مجتمع تجاری وتولیدی ۱۵ طبقه و چهارصد واحد تجاری واحتمالا نزدیک ۲۰۰۰ کارگر ومالک و... وبا بیش از ۱۰ هزار مراجعه کننده وتردد روزانه !
براثر انفجار یک پیک نیک واحدی اتش می گیرد و در ادامه آن درشرایطی که هیچ متخصص توان پیش بینی آنرا داشته باشد کل ساختمان فرو میریزد وبعد مسوولین مکرا میگویند بیش از سی بار اخطار به مالکین داده بودیم که ساختمان ناامن میباشد!
⁉️سوال؟
آیا شهرداری ودارایی از آنها عوارض ومالیات نمی گرفتند؟
چرا پروانه فعالیت انان را تمدید میکردند؟ صرفا برای گرفتن مالیات و عوارض و یا بی اهمیتی اخطارهای سی باره؟
آیا بجای اخطارهای مکرر نمی توانستند امکان ایمنی و لازم برای هر طبقه و هر واحد را تامین و یا اجبار کنند؟
چطور یک دستمال ابریشم قیصریه را به آتش میکشد مقصر دستمال است یا مجتمع
خطر افرینی که بیش از سی بار اخطار گرفته و بیش از سی بار هم عوارض سکوت پرداخت کرده است!!؟
قضاوت با شما
هم اکنون در سراسر کشور ساختمانهای فروانی وجود دارد که وضع آن از مجتمع پلاسکو وخیم تر است نگاهی به بازارهای سنتی ایران بیندازید همگی در معرض خطر بل القوه قرار دارند چه کسی پاسخ گوی بل الفعل آن خواهد بود پیک نیک یا مسول متخصص!!
✍ اندیشه online
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
علوم اجتماعی،مسائل روز
⁉️عجیب اینکه!! در یک مجتمع تجاری وتولیدی ۱۵ طبقه و چهارصد واحد تجاری واحتمالا نزدیک ۲۰۰۰ کارگر ومالک و... وبا بیش از ۱۰ هزار مراجعه کننده وتردد روزانه ! براثر انفجار یک پیک نیک واحدی اتش می گیرد و در ادامه آن درشرایطی که هیچ متخصص توان پیش بینی آنرا داشته…
30 بار تذکر دادند و پول گرفتند و تمدید کردند و تعطیل نکردند ! آیا اگر اینجا محل تجمع دخترها و پسرها هم بود فقط تذکر میدادند؟ یا تعطیل میکردند؟ پس میشود تعطیل کرد ؛ اگر بخواهند و برایشان مهم باشد!
✍ناصر رضوی
@Social_Science
✍ناصر رضوی
@Social_Science
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📹برای آتش نشانان فداکار و قهرمان
⚫️حرفهای یکی از آتش نشانان درباره همکارش:
"علی!!!بقیه اشم می سوزه، بخدا اونجا گیر میکنید"
🔴هدیه مسوولین و سازمانها و خود اهالی پلاسکو به آتش نشانان
@Social_Science
⚫️حرفهای یکی از آتش نشانان درباره همکارش:
"علی!!!بقیه اشم می سوزه، بخدا اونجا گیر میکنید"
🔴هدیه مسوولین و سازمانها و خود اهالی پلاسکو به آتش نشانان
@Social_Science
نمیدانم چه بگویم و چه بنویسم! حالم ما بد است،بد! نه اینکه بدانیم حال بد چیست!
ما دیگر حال بدمان را هم نمیدانیم.
خدایا این کشور تا به کی باید آبستن حوادث مرگبار باشد!؟
تا به کی رنج و درد و مرگ،تحفه این ملت خسته و رنجور خواهد بود؟این ملت چه وقت میتواند رخت سیاه و عذایش را از تن درآرد؟
حوادث مرگبار بشری در این کشور گویی به یک امر روتین و غیر قابل تفکیک تبدیل شده است!
حادثه پلاسکو از هزاران اتفاقات تلخ و دردناک این کشور است که در ادامه سلسله حوادثیست که عدم توجه به نکات ایمنی و بی مبالاتی متولیان امر در حوزه های مختلف شهری و اجتماعی در آن به خوبی نمایان است!!
اما دریغ و صد افسوس که نه باعث تغییر در نگرش مسئولین امر و نه درس عبرتی برای مردم میگردد و احتمالا به زودی با چند نمایش و تفسیر و کی بود کی بود من نبودم در صدا و سیما که قطعا فرصتی برای پر کردن ساعات بی برنامگیشان خواهد بود به بوته فراموشی سپرده خواهد شد و همچنین چندین و چند سلفی و استوری و وامصیبتا در فضای مجازی و یا جوک های دست اولی که لق لقه بیکاره های بی عاری خواهد بود که از هرمرگی بستری برای خنداندن ملت خود می سازند.و تکلیف و دغدغه ایست که در ذمه خود می بینند!!!
آیا رنجی بالاتر از این وجود دارد که از این همه بلا و مصیبت جوک و سلفی و پست و هزار کوفت و درد مجازی بسازیم!؟؟؟
آیا دردناک تر از تصویری که بر روی ماشین آتشنشانی که راکبانش جان خود را فدای نادانی و بلاهت دیگران کرده اند عده ای ابله با خونسردی تمام، برای پر کردن صفحات مجازی و لایک گرفتن از همراهان خود، درحال ثبت تصاویر دردناکی که دل هر سنگی را به درد می آورد می باشند، در این دنیا یافت می شود!؟
مسلمانی به کنار آیا انسانیت با دیدن چنین جهالتی تا مغز و استخوان به درد نمی آید!؟
خدایا تو گویی رها کرده ای مارا و چشمهایت از این همه مصیبت و جهالت، پنهان و خیس است.
خسته ایم خسته،
نه که جان خسته !!ما روحمان ویران است همچون پلاسکو!!!...
✍محمد الخاص پور
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
ما دیگر حال بدمان را هم نمیدانیم.
خدایا این کشور تا به کی باید آبستن حوادث مرگبار باشد!؟
تا به کی رنج و درد و مرگ،تحفه این ملت خسته و رنجور خواهد بود؟این ملت چه وقت میتواند رخت سیاه و عذایش را از تن درآرد؟
حوادث مرگبار بشری در این کشور گویی به یک امر روتین و غیر قابل تفکیک تبدیل شده است!
حادثه پلاسکو از هزاران اتفاقات تلخ و دردناک این کشور است که در ادامه سلسله حوادثیست که عدم توجه به نکات ایمنی و بی مبالاتی متولیان امر در حوزه های مختلف شهری و اجتماعی در آن به خوبی نمایان است!!
اما دریغ و صد افسوس که نه باعث تغییر در نگرش مسئولین امر و نه درس عبرتی برای مردم میگردد و احتمالا به زودی با چند نمایش و تفسیر و کی بود کی بود من نبودم در صدا و سیما که قطعا فرصتی برای پر کردن ساعات بی برنامگیشان خواهد بود به بوته فراموشی سپرده خواهد شد و همچنین چندین و چند سلفی و استوری و وامصیبتا در فضای مجازی و یا جوک های دست اولی که لق لقه بیکاره های بی عاری خواهد بود که از هرمرگی بستری برای خنداندن ملت خود می سازند.و تکلیف و دغدغه ایست که در ذمه خود می بینند!!!
آیا رنجی بالاتر از این وجود دارد که از این همه بلا و مصیبت جوک و سلفی و پست و هزار کوفت و درد مجازی بسازیم!؟؟؟
آیا دردناک تر از تصویری که بر روی ماشین آتشنشانی که راکبانش جان خود را فدای نادانی و بلاهت دیگران کرده اند عده ای ابله با خونسردی تمام، برای پر کردن صفحات مجازی و لایک گرفتن از همراهان خود، درحال ثبت تصاویر دردناکی که دل هر سنگی را به درد می آورد می باشند، در این دنیا یافت می شود!؟
مسلمانی به کنار آیا انسانیت با دیدن چنین جهالتی تا مغز و استخوان به درد نمی آید!؟
خدایا تو گویی رها کرده ای مارا و چشمهایت از این همه مصیبت و جهالت، پنهان و خیس است.
خسته ایم خسته،
نه که جان خسته !!ما روحمان ویران است همچون پلاسکو!!!...
✍محمد الخاص پور
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
در گروهی بحث بر این بود که نباید دنبال مقصر در بحران پلاسکو باشیم!
@Social_Science
اتفاقا مشکل همینجاس و ما بارها شاهد این مشکلات و بحران ها بودیم و بازهم خروجی و نتایج یکی بوده و بازهم در جا زدیم و باز هم احساساتی شدیم و باز هم عکس ها و فیلم ها و شعرها رو با احساسات تمام منتشر کردیم.
انگار واقعا یکی از فرق های ما با بلاد کفر در همین استفاده ناجا از احساسات است.
اما واقعیت این است که همه مقصرند, آتش نشانی که گریه میکنه و یا مدیری که مدیریت بحران را نمیداند و یا کارشناسی که میزان خطر رو پیش بینی نمیکند و یا مردم کم فرهنگی که بالای ماشین آتش نشانی رفتن برا عکس گرفتن و یا مسیولینی که هنوز از ابزارهای چند دهه قبل برا کنترل آتش و بحران استفاده میکنن و یا رسانه های رسمی ای که آنقدر کم کار بوده اند که مردم به اشتباه رسانه غیررسمی شده اند.
در امریکا و اروپا و ژاپن و چین وغیره هم از این اتفاقات بوده اما مردم و دست اندرکاران آنها درس گرفتن نه اینکه فضای مجازی رو بتروکنن با عکس ها و فیلمهاشون.
مردم ما رفتن منطقه رو شلوغ کردن و اجازه امدادرسانی درست حسابی نمیدن و در همان موقعیت و شرایط به مانند خبرنگاران جنگ ها, تو فضای مجازی کولاک میکنن و پوسترها و غمنامه ها و شعرها منتشر میکنن و درنهایت از بقیه میخوان دعا کنیم, این چه معنی ای جز حماقت میده آخه...تا کِی قراره موارد مشابه ببینیم و منتظر امدادهای غیبی باشیم.
و جالب اینکه وقتی فردی بخواد نقدی منصفانه بر این بحران ها بنویسد از طرف همین مردم به عدم همدردی با مردم محکوم میشه و وقتی از کم کاری مسیولین و امدادرسان ها و مردم حاضر در محل حرف زده بشه محکوم به سیاه نمایی میشه. یاد نقد دکتراباذری در پدیده مردم و پاشایی افتادم که الحق خوب مردم رو توصیف کردن. آری جامعه ما دچار تناقضهای شدید جامعه شناختی است. این مردم همان مردمی هستن که برای هنرمندی چون پاشایی «بقول خودشان» سنگ تمام گذاستن و یا همان مردمی هستن که میلیونی و خودجوش برا آیت الله هاشمی سنگ تموم میذارن و یا همان مردمی هستن که در انتخابات به همه اعضای یک لیست رای میدن و خیلی ها از فرهنگ والای جامعه حرف زدن اما این مردم همین مردم امروز بودن ودر نهایت این مردمی که امروز بالای ماشین های آتش نشانی برای گرفتن عکس رفتن, احتمالا همان مردمی هستن که الان برای اهدای خون مراجعه کرد باشند! این تناقض ها نشون میده که رفتارها و کنش های اجتماعی جامعه ما کاملا تصادفی است.
و البته در بحران پلاسکو فراموش نمی کنیم که مشکل اصلی بی تدبیری و کم تخصصی مسیولین مربوطه هم هست.
در چین و ژاپن هم از این ماجرا ها بوده و لی مردم از فضای مجازی درست استفاده کردن و به امداد رسانی کمک کردن.
و مردم جمع نشدن در محل حادثه و فیلم بگیرن بلکه اگر هم در محل بودن از آموزش های ابتدایی امدادرسانی خبرداشتن و کمک کردن نه اینکه پوستر تسلیت بسازن...
و درنهایت به افرادی که در یک آن از یک فرد قهرمان میسازن باید بگویم که کسی منکر زحمات آتش نشان ها نیس و اتفاقا باید دست مریزاد گفت اما نقد آنها نیز لازم است و نباید مقابل هر نقدی موضع گرفت. حرف اینه که آیا همه کنش ها و واکنش های امروز از صبح تا الان از طرف مردم و مسیولین و امدادرسانها و رسانه ها و آتش نشان ها, نمایانگر یک جامعه درست حسابی بوده یا نه که از نظر من هرچند که خود نیز عضوی از این جامعه هستم ولی اتفاقا نمایانگر افت فرهنگی و افت مسیولیت پذیری و دیگر نکات منفی بود. چرا که از موراد مشابه درس نگرفتیم.
و نقد بعدی به احساسات مردم و فضای مجازیه که چرا در جامعه ما بجای اینکه IQها تقویت بشن, EQها تغییر میکنن...این توهین نیست, این یک معضل اجتماعیه و نمیشه همیشه چشممون رو به روی اینا ببندیم و بگیم الان چه وقته این حرفاس!
درضمن ما نباید به قدیمی بودن ساختمان گیرشدید بدیم, چرا که ساختمانهای مشابهی مثل این و خیلی قدیمی تر در کشورهای دیگر هست ولی پیشگیری کردن از یک بحران و بازسازی و ایمن سازی شده. و البته مردم هم همکاری کردن درحالیکه در پلاسکو صاحبان مغازه ها مدت هاس که به هشدارها گوش ندادن. این نشون میده که ما یک روحیه اجتماعی برای جلوگیری از بحران ها نداریم. ما به جان و مال دیگران کمتر اهمیت میدیم و فقط جوسازی میکنیم. و آخر سر هم همه جا خواهیم گفت که فرهنگ مردم ایران ریشه در تمدن چند هزار ساله دارد....
✍اسلام حسن پور
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
@Social_Science
اتفاقا مشکل همینجاس و ما بارها شاهد این مشکلات و بحران ها بودیم و بازهم خروجی و نتایج یکی بوده و بازهم در جا زدیم و باز هم احساساتی شدیم و باز هم عکس ها و فیلم ها و شعرها رو با احساسات تمام منتشر کردیم.
انگار واقعا یکی از فرق های ما با بلاد کفر در همین استفاده ناجا از احساسات است.
اما واقعیت این است که همه مقصرند, آتش نشانی که گریه میکنه و یا مدیری که مدیریت بحران را نمیداند و یا کارشناسی که میزان خطر رو پیش بینی نمیکند و یا مردم کم فرهنگی که بالای ماشین آتش نشانی رفتن برا عکس گرفتن و یا مسیولینی که هنوز از ابزارهای چند دهه قبل برا کنترل آتش و بحران استفاده میکنن و یا رسانه های رسمی ای که آنقدر کم کار بوده اند که مردم به اشتباه رسانه غیررسمی شده اند.
در امریکا و اروپا و ژاپن و چین وغیره هم از این اتفاقات بوده اما مردم و دست اندرکاران آنها درس گرفتن نه اینکه فضای مجازی رو بتروکنن با عکس ها و فیلمهاشون.
مردم ما رفتن منطقه رو شلوغ کردن و اجازه امدادرسانی درست حسابی نمیدن و در همان موقعیت و شرایط به مانند خبرنگاران جنگ ها, تو فضای مجازی کولاک میکنن و پوسترها و غمنامه ها و شعرها منتشر میکنن و درنهایت از بقیه میخوان دعا کنیم, این چه معنی ای جز حماقت میده آخه...تا کِی قراره موارد مشابه ببینیم و منتظر امدادهای غیبی باشیم.
و جالب اینکه وقتی فردی بخواد نقدی منصفانه بر این بحران ها بنویسد از طرف همین مردم به عدم همدردی با مردم محکوم میشه و وقتی از کم کاری مسیولین و امدادرسان ها و مردم حاضر در محل حرف زده بشه محکوم به سیاه نمایی میشه. یاد نقد دکتراباذری در پدیده مردم و پاشایی افتادم که الحق خوب مردم رو توصیف کردن. آری جامعه ما دچار تناقضهای شدید جامعه شناختی است. این مردم همان مردمی هستن که برای هنرمندی چون پاشایی «بقول خودشان» سنگ تمام گذاستن و یا همان مردمی هستن که میلیونی و خودجوش برا آیت الله هاشمی سنگ تموم میذارن و یا همان مردمی هستن که در انتخابات به همه اعضای یک لیست رای میدن و خیلی ها از فرهنگ والای جامعه حرف زدن اما این مردم همین مردم امروز بودن ودر نهایت این مردمی که امروز بالای ماشین های آتش نشانی برای گرفتن عکس رفتن, احتمالا همان مردمی هستن که الان برای اهدای خون مراجعه کرد باشند! این تناقض ها نشون میده که رفتارها و کنش های اجتماعی جامعه ما کاملا تصادفی است.
و البته در بحران پلاسکو فراموش نمی کنیم که مشکل اصلی بی تدبیری و کم تخصصی مسیولین مربوطه هم هست.
در چین و ژاپن هم از این ماجرا ها بوده و لی مردم از فضای مجازی درست استفاده کردن و به امداد رسانی کمک کردن.
و مردم جمع نشدن در محل حادثه و فیلم بگیرن بلکه اگر هم در محل بودن از آموزش های ابتدایی امدادرسانی خبرداشتن و کمک کردن نه اینکه پوستر تسلیت بسازن...
و درنهایت به افرادی که در یک آن از یک فرد قهرمان میسازن باید بگویم که کسی منکر زحمات آتش نشان ها نیس و اتفاقا باید دست مریزاد گفت اما نقد آنها نیز لازم است و نباید مقابل هر نقدی موضع گرفت. حرف اینه که آیا همه کنش ها و واکنش های امروز از صبح تا الان از طرف مردم و مسیولین و امدادرسانها و رسانه ها و آتش نشان ها, نمایانگر یک جامعه درست حسابی بوده یا نه که از نظر من هرچند که خود نیز عضوی از این جامعه هستم ولی اتفاقا نمایانگر افت فرهنگی و افت مسیولیت پذیری و دیگر نکات منفی بود. چرا که از موراد مشابه درس نگرفتیم.
و نقد بعدی به احساسات مردم و فضای مجازیه که چرا در جامعه ما بجای اینکه IQها تقویت بشن, EQها تغییر میکنن...این توهین نیست, این یک معضل اجتماعیه و نمیشه همیشه چشممون رو به روی اینا ببندیم و بگیم الان چه وقته این حرفاس!
درضمن ما نباید به قدیمی بودن ساختمان گیرشدید بدیم, چرا که ساختمانهای مشابهی مثل این و خیلی قدیمی تر در کشورهای دیگر هست ولی پیشگیری کردن از یک بحران و بازسازی و ایمن سازی شده. و البته مردم هم همکاری کردن درحالیکه در پلاسکو صاحبان مغازه ها مدت هاس که به هشدارها گوش ندادن. این نشون میده که ما یک روحیه اجتماعی برای جلوگیری از بحران ها نداریم. ما به جان و مال دیگران کمتر اهمیت میدیم و فقط جوسازی میکنیم. و آخر سر هم همه جا خواهیم گفت که فرهنگ مردم ایران ریشه در تمدن چند هزار ساله دارد....
✍اسلام حسن پور
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
"امیر بازاری یانسین منه بیر یایلیق چیخسین!"
@Social_Science
متأسفانه دقت در کنش اجتماعی بخشی از شهروندان تهرانی موبایل به دست سوار بر سقف ماشین های آتش نشانی، ناخودآگاه ضرب المثل تُرکی فوق را تداعی میکند!؟
حوادث کوچک و بزرگ چند سال اخیر که بیش و کم در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی هم انعکاس یافته و پیشتر اسباب دلنگرانی و دغدغه ی دلسوزان جامعه شده بود، نکته ای است که در کنار جانباختگان و آسیب دیدگان حادثه غم انگیز پلاسکو ناخواسته نگاه ها را به موضوع در اصل تلختری که از نقطه نظر جامعه شناسی هم بسیار حائز اهمیت است، به خود جلب میکند:
ازدحام مزاحمت گونه ی جمعیت شهر(پایتخت کشور) علی رغم درخواست های مکرر مسئولین آتش نشانی و صدا و سیما برای خودداری از حضور در محل حادثه جهت تسهیل امر امداد و نجات و رفت و آمد بی زحمت خودروهای امدادی و آتش نشانی، در نگاه اول از یک طرف نشانگر بی اعتنایی به مسئولان و همان رسانه در نزد افکار عمومی بخشی از جامعه و بدتر و نگران کننده تر از آن؛ بی مسئولیتی اجتماعی و شانه خالی کردن شهروندان از مسئولیت های زاتی شهروندی خود در قبال حوادث غیر مترقبه و طبیعی این چنینی است که در هر دو صورت نیازمند مداقه، علت یابی و آسیب شناسی عقلای قوم و مسئولین دلسوز، مخصوصا متخصصین امر از جمله جامعه شناسان و روانشناسان اجتماعی است.
✍بدان امید-زارع
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
@Social_Science
متأسفانه دقت در کنش اجتماعی بخشی از شهروندان تهرانی موبایل به دست سوار بر سقف ماشین های آتش نشانی، ناخودآگاه ضرب المثل تُرکی فوق را تداعی میکند!؟
حوادث کوچک و بزرگ چند سال اخیر که بیش و کم در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی هم انعکاس یافته و پیشتر اسباب دلنگرانی و دغدغه ی دلسوزان جامعه شده بود، نکته ای است که در کنار جانباختگان و آسیب دیدگان حادثه غم انگیز پلاسکو ناخواسته نگاه ها را به موضوع در اصل تلختری که از نقطه نظر جامعه شناسی هم بسیار حائز اهمیت است، به خود جلب میکند:
ازدحام مزاحمت گونه ی جمعیت شهر(پایتخت کشور) علی رغم درخواست های مکرر مسئولین آتش نشانی و صدا و سیما برای خودداری از حضور در محل حادثه جهت تسهیل امر امداد و نجات و رفت و آمد بی زحمت خودروهای امدادی و آتش نشانی، در نگاه اول از یک طرف نشانگر بی اعتنایی به مسئولان و همان رسانه در نزد افکار عمومی بخشی از جامعه و بدتر و نگران کننده تر از آن؛ بی مسئولیتی اجتماعی و شانه خالی کردن شهروندان از مسئولیت های زاتی شهروندی خود در قبال حوادث غیر مترقبه و طبیعی این چنینی است که در هر دو صورت نیازمند مداقه، علت یابی و آسیب شناسی عقلای قوم و مسئولین دلسوز، مخصوصا متخصصین امر از جمله جامعه شناسان و روانشناسان اجتماعی است.
✍بدان امید-زارع
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
⚫️ #پلاسکو از شرم فرو ریخت
کارتون از محمدرضا میرشاه ولد
⚫️مردمان دوربین به دست در کنار بی مسوولیتی مسوولان سنگ تمام گذاشتند
👥کانال علوم اجتماعی👥
@Social_Science
کارتون از محمدرضا میرشاه ولد
⚫️مردمان دوربین به دست در کنار بی مسوولیتی مسوولان سنگ تمام گذاشتند
👥کانال علوم اجتماعی👥
@Social_Science
در پی آتش سوزی در ساختمان پلاسکو و انتقادات بیشمار به شهرداری،
متن بند ۱۴ ماده ۵۵ قانون شهرداری ها جهت اطلاع عموم بازنشر میشود
🔴طبق نص صریح این قانون، شهرداری مقصر است
🔺بند ۱۴ ماده ۵۵ قانون شهرداری ها مصوب ۱۱/۴/۱۳۴۴ با اصلاحات بعدی
بند ۱۴- اتخاذ تدابیرموثر و اقدام لازم برای حفظ شهر از خطر و حریق و همچنین رفع خطر از بناها و دیوارهای شکسته و خطرناک واقع در معابر عمومی و کوچه ها واماکن عمومی ودالانهای عمومی و خصوصی و پر کردن و پوشاندن چاههاو چاله های واقع در معابر و جلوگیری از گذاشتن هر نوع اشیاء در بالکنها و ایوانهای مشرف و مجاور به معابر عمومی که افتادن آنها موجب خطر برای عابرین است و جلوگیری از ناودانها و دودکشهای ساختمان که باعث زحمت و خسارات ساکنین شهرها باشد
تبصره:در کلیه موارد مربوط به رفع خطر از بنا ها و غیره و رفع مزاحمت های مندرج در ماده فوق شهرداری پس از کسب نظر مامور فنی خود به مالکین یا صاحبان اماکن یا صاحبان ادوات منصوب ابلغ مهلت دار مناسبی صادر مینماید و اگر دستور شهرداری در مهلت معین به موفع اجرا گذاشته نشود شهرداری راسا با مراقبت مامورین خود اقدام به رفع خطر یا مزاحمت خواهد نمود و هزینه مصروف را به اضافه صدی پانزده خسارت از طرف دریافت خواهد کرد.
مقررات فوق شامل کلیه اماکن عمومی مانند سینماها،گرمابه ها مهمانخانه ها،دکاکین،قهوه خانه ها،کافه و رستورانها ،پاساژها و امثال آن که محل رفت و آمد مراجعه عمومی است نیز میباشد.
🔸ارسالی از؛ حمیدرضا ابراهیم خانی
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
متن بند ۱۴ ماده ۵۵ قانون شهرداری ها جهت اطلاع عموم بازنشر میشود
🔴طبق نص صریح این قانون، شهرداری مقصر است
🔺بند ۱۴ ماده ۵۵ قانون شهرداری ها مصوب ۱۱/۴/۱۳۴۴ با اصلاحات بعدی
بند ۱۴- اتخاذ تدابیرموثر و اقدام لازم برای حفظ شهر از خطر و حریق و همچنین رفع خطر از بناها و دیوارهای شکسته و خطرناک واقع در معابر عمومی و کوچه ها واماکن عمومی ودالانهای عمومی و خصوصی و پر کردن و پوشاندن چاههاو چاله های واقع در معابر و جلوگیری از گذاشتن هر نوع اشیاء در بالکنها و ایوانهای مشرف و مجاور به معابر عمومی که افتادن آنها موجب خطر برای عابرین است و جلوگیری از ناودانها و دودکشهای ساختمان که باعث زحمت و خسارات ساکنین شهرها باشد
تبصره:در کلیه موارد مربوط به رفع خطر از بنا ها و غیره و رفع مزاحمت های مندرج در ماده فوق شهرداری پس از کسب نظر مامور فنی خود به مالکین یا صاحبان اماکن یا صاحبان ادوات منصوب ابلغ مهلت دار مناسبی صادر مینماید و اگر دستور شهرداری در مهلت معین به موفع اجرا گذاشته نشود شهرداری راسا با مراقبت مامورین خود اقدام به رفع خطر یا مزاحمت خواهد نمود و هزینه مصروف را به اضافه صدی پانزده خسارت از طرف دریافت خواهد کرد.
مقررات فوق شامل کلیه اماکن عمومی مانند سینماها،گرمابه ها مهمانخانه ها،دکاکین،قهوه خانه ها،کافه و رستورانها ،پاساژها و امثال آن که محل رفت و آمد مراجعه عمومی است نیز میباشد.
🔸ارسالی از؛ حمیدرضا ابراهیم خانی
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🔷🔹 از خانه کلنگی تا جامعه کلنگی ! 🔹🔷
@Social_Science
✍ مهران صولتی
🌱حدود سی آتش نشان فداکار امروز گداختند تا ساکنان مجتمع پلاسکو را از سوختن نجات دهند. هزینه انسانی بسیار سنگین برای نجات یک خانه کلنگی به نام تهران ! شهری با بافت های فرسوده بسیار و معابر تنگ و باریک که مجال امداد رسانی مناسب را در زمان وقوع حوادث غیر مترقبه سلب می کند.مدیریت شهری درگیر فساد سیستمی است . بسیاری از مجوزها بدون نظارت کافی و صرفا بر اساس زدوبندهای اقتصادی و جناحی اخذ می شود و از مشارکت اجتماعی شهروندان هم خبری نیست . میراثی از تجدد یک صد ساله اخیر ایران که نتوانست با بهبود مناسبات اجتماعی ، موفق به گذار موفقیت آمیز ایران به توسعه ای درون زا و متناسب با شرایط فرهنگی / اقتصادی جامعه ایران شود.پلاسکو ؛ نمادی از یک تجدد ناکام بود که فروریخت ! تجددی که دستاوردی جز شکاف طبقاتی ، شهرنشینی افسارگسیخته ، بی هویتی ، منفعت جویی و ساخت و سازهای بی ضابطه و بی ارتباط با فرهنگ ایرانی به ارمغان نیاورد . ساختارهایی که صرفا دست اندرکار خلق انسانی تراز تجدد بودند تا در قالب های تعیین شده ریخته شود .روندی که حتی به رغم دادن شعارهایی برای آفریدن انسانی الهی و اخلاقی در دوران پس از انقلاب ، تسلیم عقلانیت ابزاری و ترجیح مناسبات مادی بر روابط انسانی شد .فروریختن یک خانه کلنگی به نام تهران ، زنگ خطر فروپاشی یک جامعه کلنگی به وسعت ایران را برایمان به صدا درمی آورد . جامعه ای که به رغم برخورداری از منابع طبیعی و انسانی بسیار، هنوز هم در حل مسائل ضروری خود درجا می زند.مشارکت اجتماعی در آن فصلی و انتخاباتی بوده و سرمایه اجتماعی سیری قهقرایی دارد .نوسازی جامعه ایران بیش از همه منوط به گرفتن تصمیمات سخت است ! اجماعی بر سر خروج از وضعیت کنونی در سطوح فوقانی قدرت . اینکه جامعه فرسوده ایران با تداوم و انباشت مسائل حل نشده کنونی ، نمی تواند از رقابت های اقتصادی / سیاسی جهان امروز ، سربلند بیرون بیاید. خطر فروریختن این جامعه کلنگی را جدی بگیریم...
@solati_mehran
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
@Social_Science
✍ مهران صولتی
🌱حدود سی آتش نشان فداکار امروز گداختند تا ساکنان مجتمع پلاسکو را از سوختن نجات دهند. هزینه انسانی بسیار سنگین برای نجات یک خانه کلنگی به نام تهران ! شهری با بافت های فرسوده بسیار و معابر تنگ و باریک که مجال امداد رسانی مناسب را در زمان وقوع حوادث غیر مترقبه سلب می کند.مدیریت شهری درگیر فساد سیستمی است . بسیاری از مجوزها بدون نظارت کافی و صرفا بر اساس زدوبندهای اقتصادی و جناحی اخذ می شود و از مشارکت اجتماعی شهروندان هم خبری نیست . میراثی از تجدد یک صد ساله اخیر ایران که نتوانست با بهبود مناسبات اجتماعی ، موفق به گذار موفقیت آمیز ایران به توسعه ای درون زا و متناسب با شرایط فرهنگی / اقتصادی جامعه ایران شود.پلاسکو ؛ نمادی از یک تجدد ناکام بود که فروریخت ! تجددی که دستاوردی جز شکاف طبقاتی ، شهرنشینی افسارگسیخته ، بی هویتی ، منفعت جویی و ساخت و سازهای بی ضابطه و بی ارتباط با فرهنگ ایرانی به ارمغان نیاورد . ساختارهایی که صرفا دست اندرکار خلق انسانی تراز تجدد بودند تا در قالب های تعیین شده ریخته شود .روندی که حتی به رغم دادن شعارهایی برای آفریدن انسانی الهی و اخلاقی در دوران پس از انقلاب ، تسلیم عقلانیت ابزاری و ترجیح مناسبات مادی بر روابط انسانی شد .فروریختن یک خانه کلنگی به نام تهران ، زنگ خطر فروپاشی یک جامعه کلنگی به وسعت ایران را برایمان به صدا درمی آورد . جامعه ای که به رغم برخورداری از منابع طبیعی و انسانی بسیار، هنوز هم در حل مسائل ضروری خود درجا می زند.مشارکت اجتماعی در آن فصلی و انتخاباتی بوده و سرمایه اجتماعی سیری قهقرایی دارد .نوسازی جامعه ایران بیش از همه منوط به گرفتن تصمیمات سخت است ! اجماعی بر سر خروج از وضعیت کنونی در سطوح فوقانی قدرت . اینکه جامعه فرسوده ایران با تداوم و انباشت مسائل حل نشده کنونی ، نمی تواند از رقابت های اقتصادی / سیاسی جهان امروز ، سربلند بیرون بیاید. خطر فروریختن این جامعه کلنگی را جدی بگیریم...
@solati_mehran
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
روزی ایران دَر آتَش بود.
مَردِ آتَش نِشان آمَد.
زیرا او ما را دوست دارَد.
آتَش نِشان با ماشین زود آمَد.
آن مرد زود رسید.
آتَش او را دوست نَداشت.
آتَش نِشان نیرومَند بود.
او اَز آتَش نترسید.
آتَش نِشان زِندە اَست.
آتَش نِشان زِندە اَست.
ما آتَش نِشان را دوست داریم.
املای روز شنبە ۲؍۱۱؍۱۳۹۵ اول دبستان
تقدیم بە همەی آتش نشانان قهرمان و فداکار ایران
✍ #آزاد_سعیدی
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
مَردِ آتَش نِشان آمَد.
زیرا او ما را دوست دارَد.
آتَش نِشان با ماشین زود آمَد.
آن مرد زود رسید.
آتَش او را دوست نَداشت.
آتَش نِشان نیرومَند بود.
او اَز آتَش نترسید.
آتَش نِشان زِندە اَست.
آتَش نِشان زِندە اَست.
ما آتَش نِشان را دوست داریم.
املای روز شنبە ۲؍۱۱؍۱۳۹۵ اول دبستان
تقدیم بە همەی آتش نشانان قهرمان و فداکار ایران
✍ #آزاد_سعیدی
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
⚫️تحلیل جامعه شناختی حادثه #پلاسکو
@Social_Science
✍ #سیروان (ادمین کانال علوم اجتماعی)
هنوز داغ حادثه برخورد دو قطار در سمنان و خاکستر شدن ده ها نفر از هموطنانمان را فراموش نکرده ایم، هنوز در شوک سوختن دو کودک کار ۷ و ۸ ساله افغانی بودیم، اگر یکم به گذشته برگردیم حادثه آتش گرفتن مجتمع تولیدی پوشاک و پرت شدن آن خانم از ساختمان و همچنین سقوط هواپیماها و .... تا به گذشته برگردیم خاطرات تلخ و دلخراش این مدلی در ذهنمان مرور می شوند.
هر هفته باید شاهد یک حادثه دلخراش و فاجعه آمیز ناشی از سوء مدیریت و بی مسولیتی سازمان ها و نهادها و خود مردم باشیم. در این حوادث فاجعه آمیز یک دسته یا یک گروه و جبهه مقصر نیستند بلکه تمام اجزا و عناصر جامعه مقصر هستند، متاسفانه اکثر تحلیل ها و نقدها در تخریب حزب مقابل یا جبهه مقابل صورت می گیرند، اما در واقعیت تمام آحاد جامعه با همه ساختارهای اجتماعی آن در وقوع این گونه حوادث نقش دارند.
کژکارکردی نهادها و سوء مدیریت سازمان ها و نبود حاکمیت قانون و همچنین بی مسولیتی و بی تفاوتی شهروندان جامعه هم در وقوع یا بیشتر شدن ابعاد این گونه حوادث نقش مهمی دارند. در این جامعه تنها چیزی که ارزش ندارد، جان انسان ها و انسانیت می باشد همه ساختارها و نهادها و خود مردم دست به دست هم داده اند تا محافظت از جان انسان ها و ارزش گذاشتن برای اصول انسانیت، زیر پا گذاشته شود. همه ما مقصریم، از یک شهروند ساده گرفته تا بالاترین پست مدیریتی و ریاستی یک سازمان و جامعه.
در درجه اول نهادهای حکومتی و دولتی مسولیت این گونه حوادث و فجایع را برعهده دارند، چرا که آنها طبق قوانین مدیریت و مسولیت بخش های مربوطه را پذیرفته اند و باید جوابگو باشند، قرار نیست شهرداری ها و سازمان مالیات و عوارض و دیگر سازمان های اجرایی و نظارتی، فقط بابت خدماتشان پول یا... دریافت کنند و مجوز صادر کنند، در برابر تک تک جان آدم ها و خون های ریخته شده مسول هستند و باید جوابگو باشند.
@Social_Science
مشکل اصلی در مورد نهادها و سازمان های مربوطه، نبود حاکمیت قانون می باشد، ما شاید قانون های به ظاهر خوبی داشته باشیم اما در مرحله اجرا و نظارت بر آنها خیلی ضعیف عمل می کنیم، کار به جایی رسیده که حتی قانونگذاران هم قانون های مصوب خودشان را دور می زنند. عنصر فساد و بی مسولیتی بر سر تمام سازمان ها و نهادها سایه افکنده است و متاسفانه این روند در حال درونی شدن و نهادینه شدن می باشد! نیازی نیست که مسولان و روسا در محل وقوع حادثه با کت و شلوار اتو شده حضور داشته باشند و راهنمایی کنند و آمار ارائه دهند و عکس یادگاری بگیرند!
چرا سازمان های آتش نشانی به آخرین و پیشرفته ترین دانش و تجهیزات مجهز نیستند؟ آنها باید با جان خودشان بازی کنند تا قربانی حماقت ها و کم لطفی های سازمان های دیگر باشند؟ بودجه و سرمایه این کشور باید صرف مردمانش شود نه صرف امور و جریانات دیگر، یا حداقل حل مشکلات خودمان در اولویت باشند.
اگر این ساختمان مرکز قرار و پاتوق دختر و پسرها می شد یا می خواستند در آن کنسرتی برگزار کنند، آیا واکنش ها به همین صورت بود؟!!!
جامعه کلنگی و استبدادی ما که هر جزو و بخش آن مبتلا بدان شده است، دیگر یارای مقابله با این قانون شکنی ها و حوادث فاجعه آمیز ندارد، وقتی سازمان ها و نهادها مبتلا به قانون شکنی و فساد شده اند دیگر مدد خواستن از آنها، وقت تلف کردن است.
در درجه دوم، خود شهروندان مقصر هستند. چرا مالکان و صاحبان صنایع، کارگاه ها و شرکت ها حاضر به رعایت اصول ایمنی و حفاظت از نیروهایشان نیستند! و حاضرند بابت دور زدن قوانین رشوه بدهند، یا با بی تفاوتی از کنار این گونه مسائل مهم رد شوند. بارها مشاهده کرده ام که حتی صاحبان مغازه ها و فروشگاه ها، کپسول اطفاء حریق را ندارند! ما خودمان با جان خود و دیگران بازی می کنیم.
اما موضوع مهم دیگر مردمان موبایل به دست جهت سلفی انداختن و فیلم گرفتن هستند که حتی حاضرند مسیر آمبولانس و ماشین های امدادگر را مسدود کنند تا بتوانند یک سلفی یا فیلم بگیرند! آن هم به قیمت جان هم نوع اش!
فرهنگ و شیوه زندگی این مردم مبتلا به ویروس بی مسولیتی و نقض حقوق شهروندی شده است، این ما هستیم که راه را برای فاسد شدن ساختارها و نهادها هموار می کنیم.
✍سیروان
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
@Social_Science
✍ #سیروان (ادمین کانال علوم اجتماعی)
هنوز داغ حادثه برخورد دو قطار در سمنان و خاکستر شدن ده ها نفر از هموطنانمان را فراموش نکرده ایم، هنوز در شوک سوختن دو کودک کار ۷ و ۸ ساله افغانی بودیم، اگر یکم به گذشته برگردیم حادثه آتش گرفتن مجتمع تولیدی پوشاک و پرت شدن آن خانم از ساختمان و همچنین سقوط هواپیماها و .... تا به گذشته برگردیم خاطرات تلخ و دلخراش این مدلی در ذهنمان مرور می شوند.
هر هفته باید شاهد یک حادثه دلخراش و فاجعه آمیز ناشی از سوء مدیریت و بی مسولیتی سازمان ها و نهادها و خود مردم باشیم. در این حوادث فاجعه آمیز یک دسته یا یک گروه و جبهه مقصر نیستند بلکه تمام اجزا و عناصر جامعه مقصر هستند، متاسفانه اکثر تحلیل ها و نقدها در تخریب حزب مقابل یا جبهه مقابل صورت می گیرند، اما در واقعیت تمام آحاد جامعه با همه ساختارهای اجتماعی آن در وقوع این گونه حوادث نقش دارند.
کژکارکردی نهادها و سوء مدیریت سازمان ها و نبود حاکمیت قانون و همچنین بی مسولیتی و بی تفاوتی شهروندان جامعه هم در وقوع یا بیشتر شدن ابعاد این گونه حوادث نقش مهمی دارند. در این جامعه تنها چیزی که ارزش ندارد، جان انسان ها و انسانیت می باشد همه ساختارها و نهادها و خود مردم دست به دست هم داده اند تا محافظت از جان انسان ها و ارزش گذاشتن برای اصول انسانیت، زیر پا گذاشته شود. همه ما مقصریم، از یک شهروند ساده گرفته تا بالاترین پست مدیریتی و ریاستی یک سازمان و جامعه.
در درجه اول نهادهای حکومتی و دولتی مسولیت این گونه حوادث و فجایع را برعهده دارند، چرا که آنها طبق قوانین مدیریت و مسولیت بخش های مربوطه را پذیرفته اند و باید جوابگو باشند، قرار نیست شهرداری ها و سازمان مالیات و عوارض و دیگر سازمان های اجرایی و نظارتی، فقط بابت خدماتشان پول یا... دریافت کنند و مجوز صادر کنند، در برابر تک تک جان آدم ها و خون های ریخته شده مسول هستند و باید جوابگو باشند.
@Social_Science
مشکل اصلی در مورد نهادها و سازمان های مربوطه، نبود حاکمیت قانون می باشد، ما شاید قانون های به ظاهر خوبی داشته باشیم اما در مرحله اجرا و نظارت بر آنها خیلی ضعیف عمل می کنیم، کار به جایی رسیده که حتی قانونگذاران هم قانون های مصوب خودشان را دور می زنند. عنصر فساد و بی مسولیتی بر سر تمام سازمان ها و نهادها سایه افکنده است و متاسفانه این روند در حال درونی شدن و نهادینه شدن می باشد! نیازی نیست که مسولان و روسا در محل وقوع حادثه با کت و شلوار اتو شده حضور داشته باشند و راهنمایی کنند و آمار ارائه دهند و عکس یادگاری بگیرند!
چرا سازمان های آتش نشانی به آخرین و پیشرفته ترین دانش و تجهیزات مجهز نیستند؟ آنها باید با جان خودشان بازی کنند تا قربانی حماقت ها و کم لطفی های سازمان های دیگر باشند؟ بودجه و سرمایه این کشور باید صرف مردمانش شود نه صرف امور و جریانات دیگر، یا حداقل حل مشکلات خودمان در اولویت باشند.
اگر این ساختمان مرکز قرار و پاتوق دختر و پسرها می شد یا می خواستند در آن کنسرتی برگزار کنند، آیا واکنش ها به همین صورت بود؟!!!
جامعه کلنگی و استبدادی ما که هر جزو و بخش آن مبتلا بدان شده است، دیگر یارای مقابله با این قانون شکنی ها و حوادث فاجعه آمیز ندارد، وقتی سازمان ها و نهادها مبتلا به قانون شکنی و فساد شده اند دیگر مدد خواستن از آنها، وقت تلف کردن است.
در درجه دوم، خود شهروندان مقصر هستند. چرا مالکان و صاحبان صنایع، کارگاه ها و شرکت ها حاضر به رعایت اصول ایمنی و حفاظت از نیروهایشان نیستند! و حاضرند بابت دور زدن قوانین رشوه بدهند، یا با بی تفاوتی از کنار این گونه مسائل مهم رد شوند. بارها مشاهده کرده ام که حتی صاحبان مغازه ها و فروشگاه ها، کپسول اطفاء حریق را ندارند! ما خودمان با جان خود و دیگران بازی می کنیم.
اما موضوع مهم دیگر مردمان موبایل به دست جهت سلفی انداختن و فیلم گرفتن هستند که حتی حاضرند مسیر آمبولانس و ماشین های امدادگر را مسدود کنند تا بتوانند یک سلفی یا فیلم بگیرند! آن هم به قیمت جان هم نوع اش!
فرهنگ و شیوه زندگی این مردم مبتلا به ویروس بی مسولیتی و نقض حقوق شهروندی شده است، این ما هستیم که راه را برای فاسد شدن ساختارها و نهادها هموار می کنیم.
✍سیروان
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
پس از گذشتن یک روز از فاجعه ای که در ظاهرکلان شهر ،پایتخت نشینان و مدیران را درگیر کرده بهتر است برای دقایقی هم که شده از پای تلوزیون و موبایل و شبکه های اجتماعی بلند شویم و از خود بپرسیم چرا؟ یقینا هر کسی که در این کشور زندگی می کند و از گوشه ی کوچکی از داستان امروز باخبر است باید این سوال را از خود بپرسد که واقعا چرا؟
زیاد دورتر نه کافیست به تنها به حوادث پی در پی یکسال اخیر دقت کنیم و ببینیم که دلیل این همه نابسامانی و هرج و مرج در کشور چیست؟ جدای از یک سلسه عوامل علت و معلولی که هر بار به قول #میشل_فوکو یکبار به صورت تراژدی و بار دیگر به صورت کمدی در جامعه تکرار می شود یک دلیل بزرگ و یک حلقه ی گمشده در بحران های اجتماعی به شدت جلب توجه می کند و آن هم عبارتست از مسئولیت گریزی اجتماعی به جای مسئولیت پذیری اجتماعی!
چیزی که در این کشور در میان رده ها، اقشار، اصناف و توده ی مردم هنوز مفهوم پیچیده ای دارد.
نهادینه شدن این امر حیاتی معمولا از سنین کوچکتر بایستی توسط خانواده، مدرسه ، رسانه و دولت برای هر شخص اتفاق بیفتد تا در موارد برخورد با بحران افراد دچار تعارض یا تخطی از نقش ها و انتظارات محوله نقش شان نشوند.می گویم مدرسه چون باور دارم که ریشه این بحران درست در مدرسه است و به این زودی ها و به این راحتی پلاسکو آخرین ساختمانی نیست که روی سر صدها نفر آوار شد. چرا؟ چون توی همان مدرسه سجاد رضایی ها همان ها که دیگران را زده اند و حتی خط کش هم به نشان یک مدرک دستشان است به راحتی آب خوردن جلوی دوربین و ناظم و... دروغ می گویند و شانه خالی می کنند از مسئولیت کاری که انجام داده اند بزرگ می شوند و مجتمع می سازند و جایی مدیر می شوند ، یا مسئول خط کنترل قطار می شوند یا راننده ی اتوبوس سربازها می شوند و همواره دوست یا دوستانی دارند که تقصیر را گردنشان بندازند و خود را تبرئه کنند.
و در کمال تاسف این سجادهای رضایی با توجه به موقعیت مکانی و زمانی و روحیات بینندگان و شنوندگان در دنیای نه چندان مجازی گاهی در نقش قربانی ، گاهی در نقش زرنگ ، گاهی در نقش عامل خنده قضاوت می شوند .البته از طرف مخاطبان نه چندان حقیقی.چون همین مخاطب ها هم دنیای خاص خودشان را دارند .چه آنهایی که در مقابل کوچکترین رویدادی در اطرافشان احساس اسکورسیزی شدن پیدا می کنند و دوربینشان را روشن می کنند و یک جا میخ می شوند .میخ هایی که هیچ چیز توان حرکت دادنشان را ندارد.برای این دسته هم مسئولیت اجتماعی در بزرگترین و مهمترین قسمتش خلاصه می شود در گرفتن دوربین موبایل به سمت بحران مورد نظر .در همه ی جا ی دنیا مفهومی به نام همدردی و هم حسی در حوادث تلخ بزرگ و کوچک وجود دارد در کشور ما نیز این قضیه ابعاد بزرگی دارد . صحنه های تلخ ضبط می شوند نه در حافظه ی تاریخی ملت یا حافظه ی شخصی آدم ها برای ابراز همدردی و تصمیم گیری در لحظه بلکه در مموری های چند گیگ و جمع آوری لایک و فالوور های چند هزارتایی.ملتی هستیم که اوج فریاد درد مشترکمان و وظیفه ی اجتماعیمان را با یک پست و یک لایک و در مواقع بحرانی با تغیر عکس پروفایل به نحو احسن جوری که حس بد به خودمان پیدا نکنیم به انجام می رسانیم.
قهرمانهای ما عباس جدیدی های هستند که قادرند تحت هر شرایطی به دوربین زل بزنند و سلفی بگیرند. ما همان از آب گل آلود ماهی بگیرها ، همان هایی که می خوایم پا به آب بزنیم و خیس نشویم همان هایی که تمام فجایع را تایید می کنیم و به دنبال تایید و پیگیری هستیم اما تنها به اندازه ی وسعت کوچک موبایل و دنیای مجازیمان .
و همه ی اینها شاید به خاطر این باشد که هر کدام از ما به قول گافمن یک زندگی پشت صحنه ( که به خیال رو شدن اموالمان سرمان را برای مامور سرشماری از پنجره بیرون نمیاوریم ) و یک زندگی جلوی صحنه داریم (که از روی هم رد می شویم و شانه به شانه هم فشرده برای ثبت کردن یک سقوط عظیم می ایستیم) .
✍مرضیه پروانه_روزنامه نگار
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
زیاد دورتر نه کافیست به تنها به حوادث پی در پی یکسال اخیر دقت کنیم و ببینیم که دلیل این همه نابسامانی و هرج و مرج در کشور چیست؟ جدای از یک سلسه عوامل علت و معلولی که هر بار به قول #میشل_فوکو یکبار به صورت تراژدی و بار دیگر به صورت کمدی در جامعه تکرار می شود یک دلیل بزرگ و یک حلقه ی گمشده در بحران های اجتماعی به شدت جلب توجه می کند و آن هم عبارتست از مسئولیت گریزی اجتماعی به جای مسئولیت پذیری اجتماعی!
چیزی که در این کشور در میان رده ها، اقشار، اصناف و توده ی مردم هنوز مفهوم پیچیده ای دارد.
نهادینه شدن این امر حیاتی معمولا از سنین کوچکتر بایستی توسط خانواده، مدرسه ، رسانه و دولت برای هر شخص اتفاق بیفتد تا در موارد برخورد با بحران افراد دچار تعارض یا تخطی از نقش ها و انتظارات محوله نقش شان نشوند.می گویم مدرسه چون باور دارم که ریشه این بحران درست در مدرسه است و به این زودی ها و به این راحتی پلاسکو آخرین ساختمانی نیست که روی سر صدها نفر آوار شد. چرا؟ چون توی همان مدرسه سجاد رضایی ها همان ها که دیگران را زده اند و حتی خط کش هم به نشان یک مدرک دستشان است به راحتی آب خوردن جلوی دوربین و ناظم و... دروغ می گویند و شانه خالی می کنند از مسئولیت کاری که انجام داده اند بزرگ می شوند و مجتمع می سازند و جایی مدیر می شوند ، یا مسئول خط کنترل قطار می شوند یا راننده ی اتوبوس سربازها می شوند و همواره دوست یا دوستانی دارند که تقصیر را گردنشان بندازند و خود را تبرئه کنند.
و در کمال تاسف این سجادهای رضایی با توجه به موقعیت مکانی و زمانی و روحیات بینندگان و شنوندگان در دنیای نه چندان مجازی گاهی در نقش قربانی ، گاهی در نقش زرنگ ، گاهی در نقش عامل خنده قضاوت می شوند .البته از طرف مخاطبان نه چندان حقیقی.چون همین مخاطب ها هم دنیای خاص خودشان را دارند .چه آنهایی که در مقابل کوچکترین رویدادی در اطرافشان احساس اسکورسیزی شدن پیدا می کنند و دوربینشان را روشن می کنند و یک جا میخ می شوند .میخ هایی که هیچ چیز توان حرکت دادنشان را ندارد.برای این دسته هم مسئولیت اجتماعی در بزرگترین و مهمترین قسمتش خلاصه می شود در گرفتن دوربین موبایل به سمت بحران مورد نظر .در همه ی جا ی دنیا مفهومی به نام همدردی و هم حسی در حوادث تلخ بزرگ و کوچک وجود دارد در کشور ما نیز این قضیه ابعاد بزرگی دارد . صحنه های تلخ ضبط می شوند نه در حافظه ی تاریخی ملت یا حافظه ی شخصی آدم ها برای ابراز همدردی و تصمیم گیری در لحظه بلکه در مموری های چند گیگ و جمع آوری لایک و فالوور های چند هزارتایی.ملتی هستیم که اوج فریاد درد مشترکمان و وظیفه ی اجتماعیمان را با یک پست و یک لایک و در مواقع بحرانی با تغیر عکس پروفایل به نحو احسن جوری که حس بد به خودمان پیدا نکنیم به انجام می رسانیم.
قهرمانهای ما عباس جدیدی های هستند که قادرند تحت هر شرایطی به دوربین زل بزنند و سلفی بگیرند. ما همان از آب گل آلود ماهی بگیرها ، همان هایی که می خوایم پا به آب بزنیم و خیس نشویم همان هایی که تمام فجایع را تایید می کنیم و به دنبال تایید و پیگیری هستیم اما تنها به اندازه ی وسعت کوچک موبایل و دنیای مجازیمان .
و همه ی اینها شاید به خاطر این باشد که هر کدام از ما به قول گافمن یک زندگی پشت صحنه ( که به خیال رو شدن اموالمان سرمان را برای مامور سرشماری از پنجره بیرون نمیاوریم ) و یک زندگی جلوی صحنه داریم (که از روی هم رد می شویم و شانه به شانه هم فشرده برای ثبت کردن یک سقوط عظیم می ایستیم) .
✍مرضیه پروانه_روزنامه نگار
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
📚🗞تحلیل رفتارخودمانی🗞📚
اینکه چه دلایلی منجربه آتش سوزی و فروریختن ساختمان شد، درحیطه رشته و تخصص بنده نیست و امیداست که متخصصان معماری و شهرسازی و مسئولین شهرداری و مدیریت شهری عادت زشت خوردن از سفره های سوخته ی مردم را با بی وجدانی ها و کم کاری های خود ادامه ندهند.
نوشتموبااین جمله از #مارکوزه شروع می کنم:
"هر تفسیر واقعی، باید به جستجویی برای دگرگونی منجرشود..."
همیشه نوشته ایم، اینبار هم می نویسیم، شایدبخوانند، بخوانند و اندکی فکرکنند، فکرکنند و تغییرکنند، تغییرکنند تاشاید آینده ی سرزمینم نیز تغییرکند!!
بپذیریم ازماست که برماست....
حادثه ی دیروز هم مانند صدها اتفاق تلخ دیگراین سرزمین، نمایشی بود از خاموشی وجدان برخی از دوستان!
تراژدی به تمام معنا از شکاف عمیق عاطفی میان مردم اطراف ساختمان و مردم زیرآوار و آتش آن،شاید همسایه، شاید دوست، فرقی ندارد...
زمانی که تب دنیای مجازی تنداست و بازار خودنمایی ها، داغ داغ ،باید به مرگ راضی شد....
برادر امدادگر برای بازشدن راهت، قسم نخور، این مردم نخواهندشنید...
_ من ازآن شهر و از آن حاکم ننالم که با من هرچه کرد آن هم وطن کرد
_ ازآن دیوار و آن خشت قدیمی ننالم، هرچه کرد آن هم وطن کرد
به امیداندکی #تفکر
🖊دیبا احمدی
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
اینکه چه دلایلی منجربه آتش سوزی و فروریختن ساختمان شد، درحیطه رشته و تخصص بنده نیست و امیداست که متخصصان معماری و شهرسازی و مسئولین شهرداری و مدیریت شهری عادت زشت خوردن از سفره های سوخته ی مردم را با بی وجدانی ها و کم کاری های خود ادامه ندهند.
نوشتموبااین جمله از #مارکوزه شروع می کنم:
"هر تفسیر واقعی، باید به جستجویی برای دگرگونی منجرشود..."
همیشه نوشته ایم، اینبار هم می نویسیم، شایدبخوانند، بخوانند و اندکی فکرکنند، فکرکنند و تغییرکنند، تغییرکنند تاشاید آینده ی سرزمینم نیز تغییرکند!!
بپذیریم ازماست که برماست....
حادثه ی دیروز هم مانند صدها اتفاق تلخ دیگراین سرزمین، نمایشی بود از خاموشی وجدان برخی از دوستان!
تراژدی به تمام معنا از شکاف عمیق عاطفی میان مردم اطراف ساختمان و مردم زیرآوار و آتش آن،شاید همسایه، شاید دوست، فرقی ندارد...
زمانی که تب دنیای مجازی تنداست و بازار خودنمایی ها، داغ داغ ،باید به مرگ راضی شد....
برادر امدادگر برای بازشدن راهت، قسم نخور، این مردم نخواهندشنید...
_ من ازآن شهر و از آن حاکم ننالم که با من هرچه کرد آن هم وطن کرد
_ ازآن دیوار و آن خشت قدیمی ننالم، هرچه کرد آن هم وطن کرد
به امیداندکی #تفکر
🖊دیبا احمدی
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🔴نظام ارباب رعيتي در قرن ٢١
@Social_Science
واينك بعد از قرنها به انديشه تضادگرايان ميرسيم به فهم انچه #كارل_ماركس و همفكرانش به آن اعتقاد داشتند به اينكه ما در سيستم نظام هاي اجتماعي كشور ها حد وسط نداريم دو طبقه مطلق وجود دارند
١-طبقه فرادست يا بوروژوا ٢-طبقه فرودست يا پرولتاريا
در اين ميان تمام كارگران ،كشاورزان،كارمندان،كارشناسان،پزشكان،مهندسان،وهمه اقشار جامعه در طبقه پرولتاريا يا همان رعيت مفلس قرار مي گيرند ودر برابر نظام قوي و قدرتمند بوروژوا كه با پول و قدرت نبض سياست ،فرهنگ ،هنر ،اقتصاد ،انديشه و... را در دست دارد.
آتش سوزي ديروز ساختمان #پلاسكو تهران گوياي چندين نكته بود كه خارج از پرداختن به عيب و نقص هاي فني و نحوه مديريت بحران و ساير نكات از منظر جامعه شناسانه به آن مي پردازم:
باعنايت به گزارش سازمان آتش نشاني مبني بر اخطار پلمپ آن مركز به دليل غيراستاندارد بودن ونواقص و ايرادات زيرساختي و عدم پيگيري وزارت كار و تامين اجتماعي و نهايتا تذكرات مداوم سازمان آتش نشاني به تجار آن مركز !! منحر به فاجعه اي شد كه باز طبقه پرولتاريا تاوان آن راداد....وبوروژوا با بي تفاوتي نظاره گر جان باختن عده اي بودند كه زير خروارها خاك و اهن واجر در آتش غرور طبقه تجار سوختند و نابود شدند...
بي شك تك تك تجار آن مركز مقصر اصلي اين حادثه هستند واميدواريم زماني تئوريسين ها ونظريه پردازان جديدي در جهان ظهور كنند تا مكتبي نو را بنيانگذار باشند مكتبي كه در آن بوي انسانيت و شرافت بدهد...
✍رزيتا خسروي
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
@Social_Science
واينك بعد از قرنها به انديشه تضادگرايان ميرسيم به فهم انچه #كارل_ماركس و همفكرانش به آن اعتقاد داشتند به اينكه ما در سيستم نظام هاي اجتماعي كشور ها حد وسط نداريم دو طبقه مطلق وجود دارند
١-طبقه فرادست يا بوروژوا ٢-طبقه فرودست يا پرولتاريا
در اين ميان تمام كارگران ،كشاورزان،كارمندان،كارشناسان،پزشكان،مهندسان،وهمه اقشار جامعه در طبقه پرولتاريا يا همان رعيت مفلس قرار مي گيرند ودر برابر نظام قوي و قدرتمند بوروژوا كه با پول و قدرت نبض سياست ،فرهنگ ،هنر ،اقتصاد ،انديشه و... را در دست دارد.
آتش سوزي ديروز ساختمان #پلاسكو تهران گوياي چندين نكته بود كه خارج از پرداختن به عيب و نقص هاي فني و نحوه مديريت بحران و ساير نكات از منظر جامعه شناسانه به آن مي پردازم:
باعنايت به گزارش سازمان آتش نشاني مبني بر اخطار پلمپ آن مركز به دليل غيراستاندارد بودن ونواقص و ايرادات زيرساختي و عدم پيگيري وزارت كار و تامين اجتماعي و نهايتا تذكرات مداوم سازمان آتش نشاني به تجار آن مركز !! منحر به فاجعه اي شد كه باز طبقه پرولتاريا تاوان آن راداد....وبوروژوا با بي تفاوتي نظاره گر جان باختن عده اي بودند كه زير خروارها خاك و اهن واجر در آتش غرور طبقه تجار سوختند و نابود شدند...
بي شك تك تك تجار آن مركز مقصر اصلي اين حادثه هستند واميدواريم زماني تئوريسين ها ونظريه پردازان جديدي در جهان ظهور كنند تا مكتبي نو را بنيانگذار باشند مكتبي كه در آن بوي انسانيت و شرافت بدهد...
✍رزيتا خسروي
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
نگاهی به سرخط خبرهای این چند روز می اندازم که بازتاب وسیع در سطح جامعه و فضای مجازی داشته. اگرچه به تجربه می دانیم که این بازتاب وسیع در فضای مجازی تنها تا زمانی پابرجا و هشتگ خور است که سوژه دیگری باب نشده و با سرعتی محیرالعقول هشتگ ها تغییر خواهد کرد.
و شوربختانه این اواخر هیچ سوژه کمتر دردآلودی نبوده. زیاد در تقویم عقب نمی روم. اعتصاب غذای زندانیان سیاسی، فوت آقای هاشمی، دستگیری دختران موتورسوار دزفولی، ساقط شدن پهباد با شلیک هوایی، مرگ دو کودک کار در اثر آتش سوزی، و فاجعه پلاسکو. رویدادهایی به ظاهر نامربوط و اتفاقی. اما مفهومی در این میان فصل مشترک تمام این اتفاقات است و آن امنیت است. جوانی که در اعتراض به ناامنی اجتماعی زندانی شده و تحت شرایطی قرار گرفته که خودخواسته امنیت جانی خود را به خطر می اندازد. یکی از موثرترین افراد در شکل گیری انقلاب و دوران پس از آن می میرد و تشییع جنازه ای در نهایت تدابیر امنیتی برگزار می شود تا شکاف سیاسی موجود مجال خودنمایی و به خطر انداختن امنیت را نیابد. نیروهای امنیتی در اقدامی ضربتی دو دختر مخل امنیت اخلاقی را دستگیر می کنند. صدای شلیک پدافند هوایی در قلب پایتخت برای دقایقی مردم را به همذات پنداری با مردم عراق و سوریه و افغانستان وامی دارد و در نهایت مشخص می شود که شی پرنده تنها یک اسباب بازی بوده و شهر در امن و امان است. آتش کارگاه جان دو کودک زباله گرد را به فجیع ترین شکل ممکن می گیرد تا شاید باور کنیم کودکان کار امنیت ندارند.
و پلاسکو که فرو ریخت تا سندی بر ناامنی ساختارهای شهری باشد از ایمن نبودن بناها تا زیرساختارها و مدیریت بحران و عدم امنیت شغلی و ایمنی مشاغل. و بگذریم از هجوم سلفی بازان همیشه در صحنه که بحثش فراتر از حضیض اخلاق است. این حوادث ناخوشایند پیرامون موضوع امنیت بار دیگر به ما یادآور می شود که امنیت لزوماً یک مفهوم برای همه افراد جامعه ندارد. امنیت برای که و برای چه سوالات مهمی است. فضای امنیتی که از پرواز یک پهباد یا موتورسواری دختران برآشفته می شود و وارد اقدام جدی و خشن می شود در واقع به ایمنی جامعه نمی انجامد. شاید داعش حمله نمی کند اما آیا باید خدارا شکرکنیم که حداقل امنیت داریم؟ می خواهم بگویم نه، نداریم. دیگران را نمی دانم اما برای زنان، برای کودکان، برای شهروندان، برای کارگران و برای آیندگانی که وارث ساختارهای نا امن سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی امروز ما خواهند بود امنیتی وجود ندارد. امنیت و احساس امنیت در زندگی روزمره به شدت خدشه دار شده است و امیدوارم فارغ از جناحی گری فکری به حال امنیت ما انسان های معمولی شود.
✍رویا آسیایی
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
و شوربختانه این اواخر هیچ سوژه کمتر دردآلودی نبوده. زیاد در تقویم عقب نمی روم. اعتصاب غذای زندانیان سیاسی، فوت آقای هاشمی، دستگیری دختران موتورسوار دزفولی، ساقط شدن پهباد با شلیک هوایی، مرگ دو کودک کار در اثر آتش سوزی، و فاجعه پلاسکو. رویدادهایی به ظاهر نامربوط و اتفاقی. اما مفهومی در این میان فصل مشترک تمام این اتفاقات است و آن امنیت است. جوانی که در اعتراض به ناامنی اجتماعی زندانی شده و تحت شرایطی قرار گرفته که خودخواسته امنیت جانی خود را به خطر می اندازد. یکی از موثرترین افراد در شکل گیری انقلاب و دوران پس از آن می میرد و تشییع جنازه ای در نهایت تدابیر امنیتی برگزار می شود تا شکاف سیاسی موجود مجال خودنمایی و به خطر انداختن امنیت را نیابد. نیروهای امنیتی در اقدامی ضربتی دو دختر مخل امنیت اخلاقی را دستگیر می کنند. صدای شلیک پدافند هوایی در قلب پایتخت برای دقایقی مردم را به همذات پنداری با مردم عراق و سوریه و افغانستان وامی دارد و در نهایت مشخص می شود که شی پرنده تنها یک اسباب بازی بوده و شهر در امن و امان است. آتش کارگاه جان دو کودک زباله گرد را به فجیع ترین شکل ممکن می گیرد تا شاید باور کنیم کودکان کار امنیت ندارند.
و پلاسکو که فرو ریخت تا سندی بر ناامنی ساختارهای شهری باشد از ایمن نبودن بناها تا زیرساختارها و مدیریت بحران و عدم امنیت شغلی و ایمنی مشاغل. و بگذریم از هجوم سلفی بازان همیشه در صحنه که بحثش فراتر از حضیض اخلاق است. این حوادث ناخوشایند پیرامون موضوع امنیت بار دیگر به ما یادآور می شود که امنیت لزوماً یک مفهوم برای همه افراد جامعه ندارد. امنیت برای که و برای چه سوالات مهمی است. فضای امنیتی که از پرواز یک پهباد یا موتورسواری دختران برآشفته می شود و وارد اقدام جدی و خشن می شود در واقع به ایمنی جامعه نمی انجامد. شاید داعش حمله نمی کند اما آیا باید خدارا شکرکنیم که حداقل امنیت داریم؟ می خواهم بگویم نه، نداریم. دیگران را نمی دانم اما برای زنان، برای کودکان، برای شهروندان، برای کارگران و برای آیندگانی که وارث ساختارهای نا امن سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی امروز ما خواهند بود امنیتی وجود ندارد. امنیت و احساس امنیت در زندگی روزمره به شدت خدشه دار شده است و امیدوارم فارغ از جناحی گری فکری به حال امنیت ما انسان های معمولی شود.
✍رویا آسیایی
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
مثل هربار بود... این بار دود پلاسکو همه ی ذهنمان را سیاه کرد. همیشه بعد از هر فاجعه ای ساعتهایی را در سرگیجه و گازگرفتگی مسمومیت فاجعه می گذرانیم. سوالات سرگردان و شناور روی موجهای بلاتکلیفی...
چه شد؟ چطور اتفاق افتاد؟ فاجعه ی پلاسکو برای گروهی سلفی پنج شنبه بود، برای بعضی یک جلسه اضطراری که معمولا روز تعطیل را خراب می کند، برای بعضی ها ضد حال خواب زمستانی، برای عده ای ولی...آخر هفته ی گرانی بود! برای آنها که همیشه باید هزینه را نقد بپردازند و بدون تخفیف! پلاسکو از سر مرد، مثل نخل که از سر می میرد. همه چیزدان ها بارها این تصویر را ته فنجان های قهوه شان دیده بودند، اما تا راندن دستفروش پینه بسته با چماق و قمه یا بیرون راندن گورخواب بی کفن واجب شرعی بود ! چیزهایی مهم تر ته فنجان های قهوه وجود دارد. من و تو سر در نمی آوریم...همه چیز دان ها می دانند!
✍آرام رادبرد
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
چه شد؟ چطور اتفاق افتاد؟ فاجعه ی پلاسکو برای گروهی سلفی پنج شنبه بود، برای بعضی یک جلسه اضطراری که معمولا روز تعطیل را خراب می کند، برای بعضی ها ضد حال خواب زمستانی، برای عده ای ولی...آخر هفته ی گرانی بود! برای آنها که همیشه باید هزینه را نقد بپردازند و بدون تخفیف! پلاسکو از سر مرد، مثل نخل که از سر می میرد. همه چیزدان ها بارها این تصویر را ته فنجان های قهوه شان دیده بودند، اما تا راندن دستفروش پینه بسته با چماق و قمه یا بیرون راندن گورخواب بی کفن واجب شرعی بود ! چیزهایی مهم تر ته فنجان های قهوه وجود دارد. من و تو سر در نمی آوریم...همه چیز دان ها می دانند!
✍آرام رادبرد
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
🔴چرا پلاسکو باید آنقدر بماند تا خودش فروریزد؟
🔴پلاسکو را ستون هایش نگه داشته بودند یا دست نامرئی بازار؟!
✍ #فاطمه_شریعتی
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
🔴پلاسکو را ستون هایش نگه داشته بودند یا دست نامرئی بازار؟!
✍ #فاطمه_شریعتی
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
✍مریم کامیاب
@Social_Science
آنها رفتند و واکنش های اینستاگرامی و توییتری به جا ماند٬ فیلم ها و عکس هایی زنده از حادثه٬ آن انسان های گمنام رفتند و بازیگران مشهور و سیاستمداران و بازیگران قدرت دنیا ابراز تاسف وهمدردی کردند٬ مردم عادی در خانه هایشان اشک ریختند و مذهبی ها با دعا بدرقه شان کردند و چون شهیدشان نامیدند آرامش ابدی را در انتظارشان یافتند و آسایشی که در این دنیا از آن ها سلب شد.
آن ها داوطلبانه شتافتند تا انسان هایی را نجات دهند که به دنبال چک ها و ادوات بی ملاحظگی مادی خویش٬ آشفته و پریشان٬ چونان جانورانی دانه های غذای خود در دهان٬ به فکر خود که آینده نگرند ولی بی منطق و خودخواه٬ حتی حاضر به فرار از دل آتش هم نبوده اند٬ مردمانی درست مثل همانهایی که بیرون٬ نظاره گر عمق فاجعه٬ با واکنش های بر سر زنان و ناله کنان٬ با احساس کاذب مسئولیتی تمام بر دوششان٬ چشم هایی نگران ولی فایده نگر و سرد٬ به فکر پخش فیلم های دست گرفته شان در فضای مجازی و بازدید کننده های بالاتر٬ متوصل به هر شیوه و ترفندی برای فیلم های با کیفیت تر و البته سوزناک تر٬ ایستاده بودند و راه بر امداد همان انسان هایی که حال به سوگشان نشسته اند٬ بسته بودند.
به راستی مقصر کیست؟ شهردار نالایقی که نه به فکر شهر , بافت فزسوده اش و نه به فکر مردم و امنیتشان است، یا مردمی اینچنین که تنها وظیفه شان را در سد معبر می دانند و کسانی را که واکنش اینستاگرامی به این فاجعه نداشته اند می شمرند و شماتت می کنند؟ اینگونه مقصر پیدا کردن آن هم بعد از تلخی ای چنین سیاه همیشه آسان است. ابتدا انگشت اتهام به سمت مردم خواهد رفت٬ مردمی که خواب و خور و مال و مقام و تائید کورشان کرده است و کر که نه صدای آمبولانس را می شنوند و نه صدای وجدان خویش را. متهم ردیف بعدی هم که شهردار و رئیس جمهور ا ست و البته صدا وسیما که مردم را به گرفتن عکس و فیلم بیشتر برای پوشش خبری قوی تر تشویق می کند. دست آخر هم که می رسیم سر پله اول و مهم ترین عامل، ساختارها و نهادهای بنیادی بیمار و مشکلات ساختاری و ریشه ای که بر اندام کشوری با چنین مردمانی بیمار چه خوب می نشیند و حل این مشکلات هم که درست در مدینه فاضله ای محقق خواهد شد که هیچ کس در انتظارش نیست٬ همه در انتظار تلخ تر شدن٫ اتفاقات بعدی بدتر و بالتبع فرو رفتن بیشتر در لجن تا جایی که راه نفس را ببندد٬ نشسته اند. مردم سیاست زده ای که خود را مهم ترین تحلیل کنندگان سیاسی و اجتماعی دنیا می دانند ولی حتی نمی دانند کی و کجا و چطور باید بایستند. مذهبی ها دست به دعا برداشته و امام خویش را طلب می کنند تا ریشه ظلم و جور را بخشکاند و لبخند به لبان ما بیاورد.
@Social_Science
اما نگاه کنیم٬ همه چیز تا ساعاتی دیگر به روال عادی خویش برمی گردد٬ ما عادت کرده ایم مثل کودکانی بازیگوش٬ نگاهمان را سریع و بی مخاطره از چنین فجایعی برگردانیم٬ همه چیز را فراموش کنیم و آرام به بسترهای خود پناه ببریم.
به راستی این دلاوران و قهرمانان برای که و چه خویش را به خطر اتداخته اند؟ برای مردمی چنین از خودبیگانه؟ برای مملکتی چنین فروپاشیده؟ مگر نه این است که یه قول دورکیم نظریه پرداز فزانسوی مکتب واقعیت اجتماعی، برای خاطر روح جمعی جامعه٬ حس انسان دوستانه فداکاری و نجات دیگری و گذشت از جان خود٬ به راستی دست به خودکشی زده اند؟ روح جمعی جامعه ای که پوسیده است٬ جامعه ای که هر روز شاهد سوختن است، شعله های آتشی که ابتدا جان دو کودک بیگناه را می گیرند و سپس ویرانی ای چنین به بار می آورند در جامعه ای کلنگی که نه تنها بافت های فرسوده اش کلنگی اند، بلکه بقایش را هر روز ری این ویرانه ها جوری جار می زند که برخی ختی اندیشه پیشرفت در سال های کنونی را هم به ذهنشان راه می دهند و جناح های مختلف دستاوردهای ناچیز مشمئزکننده شان را به رخ هم می کشند تا مردم تشویقشان کنند و قدرتشان را تثبیت، جامعه ای که با دست های خود٬ کفن های هموطنانشان را به تن هایشان کرده و سپس دیوانه وار برایشان عزاداری می کند و بر سر و کله می کوبد٬ مردم سلفی می گیرند و شاید این عکس ها٬ تنها خاطرات کودکی از پدر قهرمانش شوند٬ شاید قاب شدند و به دیوار زده شدند٬ و بوسه هایی گاه و بی گاه٬ خیسشان کردند. این هم تمام سهم آن ها از آینده کودکانشان است. به راستی اشک های این کودکان خیلی بیشتر از جان این انسان های از قبل مرده می ارزد٬ انسان هایی که سال ها پیش در دنیای محدود آرزوهای خود مرده اند. و من... قضاوت درباره من چگونه است؟ من که این انسان ها را مرده می خوانم و قضاوتشان می کنم؟ من نیز چون همه این مردمان٬ خطوطی درهم و برهم و بی سر و ته از جهان رو به زوالمان هستم. سطرهایی می نویسم تا خویش را تسکین دهم٬ وگرنه چه دردی را دوا خواهم کرد؟
@Social_Science
ادامه👇👇👇
@Social_Science
آنها رفتند و واکنش های اینستاگرامی و توییتری به جا ماند٬ فیلم ها و عکس هایی زنده از حادثه٬ آن انسان های گمنام رفتند و بازیگران مشهور و سیاستمداران و بازیگران قدرت دنیا ابراز تاسف وهمدردی کردند٬ مردم عادی در خانه هایشان اشک ریختند و مذهبی ها با دعا بدرقه شان کردند و چون شهیدشان نامیدند آرامش ابدی را در انتظارشان یافتند و آسایشی که در این دنیا از آن ها سلب شد.
آن ها داوطلبانه شتافتند تا انسان هایی را نجات دهند که به دنبال چک ها و ادوات بی ملاحظگی مادی خویش٬ آشفته و پریشان٬ چونان جانورانی دانه های غذای خود در دهان٬ به فکر خود که آینده نگرند ولی بی منطق و خودخواه٬ حتی حاضر به فرار از دل آتش هم نبوده اند٬ مردمانی درست مثل همانهایی که بیرون٬ نظاره گر عمق فاجعه٬ با واکنش های بر سر زنان و ناله کنان٬ با احساس کاذب مسئولیتی تمام بر دوششان٬ چشم هایی نگران ولی فایده نگر و سرد٬ به فکر پخش فیلم های دست گرفته شان در فضای مجازی و بازدید کننده های بالاتر٬ متوصل به هر شیوه و ترفندی برای فیلم های با کیفیت تر و البته سوزناک تر٬ ایستاده بودند و راه بر امداد همان انسان هایی که حال به سوگشان نشسته اند٬ بسته بودند.
به راستی مقصر کیست؟ شهردار نالایقی که نه به فکر شهر , بافت فزسوده اش و نه به فکر مردم و امنیتشان است، یا مردمی اینچنین که تنها وظیفه شان را در سد معبر می دانند و کسانی را که واکنش اینستاگرامی به این فاجعه نداشته اند می شمرند و شماتت می کنند؟ اینگونه مقصر پیدا کردن آن هم بعد از تلخی ای چنین سیاه همیشه آسان است. ابتدا انگشت اتهام به سمت مردم خواهد رفت٬ مردمی که خواب و خور و مال و مقام و تائید کورشان کرده است و کر که نه صدای آمبولانس را می شنوند و نه صدای وجدان خویش را. متهم ردیف بعدی هم که شهردار و رئیس جمهور ا ست و البته صدا وسیما که مردم را به گرفتن عکس و فیلم بیشتر برای پوشش خبری قوی تر تشویق می کند. دست آخر هم که می رسیم سر پله اول و مهم ترین عامل، ساختارها و نهادهای بنیادی بیمار و مشکلات ساختاری و ریشه ای که بر اندام کشوری با چنین مردمانی بیمار چه خوب می نشیند و حل این مشکلات هم که درست در مدینه فاضله ای محقق خواهد شد که هیچ کس در انتظارش نیست٬ همه در انتظار تلخ تر شدن٫ اتفاقات بعدی بدتر و بالتبع فرو رفتن بیشتر در لجن تا جایی که راه نفس را ببندد٬ نشسته اند. مردم سیاست زده ای که خود را مهم ترین تحلیل کنندگان سیاسی و اجتماعی دنیا می دانند ولی حتی نمی دانند کی و کجا و چطور باید بایستند. مذهبی ها دست به دعا برداشته و امام خویش را طلب می کنند تا ریشه ظلم و جور را بخشکاند و لبخند به لبان ما بیاورد.
@Social_Science
اما نگاه کنیم٬ همه چیز تا ساعاتی دیگر به روال عادی خویش برمی گردد٬ ما عادت کرده ایم مثل کودکانی بازیگوش٬ نگاهمان را سریع و بی مخاطره از چنین فجایعی برگردانیم٬ همه چیز را فراموش کنیم و آرام به بسترهای خود پناه ببریم.
به راستی این دلاوران و قهرمانان برای که و چه خویش را به خطر اتداخته اند؟ برای مردمی چنین از خودبیگانه؟ برای مملکتی چنین فروپاشیده؟ مگر نه این است که یه قول دورکیم نظریه پرداز فزانسوی مکتب واقعیت اجتماعی، برای خاطر روح جمعی جامعه٬ حس انسان دوستانه فداکاری و نجات دیگری و گذشت از جان خود٬ به راستی دست به خودکشی زده اند؟ روح جمعی جامعه ای که پوسیده است٬ جامعه ای که هر روز شاهد سوختن است، شعله های آتشی که ابتدا جان دو کودک بیگناه را می گیرند و سپس ویرانی ای چنین به بار می آورند در جامعه ای کلنگی که نه تنها بافت های فرسوده اش کلنگی اند، بلکه بقایش را هر روز ری این ویرانه ها جوری جار می زند که برخی ختی اندیشه پیشرفت در سال های کنونی را هم به ذهنشان راه می دهند و جناح های مختلف دستاوردهای ناچیز مشمئزکننده شان را به رخ هم می کشند تا مردم تشویقشان کنند و قدرتشان را تثبیت، جامعه ای که با دست های خود٬ کفن های هموطنانشان را به تن هایشان کرده و سپس دیوانه وار برایشان عزاداری می کند و بر سر و کله می کوبد٬ مردم سلفی می گیرند و شاید این عکس ها٬ تنها خاطرات کودکی از پدر قهرمانش شوند٬ شاید قاب شدند و به دیوار زده شدند٬ و بوسه هایی گاه و بی گاه٬ خیسشان کردند. این هم تمام سهم آن ها از آینده کودکانشان است. به راستی اشک های این کودکان خیلی بیشتر از جان این انسان های از قبل مرده می ارزد٬ انسان هایی که سال ها پیش در دنیای محدود آرزوهای خود مرده اند. و من... قضاوت درباره من چگونه است؟ من که این انسان ها را مرده می خوانم و قضاوتشان می کنم؟ من نیز چون همه این مردمان٬ خطوطی درهم و برهم و بی سر و ته از جهان رو به زوالمان هستم. سطرهایی می نویسم تا خویش را تسکین دهم٬ وگرنه چه دردی را دوا خواهم کرد؟
@Social_Science
ادامه👇👇👇
ادامه صفحه قبل👆👆
@Social_Science
می نشینم و کتابم را باز می کنم٬ می خوانم «کنشگران٬ جهان را شکل می دهند و جهان عینی٬ بر آنان تحمیل می شود و همایان را می سازد.» کتابم را می بندم٬ آوار ساختمان پلاسکو بر سرم می ریزد و خود را دفن شده در زیر آوار می بینم٬ تنها و مجبور چونان خفته عروسک خیمه شب بازی٬ زیر دست و پا. سرنوشت من شاید سوزناک تر از این قهرمانان است.
پلاسکو فرو ریخت٬ درست مثل من و تو که فرو ریختنمان ولی صدایی نداشت جز نابودی انسانیت قرن. جز نابودی اندیشه و دگرگونی...
#آتش_نشانان #قهرمانان #پلاسکو
✍مریم کامیاب
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
@Social_Science
می نشینم و کتابم را باز می کنم٬ می خوانم «کنشگران٬ جهان را شکل می دهند و جهان عینی٬ بر آنان تحمیل می شود و همایان را می سازد.» کتابم را می بندم٬ آوار ساختمان پلاسکو بر سرم می ریزد و خود را دفن شده در زیر آوار می بینم٬ تنها و مجبور چونان خفته عروسک خیمه شب بازی٬ زیر دست و پا. سرنوشت من شاید سوزناک تر از این قهرمانان است.
پلاسکو فرو ریخت٬ درست مثل من و تو که فرو ریختنمان ولی صدایی نداشت جز نابودی انسانیت قرن. جز نابودی اندیشه و دگرگونی...
#آتش_نشانان #قهرمانان #پلاسکو
✍مریم کامیاب
👥کانال علوم اجتماعی👥
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ