🔴آمار #نزاع در ایران: افزایش هفت درصدی نسبت به سال گذشته
▪سازمان پزشکی قانونی با انتشار آماری از نه ماه نخست سال ۹۷ گزارش داده میزان نزاع و درگیری در کشور نسبت به مدت مشابه سال قبل، هفت درصد رشد داشته است.
▪طبق این آمار بیشترین تعداد ارجاعات نزاع به پزشکی قانونی در تهران و کمترین آن در ایلام بوده است.
▪مرداد، تیر و شهریور به ترتیب ماههایی بودهاند که در آنها بیشترین معاینات ارجاعی نزاعی در پزشکی قانونی به ثبت رسیدهاند.
👉 @SOCIAL_SCIENCE
▪سازمان پزشکی قانونی با انتشار آماری از نه ماه نخست سال ۹۷ گزارش داده میزان نزاع و درگیری در کشور نسبت به مدت مشابه سال قبل، هفت درصد رشد داشته است.
▪طبق این آمار بیشترین تعداد ارجاعات نزاع به پزشکی قانونی در تهران و کمترین آن در ایلام بوده است.
▪مرداد، تیر و شهریور به ترتیب ماههایی بودهاند که در آنها بیشترین معاینات ارجاعی نزاعی در پزشکی قانونی به ثبت رسیدهاند.
👉 @SOCIAL_SCIENCE
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬این خانم (در یک موقعیت اضطراری و خطرناک) زنگ زده به ٩١١ (پلیس)، پيتزا سفارش ميده، اما اين همه ماجرا نيست. بقیه ماجرای جالب را در ویدیو ببینید!...
✅خوب گوش کردن و شنیدن همراه با صبر، یک مهارت است.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
✅خوب گوش کردن و شنیدن همراه با صبر، یک مهارت است.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
انسان برای بدست آوردن داراییها، "خود را میفروشد" تا آنچه دیگری دارد را صاحب شود. ولی هیچ وقت نمیفهمند که هرچه بیشتر به دست آورد، از خودش کمتر باقی میماند.
👤#کارل_مارکس
👉🏽 @SOCIAL_SCIENCE
👤#کارل_مارکس
👉🏽 @SOCIAL_SCIENCE
🌾زندگی با همه ناملایمات و روزهای سختش، روزهای قشنگی هم دارد...
باید زندگی را ساخت، آنطور که خودمان دوست داریم.
#تسلیم_نشویم
#مقاومت_زندگیست
📸 یک روز پس از زلزله کرمانشاه در سال ۹۶، تصویر زنی که تنها فرزندش را در #زلزله سرپلذهاب از دست داده بود جهانی شد.
🌹حال این زن دوباره مادر شده است...
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
باید زندگی را ساخت، آنطور که خودمان دوست داریم.
#تسلیم_نشویم
#مقاومت_زندگیست
📸 یک روز پس از زلزله کرمانشاه در سال ۹۶، تصویر زنی که تنها فرزندش را در #زلزله سرپلذهاب از دست داده بود جهانی شد.
🌹حال این زن دوباره مادر شده است...
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
در تمام طول عُمرم با تهدید مرگ زودرس زندگی کرده ام، برای همین است که از اتلاف وقت بیزارم ...
#استیون_هاوکینگ
👉 @SOCIAL_SCIENCE
#استیون_هاوکینگ
👉 @SOCIAL_SCIENCE
ما از افراد نزديك خود بيشتر از ديگران بی خبريم،
كسی را كه هميشه در كنارمان است ديگر اصلا نمی بينيم ...
📕 #برهوت_عشق
✍🏻 #فرانسوا_مورياک
👉 @SOCIAL_SCIENCE
كسی را كه هميشه در كنارمان است ديگر اصلا نمی بينيم ...
📕 #برهوت_عشق
✍🏻 #فرانسوا_مورياک
👉 @SOCIAL_SCIENCE
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴 #سلاخی_تاریخ
سخنان جنجالی و انتقادی #یوسف_اباذری (استاد جامعه شناسی) در کلاس درس،
دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
دی ماه ۱۳۹۶
"حکومت جمهوری اسلامی ایران اولین کاری که کرد، این بود که رابطه مردم را با گذشته شان قطع کرد و...."
✅حتما ببینید و برای دیگران بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
سخنان جنجالی و انتقادی #یوسف_اباذری (استاد جامعه شناسی) در کلاس درس،
دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
دی ماه ۱۳۹۶
"حکومت جمهوری اسلامی ایران اولین کاری که کرد، این بود که رابطه مردم را با گذشته شان قطع کرد و...."
✅حتما ببینید و برای دیگران بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
تو میتونی نژادپرستی و نفرت رو درمان کنی اگه فقط بتونی به زندگی آدمها موسیقی و عشق تزریق کنی ...
#باب_مارلی
👉🏼 @SOCIAL_SCIENCE
#باب_مارلی
👉🏼 @SOCIAL_SCIENCE
باید زندگی مان را آنگونه بگذرانیم
که وقتی مرگ برای بُردن ما بیاید
بر خود بلرزد ...!
#چارلز_بوکوفسکی
👉 @SOCIAL_SCIENCE
که وقتی مرگ برای بُردن ما بیاید
بر خود بلرزد ...!
#چارلز_بوکوفسکی
👉 @SOCIAL_SCIENCE
🔴 آینده مشوش: "اعتماد"ی سست
⚠️ رواج شبه بحران در غیبت اعتماد
✍احمدبخارایی
📰ماهنامه آینده نگر، دی ماه ۹۷
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
⚠️ رواج شبه بحران در غیبت اعتماد
✍احمدبخارایی
📰ماهنامه آینده نگر، دی ماه ۹۷
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬 نظریه " #شکاف_کاربری" ون دایک چه میگوید؟
🔴 #ون_دایک نظریه شکاف دیجیتال را از منظری جدید نقد میکند.
⚫️ کاربران در کشورهای پیشرفته بهتر میدانند با تکنولوژی چگونه تعامل کنند!
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
🔴 #ون_دایک نظریه شکاف دیجیتال را از منظری جدید نقد میکند.
⚫️ کاربران در کشورهای پیشرفته بهتر میدانند با تکنولوژی چگونه تعامل کنند!
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 #احسان_محمدی :
🔴 بستن دهان روزنامهنگاران و منتقدین به سود این کشور نیست.
⚠️ هر جای این کره زمین جلوی #منتقدین را بگیرید و بعضی افراد را آنقدر بالا ببرید که نقد به آنها جسارت تلقی شود، #دیکتاتوری رشد میکند، عرصهاش هم فرقی نمیکند.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
🔴 بستن دهان روزنامهنگاران و منتقدین به سود این کشور نیست.
⚠️ هر جای این کره زمین جلوی #منتقدین را بگیرید و بعضی افراد را آنقدر بالا ببرید که نقد به آنها جسارت تلقی شود، #دیکتاتوری رشد میکند، عرصهاش هم فرقی نمیکند.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
🔴 #بهروز_بوچانی پناهنده #کورد اهل #ایلام که پنج سال است در بدترین کمپ استرالیا (جزیره مانوس) زندگی میکند چندروز پیش برنده معتبرترین جایزه ادبی استرالیا شد.
او آنجا با موبایل خود رمانی نوشت با نام:
No friend but the mountains.
البته برای دریافت جایزه اش نتوانست از جزیره خارج شود....
@SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
او آنجا با موبایل خود رمانی نوشت با نام:
No friend but the mountains.
البته برای دریافت جایزه اش نتوانست از جزیره خارج شود....
@SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
علوم اجتماعی،مسائل روز
🔴 #بهروز_بوچانی پناهنده #کورد اهل #ایلام که پنج سال است در بدترین کمپ استرالیا (جزیره مانوس) زندگی میکند چندروز پیش برنده معتبرترین جایزه ادبی استرالیا شد. او آنجا با موبایل خود رمانی نوشت با نام: No friend but the mountains. البته برای دریافت جایزه…
#بهروز_بوچانی، پناهجوی کورد ایلامی برنده ارزشمندترین جایزه ادبی استرالیا شد. برای رمان «رفیقی ندارم به جز کوهستان».
او که از کردهای ایران است، اکنون چندین سال است در جزیره مانوس پاپوا گینه نو، یکی از جزایر اقیانوس آرام بازداشت است. او طی پنج سال رمانش را به فارسی می نوشت و در پیام رسان واتساپ برای مترجم آن، امید توفیقیان در استرالیا ارسال می کرد..
بهروز در ایران روزنامه نگاری خوانده بود. او درباره اینکه چرا در واتس آپ می نوشت می گوید:«روی کاغذ ننوشتم چون در آن مقطع نگهبانها هر هفته یا ماه به اتاقها حمله میکردند و وسایلمان را میگشتند. نگران بودم که نوشتههایم از دست برود، برای همین در واتساپ مینوشتم».
از آنجا که بهروز بوچانی حق ورود به استرالیا را ندارد، نتوانست در مراسم اهدای جایزهاش در استرالیا حضور داشته باشد. او ۱۲۵ هزار دلار استرالیا دریافت خواهد کرد.
بهروز که به واسطه روزنامهنگاری در ایران دچار مشکلات سیاسی شده بود درباره احساس خود از بردن چنین جایزه ارزشمندی میگوید: «یک جورهایی خیلی خوشحالم که میتوانیم توجهها را به این بدبختی جلب کنیم و میبینیم که خیلیها از این وضع آگاه شدهاند، که خیلی خوب است. اما از طرف دیگر فکر میکنم حق ندارم این جایزه را جشن بگیرم، چون دوستان زیادی دارم که دارند اینجا عذاب میکشند».
.
این جایزه که موجب تشویق بسیار بهروز شده است او را از دوستانش در جزیره که همچون او رنج می برند غافل نکرده است:
«من این کتاب را برای جایزه ننوشتم. هدف اصلیام همواره مردم استرالیا و دیگر نقاط جهان بود که واقعا متوجه شوند این نظام چگونه انسانهای بیگناه را در مانوس و [اردوگاه] نائورو برای شش سال است که بهصورت نظاممند شکنجه میکند. من امیدوارم که این جایزه موجب توجه بیشتر به شرایط ما، ایجاد تغییر و پایان این سیاست وحشیانه شود»./توانا
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
او که از کردهای ایران است، اکنون چندین سال است در جزیره مانوس پاپوا گینه نو، یکی از جزایر اقیانوس آرام بازداشت است. او طی پنج سال رمانش را به فارسی می نوشت و در پیام رسان واتساپ برای مترجم آن، امید توفیقیان در استرالیا ارسال می کرد..
بهروز در ایران روزنامه نگاری خوانده بود. او درباره اینکه چرا در واتس آپ می نوشت می گوید:«روی کاغذ ننوشتم چون در آن مقطع نگهبانها هر هفته یا ماه به اتاقها حمله میکردند و وسایلمان را میگشتند. نگران بودم که نوشتههایم از دست برود، برای همین در واتساپ مینوشتم».
از آنجا که بهروز بوچانی حق ورود به استرالیا را ندارد، نتوانست در مراسم اهدای جایزهاش در استرالیا حضور داشته باشد. او ۱۲۵ هزار دلار استرالیا دریافت خواهد کرد.
بهروز که به واسطه روزنامهنگاری در ایران دچار مشکلات سیاسی شده بود درباره احساس خود از بردن چنین جایزه ارزشمندی میگوید: «یک جورهایی خیلی خوشحالم که میتوانیم توجهها را به این بدبختی جلب کنیم و میبینیم که خیلیها از این وضع آگاه شدهاند، که خیلی خوب است. اما از طرف دیگر فکر میکنم حق ندارم این جایزه را جشن بگیرم، چون دوستان زیادی دارم که دارند اینجا عذاب میکشند».
.
این جایزه که موجب تشویق بسیار بهروز شده است او را از دوستانش در جزیره که همچون او رنج می برند غافل نکرده است:
«من این کتاب را برای جایزه ننوشتم. هدف اصلیام همواره مردم استرالیا و دیگر نقاط جهان بود که واقعا متوجه شوند این نظام چگونه انسانهای بیگناه را در مانوس و [اردوگاه] نائورو برای شش سال است که بهصورت نظاممند شکنجه میکند. من امیدوارم که این جایزه موجب توجه بیشتر به شرایط ما، ایجاد تغییر و پایان این سیاست وحشیانه شود»./توانا
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
🔴 مسیح در مانوس
@SOCIAL_SCIENCE
✍ فرهاد امین پور
#بهروز_بوچانی پناهندهی کُرد ایلامیِ گرفتار در جزیرهی مانوس، بزرگترین جایزهی ادبی استرالیا (ویکتوریا) را به خاطر نوشتن رُمان «هیچ دوستی به جز کوهستان» از آن خود کرد. این سومین جایزهی معتبری است که کُردها در دو سال گذشته از آن خود کردهاند. اما آیا گرفتن جوایز بزرگی چون نوبلِ صلح، نوبلِ ریاضی (فیلدز)، ویکتوریا و... میتوانند بخشی از رنج و آوارگی تاریخیِ کُردها را التیام ببخشند؟ پاسخ به این سئوال آسان نیست. ظاهراً در تقدیر دردناک کُردها، فروزش و پیدایی با رنج و آوارگی عجین شده و این تقدیر محتوم را گریزی نیست. زمانی یلماز گونای فیلم بزرگ و تأثیرگذار "راه" را از زندانهای ترکیه کاگردانی کرد و اکنون پس از چند دهه، بوچانی رُمانش را از شبهزندان مانوس و بهوسیلهی موبایلش نوشته و به بیرون ارسال کرده است. بهراستی این مسیر و میراثِ آغشته به درد و سختی، چرا تا این اندازه جانسخت است؟ کُردهایی که اینک در جهانشهرهای غُربت، نوبل میگیرند و در فروچالههای مانوس رُمانهای درخشان و جهانی مینویسند فرزندان آشنای همین اطرافاند که دوزخ خاورمیانه تا عمق وجودشان را سوزانده و تبعیض و نابرابریِ تاریخی و داغ و درفشِ ایرانشهری تا انتهای جهان فراریشان داده است. بهراستی ماشینهای نابودگرِ روح و جانِ ساکنانِ این سرزمینِ سوخته را کی میتوان متوقف کرد؟ آیا میتوان به بیداری خاورمیانه از کابوسِ نفرت و خشونت و به رهایی این سرزمینِ یخزده از چنگال استبداد و تبعیض امید بست؟ اکنون غرب نیز با تناقضهای درونیِ آشکاری روبروست که داعیهی آزاد و عادلانه بودنِ لیبرالدمکراسیِ حاکم بر آن را با چالشهای عمیقی مواجه ساخته است؛ از یکسو فربه شدن بیش از انتظار بازار سرمایه، دمکراسیِ قابل احترامِ آن را نحیف ساخته و از سوی دیگر جلوگیری از ورود مهاجران بیپناه، ریشهی اعتقاد به حقوقِ بشرش را سُست و لرزان نموده است. غربِ امروز چنان در باتلاق سرمایه و پوپولیسم گرفتار شده که حتی مسیحهای سرگردان در کمپهای مهاجرت خود را که میتوانند اندکی به رهاییاش کمک کنند بازنمیشناسد. بوچانی که چهرهی مغموماش در همان نگاه اول، چهرهی معصوم و رنجکشیدهی مسیح را تداعی میکند از سنخ پیامآورانِ جدیدی است که باید بهموقع شناخته شوند. او که بهناچار از سرزمین مادری خویش هبوط نموده و سیمای مسیح را بر صلیب وجودش تا مانوس کشیده است، سالهاست پُشت دیوارهای در حالِ سقوط ارزشهای لیبرال غرب گرفتار مانده و اکنون تلاش میکند از راه رُمان، جهان را از رسالتِ انسانی خود آگاه سازد. او همزمان نماد واقعی و راستینِ ملتی نیز هست که سرکوب و نادیدهانگاریاش به وسعت بخش بزرگی از جغرافیای رنج در جهان است؛ از خاورمیانه تا مانوس، از واشنگتن تا شنگال و از مهاباد تا میکونوس. بوچانیها را باید از صلیبهای سرکوب شرق و بیاعتنایی غرب پایین کشید و پیامشان را شنید. غرب باید به پیمان ناخواستهاش با دوزخِ شرق، جهت نابود کردن بوچانیها و فرهنگ در اسارتشان پایان دهد. پیام مسیحهای عصر جدید را باید شنید پیش از آنکه در کمپهای مانوس و برفراز صلیبهای رنج و آوارگی خاموش شوند. این فریادهای دردناک را بشنوید. مسیح در مانوس رنج میکشد.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
✍ فرهاد امین پور
#بهروز_بوچانی پناهندهی کُرد ایلامیِ گرفتار در جزیرهی مانوس، بزرگترین جایزهی ادبی استرالیا (ویکتوریا) را به خاطر نوشتن رُمان «هیچ دوستی به جز کوهستان» از آن خود کرد. این سومین جایزهی معتبری است که کُردها در دو سال گذشته از آن خود کردهاند. اما آیا گرفتن جوایز بزرگی چون نوبلِ صلح، نوبلِ ریاضی (فیلدز)، ویکتوریا و... میتوانند بخشی از رنج و آوارگی تاریخیِ کُردها را التیام ببخشند؟ پاسخ به این سئوال آسان نیست. ظاهراً در تقدیر دردناک کُردها، فروزش و پیدایی با رنج و آوارگی عجین شده و این تقدیر محتوم را گریزی نیست. زمانی یلماز گونای فیلم بزرگ و تأثیرگذار "راه" را از زندانهای ترکیه کاگردانی کرد و اکنون پس از چند دهه، بوچانی رُمانش را از شبهزندان مانوس و بهوسیلهی موبایلش نوشته و به بیرون ارسال کرده است. بهراستی این مسیر و میراثِ آغشته به درد و سختی، چرا تا این اندازه جانسخت است؟ کُردهایی که اینک در جهانشهرهای غُربت، نوبل میگیرند و در فروچالههای مانوس رُمانهای درخشان و جهانی مینویسند فرزندان آشنای همین اطرافاند که دوزخ خاورمیانه تا عمق وجودشان را سوزانده و تبعیض و نابرابریِ تاریخی و داغ و درفشِ ایرانشهری تا انتهای جهان فراریشان داده است. بهراستی ماشینهای نابودگرِ روح و جانِ ساکنانِ این سرزمینِ سوخته را کی میتوان متوقف کرد؟ آیا میتوان به بیداری خاورمیانه از کابوسِ نفرت و خشونت و به رهایی این سرزمینِ یخزده از چنگال استبداد و تبعیض امید بست؟ اکنون غرب نیز با تناقضهای درونیِ آشکاری روبروست که داعیهی آزاد و عادلانه بودنِ لیبرالدمکراسیِ حاکم بر آن را با چالشهای عمیقی مواجه ساخته است؛ از یکسو فربه شدن بیش از انتظار بازار سرمایه، دمکراسیِ قابل احترامِ آن را نحیف ساخته و از سوی دیگر جلوگیری از ورود مهاجران بیپناه، ریشهی اعتقاد به حقوقِ بشرش را سُست و لرزان نموده است. غربِ امروز چنان در باتلاق سرمایه و پوپولیسم گرفتار شده که حتی مسیحهای سرگردان در کمپهای مهاجرت خود را که میتوانند اندکی به رهاییاش کمک کنند بازنمیشناسد. بوچانی که چهرهی مغموماش در همان نگاه اول، چهرهی معصوم و رنجکشیدهی مسیح را تداعی میکند از سنخ پیامآورانِ جدیدی است که باید بهموقع شناخته شوند. او که بهناچار از سرزمین مادری خویش هبوط نموده و سیمای مسیح را بر صلیب وجودش تا مانوس کشیده است، سالهاست پُشت دیوارهای در حالِ سقوط ارزشهای لیبرال غرب گرفتار مانده و اکنون تلاش میکند از راه رُمان، جهان را از رسالتِ انسانی خود آگاه سازد. او همزمان نماد واقعی و راستینِ ملتی نیز هست که سرکوب و نادیدهانگاریاش به وسعت بخش بزرگی از جغرافیای رنج در جهان است؛ از خاورمیانه تا مانوس، از واشنگتن تا شنگال و از مهاباد تا میکونوس. بوچانیها را باید از صلیبهای سرکوب شرق و بیاعتنایی غرب پایین کشید و پیامشان را شنید. غرب باید به پیمان ناخواستهاش با دوزخِ شرق، جهت نابود کردن بوچانیها و فرهنگ در اسارتشان پایان دهد. پیام مسیحهای عصر جدید را باید شنید پیش از آنکه در کمپهای مانوس و برفراز صلیبهای رنج و آوارگی خاموش شوند. این فریادهای دردناک را بشنوید. مسیح در مانوس رنج میکشد.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
برخلاف انتظار، آنچه تیر خلاص را بر پیکر دولتها میزند، نه ضعف نظامی، نه فساداخلاقی یا مالی، بلکه تحقیر مخالفان است.
📕 سقوط امپراتوری روم
✍🏻 #ادوارد_گيبون
👉 @SOCIAL_SCIENCE
📕 سقوط امپراتوری روم
✍🏻 #ادوارد_گيبون
👉 @SOCIAL_SCIENCE
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬 #فیلمی از سخنان #بهروز_بوچانی پناهنده #کرد اهل #ایلام از شرایط زندگی و مشکلات و...
که پنج سال است در بدترین کمپ استرالیا (جزیره مانوس) زندگی میکند چندروز پیش برنده معتبرترین جایزه ادبی استرالیا شد.
او آنجا با موبایل خود رمانی نوشت با نام:
No friend but the mountains.
📲 البته برای دریافت جایزه اش نتوانست از جزیره خارج شود....
✅حتما فیلم را ببینید و برای دیگران بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
که پنج سال است در بدترین کمپ استرالیا (جزیره مانوس) زندگی میکند چندروز پیش برنده معتبرترین جایزه ادبی استرالیا شد.
او آنجا با موبایل خود رمانی نوشت با نام:
No friend but the mountains.
📲 البته برای دریافت جایزه اش نتوانست از جزیره خارج شود....
✅حتما فیلم را ببینید و برای دیگران بفرستید
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
نخستین قاتل بزرگ انسان و روحیات انسانی، بی نظمی و هرج و مرج است
و دومین قاتل بزرگش، نظم و چهارچوب است.
#آلدوس_هاکسلی
👉🏾 @SOCIAL_SCIENCE
و دومین قاتل بزرگش، نظم و چهارچوب است.
#آلدوس_هاکسلی
👉🏾 @SOCIAL_SCIENCE
🏔 "دوستی نیست جز #کوهستان"
@SOCIAL_SCIENCE
✍️ احمد غلامی، دکتری جامعه شناسی
#بهروز_بوچانی کورد ایلامی که اکنون در اردوگاه مانوس در دل اقیانوس آرام در حبس دولت استرالیا است، با نگارش رُمانی با نام "رفیقی نیست جز کوهستان" از سوی دولت استرالیا برنده بزرگترین جایزه ادبی این کشور شد. این در حالی است که وی برای دریافت جایزه خود، حتی اجازه ورود به خاک استرالیا و خروج از اردوگاه را هم ندارد. در واقع برای کسی چون بوچانی هیچ سرزمینی در جهان جز اردوگاه مانوس نیست که وی در آنجا سکنی گزیند. او در دل اقیانوس آرام در چند مایلی استرالیا و در چند صد هزار مایلی موطن خود به یک چیز اندیشیده و آن کوهستان است. مفهوم کوهستان در این چشم انداز چیزی نیست جز موطنی غیرتسخیر شده. موطنی غیردولت-ملتی شده که همچنان بیرون از استیلا و قدرت دیگری بزرگ قرار دارد. کوهستان در این مختصات آرزو، جایگاه خود و محل آزادی است. اصطلاحِ "دوستی نیست جز کوهستان" از این اصطلاح معروف کردها اقتباس شده که "کردها دوستی ندارند جز کوهها"؛ در واقع کوهستان در این دیدگاه همان جایگاهی است که در آن قدرت دیگری بزرگ به پایان می رسد. محل زوال هژمونی هایی که دولت ملت مدرن به میانجی تسخیر محیط ها و فضاها بر انسان معاصر مستولی ساخته است. برای بوچانی و برای کردها، انسان با هبوط از کوهستان به شهر، بود که دچار اضمحلال و نابودی شده است.
کوهستان در این قرائت چیزی نیست جز عنوانی که خلاء و تهی بودگی سوژه را پر می کند. جایگاهی که خاطرات حسرت آلود گذشته سوژه و امکان تحقق میل وی را ممکن می سازد. در واقع کوهستان میل به آزادی و رهایی را تحقق می بخشد. کوهستان در این نگاه جایگاهی است که از تیررس قدرتهای سیاسی شهر-بنیاد به دور است و میل به آزادی برعکس آنچه لیبرالها در شهر می جویند، تنها در کوهستان خلق و تداوم می یابد. کوهستان جایی است بیرون از قدرت مستولی. شاید همان خودی است که بیرون از تمام فراخودها و امور کلان، میل ورزی می کند. سوژه خط خورده برای رهایی از این خط خوردگی و برای رهایی از سیطره دیگری بزرگ جایی ندارد جز کوهستان. کوهستان همان طبیعتی است در اندیشه غربی، که از سیطره دولت، بازار، آگاهی تکنولوژیک و سلطه ماشین خارج است. شاید بتوان به درستی اذعان داشت که کوهستان خود همان ماشینی است برای بازگرداندن امور به اصل پیشاشهری آن. به عصر طبیعت-بنیاد. ماشینی برای به چالش کشیدن روابط دوستی ای که دیگر نه بر مبنای حب، بلکه بر مبنای مناسبات سیاسی بنیاد گذاشته شده است. بهروز/جامعه بهروز، که در واقع دوستی ندارد جز کوهستان، در واقع نمادی است از وضعیت انسان هبوط یافته نوینی که در عصر بی سرزمینی و بی خانمانی محض در درون مرزهایی گرفتار شده است که انسان را از سرزمینهای برای زیستن دور کرده است. وضعیت اردوگاهی که بهروز و انسان معاصر در آن گرفتار آمده است نه فقط در اردوگاه مانوس بلکه در سراسر جوامع سیاسی و در دل دولت-امنیت نوین مشهود است. در برابر این دولت-امنیت نوین که همواره تلاش می کند انسان را در درون مرزها و برون از مرزها تحدید و تنظیم کند، کوهستان جایگاهی است که وضعیت اردوگاهی در آن به پایان می رسد. میل به رهایی از اردوگاه درست در بیرون از اردوگاه یعنی در کوهستان امکان می یابد. دوستی نیز تنها در همین جایگاه است که ممکن می شود. بهروز در این عنوان "دوستی نیست جز کوهستان" سوژه فقدان را به نمایش می گذارد که میل مفقود شده وی در کوهستان قابل تحقق است. میل به دوستی، میل به آزادی، میل به همیار، میل به زیستن، میل به بودن و ... همه و همه در کوهستان وجود دارد. اما کوهستان خود هیچ نیست جز جایگاهی مفروض و خیالی برای تحقق این امیال. کوهستان درست همان تابلویی است که بهروز در دل رژه طولانی انسان هبوط یافته، در دست گرفته و بر روی آن علیه نظامهای لیبرالی مدرن و دولتهای امنیتی که در نهایت انسان را به هوموساکرهایی تقلیل داده اند که در اردوگاه خانه کرده اند، فریاد می زند که چیزی برای اتکاء، چیزی برای باور و چیزی به نام جامعه وجود ندارد. همه چیز در تهی بودن خود فریاد می زند. کوهستان بر این مبنا رسواکننده و فریاد زننده تهی بودگی مفاهیمی چون آزادی لیبرالی و حیات مرفه مدرن و تمام برنامه های اقتصادی و سیاسی و ... است و آن جایگاهی است که میل به تداوم زندگی را در بیرون از این نظامهای امنیتی و لیبرال در دل بهروز و دیگر مردم جهان زنده نگاه می دارد. بهروز هوموساکری است که همچنان تلاش می کند خود را به میانجی باززنده نگاه گشتن این جهان خیالی، کوهستان، زنده و آزاد نگاه دارد.
@Ahmad_Gholami17548
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
✍️ احمد غلامی، دکتری جامعه شناسی
#بهروز_بوچانی کورد ایلامی که اکنون در اردوگاه مانوس در دل اقیانوس آرام در حبس دولت استرالیا است، با نگارش رُمانی با نام "رفیقی نیست جز کوهستان" از سوی دولت استرالیا برنده بزرگترین جایزه ادبی این کشور شد. این در حالی است که وی برای دریافت جایزه خود، حتی اجازه ورود به خاک استرالیا و خروج از اردوگاه را هم ندارد. در واقع برای کسی چون بوچانی هیچ سرزمینی در جهان جز اردوگاه مانوس نیست که وی در آنجا سکنی گزیند. او در دل اقیانوس آرام در چند مایلی استرالیا و در چند صد هزار مایلی موطن خود به یک چیز اندیشیده و آن کوهستان است. مفهوم کوهستان در این چشم انداز چیزی نیست جز موطنی غیرتسخیر شده. موطنی غیردولت-ملتی شده که همچنان بیرون از استیلا و قدرت دیگری بزرگ قرار دارد. کوهستان در این مختصات آرزو، جایگاه خود و محل آزادی است. اصطلاحِ "دوستی نیست جز کوهستان" از این اصطلاح معروف کردها اقتباس شده که "کردها دوستی ندارند جز کوهها"؛ در واقع کوهستان در این دیدگاه همان جایگاهی است که در آن قدرت دیگری بزرگ به پایان می رسد. محل زوال هژمونی هایی که دولت ملت مدرن به میانجی تسخیر محیط ها و فضاها بر انسان معاصر مستولی ساخته است. برای بوچانی و برای کردها، انسان با هبوط از کوهستان به شهر، بود که دچار اضمحلال و نابودی شده است.
کوهستان در این قرائت چیزی نیست جز عنوانی که خلاء و تهی بودگی سوژه را پر می کند. جایگاهی که خاطرات حسرت آلود گذشته سوژه و امکان تحقق میل وی را ممکن می سازد. در واقع کوهستان میل به آزادی و رهایی را تحقق می بخشد. کوهستان در این نگاه جایگاهی است که از تیررس قدرتهای سیاسی شهر-بنیاد به دور است و میل به آزادی برعکس آنچه لیبرالها در شهر می جویند، تنها در کوهستان خلق و تداوم می یابد. کوهستان جایی است بیرون از قدرت مستولی. شاید همان خودی است که بیرون از تمام فراخودها و امور کلان، میل ورزی می کند. سوژه خط خورده برای رهایی از این خط خوردگی و برای رهایی از سیطره دیگری بزرگ جایی ندارد جز کوهستان. کوهستان همان طبیعتی است در اندیشه غربی، که از سیطره دولت، بازار، آگاهی تکنولوژیک و سلطه ماشین خارج است. شاید بتوان به درستی اذعان داشت که کوهستان خود همان ماشینی است برای بازگرداندن امور به اصل پیشاشهری آن. به عصر طبیعت-بنیاد. ماشینی برای به چالش کشیدن روابط دوستی ای که دیگر نه بر مبنای حب، بلکه بر مبنای مناسبات سیاسی بنیاد گذاشته شده است. بهروز/جامعه بهروز، که در واقع دوستی ندارد جز کوهستان، در واقع نمادی است از وضعیت انسان هبوط یافته نوینی که در عصر بی سرزمینی و بی خانمانی محض در درون مرزهایی گرفتار شده است که انسان را از سرزمینهای برای زیستن دور کرده است. وضعیت اردوگاهی که بهروز و انسان معاصر در آن گرفتار آمده است نه فقط در اردوگاه مانوس بلکه در سراسر جوامع سیاسی و در دل دولت-امنیت نوین مشهود است. در برابر این دولت-امنیت نوین که همواره تلاش می کند انسان را در درون مرزها و برون از مرزها تحدید و تنظیم کند، کوهستان جایگاهی است که وضعیت اردوگاهی در آن به پایان می رسد. میل به رهایی از اردوگاه درست در بیرون از اردوگاه یعنی در کوهستان امکان می یابد. دوستی نیز تنها در همین جایگاه است که ممکن می شود. بهروز در این عنوان "دوستی نیست جز کوهستان" سوژه فقدان را به نمایش می گذارد که میل مفقود شده وی در کوهستان قابل تحقق است. میل به دوستی، میل به آزادی، میل به همیار، میل به زیستن، میل به بودن و ... همه و همه در کوهستان وجود دارد. اما کوهستان خود هیچ نیست جز جایگاهی مفروض و خیالی برای تحقق این امیال. کوهستان درست همان تابلویی است که بهروز در دل رژه طولانی انسان هبوط یافته، در دست گرفته و بر روی آن علیه نظامهای لیبرالی مدرن و دولتهای امنیتی که در نهایت انسان را به هوموساکرهایی تقلیل داده اند که در اردوگاه خانه کرده اند، فریاد می زند که چیزی برای اتکاء، چیزی برای باور و چیزی به نام جامعه وجود ندارد. همه چیز در تهی بودن خود فریاد می زند. کوهستان بر این مبنا رسواکننده و فریاد زننده تهی بودگی مفاهیمی چون آزادی لیبرالی و حیات مرفه مدرن و تمام برنامه های اقتصادی و سیاسی و ... است و آن جایگاهی است که میل به تداوم زندگی را در بیرون از این نظامهای امنیتی و لیبرال در دل بهروز و دیگر مردم جهان زنده نگاه می دارد. بهروز هوموساکری است که همچنان تلاش می کند خود را به میانجی باززنده نگاه گشتن این جهان خیالی، کوهستان، زنده و آزاد نگاه دارد.
@Ahmad_Gholami17548
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE