این قوی ترین یا باهوش ترین گونه ها نیستند که بقا می یابند، بلکه موجودی باقی می ماند که بیشتر از همه با تغییر سازگارند.
#چارلز_داروین
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
#چارلز_داروین
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔶چگونه #افکار_مثبت داشته باشیم
1- آب فراوان بنوشید.
2- مثل یک پادشاه صبحانه بخورید، مثل یک شاهزاده ناهار و مثل یک گدا شام بخورید..
3- بیشتر از سبزیجات استفاده کنید تا غذاهای فراوری شده.
4- بااین 3 تا E زندگی کنید:
🔸Energy (انرژی)
🔸Enthusiasm (شورواشتیاق)
🔸Empathy (دلسوزی و همدلی).
5- از ورزش کمک بگیرید.
6- بیشتر بازی کنید.
7- بیشتر از سال گذشته کتاب بخوانید.
8- روزانه 10 دقیقه سکوت کنید و به تفکر بپردازید.
9- 7 ساعت بخوابید.
10- هر روز 10 تا 30 دقیقه پیادهروی کنید و در حین پیادهروی، لبخند بزنید.
🔹شخصیت:
11- زندگی خود را با هیچ کسی مقایسه نکنید: شما نمیدانید که بین آنها چه میگذرد.
12- افکار منفی نداشته باشید، در عوض انرژی خود را صرف امور مثبت کنید.
13- بیش از حد توان خود کاری انجام ندهید.
14- خیلی خود را جدی نگیرید.
15- وقتی بیدار هستید بیشتر خیالپردازی کنید.
16- حسادت یعنی اتلاف وقت، شما هر چه را که باید داشته باشید، دارید.
17- گذشته را فراموش کنید.. اشتباهات گذشته شریک زندگی خود را به یادش نیاورید. این کار آرامش زمان حال شما را از بین میبرد.
18- زندگی کوتاهتر از این است که از دیگران متنفر باشید. نسبت به دیگران تنفر نداشته باشید.
19- با گذشته خود رفیق باشید تا زمان حال خود را خراب نکنید...
20- هیچ کس مسئول خوشحال کردن شما نیست، مگر خود شما.
21- بدانید که زندگی مدرسهای میماند که باید در آن چیزهایی بیاموزید. مشکلات قسمتی از برنامه درسی هستند و به مانند کلاس جبر میباشند.
22- بیشتر بخندید و لبخند بزنید..
23- مجبور نیستید که در هر بحثی برنده شوید. زمانی هم مخالفت وجود دارد.
🔹جامعه:
24- گهگاهی به خانواده و اقوام خود زنگ بزنید.
25- هر روز یک چیز خوب به دیگران ببخشید.
26- خطای هر کسی را به خاطر هر چیزی ببخشید.
27- زمانی را با افراد بالای 70 سال و زیر 6 سال بگذرانید.
29- اینکه دیگران راجع به شما چه فکری میکنند، به شما مربوط نیست.
30- زمان بیماری ،شغل شما به کمک شما نمیآید، بلکه دوستان شما به شما مدد میرسانند، پس با آنها در ارتباط باشید.
🔹زندگی:
31- کارهای مثبت انجام دهید.
32- از هر چیز غیر مفید، زشت یا ناخوشی دوری بجویید.
33- عشق درمانگر هر چیزی است.
34- هر موقعیتی چه خوب یا بد، گذرا است.
35- مهم نیست که چه احساسی دارید، باید به پا خیزید، لباس خود را به تن کرده و در جامعه حضور پیدا کنید.
36- مطمئن باشید که بهترین هم میآید.
37- همین که صبح از خواب بیدار میشوید، باید از هستي تان شاكر باشيد.
38- بخش عمده درون شما شاد است، بنابراین خوشحال باشید.
@ihcss
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
1- آب فراوان بنوشید.
2- مثل یک پادشاه صبحانه بخورید، مثل یک شاهزاده ناهار و مثل یک گدا شام بخورید..
3- بیشتر از سبزیجات استفاده کنید تا غذاهای فراوری شده.
4- بااین 3 تا E زندگی کنید:
🔸Energy (انرژی)
🔸Enthusiasm (شورواشتیاق)
🔸Empathy (دلسوزی و همدلی).
5- از ورزش کمک بگیرید.
6- بیشتر بازی کنید.
7- بیشتر از سال گذشته کتاب بخوانید.
8- روزانه 10 دقیقه سکوت کنید و به تفکر بپردازید.
9- 7 ساعت بخوابید.
10- هر روز 10 تا 30 دقیقه پیادهروی کنید و در حین پیادهروی، لبخند بزنید.
🔹شخصیت:
11- زندگی خود را با هیچ کسی مقایسه نکنید: شما نمیدانید که بین آنها چه میگذرد.
12- افکار منفی نداشته باشید، در عوض انرژی خود را صرف امور مثبت کنید.
13- بیش از حد توان خود کاری انجام ندهید.
14- خیلی خود را جدی نگیرید.
15- وقتی بیدار هستید بیشتر خیالپردازی کنید.
16- حسادت یعنی اتلاف وقت، شما هر چه را که باید داشته باشید، دارید.
17- گذشته را فراموش کنید.. اشتباهات گذشته شریک زندگی خود را به یادش نیاورید. این کار آرامش زمان حال شما را از بین میبرد.
18- زندگی کوتاهتر از این است که از دیگران متنفر باشید. نسبت به دیگران تنفر نداشته باشید.
19- با گذشته خود رفیق باشید تا زمان حال خود را خراب نکنید...
20- هیچ کس مسئول خوشحال کردن شما نیست، مگر خود شما.
21- بدانید که زندگی مدرسهای میماند که باید در آن چیزهایی بیاموزید. مشکلات قسمتی از برنامه درسی هستند و به مانند کلاس جبر میباشند.
22- بیشتر بخندید و لبخند بزنید..
23- مجبور نیستید که در هر بحثی برنده شوید. زمانی هم مخالفت وجود دارد.
🔹جامعه:
24- گهگاهی به خانواده و اقوام خود زنگ بزنید.
25- هر روز یک چیز خوب به دیگران ببخشید.
26- خطای هر کسی را به خاطر هر چیزی ببخشید.
27- زمانی را با افراد بالای 70 سال و زیر 6 سال بگذرانید.
29- اینکه دیگران راجع به شما چه فکری میکنند، به شما مربوط نیست.
30- زمان بیماری ،شغل شما به کمک شما نمیآید، بلکه دوستان شما به شما مدد میرسانند، پس با آنها در ارتباط باشید.
🔹زندگی:
31- کارهای مثبت انجام دهید.
32- از هر چیز غیر مفید، زشت یا ناخوشی دوری بجویید.
33- عشق درمانگر هر چیزی است.
34- هر موقعیتی چه خوب یا بد، گذرا است.
35- مهم نیست که چه احساسی دارید، باید به پا خیزید، لباس خود را به تن کرده و در جامعه حضور پیدا کنید.
36- مطمئن باشید که بهترین هم میآید.
37- همین که صبح از خواب بیدار میشوید، باید از هستي تان شاكر باشيد.
38- بخش عمده درون شما شاد است، بنابراین خوشحال باشید.
@ihcss
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
💢ساختار شکنی: (Deconstruction)
ساختار شکنی یک رویه تحلیلی-انتقادی است که در آن ساختارهای غالب یا حاکم در متن شناسایی میشوند، غالب های کاربردی مغلوب یا غیر حاکم نیز در رابطه با آنها بررسی و با آنها مقایسه میشوند، غالب های کاربردی دسته دوم با توجه به شرایط و استدلال های جدید مشخص میگردد و آنگاه مشروعیت و اعتبار مفهوم ها و عقیده های پذیرفته شده به نقد و چالش کشیده میشود و ساختارهای امکان پذیر جدید, مطرح میشوند.
📚 #کیفی_پژوهی (پژوهش،پژوهشگری و پژوهشنامه نویسی)
نویسنده: #خلیل_میرزایی
انتشارات: #فوژان
چاپ اول: فروردین 95
منبع↙️↙️↙️↙️↙️
@KhalilMirzaei
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
ساختار شکنی یک رویه تحلیلی-انتقادی است که در آن ساختارهای غالب یا حاکم در متن شناسایی میشوند، غالب های کاربردی مغلوب یا غیر حاکم نیز در رابطه با آنها بررسی و با آنها مقایسه میشوند، غالب های کاربردی دسته دوم با توجه به شرایط و استدلال های جدید مشخص میگردد و آنگاه مشروعیت و اعتبار مفهوم ها و عقیده های پذیرفته شده به نقد و چالش کشیده میشود و ساختارهای امکان پذیر جدید, مطرح میشوند.
📚 #کیفی_پژوهی (پژوهش،پژوهشگری و پژوهشنامه نویسی)
نویسنده: #خلیل_میرزایی
انتشارات: #فوژان
چاپ اول: فروردین 95
منبع↙️↙️↙️↙️↙️
@KhalilMirzaei
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
کاش برای خاورمیانه کسی کتاب می ریخت بجای این همه بمب،
جنگ ها خود به خود تمام می شد...
و کسی، دیگری را برای رفتن به بهشت سر نمی برید!
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
جنگ ها خود به خود تمام می شد...
و کسی، دیگری را برای رفتن به بهشت سر نمی برید!
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
📣 صدای رادیو اقتصاد آرمان 🔊
🔴 "رتبه اعتبار پاسپورت کشورها"
@radio_eghtesad
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
👇👇👇👇👇👇👇👇👇
🔴 "رتبه اعتبار پاسپورت کشورها"
@radio_eghtesad
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
👇👇👇👇👇👇👇👇👇
✳️نشست فلسفه و جامعه شناسی✳️
محمدامين قانعي راد:
"به دانشجوي جامعه شناسي آدرس غلط ندهيد"
8 آذر 94، روزنامه اعتماد
@MAminGhaneirad
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
محمدامين قانعي راد:
"به دانشجوي جامعه شناسي آدرس غلط ندهيد"
8 آذر 94، روزنامه اعتماد
@MAminGhaneirad
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
✳️نشست چیستی جامعه شناسی مردم مدار✳️
🔹گزارش شهلا رعنایی از «نشست چیستی جامعه شناسی مردم مدار» با شرکت جمید رضا جلایی پور، سارا شریعتی،ناصر فکوهی و محمد امین قانعی راد - دومین همایش پژوهش اجتماعی فرهنگی در جامعۀ ایران
چهارشنبه ششم دی ماه 1391 🔸در این نشست ابتدا دکتر قانعی راد به عنوان مدیر نشست از تشکیل کار گروه جامعهشناسی مردممدار در انجمن جامعهشناسی ایران سخن گفت و فعالیتهای این کار گروه در سالهای اخیر را توضیح داد. او گفت در مورد خود مقوله جامعهشناسی مردممدار و چیستی آن ابهاماتی وجود دارد که این نشست میتواند برای پاسخگویی به بعضی از سوالات و رفع برخی از ابهامات احتمالی که در این عرصه وجود دارد مفید باشد. او سپس عناوین سخنرانی شرکت کنندگان در نشست را اعلام کرد. در این نشست که با استقبال شرکت کنندگان در همایش مواجه گردید ابتدا دکتر جلاییپور با عنوان «چرا جامعهشناسی مردممدار جامعهشناسی تودهای نیست» و سپس دکتر سارا شریعتی با عنوان «جامعهشناسی مردممدار از ایده تا امکان» سخنرانی کردند. دکتر فکوهی هم بحث خود را تحت عنوان «ترویج و تخصص و گذار از دانش نهادینه به دانش خودمدار در علوم اجتماعی» ارائه داد. دکتر قانعی راد هم در سخنان خود «سه روایت حداقلی، میانه و حداکثری از جامعهشناسی مردممدار» را مطرح کرد.آنچه می خوانید گزارش کامل این نشست است.
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻
🔹گزارش شهلا رعنایی از «نشست چیستی جامعه شناسی مردم مدار» با شرکت جمید رضا جلایی پور، سارا شریعتی،ناصر فکوهی و محمد امین قانعی راد - دومین همایش پژوهش اجتماعی فرهنگی در جامعۀ ایران
چهارشنبه ششم دی ماه 1391 🔸در این نشست ابتدا دکتر قانعی راد به عنوان مدیر نشست از تشکیل کار گروه جامعهشناسی مردممدار در انجمن جامعهشناسی ایران سخن گفت و فعالیتهای این کار گروه در سالهای اخیر را توضیح داد. او گفت در مورد خود مقوله جامعهشناسی مردممدار و چیستی آن ابهاماتی وجود دارد که این نشست میتواند برای پاسخگویی به بعضی از سوالات و رفع برخی از ابهامات احتمالی که در این عرصه وجود دارد مفید باشد. او سپس عناوین سخنرانی شرکت کنندگان در نشست را اعلام کرد. در این نشست که با استقبال شرکت کنندگان در همایش مواجه گردید ابتدا دکتر جلاییپور با عنوان «چرا جامعهشناسی مردممدار جامعهشناسی تودهای نیست» و سپس دکتر سارا شریعتی با عنوان «جامعهشناسی مردممدار از ایده تا امکان» سخنرانی کردند. دکتر فکوهی هم بحث خود را تحت عنوان «ترویج و تخصص و گذار از دانش نهادینه به دانش خودمدار در علوم اجتماعی» ارائه داد. دکتر قانعی راد هم در سخنان خود «سه روایت حداقلی، میانه و حداکثری از جامعهشناسی مردممدار» را مطرح کرد.آنچه می خوانید گزارش کامل این نشست است.
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻
Forwarded from جامعه شناسی حوزه عمومی
نشست جامعه شناسی مردم مدار .pdf
552.9 KB
Forwarded from جامعه و فرهنگ
اجتماعي شدن. ( socialization )
قسمت اول
بلومر فرايند اجتماعي شدن را با شش ميانحي يا واسطه ممكن مي داند.
به عبارت ديگر شش ميانحي به اجتماعي شدن افراد كمك مي كند:
١ - والدين و خانواده:
نه تنها پدر و مادر بلكه تمام كساني كه در پرورش أوليه ي كودك نقش دارند را در بر مي گيرد. مانند پدربزرگ، مادربزرگ، پدرخوانده، مادرخوانده، مؤسسات شبانه روزي و پرورشگاه ها و .....
٢ - ديگري مهم:
شامل خويشاونداني است كه در رفت و آدم با كودك قرار دارند و بر كودك اثر تربيتي دارند. مانند عمو يا خاله.
٣ - گروه همالان:
كساني كه بنا به سليقه ها و عادات و تعلقات شخصيتي و فكري دور هم جمع مي شوند.
٤ - مدارس و سازمان هاي رسمي:
معلم و شاگرداني كه شخصيت متفاوتي دارند، مي توانند به عنوان الگو در شيوه ي رفتار و كنش ديگر شاگردان مؤثر باشند.
٥ - مجامع عمومي:
مانند پارك ها، شهر بازي و مكان هايي كه مردم دور هم جمع مي شوند و أوقات فراغت خود را مي گذرانند. مانند كافي نت ها يا چت اينترنتي و گروه هاي تلگرامي و .......
٦ - رسانه ها و ارتباط جمعي:
اين ها از عوامل بسيار مهم هستند كه بيشترين تأثير رامي گذارند. علت اين تأثير ريژگي آنهاست. فيلم هاي سينمائي و فيلم هاي كارتوني بيشترين ارتباط و تأثير را بر بيننده مي گذارند.
اين شش ميانجي، كانال هايي هستند كه ميتوانند حصول و وصول معناي مشترك را براي مردم راحت تر كنند و برگشت آنها را نيز آسان تر سازد.
به عبارت ديگر از اين كانال ها اطلاعات بيرون مي روند و به افراد انتقال مي يابند و موحب همانندي و
جا افتادن آنها در جامعه مي شوند و سپس به جامعه بر مي گردند و موحب تحكيم باورهاي أساسي معاني و تفاسير مشترك گروهي مي شوند.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk
قسمت اول
بلومر فرايند اجتماعي شدن را با شش ميانحي يا واسطه ممكن مي داند.
به عبارت ديگر شش ميانحي به اجتماعي شدن افراد كمك مي كند:
١ - والدين و خانواده:
نه تنها پدر و مادر بلكه تمام كساني كه در پرورش أوليه ي كودك نقش دارند را در بر مي گيرد. مانند پدربزرگ، مادربزرگ، پدرخوانده، مادرخوانده، مؤسسات شبانه روزي و پرورشگاه ها و .....
٢ - ديگري مهم:
شامل خويشاونداني است كه در رفت و آدم با كودك قرار دارند و بر كودك اثر تربيتي دارند. مانند عمو يا خاله.
٣ - گروه همالان:
كساني كه بنا به سليقه ها و عادات و تعلقات شخصيتي و فكري دور هم جمع مي شوند.
٤ - مدارس و سازمان هاي رسمي:
معلم و شاگرداني كه شخصيت متفاوتي دارند، مي توانند به عنوان الگو در شيوه ي رفتار و كنش ديگر شاگردان مؤثر باشند.
٥ - مجامع عمومي:
مانند پارك ها، شهر بازي و مكان هايي كه مردم دور هم جمع مي شوند و أوقات فراغت خود را مي گذرانند. مانند كافي نت ها يا چت اينترنتي و گروه هاي تلگرامي و .......
٦ - رسانه ها و ارتباط جمعي:
اين ها از عوامل بسيار مهم هستند كه بيشترين تأثير رامي گذارند. علت اين تأثير ريژگي آنهاست. فيلم هاي سينمائي و فيلم هاي كارتوني بيشترين ارتباط و تأثير را بر بيننده مي گذارند.
اين شش ميانجي، كانال هايي هستند كه ميتوانند حصول و وصول معناي مشترك را براي مردم راحت تر كنند و برگشت آنها را نيز آسان تر سازد.
به عبارت ديگر از اين كانال ها اطلاعات بيرون مي روند و به افراد انتقال مي يابند و موحب همانندي و
جا افتادن آنها در جامعه مي شوند و سپس به جامعه بر مي گردند و موحب تحكيم باورهاي أساسي معاني و تفاسير مشترك گروهي مي شوند.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk
Forwarded from جامعه و فرهنگ
اجتماعی شدن یا جامعه پذیری (Socialization):
قسمت دوم:
اجتماعی شدن:
مفهومی است که به توصیف و تبیین چگونگی رفتارهایی می پردازد که فرد را قادر می سازد تا با فرهنگ جامعه خودش سازش یابد. در واقع، جامعه پذیری «فرآیندی است که بر اساس آن، فرد به اکتساب قوانین، رفتار و نظام باورها و بازخوردهای جامعه یا گروه مشخصی دست می یابد تا بتواند در درون آن جامعه زندگی کند» در جامعه پذیری، جامعه به القای ارزش ها و هنجارهای خویش به افراد نائل می آید (منطقی، 1383: 58). از طریق اجتماعی شدن، فرد شیوه های زندگی جامعه خود را فرا می گیرد؛ شخصیتی کسب می کند و آمادگی رفتار به عنوان عضوی از یک جامعه را پیدا می کند. او یاد می گیرد خودش را با سیستم جدید انطباق داده و رفتاری مطابق با انتظارهای جامعه انجام دهد (معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم، 1383: 100)
انسان در فرآیند جامعه پذیری است که از طریق کنش های متقابل اجتماعی، شیوه راه رفتن و گفتن را می آموزد و به تدریج به کسب تجربه های مختلف می پردازد.
در این میان، جامعه نه تنها برای بقای خود، افراد جامعه را به شیوه های گوناگون آموزش می دهد تا آنها نمادها، الگوها، ارزش ها و هنجارهای اجتماعی را در روابط متقابل خود به کار بگیرند، بلکه در تلاش است تا با دگرگونی هایی که در نظام اجتماعی و ترکیب افراد جامعه به علت مرگ و میر، زاد و ولد و مهاجرت رخ می دهد، به خودسازی و نوسازی خویش بپردازد تا از این طریق، درونی شدن عناصر اجتماعی در افراد جامعه امکان پذیر شود. برای اینکه جامعه دارای انسجام و دوامی معقول باشد، باید دارای اجماع و وفاق کافی باشد. انسجام و دوام بیشتر جامعه بستگی به میزان جامعه پذیری افراد دارد. اگر جامعه عناصر اجتماعی و فرهنگی خود را در مسیر خواسته های اجتماعی - اقتصادی افراد جامعه قرار دهد و با نیازهای آنها هم گامی کند، آموزش و جامعه پذیری افراد به سهولت انجام می شود. در غیر این صورت، ناسازگاری ها و ناکامی ها بروز خواهند کرد.
به طور کلی، روند اجتماعی شدن، چنین مطرح می کند که بین شخص و جامعه نه تنها تضاد و جدایی نیست، بلکه تداوم و تداخل وجود دارد و مجازات ها بخشی از روند اجتماعی شدن هستند. به این شکل که عوامل اجتماعی کردن برای آنکه بر درونی کردن هنجارها تأکید کنند، از مجازات ها استفاده می کنند. به عبارت دیگر، آثار اجتماعی شدن با تأکید بر مجازات ها گسترش و دوام می یابد و اجتماعی شدن باعث می شود تا نقش ها و مجازات ها بخش جدایی ناپذیری از شخصیت فرد شوند؛ به نحوی که ارتباط رفتار با هنجارها نه تنها پذیرفته شود، بلکه به وسیله خود فرد جست و جو شود.
هولینگ شید (Holling Shead) سه اصل اولیه را در اجتماعی شدن هر فرد به شرح زیر اعلام کرده است:
1- فرد، رفتار اجتماعی را در ایجاد رابطه و تأثیرپذیری از دیگران در اجتماع یاد می گیرد.
2- فرهنگی که فرد در آن به دنیا آمده و بزرگ می شود، مشخص می کند که او چه کاری باید فراگیرد و چه عملی از خود نشان دهد.
3- تکامل فراگیری و آموزش پذیری فرد در جامعه زمانی محقق می شود که وی بتواند به طور مؤثر در اجتماعی شدن و نقش پذیرفتن در گروه ایفای نقش کند.
جریان اجتماعی شدن فرد را باید از دو بُعد بررسی کرد. بعد فردی و بعد اجتماعی. بُعد فردی اجتماعی شدن عبارت است از: فرآیند یادگیری که از طریق آن، فرد هویت اجتماعی خود را پیدا می کند و نحوه زندگی در جمع را فرا می گیرد و بُعد اجتماعی آن نیز فرآیندی است که جامعه از طریق آن به آموزش اعضای خود به تنظیم امور اجتماعی و تداوم زندگی اجتماعی می پردازد (سیف الهی، 1386: 128). البته جامعه پذیری موقعی مطرح می شود که اِشکال در تعامل اجتماعی وجود داشته باشد. وقتی صحبت از این مفهوم و دیگر مسائل اجتماعی می شود، لازم است به مسائل زیستی، انسان شناسی، روان شناسی و گروه های مشکل دار نیز توجه شود. به هر حال همه اینها یک تفکر و بینش درمانی را می طلبد. بررسی این مسائل می تواند به شناخت عوامل بیماری زا و همه گیر اجتماعی کمک کند؛ چرا که این پدیده ها خود به خود می توانند به صورت گسترده همه حوزه ها را درگیرند (ربانی، 1383: 67). بنابراین فرد جامعه پذیر کسی است که بر اثر هم نوا شدن با هنجارهای گروهی، وظایف گروهی را پذیرفته و راه های همکاری را شناخته و به این ترتیب دارای رفتارهای گروه پسند شده است. جریان جامعه پذیری به دو صورت پیش می رود. یعنی گاهی اوقات گروه عمداً به جامعه پذیر کردن فرد می پردازد، مانند زمانی که خانواده و مدرسه آگاهانه هنجارهای زندگی گروهی را به کودک آموزش می دهند و گاهی نیز زندگی گروهی، خود به خود فرد را جامعه پذیر می کند. مثل وقتی که رفتار پدران و مادران بی آنکه خود آنها متوجه باشند سرمشق کودکان قرار می گیرد.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk
قسمت دوم:
اجتماعی شدن:
مفهومی است که به توصیف و تبیین چگونگی رفتارهایی می پردازد که فرد را قادر می سازد تا با فرهنگ جامعه خودش سازش یابد. در واقع، جامعه پذیری «فرآیندی است که بر اساس آن، فرد به اکتساب قوانین، رفتار و نظام باورها و بازخوردهای جامعه یا گروه مشخصی دست می یابد تا بتواند در درون آن جامعه زندگی کند» در جامعه پذیری، جامعه به القای ارزش ها و هنجارهای خویش به افراد نائل می آید (منطقی، 1383: 58). از طریق اجتماعی شدن، فرد شیوه های زندگی جامعه خود را فرا می گیرد؛ شخصیتی کسب می کند و آمادگی رفتار به عنوان عضوی از یک جامعه را پیدا می کند. او یاد می گیرد خودش را با سیستم جدید انطباق داده و رفتاری مطابق با انتظارهای جامعه انجام دهد (معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم، 1383: 100)
انسان در فرآیند جامعه پذیری است که از طریق کنش های متقابل اجتماعی، شیوه راه رفتن و گفتن را می آموزد و به تدریج به کسب تجربه های مختلف می پردازد.
در این میان، جامعه نه تنها برای بقای خود، افراد جامعه را به شیوه های گوناگون آموزش می دهد تا آنها نمادها، الگوها، ارزش ها و هنجارهای اجتماعی را در روابط متقابل خود به کار بگیرند، بلکه در تلاش است تا با دگرگونی هایی که در نظام اجتماعی و ترکیب افراد جامعه به علت مرگ و میر، زاد و ولد و مهاجرت رخ می دهد، به خودسازی و نوسازی خویش بپردازد تا از این طریق، درونی شدن عناصر اجتماعی در افراد جامعه امکان پذیر شود. برای اینکه جامعه دارای انسجام و دوامی معقول باشد، باید دارای اجماع و وفاق کافی باشد. انسجام و دوام بیشتر جامعه بستگی به میزان جامعه پذیری افراد دارد. اگر جامعه عناصر اجتماعی و فرهنگی خود را در مسیر خواسته های اجتماعی - اقتصادی افراد جامعه قرار دهد و با نیازهای آنها هم گامی کند، آموزش و جامعه پذیری افراد به سهولت انجام می شود. در غیر این صورت، ناسازگاری ها و ناکامی ها بروز خواهند کرد.
به طور کلی، روند اجتماعی شدن، چنین مطرح می کند که بین شخص و جامعه نه تنها تضاد و جدایی نیست، بلکه تداوم و تداخل وجود دارد و مجازات ها بخشی از روند اجتماعی شدن هستند. به این شکل که عوامل اجتماعی کردن برای آنکه بر درونی کردن هنجارها تأکید کنند، از مجازات ها استفاده می کنند. به عبارت دیگر، آثار اجتماعی شدن با تأکید بر مجازات ها گسترش و دوام می یابد و اجتماعی شدن باعث می شود تا نقش ها و مجازات ها بخش جدایی ناپذیری از شخصیت فرد شوند؛ به نحوی که ارتباط رفتار با هنجارها نه تنها پذیرفته شود، بلکه به وسیله خود فرد جست و جو شود.
هولینگ شید (Holling Shead) سه اصل اولیه را در اجتماعی شدن هر فرد به شرح زیر اعلام کرده است:
1- فرد، رفتار اجتماعی را در ایجاد رابطه و تأثیرپذیری از دیگران در اجتماع یاد می گیرد.
2- فرهنگی که فرد در آن به دنیا آمده و بزرگ می شود، مشخص می کند که او چه کاری باید فراگیرد و چه عملی از خود نشان دهد.
3- تکامل فراگیری و آموزش پذیری فرد در جامعه زمانی محقق می شود که وی بتواند به طور مؤثر در اجتماعی شدن و نقش پذیرفتن در گروه ایفای نقش کند.
جریان اجتماعی شدن فرد را باید از دو بُعد بررسی کرد. بعد فردی و بعد اجتماعی. بُعد فردی اجتماعی شدن عبارت است از: فرآیند یادگیری که از طریق آن، فرد هویت اجتماعی خود را پیدا می کند و نحوه زندگی در جمع را فرا می گیرد و بُعد اجتماعی آن نیز فرآیندی است که جامعه از طریق آن به آموزش اعضای خود به تنظیم امور اجتماعی و تداوم زندگی اجتماعی می پردازد (سیف الهی، 1386: 128). البته جامعه پذیری موقعی مطرح می شود که اِشکال در تعامل اجتماعی وجود داشته باشد. وقتی صحبت از این مفهوم و دیگر مسائل اجتماعی می شود، لازم است به مسائل زیستی، انسان شناسی، روان شناسی و گروه های مشکل دار نیز توجه شود. به هر حال همه اینها یک تفکر و بینش درمانی را می طلبد. بررسی این مسائل می تواند به شناخت عوامل بیماری زا و همه گیر اجتماعی کمک کند؛ چرا که این پدیده ها خود به خود می توانند به صورت گسترده همه حوزه ها را درگیرند (ربانی، 1383: 67). بنابراین فرد جامعه پذیر کسی است که بر اثر هم نوا شدن با هنجارهای گروهی، وظایف گروهی را پذیرفته و راه های همکاری را شناخته و به این ترتیب دارای رفتارهای گروه پسند شده است. جریان جامعه پذیری به دو صورت پیش می رود. یعنی گاهی اوقات گروه عمداً به جامعه پذیر کردن فرد می پردازد، مانند زمانی که خانواده و مدرسه آگاهانه هنجارهای زندگی گروهی را به کودک آموزش می دهند و گاهی نیز زندگی گروهی، خود به خود فرد را جامعه پذیر می کند. مثل وقتی که رفتار پدران و مادران بی آنکه خود آنها متوجه باشند سرمشق کودکان قرار می گیرد.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
☄درسگفتار های فلسفه دین از دکتر #محمود_مروارید☄
برهان صدیقین | مسئله شر | بساطت ذات و صفات
صوت | @sedanet |در 9 جلسه
http://goo.gl/dKH9f1
برهان صدیقین | مسئله شر | بساطت ذات و صفات
صوت | @sedanet |در 9 جلسه
http://goo.gl/dKH9f1
🔶 پژوهش علمی چیست؟
🔸از نظر فلسفی ، منظور از روش مجموعه تدبیرها ، ابزارها و راه هایی است که پژوهشگر را برای حصول به هدف نهایی هدایت و رسیدن به حقیقت را امکان پذیر و آسان نماید. علم آن چیزی است که از طریق فرایند پژوهش نظام مند به تولید آگاهی و شناخت می پردازد.
🔸علم از دو دیدگاه قابل بررسی است.
◇دیدگاه ایستا:
علم را فعالیتی می داند که یک مجموعه اطلاعات نظام مند به جهان ارائه می دهد و دانشمند در جهت کشف واقعیت های جدید و افزودن آنها بر پیکره شناخت موجود گام بر میدارد.
◇دیدگاه پویا :
برکشف یا آشکار ساختن ، خودکاوی با تاکید بر نظریه و یک مجموعه طرح های ادراکی و مفهومی که با یکدیگر پیوند یافته اند تاکید دارد.
📚 #پژوهش_کیفی (پژوهش،پژوهشگری و پژوهش نامه نویسی)
#خلیل_میرزایی
@KhalilMirzaei
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔸از نظر فلسفی ، منظور از روش مجموعه تدبیرها ، ابزارها و راه هایی است که پژوهشگر را برای حصول به هدف نهایی هدایت و رسیدن به حقیقت را امکان پذیر و آسان نماید. علم آن چیزی است که از طریق فرایند پژوهش نظام مند به تولید آگاهی و شناخت می پردازد.
🔸علم از دو دیدگاه قابل بررسی است.
◇دیدگاه ایستا:
علم را فعالیتی می داند که یک مجموعه اطلاعات نظام مند به جهان ارائه می دهد و دانشمند در جهت کشف واقعیت های جدید و افزودن آنها بر پیکره شناخت موجود گام بر میدارد.
◇دیدگاه پویا :
برکشف یا آشکار ساختن ، خودکاوی با تاکید بر نظریه و یک مجموعه طرح های ادراکی و مفهومی که با یکدیگر پیوند یافته اند تاکید دارد.
📚 #پژوهش_کیفی (پژوهش،پژوهشگری و پژوهش نامه نویسی)
#خلیل_میرزایی
@KhalilMirzaei
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔹 #فلسفه یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی یک گربه ی سیاه بودن!
🔹 #متافیزیک یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه که آنجا نیست!
🔹 #خداباوری یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه که آنجا نیست ولی با داد و بیداد بگوییم "یافتمش"!
🔹 #علم یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه با یک چراغ قوه!
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔹 #متافیزیک یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه که آنجا نیست!
🔹 #خداباوری یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه که آنجا نیست ولی با داد و بیداد بگوییم "یافتمش"!
🔹 #علم یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه با یک چراغ قوه!
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
@SocialSciences1
یکی از غم انگیزترین #درس_های_تاریخ این است:
اگر ما بقدر کافی فریب خورده باشیم،
تمایل به رد هر گونه شواهد مربوط به این فریب خوردگی را خواهیم داشت.
دیگر علاقه ای به یافتن حقیقت از خود نشان نمی دهیم.
فریب خوردگی اسیرمان کرده است.
خیلی ساده؛ برایمان بسیار دردناک است
که حتی پیش خودمان اعتراف کنیم که فریب خورده ایم.
#کارل_ساگان
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
یکی از غم انگیزترین #درس_های_تاریخ این است:
اگر ما بقدر کافی فریب خورده باشیم،
تمایل به رد هر گونه شواهد مربوط به این فریب خوردگی را خواهیم داشت.
دیگر علاقه ای به یافتن حقیقت از خود نشان نمی دهیم.
فریب خوردگی اسیرمان کرده است.
خیلی ساده؛ برایمان بسیار دردناک است
که حتی پیش خودمان اعتراف کنیم که فریب خورده ایم.
#کارل_ساگان
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔹چگونه آموزش و پرورش فرزندان ما را از خود بیگانه می سازد؟ 🔹
🌱در دنیای امروز ما در حال گریختن از خود هستیم .خلوت کردن با خود هم روز به روز سخت تر می شود . البته حجم اشتغالات روزمره در کاهش زمان با خود بودن، بسیار موثر است. ما انسان ها در روزگار کنونی، یا در محل کار مشغول انجام وظایف سازمانی هستیم، یا در خانه سرگرم وقت گذاشتن برای دیدن برنامه های تلویزیونی و حضور پررنگ تر در فضای مجازی و اپلیکیشن های موبایلی . در هر دو صورت فرصت با خود بودن و اندیشیدن به خود، هر روز کمتر از پیش می شود.در حقیقت دنیای مدرن به موازات ایجاد امکانات بیشتر برای " خودشناسی" از منظر روان شناسی و روان کاوی ، از ایجاد فرصت هایی برای " خودسازی" از طریق سازگاری فرد با خویشتن خود عاجز مانده است.این "خودسازی " بیشتر از مسیر همان تعالیم عرفانی می گذرد که ما را به خلوت کردن با خود و یکی انگاشتن خودشناسی و خداشناسی فرا می خواند. همان آموزه هایی که ما را به درک جایگاه "خود "در جهان، رفتن به سوی سازگاری و آشتی با ناملایمات، و ایجاد تعادل میان" فردیت" و" جماعت " دعوت می کند .اما مشکل این جاست که مدرنیته ما را به شناخت جهان و تسخیر آن فرامی خواند و با سازگاری با آن نسبتی ندارد ، این دقیقا همان نگرشی است که مدرنیته نسبت به" فرد" هم دارد. سرمایه داری به عنوان مهمترین جلوه ی جهان مدرن ، به "جهان" و "فرد" به عنوان ظرفیت هایی برای تولید و مصرف هرچه بیشتر می نگرد.در این میان نظام آموزش و پرورش رسمی هم به جای ایجاد فرصت هایی برای آشتی دانش آموزان با خویشتن ، کارکردی بیگانه کننده یافته است. با کنکوری شدن زندگی و آموزش در ایران ، هم اینک نوآموزان بجای صرف وقت برای شناخت توانایی های خود ، می آموزند با ورود به رقابتی استرس زا و فرساینده ، لحظه لحظه ی اوقات فراغت خود را صرف حضور در کلاس های آمادگی کنکور یا خلوت کردن با کتاب های مرتبط با آن در کنج اتاق خود کنند . جالب این جاست که این کسب آمادگی هم هر چه بیشتر صبغه ای انفرادی یافته و از حضور گروهی سایر همکلاسی ها تهی است .از همین رو است که فرزندان ما تمام لحظاتی را که باید در دوران حساس نوجوانی به اندیشیدن و کاوش در زوایای پنهان خویشتن پرداخته و از این رهگذر به ساخت شخصیت خود اقدام نمایند در بیراهه ی درس خواندن ، حفظ کردن و تست زدن هدر می دهند.آموزش و پرورش ما امروزه همزمان دو کار را انجام می دهد ؛ نخست با تشدید رقابت افراطی بر سر کنکور و تاکید یک سویه بر اهمیت مدارس خاص ، دغدغه های اجتماعی دانش آموزان و حس نوع دوستی آنها را از میان می برد. دوم ؛ با تستی کردن نظام آموزشی ، افزایش سطحی نگری و قربانی کردن علوم انسانی پیش پای رشته های مهندسی و پزشکی ، دغدغه های انسانی و عرفانی دانش آموزان را مدفون می سازد.نتیجه این دو رویکرد هم البته یک چیز است :انسان هایی که از "بودن " خود، بیزارند و از " شدن" خود ، ناامید . انسان هایی که از خلوت کردن و اندیشیدن به خود در هراسند و از ساخت و تکامل شخصیت خود، عاجز . شهروندانی که همزمان از جامعه و خود می گریزند . باید برای این معضل چاره ای اندیشید...
مهران صولتی
@solati_mehran
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🌱در دنیای امروز ما در حال گریختن از خود هستیم .خلوت کردن با خود هم روز به روز سخت تر می شود . البته حجم اشتغالات روزمره در کاهش زمان با خود بودن، بسیار موثر است. ما انسان ها در روزگار کنونی، یا در محل کار مشغول انجام وظایف سازمانی هستیم، یا در خانه سرگرم وقت گذاشتن برای دیدن برنامه های تلویزیونی و حضور پررنگ تر در فضای مجازی و اپلیکیشن های موبایلی . در هر دو صورت فرصت با خود بودن و اندیشیدن به خود، هر روز کمتر از پیش می شود.در حقیقت دنیای مدرن به موازات ایجاد امکانات بیشتر برای " خودشناسی" از منظر روان شناسی و روان کاوی ، از ایجاد فرصت هایی برای " خودسازی" از طریق سازگاری فرد با خویشتن خود عاجز مانده است.این "خودسازی " بیشتر از مسیر همان تعالیم عرفانی می گذرد که ما را به خلوت کردن با خود و یکی انگاشتن خودشناسی و خداشناسی فرا می خواند. همان آموزه هایی که ما را به درک جایگاه "خود "در جهان، رفتن به سوی سازگاری و آشتی با ناملایمات، و ایجاد تعادل میان" فردیت" و" جماعت " دعوت می کند .اما مشکل این جاست که مدرنیته ما را به شناخت جهان و تسخیر آن فرامی خواند و با سازگاری با آن نسبتی ندارد ، این دقیقا همان نگرشی است که مدرنیته نسبت به" فرد" هم دارد. سرمایه داری به عنوان مهمترین جلوه ی جهان مدرن ، به "جهان" و "فرد" به عنوان ظرفیت هایی برای تولید و مصرف هرچه بیشتر می نگرد.در این میان نظام آموزش و پرورش رسمی هم به جای ایجاد فرصت هایی برای آشتی دانش آموزان با خویشتن ، کارکردی بیگانه کننده یافته است. با کنکوری شدن زندگی و آموزش در ایران ، هم اینک نوآموزان بجای صرف وقت برای شناخت توانایی های خود ، می آموزند با ورود به رقابتی استرس زا و فرساینده ، لحظه لحظه ی اوقات فراغت خود را صرف حضور در کلاس های آمادگی کنکور یا خلوت کردن با کتاب های مرتبط با آن در کنج اتاق خود کنند . جالب این جاست که این کسب آمادگی هم هر چه بیشتر صبغه ای انفرادی یافته و از حضور گروهی سایر همکلاسی ها تهی است .از همین رو است که فرزندان ما تمام لحظاتی را که باید در دوران حساس نوجوانی به اندیشیدن و کاوش در زوایای پنهان خویشتن پرداخته و از این رهگذر به ساخت شخصیت خود اقدام نمایند در بیراهه ی درس خواندن ، حفظ کردن و تست زدن هدر می دهند.آموزش و پرورش ما امروزه همزمان دو کار را انجام می دهد ؛ نخست با تشدید رقابت افراطی بر سر کنکور و تاکید یک سویه بر اهمیت مدارس خاص ، دغدغه های اجتماعی دانش آموزان و حس نوع دوستی آنها را از میان می برد. دوم ؛ با تستی کردن نظام آموزشی ، افزایش سطحی نگری و قربانی کردن علوم انسانی پیش پای رشته های مهندسی و پزشکی ، دغدغه های انسانی و عرفانی دانش آموزان را مدفون می سازد.نتیجه این دو رویکرد هم البته یک چیز است :انسان هایی که از "بودن " خود، بیزارند و از " شدن" خود ، ناامید . انسان هایی که از خلوت کردن و اندیشیدن به خود در هراسند و از ساخت و تکامل شخصیت خود، عاجز . شهروندانی که همزمان از جامعه و خود می گریزند . باید برای این معضل چاره ای اندیشید...
مهران صولتی
@solati_mehran
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
✳️دلالتهای بهار بر جاری اعماق زندگی ایرانی
🔸ماشینیزم ومصرف پرستی ِ نظام سرمایه داری از خطاهای پرهزینۀ انسان مدرن بود. این، به علاوۀ لغزشهای معرفتی مانند پوزیتیویسم واثبات گرایی، بشر را به « شیء وار» دیدن کائنات سوق داد. جهان بیکران، صرفاً به موضوعی برای کنجکاوی هاو تحلیل های خشک عقلی و یا تشریحات علمی فروکاسته شد. ساحات وسطوح دیگر معرفت وزبان بشر به حاشیه رفت و مغفول شد.
🔸طبیعت، عمدتاً به منبعی برای تصرف آزمندانۀ فنی و مصرف کردن هرچه بیشتر آدمی ونهایتاً همچون انباری برای دفع فضولات بشری مبدل می شد. حصار محدود برساخته های عقل ابزاری، سنگینی سازه های فنی و برج وباروهای آهنی و بتونی، قفس بوروکراسی و قفسه های رنگارنگ کالاهای مصرفی، در ازدحامی سرگیجه آور از انواع معرفت کاذب ایدئولوژیها، همه دست به دست دادند تا محیط پر سر وصدای خشن ، غرورآمیز ، وسوسه بر انگیز ، حریصانه و فریبنده ای از شرایط بشری به وجود بیاودند .
🔸این کمیت گرایی موجب شد که گستردگی و سعۀ حسّ وحالهای متنوع انسانی در معرض فراموشی و فروبستگی قرار بگیردو چشمه های ذهن وزبان معنا ساز و صُوَر خیال و تجربه ها وشهودات واستعارات او از جوشش وفیضان بماند . در گذشته، انسان از مزایای خرَد ورزی ونقد آزادیبخش و از علم ورزیِ توانمند ساز، به معنای جدید کلمه، بی نصیب بود و از این جهت هم بسیار زیان می دید و مغلوب فقر، بیماری، انحطاط، خشونت، خودکامگی و مانند آن می شد. اما مسألۀ انسان مدرن ودنیای مدرن، از جنس دیگر است.
او اینک با حسّی دردناک، در حسرت شنیدن آوایی در هستی به سر می برد. آیا طبیعت، یکسره ترکیبی از ماده وانرژی است؟ معنا و دلالتی ندارد؟ می شود دوباره با کائنات ، با آسمان ، با کوه ، با گیاه ، با باد وباران وبا خاک آشنا شد؟ آیا برای پیشرفت وتجدد باید همه خاطرات گذشته واصیل را برای همیشه فراموش کرد؟ از سوی دیگر آیا برای نسبت همدلانه با سراپردۀ وجود، باید از همه دستاوردهای عقلانی و انسانی واجتماعی وعلمی دست شست؟ می شود بازهم با نطق آب و نطق خاک و نطق گِل آشنا شد و غلغل اجزای عالم را شنید؟ می توان به ادغام افقهای قدیم وجدید، امید بست؟
🔸طبیعت مادر ماست. هستی ما و طبیعت ، با هم سرگذشت مشترکی پشت سر گذاشته اند و تقدیر تاریخی مشترکی در پیش رو دارند. طبیعت ، ابزاری گنگ و بی زبان در دستان ما نیست . ما با خاک وهوا ، و با ماهیان ومرغان، همنشین و همراهیم، همسفر وهموندیم . زبان خانۀ هستی است و ما چنانکه با همنوعان انسانی خویش به زبان مکالمه ومفاهمه نیاز داریم ، با هموندان سیاره ای و کائناتی خود؛ با باد، با باران، با کوه و درخت نیز می توانیم همسخن بشویم. آنها صد زبان برای حرف زدن با ما دارند. از حسّ بیگانگی و نامحرمی ماست که خامُشی بر می گزینند .
#مقصود_فراستخواه
@mfarasatkhah
گزارش کامل و ادامه 👇👇👇👇
http://farasatkhah.blogsky.com/1390/01/01/post-37/
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔸ماشینیزم ومصرف پرستی ِ نظام سرمایه داری از خطاهای پرهزینۀ انسان مدرن بود. این، به علاوۀ لغزشهای معرفتی مانند پوزیتیویسم واثبات گرایی، بشر را به « شیء وار» دیدن کائنات سوق داد. جهان بیکران، صرفاً به موضوعی برای کنجکاوی هاو تحلیل های خشک عقلی و یا تشریحات علمی فروکاسته شد. ساحات وسطوح دیگر معرفت وزبان بشر به حاشیه رفت و مغفول شد.
🔸طبیعت، عمدتاً به منبعی برای تصرف آزمندانۀ فنی و مصرف کردن هرچه بیشتر آدمی ونهایتاً همچون انباری برای دفع فضولات بشری مبدل می شد. حصار محدود برساخته های عقل ابزاری، سنگینی سازه های فنی و برج وباروهای آهنی و بتونی، قفس بوروکراسی و قفسه های رنگارنگ کالاهای مصرفی، در ازدحامی سرگیجه آور از انواع معرفت کاذب ایدئولوژیها، همه دست به دست دادند تا محیط پر سر وصدای خشن ، غرورآمیز ، وسوسه بر انگیز ، حریصانه و فریبنده ای از شرایط بشری به وجود بیاودند .
🔸این کمیت گرایی موجب شد که گستردگی و سعۀ حسّ وحالهای متنوع انسانی در معرض فراموشی و فروبستگی قرار بگیردو چشمه های ذهن وزبان معنا ساز و صُوَر خیال و تجربه ها وشهودات واستعارات او از جوشش وفیضان بماند . در گذشته، انسان از مزایای خرَد ورزی ونقد آزادیبخش و از علم ورزیِ توانمند ساز، به معنای جدید کلمه، بی نصیب بود و از این جهت هم بسیار زیان می دید و مغلوب فقر، بیماری، انحطاط، خشونت، خودکامگی و مانند آن می شد. اما مسألۀ انسان مدرن ودنیای مدرن، از جنس دیگر است.
او اینک با حسّی دردناک، در حسرت شنیدن آوایی در هستی به سر می برد. آیا طبیعت، یکسره ترکیبی از ماده وانرژی است؟ معنا و دلالتی ندارد؟ می شود دوباره با کائنات ، با آسمان ، با کوه ، با گیاه ، با باد وباران وبا خاک آشنا شد؟ آیا برای پیشرفت وتجدد باید همه خاطرات گذشته واصیل را برای همیشه فراموش کرد؟ از سوی دیگر آیا برای نسبت همدلانه با سراپردۀ وجود، باید از همه دستاوردهای عقلانی و انسانی واجتماعی وعلمی دست شست؟ می شود بازهم با نطق آب و نطق خاک و نطق گِل آشنا شد و غلغل اجزای عالم را شنید؟ می توان به ادغام افقهای قدیم وجدید، امید بست؟
🔸طبیعت مادر ماست. هستی ما و طبیعت ، با هم سرگذشت مشترکی پشت سر گذاشته اند و تقدیر تاریخی مشترکی در پیش رو دارند. طبیعت ، ابزاری گنگ و بی زبان در دستان ما نیست . ما با خاک وهوا ، و با ماهیان ومرغان، همنشین و همراهیم، همسفر وهموندیم . زبان خانۀ هستی است و ما چنانکه با همنوعان انسانی خویش به زبان مکالمه ومفاهمه نیاز داریم ، با هموندان سیاره ای و کائناتی خود؛ با باد، با باران، با کوه و درخت نیز می توانیم همسخن بشویم. آنها صد زبان برای حرف زدن با ما دارند. از حسّ بیگانگی و نامحرمی ماست که خامُشی بر می گزینند .
#مقصود_فراستخواه
@mfarasatkhah
گزارش کامل و ادامه 👇👇👇👇
http://farasatkhah.blogsky.com/1390/01/01/post-37/
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
بلاگ اسکای - سرویس رایگان وبلاگ فارسی
دلالتهای بهار بر جاری اعماق زندگی ایرانی
ماشینیزم ومصرف پرستی ِ نظام سرمایه داری از خطاهای پرهزینۀ انسان مدرن بود. این، به علاوۀ لغزشهای معرفتی مانند پوزیتیویسم واثبات گرایی، بشر را به « شیء وار» دیدن کائنات سوق داد. جهان بیکران، صرفاً به موضوعی برای کنجکاوی هاو تحلیل های خشک عقلی و یا تشریحات علمی…
تنها کسانی می توانند کارهای بزرگی انجام دهند
که به قدرت ذهن ایمان دارند.
#مارک_فیشر
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
که به قدرت ذهن ایمان دارند.
#مارک_فیشر
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
Forwarded from جامعه و فرهنگ
اجتماعي شدن يا جامعه پذيري
قسمت سوم
Socialization
جامعه پذیری دارای هدف هایی است که به مهم ترین آنها اشاره می شود:
• یکی از مقاصد جامعه پذیری فرد در جامعه این است که او آداب و رسوم، سنت ها، عقاید و رفتارهای جامعه را بپذیرد و به آنها عمل کند تا امکان زندگی اجتماعی میسر شود (سیف الهی، 1386: 131).
• جامعه پذیری به همان میزان که عادات و رفتار فرد را مطابق هنجارهای اجتماعی تحت نظم و انضباط درمی آورد، به او امید و آرزو هم می دهد.
• فراگرد جامعه پذیری از طریق برآورده کردن خواسته ها، آرزوها، امیدها و سوداهای فردی یا ممانعت از دستیابی به آنها، برای فرد هویت می آفریند.
• این فراگرد، نقش های اجتماعی و نگرش ها، انتظارات و گرایش های مربوط به آن نقش ها را به فرد می آموزد.
• یکی دیگر از هدف های جامعه پذیری، آموزش مهارت ها به افراد است تا با اکتساب و یادگیری این مهارت ها بتوانند در جامعه منشأ اثر واقع شوند (علاقه بند، 1380: 94 و 93).
• هدف دیگر اجتماعی شدن، قانون پذیری است. در واقع روند قانون پذیری از دوره کودکی و طی فرآیند اجتماعی شدن فرد به دست می آید که با ویژگی های شخصیتی، فرهنگ عمومی جامعه، ساختارهای عمومی و سازمان افکار و شخصیت افراد مرتبط است و دو شکل اصلی دارد که عبارت است از:
1- قانون پذیری اجباری:
اغلب در حکومت های استبدادی مشاهده می شود؛ چون بدون کنترل اجتماعی، به قوانین عمل نمی شود.
2- قانون پذیری ارادی:
در جوامع آزاد و قانونمند و به دلیل درونی شدن در فرآیند جامعه پذیری صورت می گیرد (معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم، 1383: 100).
جامعه شناسان، مهم ترین عوامل جامعه پذیری را خانواده، گروه هم سالان، مدرسه و وسایل ارتباط جمعی می دانند (صداقتی فرد، 1388)
در خصوص کودکان، آگاهی آنها از وضعیت روحی و احساسی دیگران در رشد اجتماعیشان بسیار اهمیت دارد. معمولاً بین 4 تا 5 ماهگی با وجود آن که کودکان در این دوره سنی از ور رفتن اشیاء توسط خودشان و دیدن اتفاقات اطراف لذت می برند، اما در برقراری ارتباط با دیگران مشتاق تر می شوند. آنها دوست دارند در صحبت هایی که در پیرامونشان می شود شرکت کنند. این برقراری ارتباط این احساس را به آنها می دهد که جزیی از خانواده هستند و این احساس برای آنها امنیت عاطفی را به ارمغان می آورد که به رشد اجتماعیشان کمک می کند (هالند، 1386: 58 و 42). در 18 ماهگی نیز رابطه عاطفی کودکان با اطرافیانشان به خصوص مادر نقش تعیین کننده ای در رشد اجتماعی آنها دارد. یعنی نحوه ارضای نیازهای اولیه کودک از جمله: گرسنگی و تشنگی، سازنده نگرش او نسبت به دیگران است. کودک برای آن که مورد پذیرش دیگران واقع شود، به تدریج باید توقعات آنان را برآورده کند؛ قوانین و مقررات را رعایت کند؛ آهسته و بی صدا غذا بخورد و ادرار و مدفوعش را کنترل کند. اما چنان چه توقعات اطرافیان از کودک نامناسب و خارج از توان او باشد، کودک نگران و ناراحت شده و رشد اجتماعی وی دچار اختلال می شود. بنابراین در این دوره، والدین باید با توجه به سن کودک از او انتظار معقول داشته باشند (محمدی، 1387: 14). هم چنین در آغاز سال دوم، کودک مهارت های خود را بیش از پیش افزایش می دهد. او در این زمان از کودک کوچکی که برای رفع همه نیازهایش به مادر متکی بود به یک شخصیت منحصر به فرد با مهارت های عاطفی، ذهنی و جسمی جدید و در حال پیشرفت تبدیل می شود. وی در طول سال دوم حیاتش از کلیه حواس خود برای تجربه و شناخت محیط استفاده می کند. مهارت های جسمی کودک با تحرک او افزایش می یابد و تحرکش هم از طریق رشد و تمرین مهارت های جسمی بیش تر می شود. در نتیجه شناخت یا مهارت های یادگیری کودک تحت تأثیر دیدگاه جدید او از پیرامونش قرار می گیرد و چون از این مهارت های جدید برای تعامل با دیگران استفاده می کند، رشد عاطفی او نیز بیش تر می شود و یاد می گیرد اجتماعی تر باشد (گریفی، 1386)
نهادهای اجتماعی (Socical Institutions):
به «مجموعه ثابتی از ارزش ها، هنجارها، پایگاه ها، نقش ها و گروه هایی که حول محور یک نیاز اجتماعی باشند»، نهادهای اجتماعی گفته می شود که می توان آن را آمیزه ای از چهار مؤلفه: جمعیت، فرهنگ، فرآورده های مادی و سازمان اجتماعی به شمار آورد
نهادهای اجتماعی، کلیه پندارها، گفتارها و کردارهای اجتماعی را نیز در بر می گیرند (محمد اصل، 1386: 118). از انواع نهادهای اجتماعی می توان: خانواده، اقتصاد، دین، سیاست، فرهنگ، آموزش، هنر، وسایل ارتباط جمعی و تکنولوژی را نام برد (گلشن فومنی، 1379: 33). در واقع، هر جامعه برای ادامه حیات و ماندگاری خویش و رفع نیازهای اعضای خود، اَعمال و رفتارهای پراکنده افراد جامعه را به نظم در آورده و سامان می دهد. همچنین در هر جامعه، نسل پیشین از بین می رود و نسل جدید باید جایگزین آنها شده و جامعه پذیر شود.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk
قسمت سوم
Socialization
جامعه پذیری دارای هدف هایی است که به مهم ترین آنها اشاره می شود:
• یکی از مقاصد جامعه پذیری فرد در جامعه این است که او آداب و رسوم، سنت ها، عقاید و رفتارهای جامعه را بپذیرد و به آنها عمل کند تا امکان زندگی اجتماعی میسر شود (سیف الهی، 1386: 131).
• جامعه پذیری به همان میزان که عادات و رفتار فرد را مطابق هنجارهای اجتماعی تحت نظم و انضباط درمی آورد، به او امید و آرزو هم می دهد.
• فراگرد جامعه پذیری از طریق برآورده کردن خواسته ها، آرزوها، امیدها و سوداهای فردی یا ممانعت از دستیابی به آنها، برای فرد هویت می آفریند.
• این فراگرد، نقش های اجتماعی و نگرش ها، انتظارات و گرایش های مربوط به آن نقش ها را به فرد می آموزد.
• یکی دیگر از هدف های جامعه پذیری، آموزش مهارت ها به افراد است تا با اکتساب و یادگیری این مهارت ها بتوانند در جامعه منشأ اثر واقع شوند (علاقه بند، 1380: 94 و 93).
• هدف دیگر اجتماعی شدن، قانون پذیری است. در واقع روند قانون پذیری از دوره کودکی و طی فرآیند اجتماعی شدن فرد به دست می آید که با ویژگی های شخصیتی، فرهنگ عمومی جامعه، ساختارهای عمومی و سازمان افکار و شخصیت افراد مرتبط است و دو شکل اصلی دارد که عبارت است از:
1- قانون پذیری اجباری:
اغلب در حکومت های استبدادی مشاهده می شود؛ چون بدون کنترل اجتماعی، به قوانین عمل نمی شود.
2- قانون پذیری ارادی:
در جوامع آزاد و قانونمند و به دلیل درونی شدن در فرآیند جامعه پذیری صورت می گیرد (معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم، 1383: 100).
جامعه شناسان، مهم ترین عوامل جامعه پذیری را خانواده، گروه هم سالان، مدرسه و وسایل ارتباط جمعی می دانند (صداقتی فرد، 1388)
در خصوص کودکان، آگاهی آنها از وضعیت روحی و احساسی دیگران در رشد اجتماعیشان بسیار اهمیت دارد. معمولاً بین 4 تا 5 ماهگی با وجود آن که کودکان در این دوره سنی از ور رفتن اشیاء توسط خودشان و دیدن اتفاقات اطراف لذت می برند، اما در برقراری ارتباط با دیگران مشتاق تر می شوند. آنها دوست دارند در صحبت هایی که در پیرامونشان می شود شرکت کنند. این برقراری ارتباط این احساس را به آنها می دهد که جزیی از خانواده هستند و این احساس برای آنها امنیت عاطفی را به ارمغان می آورد که به رشد اجتماعیشان کمک می کند (هالند، 1386: 58 و 42). در 18 ماهگی نیز رابطه عاطفی کودکان با اطرافیانشان به خصوص مادر نقش تعیین کننده ای در رشد اجتماعی آنها دارد. یعنی نحوه ارضای نیازهای اولیه کودک از جمله: گرسنگی و تشنگی، سازنده نگرش او نسبت به دیگران است. کودک برای آن که مورد پذیرش دیگران واقع شود، به تدریج باید توقعات آنان را برآورده کند؛ قوانین و مقررات را رعایت کند؛ آهسته و بی صدا غذا بخورد و ادرار و مدفوعش را کنترل کند. اما چنان چه توقعات اطرافیان از کودک نامناسب و خارج از توان او باشد، کودک نگران و ناراحت شده و رشد اجتماعی وی دچار اختلال می شود. بنابراین در این دوره، والدین باید با توجه به سن کودک از او انتظار معقول داشته باشند (محمدی، 1387: 14). هم چنین در آغاز سال دوم، کودک مهارت های خود را بیش از پیش افزایش می دهد. او در این زمان از کودک کوچکی که برای رفع همه نیازهایش به مادر متکی بود به یک شخصیت منحصر به فرد با مهارت های عاطفی، ذهنی و جسمی جدید و در حال پیشرفت تبدیل می شود. وی در طول سال دوم حیاتش از کلیه حواس خود برای تجربه و شناخت محیط استفاده می کند. مهارت های جسمی کودک با تحرک او افزایش می یابد و تحرکش هم از طریق رشد و تمرین مهارت های جسمی بیش تر می شود. در نتیجه شناخت یا مهارت های یادگیری کودک تحت تأثیر دیدگاه جدید او از پیرامونش قرار می گیرد و چون از این مهارت های جدید برای تعامل با دیگران استفاده می کند، رشد عاطفی او نیز بیش تر می شود و یاد می گیرد اجتماعی تر باشد (گریفی، 1386)
نهادهای اجتماعی (Socical Institutions):
به «مجموعه ثابتی از ارزش ها، هنجارها، پایگاه ها، نقش ها و گروه هایی که حول محور یک نیاز اجتماعی باشند»، نهادهای اجتماعی گفته می شود که می توان آن را آمیزه ای از چهار مؤلفه: جمعیت، فرهنگ، فرآورده های مادی و سازمان اجتماعی به شمار آورد
نهادهای اجتماعی، کلیه پندارها، گفتارها و کردارهای اجتماعی را نیز در بر می گیرند (محمد اصل، 1386: 118). از انواع نهادهای اجتماعی می توان: خانواده، اقتصاد، دین، سیاست، فرهنگ، آموزش، هنر، وسایل ارتباط جمعی و تکنولوژی را نام برد (گلشن فومنی، 1379: 33). در واقع، هر جامعه برای ادامه حیات و ماندگاری خویش و رفع نیازهای اعضای خود، اَعمال و رفتارهای پراکنده افراد جامعه را به نظم در آورده و سامان می دهد. همچنین در هر جامعه، نسل پیشین از بین می رود و نسل جدید باید جایگزین آنها شده و جامعه پذیر شود.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk