Forwarded from آموزشکده توانا
.#کتابخوانی مردم #سنندج در #پارک، در پی یک فراخوان تلگرامی و اینستاگرامی
@Tavaana_TavaanaTech
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
@Tavaana_TavaanaTech
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
📸برندگان جایزه عکاسی #پولیتزر 2016 📸
مهاجرت اجباری به اروپا و مشکلات آن...
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽
مهاجرت اجباری به اروپا و مشکلات آن...
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽
@SocialSciences1
برندگان جایزه عکاسی پولیتزر ۲۰۱۶
جایزه عکس خبرهای فوری پولیتزر ۲۰۱۶ به «موریسیو لیما»، «سرجی پونومارو»، «تایلر هیکس» و «دنیل اتر» از نیویورک تایمز و جمعی از عکاسان تامسون رویترز تعلق گرفت. پولیتزر مجموعه جوایزی است که از سال ۱۹۱۷ هرسال و با نظارت دانشگاه کلمبیا به روزنامهنگاران، نویسندگان، شاعران و موسیقیدانان اعطا میشود که جایزه عکس خبری یکی از بخشهای آن است.
@Communicationforum
این تصاویر را بطور کامل در لینک زیر ببینید:
http://www.hamshahrionline.ir/details/331617/Communication/Journalismcommunicational
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
برندگان جایزه عکاسی پولیتزر ۲۰۱۶
جایزه عکس خبرهای فوری پولیتزر ۲۰۱۶ به «موریسیو لیما»، «سرجی پونومارو»، «تایلر هیکس» و «دنیل اتر» از نیویورک تایمز و جمعی از عکاسان تامسون رویترز تعلق گرفت. پولیتزر مجموعه جوایزی است که از سال ۱۹۱۷ هرسال و با نظارت دانشگاه کلمبیا به روزنامهنگاران، نویسندگان، شاعران و موسیقیدانان اعطا میشود که جایزه عکس خبری یکی از بخشهای آن است.
@Communicationforum
این تصاویر را بطور کامل در لینک زیر ببینید:
http://www.hamshahrionline.ir/details/331617/Communication/Journalismcommunicational
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
www.hamshahrionline.ir
برندگان جایزه عکاسی پولیتزر ۲۰۱۶ | این تصاویر را ببینید
همشهری آنلاین:جایزه عکس خبرهای فوری پولیتزر ۲۰۱۶ به «موریسیو لیما»، «سرجی پونومارو»، «تایلر هیکس» و «دنیل اتر» از نیویورک تایمز و جمعی از عکاسان تامسون رویترز تعلق گرفت. پولیتزر مجموعه جوایزی است که از سال ۱۹۱۷ هرسال و با نظارت دانشگاه کلمبیا به روزنامهنگاران،…
💢 #مقصود_فراستخواه در همایش خویش کاوی ایرانیان در دنیای مدرن
⭕️در نقد ذات انگاری روشنفکرانه
🗞اعتماد، شنبه 4 اردیبهشت95
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
⭕️در نقد ذات انگاری روشنفکرانه
🗞اعتماد، شنبه 4 اردیبهشت95
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
Forwarded from مقصود فراستخواه
گزارشی_کوتاه_از_خویشکاوی_ما_ایرانیان_.pdf
2.4 MB
@SocialSciences1
📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚
✳️معرفی و دانلود کتاب✳️
📕 #دموقراضه
🖊 #مهدی_شجاعی
کتاب، حکایت کشور خیالی غربستان شده است.
پادشاه غربستان به نام «ممول» ، 25 پسر دارد.
ممول وصیت می کند تا بعد از مرگش پادشاه بعدی با یک انتخابات مردمی از بین پسرانش انتخاب شود.
پس از مرگ پادشاه، مردم پسر اول را به پادشاهی «انتخاب» می کنند
و همینطور حکومت بین بیست و چهار پسر دست به دست می شد.
داستان کتاب دوره حکومت آخرین پسر یعنی دموقراضه را (که به دلیل زشتی و کوتاه قدی و نقائص جسمانی به این نام خوانده می شد) روایت می کند.
رمان «دموکراسی یا دموقراضه» ،
اثر سید مهدی شجاعی که زمان تألیف آن به سالهای هشتاد تا هشتاد و شش برمیگردد، در سال هشتاد و هفت، با مجوز رسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به چاپ رسیده ،
اما به خواست نویسنده، تاکنون از توزیع آن اجتناب شده.
ناگفته نماند که این اثر، از آثار جنجالی شجاعی می باشد .
✔️بخشی از کتاب:
متن زیر سخنرانی دموقُراضه خطاب به مدیران حکومتی است که در آن میکوشد اصول حکومتداری را به آنان بیاموزد:
۱- مردم همه گوسفندند و ما چوپان ،
حواستان باشد!
بزرگترین اشتباه در حکومت، بها دادن به مردم، یا ارزش قائل شدن برای مردم است.
شما مطمئن باشید که اگر برای مردم، ارزشی بیش از گوسفند قائل شوید،
نمیتوانید بر آنها حکومت کنید.
بهای مردم را شما معین میکنید،
نه خودشان.
اگر شما بر مردم قیمت نگذارید،
آنها قیمتی بر خودشان میگذارند که هیچجور نمیتوانید بخرید.
و تازه این گوسفند که من گفتم بالاترین قیمت است ،قیمت آدمهای اندیشمند چاق و چله.
قیمت بقیهی مردم، حداکثر در حد پشگل گوسفند است و نه بیشتر.
نتیجه این که:
مردم را هر جور بار بیاورید، بار میآیند.
اگر به آنها احترام بگذارید،
فکر میکنند که شما موظفاید به آنها احترام بگذارید.
اگر به آنها توضیح دهید،
گمان میکنند که شما موظف به توضیح دادناید.
۲- هیچوقت شنیدهاید که غذای گوسفند را به او اهداء یا تقدیم کنند؟
غذا یا علوفه گوسفند را جلویش میریزند.
رفتار با مردم هم باید درست مثل رفتار با گوسفند باشد.
طبیعیترین و مسلمترین حق مردم را باید با تحقیر و توهین به آنها داد؛
وگرنه طلبکار میشوند.
اگر به مردم عزت بگذارید یا احترام کنید،
مردم فکر میکنند که شما موظف به عزت گذاشتناید و دنبال باقی مطالبات خود میگردند.
۳- طوری برنامهریزی کنید که مردم از صبح تا شب بدوند و آخر شب هم نرسند.
مردم اگر مایحتاج خود را آسان به دست بیاورند،
اگر وقت اضافه داشته باشند،
عصیان میکنند،
بداخلاقی میکنند
و به فکر اعتراض و انقلاب و این حرفها میافتند.
یک تشکیلاتی را تأسیس کنید که کارش چرخاندن مردم باشد،
یا چرخاندن لقمه دور سر مردم.
کارش چیدن موانع مختلف، پیش پای مردم باشد.
فرض کنید که آب دریا فاصلهاش با مردم به اندازه دراز کردن یک دست است.
جای دریا را نمیتوان عوض کرد،
اما راه مردم را که میشود دور کرد.
هزار جور قانون میشود وضع کرد که مردم دور کرهٔ زمین بچرخند و دست آخر به همان نقطهای برسند که قبلاً بودهاند.
و از شما به خاطر رسیدن به همان نقطه، تشکر هم بکنند.
۴- مردم را به دو دسته تقسیم کنید
و به یک دسته حقوق و مواجب بدهید که مراقب آن دستهی دیگر باشند.
دسته اول، به طمع مواجب یا از ترس قطع شدن مواجب، مرید شما میشوند و دستهی دوم، از ترس دستهی اول، مطیع و مِنقاد شما.
به این ترتیب، مملکت، خود به خود اداره میشود، بیآنکه شما زحمتی بکشید یا دغدغهای داشته باشید.
۵- مردم به دو دستهی خیلی نامساوی تقسیم میشوند:
عوام و خواص.
نسبت این دو با هم، نسبت ۹۹ به ۱ است.
یعنی از هر ۱۰۰ نفر، ۹۹ نفر عواماند – عین خودمان – و یک نفر خواص است.
و هیچ آدم عاقلی، ۹۹ را نمیگذارد، یک را بردارد.
پس خواص را در شمار هیچیک از اعضای بدن خود به حساب نیاورید
و در صورت لزوم، فقط به جلب رضایت عوام فکر کنید.
چرا که:
اولاً: جلب رضایت عوام، بسیار آسانتر از خواص است.
ثانیاً: رضایت عوام را فلهای میشود جلب کرد ، ولی خواص را یکی یکی؛
آن هم اگر بشود.
ثالثاً: عقل عوام به چشمشان است،
ولی عقل خواص، هر کدام، یک جایشان است که با زحمت هم نمیتوان جایش را پیدا کرد.
و از همه مهمتر، در انتخابات و رأیگیری،
رأی خواص و عوام یکاندازه است.
رأی آدم خاص که بیشتر یا بزرگتر از آدم عوام نیست.
پس آدم باید مغز خر خورده باشد که خواص را با همهی مشکلاتشان جدی بگیرد.
خلاصه این که:
این عواماند که سرنوشت و تقدیر خواص را رقم میزنند.
پس خود خواص را نباید جدی گرفت،
ولی خطر خواص را چرا.
خیلی باید مراقب بود.
این خواص، موجودات پلید و ناشناختهای هستند که اگر ازشان غافل شوید،
کار دستتان میدهند.
عوام، هزارتایش کم است
و خواص یکدانهاش زیاد.
اگر توانستید سرشان را زیر آب بکنید،
بکنید ،
وگرنه لااقل مراقب باشید که،
یکیشان دوتا نشو
📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚
✳️معرفی و دانلود کتاب✳️
📕 #دموقراضه
🖊 #مهدی_شجاعی
کتاب، حکایت کشور خیالی غربستان شده است.
پادشاه غربستان به نام «ممول» ، 25 پسر دارد.
ممول وصیت می کند تا بعد از مرگش پادشاه بعدی با یک انتخابات مردمی از بین پسرانش انتخاب شود.
پس از مرگ پادشاه، مردم پسر اول را به پادشاهی «انتخاب» می کنند
و همینطور حکومت بین بیست و چهار پسر دست به دست می شد.
داستان کتاب دوره حکومت آخرین پسر یعنی دموقراضه را (که به دلیل زشتی و کوتاه قدی و نقائص جسمانی به این نام خوانده می شد) روایت می کند.
رمان «دموکراسی یا دموقراضه» ،
اثر سید مهدی شجاعی که زمان تألیف آن به سالهای هشتاد تا هشتاد و شش برمیگردد، در سال هشتاد و هفت، با مجوز رسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به چاپ رسیده ،
اما به خواست نویسنده، تاکنون از توزیع آن اجتناب شده.
ناگفته نماند که این اثر، از آثار جنجالی شجاعی می باشد .
✔️بخشی از کتاب:
متن زیر سخنرانی دموقُراضه خطاب به مدیران حکومتی است که در آن میکوشد اصول حکومتداری را به آنان بیاموزد:
۱- مردم همه گوسفندند و ما چوپان ،
حواستان باشد!
بزرگترین اشتباه در حکومت، بها دادن به مردم، یا ارزش قائل شدن برای مردم است.
شما مطمئن باشید که اگر برای مردم، ارزشی بیش از گوسفند قائل شوید،
نمیتوانید بر آنها حکومت کنید.
بهای مردم را شما معین میکنید،
نه خودشان.
اگر شما بر مردم قیمت نگذارید،
آنها قیمتی بر خودشان میگذارند که هیچجور نمیتوانید بخرید.
و تازه این گوسفند که من گفتم بالاترین قیمت است ،قیمت آدمهای اندیشمند چاق و چله.
قیمت بقیهی مردم، حداکثر در حد پشگل گوسفند است و نه بیشتر.
نتیجه این که:
مردم را هر جور بار بیاورید، بار میآیند.
اگر به آنها احترام بگذارید،
فکر میکنند که شما موظفاید به آنها احترام بگذارید.
اگر به آنها توضیح دهید،
گمان میکنند که شما موظف به توضیح دادناید.
۲- هیچوقت شنیدهاید که غذای گوسفند را به او اهداء یا تقدیم کنند؟
غذا یا علوفه گوسفند را جلویش میریزند.
رفتار با مردم هم باید درست مثل رفتار با گوسفند باشد.
طبیعیترین و مسلمترین حق مردم را باید با تحقیر و توهین به آنها داد؛
وگرنه طلبکار میشوند.
اگر به مردم عزت بگذارید یا احترام کنید،
مردم فکر میکنند که شما موظف به عزت گذاشتناید و دنبال باقی مطالبات خود میگردند.
۳- طوری برنامهریزی کنید که مردم از صبح تا شب بدوند و آخر شب هم نرسند.
مردم اگر مایحتاج خود را آسان به دست بیاورند،
اگر وقت اضافه داشته باشند،
عصیان میکنند،
بداخلاقی میکنند
و به فکر اعتراض و انقلاب و این حرفها میافتند.
یک تشکیلاتی را تأسیس کنید که کارش چرخاندن مردم باشد،
یا چرخاندن لقمه دور سر مردم.
کارش چیدن موانع مختلف، پیش پای مردم باشد.
فرض کنید که آب دریا فاصلهاش با مردم به اندازه دراز کردن یک دست است.
جای دریا را نمیتوان عوض کرد،
اما راه مردم را که میشود دور کرد.
هزار جور قانون میشود وضع کرد که مردم دور کرهٔ زمین بچرخند و دست آخر به همان نقطهای برسند که قبلاً بودهاند.
و از شما به خاطر رسیدن به همان نقطه، تشکر هم بکنند.
۴- مردم را به دو دسته تقسیم کنید
و به یک دسته حقوق و مواجب بدهید که مراقب آن دستهی دیگر باشند.
دسته اول، به طمع مواجب یا از ترس قطع شدن مواجب، مرید شما میشوند و دستهی دوم، از ترس دستهی اول، مطیع و مِنقاد شما.
به این ترتیب، مملکت، خود به خود اداره میشود، بیآنکه شما زحمتی بکشید یا دغدغهای داشته باشید.
۵- مردم به دو دستهی خیلی نامساوی تقسیم میشوند:
عوام و خواص.
نسبت این دو با هم، نسبت ۹۹ به ۱ است.
یعنی از هر ۱۰۰ نفر، ۹۹ نفر عواماند – عین خودمان – و یک نفر خواص است.
و هیچ آدم عاقلی، ۹۹ را نمیگذارد، یک را بردارد.
پس خواص را در شمار هیچیک از اعضای بدن خود به حساب نیاورید
و در صورت لزوم، فقط به جلب رضایت عوام فکر کنید.
چرا که:
اولاً: جلب رضایت عوام، بسیار آسانتر از خواص است.
ثانیاً: رضایت عوام را فلهای میشود جلب کرد ، ولی خواص را یکی یکی؛
آن هم اگر بشود.
ثالثاً: عقل عوام به چشمشان است،
ولی عقل خواص، هر کدام، یک جایشان است که با زحمت هم نمیتوان جایش را پیدا کرد.
و از همه مهمتر، در انتخابات و رأیگیری،
رأی خواص و عوام یکاندازه است.
رأی آدم خاص که بیشتر یا بزرگتر از آدم عوام نیست.
پس آدم باید مغز خر خورده باشد که خواص را با همهی مشکلاتشان جدی بگیرد.
خلاصه این که:
این عواماند که سرنوشت و تقدیر خواص را رقم میزنند.
پس خود خواص را نباید جدی گرفت،
ولی خطر خواص را چرا.
خیلی باید مراقب بود.
این خواص، موجودات پلید و ناشناختهای هستند که اگر ازشان غافل شوید،
کار دستتان میدهند.
عوام، هزارتایش کم است
و خواص یکدانهاش زیاد.
اگر توانستید سرشان را زیر آب بکنید،
بکنید ،
وگرنه لااقل مراقب باشید که،
یکیشان دوتا نشو
@SocialSciences1
#خریدن_آزادی به قیمت بی معنایی:
#انسان_دموکراتیک، تنها در اکنون محض زندگی می کند و قانونی جز میل زودگذر ندارد. امروز یک غذای چرب و لذیذ به همراه شراب نوش جان می کند. فردا یک بودایی تمام عیار است، روزه ی زاهدانه، آب زلال و توسعه ی پایدار.
دوشنبه، به قصد داشتن اندامی مناسب، ساعت ها بر روی یک دوچرخه ثابت رکاب میزند.
سه شنبه، تمام روز را می خوابد، سپس دودی به بدن می زند و شکم چرانی مفصلی می کند.
چهارشنبه، قصد خود را برای مطالعه ی فلسفه اعلام می کند، اما در نهایت ترجیح می دهد هیچ کاری انجام ندهد.
روز پنج شنبه، بر سر میز ناهار، سیاست است که او را شعله ور می کند، بر ضد نظر همسایه اش برمی آشوبد و از شدت خشم بالا و پایین می پرد، و با همان شور غضب ناک علیه جامعه مصرفی و جامعه نمایش اعلام جرم می کند.
شب، به سینما می رود و به تماشای یک فیلم بسیار مزخرف درباره ی جنگ های قرون وسطایی می نشیند. به خانه بازمیگردد، میخوابد و خواب می بیند که وارد مبارزه ی مسلحانه برای آزادسازی خلق های تحت ستم شده است.
فردای آن روز، در عین خماری به سر کار می رود و مذبوحانه می کوشد تا منشی دفنر مجاور را اغوا کند. او کسب و کار خوبی به هم خواهد زد، این تضمین شده است! سودهای کلان در انتظار اوست! اما الآن تعطیلات آخر هفته است، بحران اقتصادی است، هفته ی آینده همه چیز روبراه خواهد شد.
زندگی سعادتمندی است و از همه مهم تر، به همان میزان که آزاد است بی معناست. خریدن آزادی به قیمت بی معنایی، قیمت گزافی نیست.
#نشان_دموکراتیک
#آلن_بدیو
ترجمه: بابک اکبری فراهانی
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
#خریدن_آزادی به قیمت بی معنایی:
#انسان_دموکراتیک، تنها در اکنون محض زندگی می کند و قانونی جز میل زودگذر ندارد. امروز یک غذای چرب و لذیذ به همراه شراب نوش جان می کند. فردا یک بودایی تمام عیار است، روزه ی زاهدانه، آب زلال و توسعه ی پایدار.
دوشنبه، به قصد داشتن اندامی مناسب، ساعت ها بر روی یک دوچرخه ثابت رکاب میزند.
سه شنبه، تمام روز را می خوابد، سپس دودی به بدن می زند و شکم چرانی مفصلی می کند.
چهارشنبه، قصد خود را برای مطالعه ی فلسفه اعلام می کند، اما در نهایت ترجیح می دهد هیچ کاری انجام ندهد.
روز پنج شنبه، بر سر میز ناهار، سیاست است که او را شعله ور می کند، بر ضد نظر همسایه اش برمی آشوبد و از شدت خشم بالا و پایین می پرد، و با همان شور غضب ناک علیه جامعه مصرفی و جامعه نمایش اعلام جرم می کند.
شب، به سینما می رود و به تماشای یک فیلم بسیار مزخرف درباره ی جنگ های قرون وسطایی می نشیند. به خانه بازمیگردد، میخوابد و خواب می بیند که وارد مبارزه ی مسلحانه برای آزادسازی خلق های تحت ستم شده است.
فردای آن روز، در عین خماری به سر کار می رود و مذبوحانه می کوشد تا منشی دفنر مجاور را اغوا کند. او کسب و کار خوبی به هم خواهد زد، این تضمین شده است! سودهای کلان در انتظار اوست! اما الآن تعطیلات آخر هفته است، بحران اقتصادی است، هفته ی آینده همه چیز روبراه خواهد شد.
زندگی سعادتمندی است و از همه مهم تر، به همان میزان که آزاد است بی معناست. خریدن آزادی به قیمت بی معنایی، قیمت گزافی نیست.
#نشان_دموکراتیک
#آلن_بدیو
ترجمه: بابک اکبری فراهانی
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
⚫️درخت نادانی و جنگل فرهنگ⚫️
@SocialSciences1
#ناصر_فکوهی
●شبكه هاي اجتماعي، روابط الكترونيكي كه امروز بسياري از مردم جهان را به يكديگر متصل كرده اند و به آنها امكان مي دهند با يكديگر وارد گفت وگو و خواندن و نوشتن سخنان هم، با خبر شدن از رويدادهايي كه در رسانه هاي رسمي گاه نمي توان به شيوه ارايه شدن شان اعتماد كرد و... از امكانات بسيار مهم و بي نظيري هستند كه انقلاب اطلاعاتي براي نسل هاي جديد به ارمغان آورده است. اما اگر خواسته باشيم اين امكان را صرفا در جنبه و ابعاد منفي اش در نظر بگيريم، نخواهيم توانست ذهن خود را با جهان پسامدرن و پيچيدگي هاي آن انطباق دهيم و اين امر زمينه و مقدمه اي است براي حاشيه اي شدن، حذف شدن و زير سلطه رفتن در جهاني كه تقريبا همه قدرت ها در آن به داشتن و قابليت استفاده و پردازش از اطلاعات بستگي دارد.
●... وقتي امروز، فهرست شبكه هاي مجازي و به خصوص محتواي آنها را در امكانات فناورانه و برنامه هايي جديد چون تلگرام، اينستاگرام، فيس بوك و غيره رصد مي كنيم، به سرعت دو پديده، در جنبه هاي منفي شان، توجه مان را جلب مي كنند: يك پديده كه به سلطه سياسي مربوط مي شود: شكي نيست كه اين شبكه ها مي توانند ابزاري باشند در دست قدرت هاي بزرگ براي ايجاد سلطه بر نقاط پيراموني، بر شهروندان عادي تا آنها را از هر جهتي كنترل كنند. سازمان هاي چون آژانس ملي امنيت اطلاعاتي امريكا (NSA) امروزه در كنار سازمان هاي جاسوسي ديگر، در حال گرد آوردن تمام اطلاعات الكترونيك جهان (تلفن، موبايل، محتواي رايانه ها، فهرست خريد و مبادلات بانكي و نامه نگاري ها و غيره) هستند تا از آنها به سود برنامه هاي خويش استفاده كنند و بدون شك شبكه هاي اجتماعي و خريد الكترونيك، موتورهاي جست وجو و ساير برنامه هايي از اين دست، حتي اگر خود نخواهند، چاره اي جز آن ندارند كه با اين سازمان ها ارتباط داشته و از آنها تبعيت كنند (به دليل كنترل شبكه ها از طريق شاهراه هاي فيبرنوري و سرورهاي اطلاعاتي بزرگ).
● از سوي ديگر، باز هم يك بعد منفي وجود دارد، اينكه به خصوص در كشور ما اين شبكه ها، پديده اي بيشتر آسيب زده و آسيب زا از لحاظ اجتماعي، پوپوليستي و عامه پسند هستند، يعني جمع شدن تعداد بي شماري از افرادي كه هرگونه كار فرهنگي و انديشيدن و ارتباط با جهان، با طبيعت، با دوستان و با زندگي واقعي را حتي از خلال همين ابزارهاي الكترونيك كنار گذاشته اند و به صورت مجنون وار وقت خود را شايد تا بيش از سه يا چهار ساعت در روز در بدترين اشكال اين روابط شبكه اي مي گذرانند و در حقيقت مي كشند.
●... اما به گونه اي ديگر نيز مي توان به جهان و جامعه اي كه در آن زندگي مي كنيم، نگريست و باور داشت كه اين جنبه هاي منفي را مي توان به درخت تنومندي از شرارت و ناداني تشبيه كرد كه جنگلي بزرگ از هوشمندي، انسانيت، فرهنگ و حساسيت و دغدغه و دلسوزي و عاطفه را نسبت به موقعيت خويش، زبان، جامعه، انديشيدن و تلاش براي ايجاد تغيير در زندگي خود و ديگران نشان مي دهند و اين كارها همه با ابزارهايي رسانه اي كه امروز با اين گستردگي، سهولت و بهايي ارزان در اختيارمان است، امكان پذير هستند.
●اين جنگل، ساكنان بي نهايت دارد كه در حباب هايي بي شمار هر يك به كاري مشغول هستند: گروهي انجمن هاي كوچك تشكيل داده اند تا از محيط زيست دفاع كنند، گروهي از حقوق حيوانات دفاع مي كنند، گروهي كارهاي خير انجام مي دهند يا به يكديگر راهنمايي هاي عملي مي كنند، گروهي شعر مي گويند و در كار خلاقيت ادبي هستند، گروهي داستان مي نويسند و داستان هاي يكديگر را مي خوانند، گروهي مجله منتشر مي كنند يا راديو هاي اينترنتي به راه انداخته اند، گروهي كه زبان يا زبان هايي ديگر مي دانند، ترجمه مي كنند و ديگران را در جريان رويدادهاي مهم جهان در هر زمينه اي قرار مي دهند. اما قضيه به همين جا و به جهان مجازي ختم نمي شود.
●همين گروه ها اغلب در جهان واقعي نيز هنوز امكان مي دهند كه جلسات بحث و گفت وگو تشكيل شود، به سينما مي روند و نمي گذارند سالن ها از كار بيفتند، نمايش مي بينند، به گالري ها سر مي كشند، اينجا و آنجا در جلسات نمايش فيلم مستند شركت مي كنند، به سخنراني ها مي روند و به سخنرانان اميد مي دهند كه كساني هستند كه هنوز براي شان انديشيدن و دانستن مهم باشد و ارزش دارد كه به كار خويش در سخن گفتن و واداشتن ديگران به انديشيدن ادامه دهند...
متن كامل اين نوشتار را در انسان شناسي و فرهنگ مطالعه كنيد.
http://anthropology.ir/article/31292
📚✅ روزنامه اعتماد، شماره 3430 به تاريخ 13/10/94، صفحه 16 (صفحه آخر)
کانال اختصاصی دکتر ناصر فکوهی
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
@SocialSciences1
#ناصر_فکوهی
●شبكه هاي اجتماعي، روابط الكترونيكي كه امروز بسياري از مردم جهان را به يكديگر متصل كرده اند و به آنها امكان مي دهند با يكديگر وارد گفت وگو و خواندن و نوشتن سخنان هم، با خبر شدن از رويدادهايي كه در رسانه هاي رسمي گاه نمي توان به شيوه ارايه شدن شان اعتماد كرد و... از امكانات بسيار مهم و بي نظيري هستند كه انقلاب اطلاعاتي براي نسل هاي جديد به ارمغان آورده است. اما اگر خواسته باشيم اين امكان را صرفا در جنبه و ابعاد منفي اش در نظر بگيريم، نخواهيم توانست ذهن خود را با جهان پسامدرن و پيچيدگي هاي آن انطباق دهيم و اين امر زمينه و مقدمه اي است براي حاشيه اي شدن، حذف شدن و زير سلطه رفتن در جهاني كه تقريبا همه قدرت ها در آن به داشتن و قابليت استفاده و پردازش از اطلاعات بستگي دارد.
●... وقتي امروز، فهرست شبكه هاي مجازي و به خصوص محتواي آنها را در امكانات فناورانه و برنامه هايي جديد چون تلگرام، اينستاگرام، فيس بوك و غيره رصد مي كنيم، به سرعت دو پديده، در جنبه هاي منفي شان، توجه مان را جلب مي كنند: يك پديده كه به سلطه سياسي مربوط مي شود: شكي نيست كه اين شبكه ها مي توانند ابزاري باشند در دست قدرت هاي بزرگ براي ايجاد سلطه بر نقاط پيراموني، بر شهروندان عادي تا آنها را از هر جهتي كنترل كنند. سازمان هاي چون آژانس ملي امنيت اطلاعاتي امريكا (NSA) امروزه در كنار سازمان هاي جاسوسي ديگر، در حال گرد آوردن تمام اطلاعات الكترونيك جهان (تلفن، موبايل، محتواي رايانه ها، فهرست خريد و مبادلات بانكي و نامه نگاري ها و غيره) هستند تا از آنها به سود برنامه هاي خويش استفاده كنند و بدون شك شبكه هاي اجتماعي و خريد الكترونيك، موتورهاي جست وجو و ساير برنامه هايي از اين دست، حتي اگر خود نخواهند، چاره اي جز آن ندارند كه با اين سازمان ها ارتباط داشته و از آنها تبعيت كنند (به دليل كنترل شبكه ها از طريق شاهراه هاي فيبرنوري و سرورهاي اطلاعاتي بزرگ).
● از سوي ديگر، باز هم يك بعد منفي وجود دارد، اينكه به خصوص در كشور ما اين شبكه ها، پديده اي بيشتر آسيب زده و آسيب زا از لحاظ اجتماعي، پوپوليستي و عامه پسند هستند، يعني جمع شدن تعداد بي شماري از افرادي كه هرگونه كار فرهنگي و انديشيدن و ارتباط با جهان، با طبيعت، با دوستان و با زندگي واقعي را حتي از خلال همين ابزارهاي الكترونيك كنار گذاشته اند و به صورت مجنون وار وقت خود را شايد تا بيش از سه يا چهار ساعت در روز در بدترين اشكال اين روابط شبكه اي مي گذرانند و در حقيقت مي كشند.
●... اما به گونه اي ديگر نيز مي توان به جهان و جامعه اي كه در آن زندگي مي كنيم، نگريست و باور داشت كه اين جنبه هاي منفي را مي توان به درخت تنومندي از شرارت و ناداني تشبيه كرد كه جنگلي بزرگ از هوشمندي، انسانيت، فرهنگ و حساسيت و دغدغه و دلسوزي و عاطفه را نسبت به موقعيت خويش، زبان، جامعه، انديشيدن و تلاش براي ايجاد تغيير در زندگي خود و ديگران نشان مي دهند و اين كارها همه با ابزارهايي رسانه اي كه امروز با اين گستردگي، سهولت و بهايي ارزان در اختيارمان است، امكان پذير هستند.
●اين جنگل، ساكنان بي نهايت دارد كه در حباب هايي بي شمار هر يك به كاري مشغول هستند: گروهي انجمن هاي كوچك تشكيل داده اند تا از محيط زيست دفاع كنند، گروهي از حقوق حيوانات دفاع مي كنند، گروهي كارهاي خير انجام مي دهند يا به يكديگر راهنمايي هاي عملي مي كنند، گروهي شعر مي گويند و در كار خلاقيت ادبي هستند، گروهي داستان مي نويسند و داستان هاي يكديگر را مي خوانند، گروهي مجله منتشر مي كنند يا راديو هاي اينترنتي به راه انداخته اند، گروهي كه زبان يا زبان هايي ديگر مي دانند، ترجمه مي كنند و ديگران را در جريان رويدادهاي مهم جهان در هر زمينه اي قرار مي دهند. اما قضيه به همين جا و به جهان مجازي ختم نمي شود.
●همين گروه ها اغلب در جهان واقعي نيز هنوز امكان مي دهند كه جلسات بحث و گفت وگو تشكيل شود، به سينما مي روند و نمي گذارند سالن ها از كار بيفتند، نمايش مي بينند، به گالري ها سر مي كشند، اينجا و آنجا در جلسات نمايش فيلم مستند شركت مي كنند، به سخنراني ها مي روند و به سخنرانان اميد مي دهند كه كساني هستند كه هنوز براي شان انديشيدن و دانستن مهم باشد و ارزش دارد كه به كار خويش در سخن گفتن و واداشتن ديگران به انديشيدن ادامه دهند...
متن كامل اين نوشتار را در انسان شناسي و فرهنگ مطالعه كنيد.
http://anthropology.ir/article/31292
📚✅ روزنامه اعتماد، شماره 3430 به تاريخ 13/10/94، صفحه 16 (صفحه آخر)
کانال اختصاصی دکتر ناصر فکوهی
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
◾️هیوم؛ پیامبرِ ویتگنشتاین◾️
🔘نوشتاری از دکتر #حسین_دباغ به مناسبت زادروز دو فیلسوف برجسته؛ #دیوید_هیوم و #لودویگ_ویتگنشتاین
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
👇👇👇👇👇👇👇
🔘نوشتاری از دکتر #حسین_دباغ به مناسبت زادروز دو فیلسوف برجسته؛ #دیوید_هیوم و #لودویگ_ویتگنشتاین
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
👇👇👇👇👇👇👇
@SocialSciences1
◾️هیوم؛ پیامبرِ ویتگنشتاین
به مناسبت زادروز دو فیلسوف برجسته؛ #دیوید_هیوم و #لودویگ_ویتگنشتاین
نوشتاری از دکتر حسین دباغ به مناسبت زادروز دو فیلسوف برجسته؛ دیوید هیوم و لودویگ ویتگنشتاین
بیست و ششم آوریل را فیلسوفان باید به فرخندگی جشن بگیرند و پاس بدارند. دو شخصیت تراز اول فلسفه مغرب زمین با قریب به دو قرن اختلاف تصادفاً هردو در این روز پا به دنیا می گذارند. اولی دیوید هیوم، فیلسوف پرآوازه اسکاتلندی است و دومی لودویگ ویتگنشتاین، فیلسوف شهیر اتریشی. اولی را پدربزرگ فلسفه تحلیلی لقب داده اند و دومی را میراث خوار سنت او. اولی فلسفه اخلاق را دیگرگون کرد و دومی فلسفه زبان را. اولی ۶۵ سال از خدایی که به آن باور نداشت عمر گرفت و دومی ۶۲ سال در کشمکش یافتن خدایی پی آواز حقیقت دوید.
به مثابه یک دانشجوی فلسفه، بیش از آن که بتوانم بنویسم خودم را وامدار این دوشخصیت می دانم. روزی از روزها نیست که این دو شخصیت فربه فلسفی ذهن و ضمیر مرا اشغال نکرده باشند و ذهن وقاد آنها را در دل ستایش و تحسین نکرده باشم. به همین سبب گمان بردم در نوشتاری کوتاه ادای دینی به آن دو کنم و در گوش سایرین بخوانم که قدر بزرگان را باید پاس داشت حتی اگر همدل و همداستان با آنها نباشیم:
بزرگش نخوانند اهل خرد
که نام بزرگان به زشتی برد
از هیوم آغاز کنم. در مناقب و محاسن آثار او زیاد گفته اند. آثاری که به گفته خود او “مرده از طبع بیرون آمد” ولی رفته رفته عالمگیر شد. برای مثال آلبرت آینشتاین می گفت در پردازش نظریه نسبیت خاص، وی تحت تاثیر و الهام “پوزیتویسم” هیوم بوده است. کارل پوپر در حدسها و ابطالها، درباره “معضله استقراء” خود را وام دار هیوم می داند و استدلال او را موجه می شمارد. دیوید نورتون، مترجم اثر ماندگار هیوم یعنی رساله ای درباره سرشت آدمی، هم گفته بود (۱۹۹۳) هیوم “اولین فیلسوف پسا-شکاک دوره مدرنیته است”. اما توصیف نیکلاس فیلیپسون، استاد بازنشسته دانشگاه ادینبرو و شارح آثار هیوم، گونه ای دیگر است که پرده از حقیقتی مهم بر می دارد. او روزگاری (۱۹۸۹) در وصف هیوم آورده بود که وی را می توان “پیامبر انقلاب ویتگنشتاینی” دانست. معنای سخن اینجاست که تجربه گرایی ای که هیوم از آن دفاع می کرد، آثار و نتایجش را می توان در نگاه زبان شناسانه و معناشناسانه ویتگنشتاین در تراکتاتوس و پژوهشهای فلسفی پیدا کرد. شاید بتوان گفت تجربه گرایی ای که هیوم مدافع آن بود، در تراکتاتوس ویتگنشتاین به نحو منطقی-ریاضیاتی متبلور شد و تجلی یافت. ویتگنشتاین که زبان را به ریاضیات و منطق تحویل می داد، بر این باور بود که از آنجا که منطق و ریاضیات با عالم خارج ارتباطی ندارد، زبان هم چنین خصوصیتی دارد. اما نگاه نومینالیستی هیوم را همچنین می توان در پژوهشهای فلسفی ویتگنشتاین نیز دنبال کرد؛ به گونه ای که وی نومینالیسم وجودشناسانه هیوم را بدل به نومینالیسم زبانشناسانه می کند.
به حقیقت می توان گفت هیوم دو تن را از “خواب جزمی” بیدار کرد: یکی کانت، که خود معترف بدان بود و دیگری ویتگنشتاین، که البته وی چنین تعبیری را هیچ گاه بر زبان نیاورد. تجربه گرایی هیوم کمک کرد تا کانت حدود و ثغور قوه فاهمه را پی بگیرد. اما ویتگنشتاین به اقتفای هیوم و کانت تلاش کرد تا حدود و ثغور قوه ناطقه را به بحث بگذارد.
برپایی رشته ای به نام “روانشناسی اخلاق” را همچنین باید مدیون هیوم دانست. بحث هایی که او درباره نسبت میان تمایلات، عواطف و انگیزه ها با باورهای اخلاقی به میان کشید چنین پیامد خجسته ای داشت. نتیجه ای نظریات او چنین بود که بعد از او در فلسفه اخلاق فیلسوفان به دوسته هیومی و آنتی هیومی تقسیم شدند: برخی مثل مایکل اسمیت به پیروی از هیوم بر این رای پا فشردند که نسبت وثیقی میان باورهای اخلاقی، عواطف اخلاقی و عمل اخلاقی برقرار است و انگیزه های اخلاقی را بالمره به روان شناسی فرو کاستند. در مقابل عده ای دیگر مثل تیم اسکنلن عواطف را زائد می انگارند و مستقیما میان باور و عمل اخلاقی پل می زنند.
ویتگنشتاین هم سرگذشتی مشابه هیوم داشت. بی جهت نبود که راسل درباره او گفته بود بهترین مثال یک فرد نابغه است. تاثیر او کم از هیوم نبود. با این تفاوت که تاثیر اندیشه های خود را در زمان حیاتش تجربه کرد و چشید. تاثیر او در فلسفه زبان را می توان با تاثیر هیوم در فلسفه اخلاق مقایسه کرد. بعد از ویتگنشتاین متاخر هم فیلسوفان زبان به دو دسته ویتگنشتاینی ها و آنتی ویتگنشتاینی ها تقسیم می شوند: آنها که (مثل پیتر هکر) به دنبال پژوهشهای فلسفی رفتند و نگاه تجربی-نومینالیستی به زبان را ارجح دانستند و مدافع آن شدند. و در مقابل نیز کسانی چون کریپکی و پاتنم متقدم از ذات گرایی در زبان دم زدند و نگاه تجربی را برنتابیدند.
ارتباط غریب دیگر میان هیوم و ویتگنشتاین به یکی از دوستان مشترک راسل و ویتگنشتاین، یعنی دیوید پینسنت، بازمی گردد. دیوید پینسنت
◾️هیوم؛ پیامبرِ ویتگنشتاین
به مناسبت زادروز دو فیلسوف برجسته؛ #دیوید_هیوم و #لودویگ_ویتگنشتاین
نوشتاری از دکتر حسین دباغ به مناسبت زادروز دو فیلسوف برجسته؛ دیوید هیوم و لودویگ ویتگنشتاین
بیست و ششم آوریل را فیلسوفان باید به فرخندگی جشن بگیرند و پاس بدارند. دو شخصیت تراز اول فلسفه مغرب زمین با قریب به دو قرن اختلاف تصادفاً هردو در این روز پا به دنیا می گذارند. اولی دیوید هیوم، فیلسوف پرآوازه اسکاتلندی است و دومی لودویگ ویتگنشتاین، فیلسوف شهیر اتریشی. اولی را پدربزرگ فلسفه تحلیلی لقب داده اند و دومی را میراث خوار سنت او. اولی فلسفه اخلاق را دیگرگون کرد و دومی فلسفه زبان را. اولی ۶۵ سال از خدایی که به آن باور نداشت عمر گرفت و دومی ۶۲ سال در کشمکش یافتن خدایی پی آواز حقیقت دوید.
به مثابه یک دانشجوی فلسفه، بیش از آن که بتوانم بنویسم خودم را وامدار این دوشخصیت می دانم. روزی از روزها نیست که این دو شخصیت فربه فلسفی ذهن و ضمیر مرا اشغال نکرده باشند و ذهن وقاد آنها را در دل ستایش و تحسین نکرده باشم. به همین سبب گمان بردم در نوشتاری کوتاه ادای دینی به آن دو کنم و در گوش سایرین بخوانم که قدر بزرگان را باید پاس داشت حتی اگر همدل و همداستان با آنها نباشیم:
بزرگش نخوانند اهل خرد
که نام بزرگان به زشتی برد
از هیوم آغاز کنم. در مناقب و محاسن آثار او زیاد گفته اند. آثاری که به گفته خود او “مرده از طبع بیرون آمد” ولی رفته رفته عالمگیر شد. برای مثال آلبرت آینشتاین می گفت در پردازش نظریه نسبیت خاص، وی تحت تاثیر و الهام “پوزیتویسم” هیوم بوده است. کارل پوپر در حدسها و ابطالها، درباره “معضله استقراء” خود را وام دار هیوم می داند و استدلال او را موجه می شمارد. دیوید نورتون، مترجم اثر ماندگار هیوم یعنی رساله ای درباره سرشت آدمی، هم گفته بود (۱۹۹۳) هیوم “اولین فیلسوف پسا-شکاک دوره مدرنیته است”. اما توصیف نیکلاس فیلیپسون، استاد بازنشسته دانشگاه ادینبرو و شارح آثار هیوم، گونه ای دیگر است که پرده از حقیقتی مهم بر می دارد. او روزگاری (۱۹۸۹) در وصف هیوم آورده بود که وی را می توان “پیامبر انقلاب ویتگنشتاینی” دانست. معنای سخن اینجاست که تجربه گرایی ای که هیوم از آن دفاع می کرد، آثار و نتایجش را می توان در نگاه زبان شناسانه و معناشناسانه ویتگنشتاین در تراکتاتوس و پژوهشهای فلسفی پیدا کرد. شاید بتوان گفت تجربه گرایی ای که هیوم مدافع آن بود، در تراکتاتوس ویتگنشتاین به نحو منطقی-ریاضیاتی متبلور شد و تجلی یافت. ویتگنشتاین که زبان را به ریاضیات و منطق تحویل می داد، بر این باور بود که از آنجا که منطق و ریاضیات با عالم خارج ارتباطی ندارد، زبان هم چنین خصوصیتی دارد. اما نگاه نومینالیستی هیوم را همچنین می توان در پژوهشهای فلسفی ویتگنشتاین نیز دنبال کرد؛ به گونه ای که وی نومینالیسم وجودشناسانه هیوم را بدل به نومینالیسم زبانشناسانه می کند.
به حقیقت می توان گفت هیوم دو تن را از “خواب جزمی” بیدار کرد: یکی کانت، که خود معترف بدان بود و دیگری ویتگنشتاین، که البته وی چنین تعبیری را هیچ گاه بر زبان نیاورد. تجربه گرایی هیوم کمک کرد تا کانت حدود و ثغور قوه فاهمه را پی بگیرد. اما ویتگنشتاین به اقتفای هیوم و کانت تلاش کرد تا حدود و ثغور قوه ناطقه را به بحث بگذارد.
برپایی رشته ای به نام “روانشناسی اخلاق” را همچنین باید مدیون هیوم دانست. بحث هایی که او درباره نسبت میان تمایلات، عواطف و انگیزه ها با باورهای اخلاقی به میان کشید چنین پیامد خجسته ای داشت. نتیجه ای نظریات او چنین بود که بعد از او در فلسفه اخلاق فیلسوفان به دوسته هیومی و آنتی هیومی تقسیم شدند: برخی مثل مایکل اسمیت به پیروی از هیوم بر این رای پا فشردند که نسبت وثیقی میان باورهای اخلاقی، عواطف اخلاقی و عمل اخلاقی برقرار است و انگیزه های اخلاقی را بالمره به روان شناسی فرو کاستند. در مقابل عده ای دیگر مثل تیم اسکنلن عواطف را زائد می انگارند و مستقیما میان باور و عمل اخلاقی پل می زنند.
ویتگنشتاین هم سرگذشتی مشابه هیوم داشت. بی جهت نبود که راسل درباره او گفته بود بهترین مثال یک فرد نابغه است. تاثیر او کم از هیوم نبود. با این تفاوت که تاثیر اندیشه های خود را در زمان حیاتش تجربه کرد و چشید. تاثیر او در فلسفه زبان را می توان با تاثیر هیوم در فلسفه اخلاق مقایسه کرد. بعد از ویتگنشتاین متاخر هم فیلسوفان زبان به دو دسته ویتگنشتاینی ها و آنتی ویتگنشتاینی ها تقسیم می شوند: آنها که (مثل پیتر هکر) به دنبال پژوهشهای فلسفی رفتند و نگاه تجربی-نومینالیستی به زبان را ارجح دانستند و مدافع آن شدند. و در مقابل نیز کسانی چون کریپکی و پاتنم متقدم از ذات گرایی در زبان دم زدند و نگاه تجربی را برنتابیدند.
ارتباط غریب دیگر میان هیوم و ویتگنشتاین به یکی از دوستان مشترک راسل و ویتگنشتاین، یعنی دیوید پینسنت، بازمی گردد. دیوید پینسنت
@SocialSciences1
دانشجوی ریاضیات دانشگاه کمبریج بود که راسل او را به ویتگنشتاین معرفی کرد. پینسنت در برخی از آزمایش های روان شناسانه ویتگنشتاین به او کمک می کند و همین سبب می شود دوستی آنها ادامه دار شود تا جایی که به علت گرایش های همجنس خواهانه ویتگنشتاین، پینسنت را معشوقه ویتگنشتاین می دانند. بعدها وقتی پینسنت در جنگ جهانی اول در ۲۷ سالگی کشته می شود، ویتگنشتاین از سر علاقه تراکتاتوس را به او تقدیم می کند. اما امر جالبی که در این میان لازم به توجه است نسبت دیوید پینست و دیوید هیوم است. این طور که مورخین آورده اند پینسنت از نوادگان و بازماندگان منتسب به دیوید هیوم بوده و اسم کامل او “دیوید هیوم پینسنت” است. با این حساب، دیوید هیوم بی آنکه بداند در نسل های آتی با ویتگنشتاین پیوندی سببی-خویشاوندی! نیز برقرار می کند و اینگونه میراث او- چه به جهت فلسفی و چه به جهت ژنتیک- نزد ویتگنشتاین می رسد.
هیوم و ویتگنشتاین هردو زندگی پر تلاطمی را تجربه کرده اند. پستی و بلندی و فراز و فرود معرفتی در آثار و خاطراتی که از آنها به یادگار مانده است شاهدی بر این مدعاست. هجرت از کشور محل تولد، زندگی جنسی پرحاشیه، شکاکیت (بالاخص به متافیزیک)، توجه به مسایل اگزیستنسیال آدمیان و… همگی شباهت های این دو را، علیرغم اختلافات متعددشان، نشان می دهد. نکته مهم در میان این شباهت ها قطعیت و یقینی است که گاه روح ناآرام آنان را در بر می گرفت و گاه رها می کرد. هیوم برای مثال در اختلافش با متافیزیک گاه چنان شجاعتش بالا می گرفت که اقرار می کرد همه کتابهایی که در آن اثری از مابعدالطبیعه وجود دارد باید آتش زد. ویتگنشتاین هم پس از پایان دادن تراکتاتوس چنان اطمینانی از کارش او را پر می کند که فلسفه ورزی را رها میکند و با این گمان که فلسفه را تمام کرده است پی باغبانی می رود تا آنکه فرانک رمزی، دوست او، وی را به گفته خودش از خواب بر می خیزاند و او را ترغیب می کند تا دوباره فلسفه ورزی را در کمبریج از سر بگیرد.
هیوم و ویتگنشتاین هر دو در خطّه انگلستان از دنیا می روند. جالب آنجاست که هر دوی آنها در هنگام مرگ با فراغ بال به استقبال آن می روند و هراسی در آنها موج نمی زند. این طور که جیمز بازول آورده است، روزهای آخر عمر دیوید هیوم در بستر بیماری (سرطان روده) در ادینبرو گذشته است. از قرار معلوم بازول از وی سوال کرده بود که هنوز بر این باور است که بعد از مرگ این عالم تمام می شود؟ و درباره مرگ چگونه می اندیشد. وی پاسخ داده بود که ما به سان ذغال سنگی که در شومینه می سوزد و تمام می شود، تمام می شویم و چیزی از ما نخواهد ماند. همچنین اذعان کرده بود که آماده مرگ است و بیمی ندارد. ویتگنشتاین هم آنگونه که آورده اند در بستر بیماری (سرطان پروستات) در کمبریج به صاحب خانه خود گفته بود که به همگان بگو زندگی فوق العاده ای داشتم. روی سنگ قبر او در کمبریج نردبان بسیار کوچکی نهاده اند که یادآور این سخن اوست که: گزاره های مرا باید به مثابه پله های نردبانی بدانی که بعد از آنکه از آنها بالا رفتی، نردبان را به دور بیاندازی.
★صدا نت
#حسین_دباغ
دانشجوی دکتری فلسفه اخلاق، دانشگاه آکسفورد و ردینگ، انگلستان
https://www.academia.edu/24741874/Hume_and_Wittgenstein
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
دانشجوی ریاضیات دانشگاه کمبریج بود که راسل او را به ویتگنشتاین معرفی کرد. پینسنت در برخی از آزمایش های روان شناسانه ویتگنشتاین به او کمک می کند و همین سبب می شود دوستی آنها ادامه دار شود تا جایی که به علت گرایش های همجنس خواهانه ویتگنشتاین، پینسنت را معشوقه ویتگنشتاین می دانند. بعدها وقتی پینسنت در جنگ جهانی اول در ۲۷ سالگی کشته می شود، ویتگنشتاین از سر علاقه تراکتاتوس را به او تقدیم می کند. اما امر جالبی که در این میان لازم به توجه است نسبت دیوید پینست و دیوید هیوم است. این طور که مورخین آورده اند پینسنت از نوادگان و بازماندگان منتسب به دیوید هیوم بوده و اسم کامل او “دیوید هیوم پینسنت” است. با این حساب، دیوید هیوم بی آنکه بداند در نسل های آتی با ویتگنشتاین پیوندی سببی-خویشاوندی! نیز برقرار می کند و اینگونه میراث او- چه به جهت فلسفی و چه به جهت ژنتیک- نزد ویتگنشتاین می رسد.
هیوم و ویتگنشتاین هردو زندگی پر تلاطمی را تجربه کرده اند. پستی و بلندی و فراز و فرود معرفتی در آثار و خاطراتی که از آنها به یادگار مانده است شاهدی بر این مدعاست. هجرت از کشور محل تولد، زندگی جنسی پرحاشیه، شکاکیت (بالاخص به متافیزیک)، توجه به مسایل اگزیستنسیال آدمیان و… همگی شباهت های این دو را، علیرغم اختلافات متعددشان، نشان می دهد. نکته مهم در میان این شباهت ها قطعیت و یقینی است که گاه روح ناآرام آنان را در بر می گرفت و گاه رها می کرد. هیوم برای مثال در اختلافش با متافیزیک گاه چنان شجاعتش بالا می گرفت که اقرار می کرد همه کتابهایی که در آن اثری از مابعدالطبیعه وجود دارد باید آتش زد. ویتگنشتاین هم پس از پایان دادن تراکتاتوس چنان اطمینانی از کارش او را پر می کند که فلسفه ورزی را رها میکند و با این گمان که فلسفه را تمام کرده است پی باغبانی می رود تا آنکه فرانک رمزی، دوست او، وی را به گفته خودش از خواب بر می خیزاند و او را ترغیب می کند تا دوباره فلسفه ورزی را در کمبریج از سر بگیرد.
هیوم و ویتگنشتاین هر دو در خطّه انگلستان از دنیا می روند. جالب آنجاست که هر دوی آنها در هنگام مرگ با فراغ بال به استقبال آن می روند و هراسی در آنها موج نمی زند. این طور که جیمز بازول آورده است، روزهای آخر عمر دیوید هیوم در بستر بیماری (سرطان روده) در ادینبرو گذشته است. از قرار معلوم بازول از وی سوال کرده بود که هنوز بر این باور است که بعد از مرگ این عالم تمام می شود؟ و درباره مرگ چگونه می اندیشد. وی پاسخ داده بود که ما به سان ذغال سنگی که در شومینه می سوزد و تمام می شود، تمام می شویم و چیزی از ما نخواهد ماند. همچنین اذعان کرده بود که آماده مرگ است و بیمی ندارد. ویتگنشتاین هم آنگونه که آورده اند در بستر بیماری (سرطان پروستات) در کمبریج به صاحب خانه خود گفته بود که به همگان بگو زندگی فوق العاده ای داشتم. روی سنگ قبر او در کمبریج نردبان بسیار کوچکی نهاده اند که یادآور این سخن اوست که: گزاره های مرا باید به مثابه پله های نردبانی بدانی که بعد از آنکه از آنها بالا رفتی، نردبان را به دور بیاندازی.
★صدا نت
#حسین_دباغ
دانشجوی دکتری فلسفه اخلاق، دانشگاه آکسفورد و ردینگ، انگلستان
https://www.academia.edu/24741874/Hume_and_Wittgenstein
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
www.academia.edu
Hume and Wittgenstein
Academia.edu is a platform for academics to share research papers.
#دیوید_هیوم؛ معرفت شناسی بر بنیاد شکاکانه
@SocialSciences1
نسرین پورهمرنگ
◀️ فیلسوفی که آثارش را به زبان انگلیسی نوشته و شهرت و آوازه اش هیچگاه در محدوده ی مرزهای کشورش باقی نماند، دیوید هیوم اسکاتلندی است. او در سال 1711 در ادینبورو به دنیا آمد. هنوز در ابتدای سنین جوانی بود که نوشتن در حوزه ی فلسفه را آغاز کرد. هیجده سال بیشتر نداشت که مکاشفه یی عقلی برایش اتفاق افتاد و او چند سال بعد شروع به نوشتن کتابی پرحجم به نام «رساله در باره ی طبیعت انسانی» نمود. این کتاب پس از انتشار با اقبال ناچیز خوانندگان آثار فلسفی مواجه شد. در دهه ی چهارم زندگی اش درصدد برآمد تا کتابش را به گونه یی مردم پسندتر بازنویسی نماید. او این بازنویسی را در دو مجلد به انجام رسانید، اما این بار نیز نتیجه یی بهتر از مرتبه ی نخست به دست نیاورد.
◀️نظریه ی هیوم درباره ی علت و معلول، شالوده ی فلسفه ی او را تشکیل می دهد. به نظر او، مشاهده ی ترتیب و توالی یکسان رویدادها در دفعات بیشمار هیچ چیز را که در همان دفعه ی نخست مشاهده مان دیده باشیم – یعنی یک پیوند علی – نمایان نمی کند، اما به شکلی ویژه در کارکرد ذهن ما تاثیر می گذارد و در ما این عادت را ایجاد می کند که هر وقت «الف» را مشاهده کردیم منتظر روی دادن «ب« باشیم. یعنی بین <الف و ب> قائل به وجود رابطه یی ضروری باشیم که «الف» وادار می کند «ب» اتفاق بیفتد.
◀️به نظر هیوم ذهن ما طوری ساخته شده که چون به تجربه دیده ایم «الف با ب» قرین است، همیشه پس از وقوع «الف» انتظار وقوع «ب» را داریم و این تجربه به عادت برای ما تبدیل شده است. تصور وجود رابطه ی ضروری نیز به دلیل وجود همین عادت است. روز همیشه به دنبال شب می آید و شب همیشه به دنبال روز. وجود این دو قرین یکدیگر است اما این اقتران استثنا ناپذیر، نشانه ی آن نیست که یکی از اینها علت وجود دیگری است. مفهوم علت، محور برداشت و فهم انسانها از دنیای دور و اطرافشان است. بدون این مفهوم امکان تعبیر و تفسیر دنیای پیرامون امکانپذیر نمی باشد.اما از طرفی انسانها قادر نیستند صحت و اعتبار این مفهوم را بر مبنای مشاهده و تجربه ثابت کنند. مفهوم علت اگرچه می تواند چگونگی ارتباط رویدادهای مادی جهان را مشخص کند، اما وجود خودش بر اساس مشاهده به دست نمی آید و بر پایه ی مفاهیم منطقی نیز قابل اثبات نیست، زیرا علت مفهومی تجربی است نه مفهومی منطقی.
@SocialSciences1
◀️برخی کسانیکه خواسته اند به مدعای هیوم پاسخ دهند از «یکنواختی» طبیعت دلیل و برهان آورده اند؛ به عبارتی رابطه ی علت و معلول را برمبنای یکنواختی طبیعت تبیین کرده اند. اما هیوم از پیش چنین پاسخی را سنجیده و رد کرده بود. به گفته ی او یکنواختی طبیعت همان چیزی است که باید آنرا اثبات کرد. تجربه ی گذشته ی ما ثابت نمی کند که تجربه ی آینده ی ما چگونه خواهد بود. چه بسا در آینده شرایط به گونه یی دیگر پیش رود.
◀️هیوم می گوید وقتی ما با نگاه کردن به درون ذهن خود به جست وجوی هویتمان برمی آییم، تنها چیزی که پیدا می کنیم یک ادراک زودگذر است نه هیچگونه «خود» ثابت و پایدار. وقتی ما معتقدیم که همان شخصی هستیم که دیروز بودیم و نوعی «من» ثابت و پایدار وجود دارد، مستلزم وجود این فرض است که «من» ثابتی است که به اشتباه بیفتد، در حالی که مساله ی مورد اختلاف درست در همین است که چرا معتقدیم چنین «منی» وجود دارد؟ به نظر می رسد شیوه های استدلالی هیوم در اینجا به کار نمی آید. به گفته ی خود هیوم او می خواست وقتی از ذهن و کارکرد ذهن صحبت می کند به هیچگونه تناقض ناشی از شکاکیت برنخورد. معتقد بود گرفتاریهای عقلی وقتی شروع خواهند شد که او از حیطه ی ذهن بیرون برود و بخواهد ماهیت دنیای خارج و مناسبات موجود آن را شرح دهد. اما او اینک در ارائه ی شرحی قانع کننده درباره ی ذهن هم به مساله ای حل ناشدنی برخورد کرده بود.
◀️هدف هیوم این بود که شیوه یی جدید در نحوه ی تفکر مردمان ایجاد کند و آن احترام به واقعیت و حقایقِ محصول تجربه بود.
@SocialSciences1
◀️هر حرفی درباره ی جهان که محصول تجربه و مشاهده نباشد دورریختی است. هیوم توانایی عجیبی در زدودن زایدات فکری از فلسفه، سیاست، دین و هر زمینه ی دیگر داشت. معتقدات هیوم او را فردی فوق العاده شکاک جلوه می هد او حتی یکبار گفت: اگر کسی دلایل فلسفی را تا آخرین نقطه دنبال کند عاقبت به جایی خواهد رسید که دیگر هیچ اثری از اعتقاد در او بر جای نخواهد ماند. اما همچنین استدلال می کرد که محال است آدمی یکسره شکاک باقی بماند، به این دلیل ساده که انسانها نمی توانند از عمل کردن و اعتقاد ورزیدن خوددداری کنند و با شکاکیت تمام عیار به زندگی خود ادامه دهند.
◀️هیوم به ما می گوید که اغلب چیزهایی که مسلم فرض می کنیم، چیزهایی هستند که نه واقعاً به آنها علم داریم و نه هرگز می توانیم علم داشته باشیم. از طرفی ما نمی توانیم بدون بسیاری از این اعتقاد
@SocialSciences1
نسرین پورهمرنگ
◀️ فیلسوفی که آثارش را به زبان انگلیسی نوشته و شهرت و آوازه اش هیچگاه در محدوده ی مرزهای کشورش باقی نماند، دیوید هیوم اسکاتلندی است. او در سال 1711 در ادینبورو به دنیا آمد. هنوز در ابتدای سنین جوانی بود که نوشتن در حوزه ی فلسفه را آغاز کرد. هیجده سال بیشتر نداشت که مکاشفه یی عقلی برایش اتفاق افتاد و او چند سال بعد شروع به نوشتن کتابی پرحجم به نام «رساله در باره ی طبیعت انسانی» نمود. این کتاب پس از انتشار با اقبال ناچیز خوانندگان آثار فلسفی مواجه شد. در دهه ی چهارم زندگی اش درصدد برآمد تا کتابش را به گونه یی مردم پسندتر بازنویسی نماید. او این بازنویسی را در دو مجلد به انجام رسانید، اما این بار نیز نتیجه یی بهتر از مرتبه ی نخست به دست نیاورد.
◀️نظریه ی هیوم درباره ی علت و معلول، شالوده ی فلسفه ی او را تشکیل می دهد. به نظر او، مشاهده ی ترتیب و توالی یکسان رویدادها در دفعات بیشمار هیچ چیز را که در همان دفعه ی نخست مشاهده مان دیده باشیم – یعنی یک پیوند علی – نمایان نمی کند، اما به شکلی ویژه در کارکرد ذهن ما تاثیر می گذارد و در ما این عادت را ایجاد می کند که هر وقت «الف» را مشاهده کردیم منتظر روی دادن «ب« باشیم. یعنی بین <الف و ب> قائل به وجود رابطه یی ضروری باشیم که «الف» وادار می کند «ب» اتفاق بیفتد.
◀️به نظر هیوم ذهن ما طوری ساخته شده که چون به تجربه دیده ایم «الف با ب» قرین است، همیشه پس از وقوع «الف» انتظار وقوع «ب» را داریم و این تجربه به عادت برای ما تبدیل شده است. تصور وجود رابطه ی ضروری نیز به دلیل وجود همین عادت است. روز همیشه به دنبال شب می آید و شب همیشه به دنبال روز. وجود این دو قرین یکدیگر است اما این اقتران استثنا ناپذیر، نشانه ی آن نیست که یکی از اینها علت وجود دیگری است. مفهوم علت، محور برداشت و فهم انسانها از دنیای دور و اطرافشان است. بدون این مفهوم امکان تعبیر و تفسیر دنیای پیرامون امکانپذیر نمی باشد.اما از طرفی انسانها قادر نیستند صحت و اعتبار این مفهوم را بر مبنای مشاهده و تجربه ثابت کنند. مفهوم علت اگرچه می تواند چگونگی ارتباط رویدادهای مادی جهان را مشخص کند، اما وجود خودش بر اساس مشاهده به دست نمی آید و بر پایه ی مفاهیم منطقی نیز قابل اثبات نیست، زیرا علت مفهومی تجربی است نه مفهومی منطقی.
@SocialSciences1
◀️برخی کسانیکه خواسته اند به مدعای هیوم پاسخ دهند از «یکنواختی» طبیعت دلیل و برهان آورده اند؛ به عبارتی رابطه ی علت و معلول را برمبنای یکنواختی طبیعت تبیین کرده اند. اما هیوم از پیش چنین پاسخی را سنجیده و رد کرده بود. به گفته ی او یکنواختی طبیعت همان چیزی است که باید آنرا اثبات کرد. تجربه ی گذشته ی ما ثابت نمی کند که تجربه ی آینده ی ما چگونه خواهد بود. چه بسا در آینده شرایط به گونه یی دیگر پیش رود.
◀️هیوم می گوید وقتی ما با نگاه کردن به درون ذهن خود به جست وجوی هویتمان برمی آییم، تنها چیزی که پیدا می کنیم یک ادراک زودگذر است نه هیچگونه «خود» ثابت و پایدار. وقتی ما معتقدیم که همان شخصی هستیم که دیروز بودیم و نوعی «من» ثابت و پایدار وجود دارد، مستلزم وجود این فرض است که «من» ثابتی است که به اشتباه بیفتد، در حالی که مساله ی مورد اختلاف درست در همین است که چرا معتقدیم چنین «منی» وجود دارد؟ به نظر می رسد شیوه های استدلالی هیوم در اینجا به کار نمی آید. به گفته ی خود هیوم او می خواست وقتی از ذهن و کارکرد ذهن صحبت می کند به هیچگونه تناقض ناشی از شکاکیت برنخورد. معتقد بود گرفتاریهای عقلی وقتی شروع خواهند شد که او از حیطه ی ذهن بیرون برود و بخواهد ماهیت دنیای خارج و مناسبات موجود آن را شرح دهد. اما او اینک در ارائه ی شرحی قانع کننده درباره ی ذهن هم به مساله ای حل ناشدنی برخورد کرده بود.
◀️هدف هیوم این بود که شیوه یی جدید در نحوه ی تفکر مردمان ایجاد کند و آن احترام به واقعیت و حقایقِ محصول تجربه بود.
@SocialSciences1
◀️هر حرفی درباره ی جهان که محصول تجربه و مشاهده نباشد دورریختی است. هیوم توانایی عجیبی در زدودن زایدات فکری از فلسفه، سیاست، دین و هر زمینه ی دیگر داشت. معتقدات هیوم او را فردی فوق العاده شکاک جلوه می هد او حتی یکبار گفت: اگر کسی دلایل فلسفی را تا آخرین نقطه دنبال کند عاقبت به جایی خواهد رسید که دیگر هیچ اثری از اعتقاد در او بر جای نخواهد ماند. اما همچنین استدلال می کرد که محال است آدمی یکسره شکاک باقی بماند، به این دلیل ساده که انسانها نمی توانند از عمل کردن و اعتقاد ورزیدن خوددداری کنند و با شکاکیت تمام عیار به زندگی خود ادامه دهند.
◀️هیوم به ما می گوید که اغلب چیزهایی که مسلم فرض می کنیم، چیزهایی هستند که نه واقعاً به آنها علم داریم و نه هرگز می توانیم علم داشته باشیم. از طرفی ما نمی توانیم بدون بسیاری از این اعتقاد
ها و عمل کردن به آنها به زندگی ادامه دهیم. بنابراین چه ملاکهایی برای قبول اعتقادات مان باید در اختیار داشته باشیم؟ ما چگونه می توانیم اعتقادات عقلایی را از اعتقاداتی که پذیرفتن شان عقلایی نیست از یکدیگر تشخیص دهیم؟
◀️اگر چه هیوم در جایی از رساله اش وعده می دهد که بگوید تفاوت بین آنچه که از آن با عنوان «شوق شاعرانه» یاد می کند با «اعتقاد جدی» در چیست، اما به وعده اش عمل نمی کند. البته او بین رفتار «مرد فرزانه» از رفتار عوام فرق می گذارد. مرد فرزانه اعتقادی را که ریشه اش به اقترانات دائمی نرسد رد می کند. هیوم برای «تخیل» ارزش محوری قائل است و آنچه ما اسمش را «واقعیت خام یا محض» می گذاریم با «نظریه» تفاوتی نمی نهد. هیوم اطمینان خاطر را از ما می گیرد و آسودگی خاطر ما را برهم می زند. او توانایی آن را دارد که آرامش خاطر ما را به گونه یی عمیق برهم زند و قدرت آزاد کردن و برانگیختن قوه ی تخیل و ابداع ما را نیز دارد.
◀️انیشتین یکبار گفت که اگر هیوم را نخوانده بودم جرات واژگون کردن علم نیوتن را پیدا نمی کردم.
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
◀️اگر چه هیوم در جایی از رساله اش وعده می دهد که بگوید تفاوت بین آنچه که از آن با عنوان «شوق شاعرانه» یاد می کند با «اعتقاد جدی» در چیست، اما به وعده اش عمل نمی کند. البته او بین رفتار «مرد فرزانه» از رفتار عوام فرق می گذارد. مرد فرزانه اعتقادی را که ریشه اش به اقترانات دائمی نرسد رد می کند. هیوم برای «تخیل» ارزش محوری قائل است و آنچه ما اسمش را «واقعیت خام یا محض» می گذاریم با «نظریه» تفاوتی نمی نهد. هیوم اطمینان خاطر را از ما می گیرد و آسودگی خاطر ما را برهم می زند. او توانایی آن را دارد که آرامش خاطر ما را به گونه یی عمیق برهم زند و قدرت آزاد کردن و برانگیختن قوه ی تخیل و ابداع ما را نیز دارد.
◀️انیشتین یکبار گفت که اگر هیوم را نخوانده بودم جرات واژگون کردن علم نیوتن را پیدا نمی کردم.
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
« #ويتگنشتاين، فيلسوف زبان»
/دکتر پریش کوششی
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
👇👇👇👇👇👇👇👇
http://www.mehrnews.com/news/2878110/تمام-فلسفه-نقادی-زبان-است-مروری-بر-اندیشه-فيلسوف-زبان
/دکتر پریش کوششی
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
👇👇👇👇👇👇👇👇
http://www.mehrnews.com/news/2878110/تمام-فلسفه-نقادی-زبان-است-مروری-بر-اندیشه-فيلسوف-زبان
@SocialSciences1
#لودویگ_ویتگنشتاین
دستور زبان، انتزاعی نیست، بلکه در فعالیت روزمره ای جای گرفته که در آن، بازی های زبانی در هم بافته می شوند: «… اصطلاح بازیزبانی از آن جهت، جعل شده تا این واقعیت را که سخن گفتن به یک زبان، بخشی از یک فعالیت، یا بخشی از سبک زندگی فرد است، برجسته سازد.».
آنچه کاربرد زبان را میسر می سازد و در نتیجه باید آن را به عنوان “امر از پیش داده شده” به حساب آورد، دقیقاً همین سبک های زندگی است. به بیان ویتگنشتاین، توافق “نه تنها در تعاریف، بلکه (شاید عجیب به نظر برسد) در احکام نیز” لازم است، و این “توافق در آرا نیست، بلکه توافق در سبک زندگی” است. این مفهوم جالب که با مضایقه از سوی ویتگنشتاین مورد استفاده قرار گرفته – پنج بار در پژوهش ها – سردرگمی های بسیاری در تفسیر اندیشه های ویتگنشتاین، پدید آورده و بالتبع به خوانش های متناقضی از آرای او، منجر شده است. سبک های زندگی را می توان متغیر و مقطعی، وابسته به فرهنگ، پیش زمینه، تاریخ و … دانست؛ این برداشت از سبک های زندگی، راه را برای خوانشی نسبی گرایانه از ویتگنشتاین هموار می کند. از سوی دیگر، سبک زندگی برای نوع بشر مشترک است، “رفتار مشترک نوع بشر” که «نظام ارجاعی [است] که به وسیلۀ آن ما می توانیم زبان ناشناخته ای را تفسیر کنیم.»
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
#لودویگ_ویتگنشتاین
دستور زبان، انتزاعی نیست، بلکه در فعالیت روزمره ای جای گرفته که در آن، بازی های زبانی در هم بافته می شوند: «… اصطلاح بازیزبانی از آن جهت، جعل شده تا این واقعیت را که سخن گفتن به یک زبان، بخشی از یک فعالیت، یا بخشی از سبک زندگی فرد است، برجسته سازد.».
آنچه کاربرد زبان را میسر می سازد و در نتیجه باید آن را به عنوان “امر از پیش داده شده” به حساب آورد، دقیقاً همین سبک های زندگی است. به بیان ویتگنشتاین، توافق “نه تنها در تعاریف، بلکه (شاید عجیب به نظر برسد) در احکام نیز” لازم است، و این “توافق در آرا نیست، بلکه توافق در سبک زندگی” است. این مفهوم جالب که با مضایقه از سوی ویتگنشتاین مورد استفاده قرار گرفته – پنج بار در پژوهش ها – سردرگمی های بسیاری در تفسیر اندیشه های ویتگنشتاین، پدید آورده و بالتبع به خوانش های متناقضی از آرای او، منجر شده است. سبک های زندگی را می توان متغیر و مقطعی، وابسته به فرهنگ، پیش زمینه، تاریخ و … دانست؛ این برداشت از سبک های زندگی، راه را برای خوانشی نسبی گرایانه از ویتگنشتاین هموار می کند. از سوی دیگر، سبک زندگی برای نوع بشر مشترک است، “رفتار مشترک نوع بشر” که «نظام ارجاعی [است] که به وسیلۀ آن ما می توانیم زبان ناشناخته ای را تفسیر کنیم.»
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
@SocialSciences1
#جنسیت و #مساله_ی_جنسی
جنسیت یک فرآیند روانی (ذهنی) و مادی (جسمانی) است که طی آن خود فرد یا دیگران او را به عنوان مرد یا زن می شناسند. انسانها از طریق فرآیندهای پیچیده ی پذیرش و یادگیری رفتارها و ویژگیهای که آن، ما را مرد یا زن می سازند جنسیت مند می شوند. این ساختار می تواند در برخی از فرهنگها خشک باشد و در برخی دیگر سیال و شناور. همنوایی با سوگیری جنسی و دگرجنس خواهانه یک نیروی اجتماعی درونی شده و برونی است.
جنسیت فقط یک مقوله ی وجودی منفی و الزامی نیست؛ جنسیت تمایل به دختر یا پسر بودن یا نبودن و به صورت گسترده تر تمایل به نوع معینی از دختر یا پسر بودن یا نبودن است. البته عامل دیگری وجود دارد که طی آن فرد نمی خواهد یا نمی تواند در قالب یک جنس متمایز زندگی کند، یعنی دگر جنسیت گرایی زیستی که در بسیاری از جوامع نیز وجود دارد.
📙عنوان کتاب: #جامعه_شناسی_فرهنگی
👥نویسندگان: #لس_بک_و_دیگران
👥مترجمان: #خلیل_میرزایی، #ندا_عظیمی
✳️زیر چاپ
⬅️کافه روش تحقیق و نظریه (جامعه شناسی)↙️
Telegram.me/KhalilMirzaei
#جنسیت و #مساله_ی_جنسی
جنسیت یک فرآیند روانی (ذهنی) و مادی (جسمانی) است که طی آن خود فرد یا دیگران او را به عنوان مرد یا زن می شناسند. انسانها از طریق فرآیندهای پیچیده ی پذیرش و یادگیری رفتارها و ویژگیهای که آن، ما را مرد یا زن می سازند جنسیت مند می شوند. این ساختار می تواند در برخی از فرهنگها خشک باشد و در برخی دیگر سیال و شناور. همنوایی با سوگیری جنسی و دگرجنس خواهانه یک نیروی اجتماعی درونی شده و برونی است.
جنسیت فقط یک مقوله ی وجودی منفی و الزامی نیست؛ جنسیت تمایل به دختر یا پسر بودن یا نبودن و به صورت گسترده تر تمایل به نوع معینی از دختر یا پسر بودن یا نبودن است. البته عامل دیگری وجود دارد که طی آن فرد نمی خواهد یا نمی تواند در قالب یک جنس متمایز زندگی کند، یعنی دگر جنسیت گرایی زیستی که در بسیاری از جوامع نیز وجود دارد.
📙عنوان کتاب: #جامعه_شناسی_فرهنگی
👥نویسندگان: #لس_بک_و_دیگران
👥مترجمان: #خلیل_میرزایی، #ندا_عظیمی
✳️زیر چاپ
⬅️کافه روش تحقیق و نظریه (جامعه شناسی)↙️
Telegram.me/KhalilMirzaei
Telegram
کافه روش تحقیق و نظریه ی جامعه شناسی
کسانی هستند که از کم تمام را می بخشند
"نیچه"
ارتباط با ادمین
ID: @azimie94
"نیچه"
ارتباط با ادمین
ID: @azimie94
Forwarded from علوم اجتماعی،مسائل روز
اين پارادوکس ماست: هیچ روند کنشی را نمی توان توسط یک قاعده تعیین کرد؛ زیرا هر روند کنشی را می توان به گونه ای تفسیر کرد که با قاعده، همخوان شود.
#ویتگنشتاین
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
#ویتگنشتاین
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
Forwarded from علوم اجتماعی،مسائل روز
مدرنیته بشر را پیشرفته تر و زندگی را راحت تر نساخت
بلکه زندگی را پیچیده تر ساخت و پیچیده تر شدن زندگی به معنای پیشرفت نیست.
#ژان_فرانسوا_لیوتار
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
بلکه زندگی را پیچیده تر ساخت و پیچیده تر شدن زندگی به معنای پیشرفت نیست.
#ژان_فرانسوا_لیوتار
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1