#سیاست_نفرین_شده در ایران!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱به گزارش تامل برانگیز زیر توجه فرمایید:
طبق نتایج طرح ملی سنجش سرمایه اجتماعی در سال 94، در بخش رتبهبندی اعتماد سازمانی، از بین 23 سازمان مختلف که مردم با آنها بیشتر سر و کار دارند، «احزاب و تشکلهای سیاسی» در رتبهی 21 ام قرار دارد! به عبارت دیگر، بعد از دو گزینهی «بنگاههای معاملات ملکی» و «بازار (تجار و بازاریان)»، «احزاب و تشکلهای سیاسی» از کمترین میزان اعتماد در بین مردم برخوردارند.
در این رتبهبندی، «پایگاههای بسیج» در رتبهی دوم قرار دارد. یعنی از نظر مردم، در بین 23 سازمان مورد بررسی، «پایگاههای بسیج»، بعد از «مدارس»، مورد اعتمادترین سازمان است.
مطابق این گزارش تلاش های حزب ستیزانه بخش هایی از قدرت در سال های گذشته به بیراهه نرفته و آثار منفی خود بر فرهنگ سیاسی ایرانیان را کاملا آشکار ساخته است . هرچند که شکل گیری احزاب در ایران از همان ابتدا توام با کژی و ناراستی بود ولی گمان می رفت ضرورت رقابت حزبی در چهل سال گذشته، حتی اندکی مورد توافق مردم و حکومت قرار گرفته باشد ولی این گزارش نشان می دهد که سیاست ورزی حزبی همچنان در رده های نخست بی اعتمادی شهروندان ایران بسر می برد. برای توجیه تداوم سیاست نفرین شده در ایران می توان به دلایل زیر اشاره کرد:
✏️ در ایران امروز همچنان تظاهر به قدرت امری ناپسند شمرده می شود! بیشتر شهروندان دوست دارند که این کالا همچنان در بسته بندی های اخلاقی -مذهبی مانند؛ عشق به خدمت و احساس تکلیف به آنها عرضه شده و نشانی از قدسیت به همراه داشته باشد( هرچند که فرسایش منابع مذهبی و اخلاقی هم در این زمینه قابل توجه است!).
✏️ سیاست در ایران امروز تنها در دولت خلاصه می شود( حتی برخی احزاب جدی نیز دولت ساخته هستند!). عوارضی از قبیل ناکارآمدی، فساد سیستمی، عدم پاسخگویی و فقدان شفافیت، که مدام نارضایتی های ملی را بازتولید می کنند ناگزیر به پای سیاست های حزبی نیز نوشته می شوند.
✏️ در ایران امروز، سیاست های حزبی صرفا به توجیه وضع موجود تقلیل یافته اند. انتخابات حزبی نیست و احزاب تنها نقش ماشین های رای ساز را در آستانه هر انتخابات ایفا می کنند! اثری از ترسیم چشم اندازهای امیدبخش و تحول آفرین مشهود نیست و مشارکت انتخاباتی به غایت فعالیت های حزبی تبدیل شده است.
✏️ در روزگار کنونی، احزاب موجود همچنان می کوشند تا به دلیل فشارهای ساختاری عرصه پرتنوع سیاست را کانالیزه و قابل کنترل سازند! امری که آنها رابه نمادی از تثبیت وضع موجود، بیگانه با دغدغه های واقعی مردم، و فاقد برنامه ای برای تغییرات معنادار در زندگی روزمره شهروندان تبدیل کرده است.
✏️ سیاست ورزی احزاب در ایران به نمادی از یک سیاست نفرین شده تبدیل شده است! در حالی که رانت های گران قیمت سیاسی همچنان در محافل حامی-پیرو توزیع می شوند، به عکس فعالان حزبی بیش از همه در معرض طعن و لعن نخبگان و مردم هستند! پوپولیسم برای ابراز وجود، دیوار کوتاه تری از هجمه به احزاب نمی یابد و سایه فضای امنیتی همچنان بر سر فعالان حزبی دامن گسترده است!
🔹نکته پایانی: بی اعتمادی مردم نسبت به سیاست ورزی حزبی می تواند زنگ خطری برای جامعه و حکومت در ایران تلقی شود. در روزگاری که ما همچنان زخم خورده سیاست های خسارت بار توده ای هستیم، اعتماد به احزاب می تواند تبلور عزم حاکمیت برای ورود به عرصه اتخاذ تصمیم های سخت و کارشناسی برای بهبود آینده ایران باشد.
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱به گزارش تامل برانگیز زیر توجه فرمایید:
طبق نتایج طرح ملی سنجش سرمایه اجتماعی در سال 94، در بخش رتبهبندی اعتماد سازمانی، از بین 23 سازمان مختلف که مردم با آنها بیشتر سر و کار دارند، «احزاب و تشکلهای سیاسی» در رتبهی 21 ام قرار دارد! به عبارت دیگر، بعد از دو گزینهی «بنگاههای معاملات ملکی» و «بازار (تجار و بازاریان)»، «احزاب و تشکلهای سیاسی» از کمترین میزان اعتماد در بین مردم برخوردارند.
در این رتبهبندی، «پایگاههای بسیج» در رتبهی دوم قرار دارد. یعنی از نظر مردم، در بین 23 سازمان مورد بررسی، «پایگاههای بسیج»، بعد از «مدارس»، مورد اعتمادترین سازمان است.
مطابق این گزارش تلاش های حزب ستیزانه بخش هایی از قدرت در سال های گذشته به بیراهه نرفته و آثار منفی خود بر فرهنگ سیاسی ایرانیان را کاملا آشکار ساخته است . هرچند که شکل گیری احزاب در ایران از همان ابتدا توام با کژی و ناراستی بود ولی گمان می رفت ضرورت رقابت حزبی در چهل سال گذشته، حتی اندکی مورد توافق مردم و حکومت قرار گرفته باشد ولی این گزارش نشان می دهد که سیاست ورزی حزبی همچنان در رده های نخست بی اعتمادی شهروندان ایران بسر می برد. برای توجیه تداوم سیاست نفرین شده در ایران می توان به دلایل زیر اشاره کرد:
✏️ در ایران امروز همچنان تظاهر به قدرت امری ناپسند شمرده می شود! بیشتر شهروندان دوست دارند که این کالا همچنان در بسته بندی های اخلاقی -مذهبی مانند؛ عشق به خدمت و احساس تکلیف به آنها عرضه شده و نشانی از قدسیت به همراه داشته باشد( هرچند که فرسایش منابع مذهبی و اخلاقی هم در این زمینه قابل توجه است!).
✏️ سیاست در ایران امروز تنها در دولت خلاصه می شود( حتی برخی احزاب جدی نیز دولت ساخته هستند!). عوارضی از قبیل ناکارآمدی، فساد سیستمی، عدم پاسخگویی و فقدان شفافیت، که مدام نارضایتی های ملی را بازتولید می کنند ناگزیر به پای سیاست های حزبی نیز نوشته می شوند.
✏️ در ایران امروز، سیاست های حزبی صرفا به توجیه وضع موجود تقلیل یافته اند. انتخابات حزبی نیست و احزاب تنها نقش ماشین های رای ساز را در آستانه هر انتخابات ایفا می کنند! اثری از ترسیم چشم اندازهای امیدبخش و تحول آفرین مشهود نیست و مشارکت انتخاباتی به غایت فعالیت های حزبی تبدیل شده است.
✏️ در روزگار کنونی، احزاب موجود همچنان می کوشند تا به دلیل فشارهای ساختاری عرصه پرتنوع سیاست را کانالیزه و قابل کنترل سازند! امری که آنها رابه نمادی از تثبیت وضع موجود، بیگانه با دغدغه های واقعی مردم، و فاقد برنامه ای برای تغییرات معنادار در زندگی روزمره شهروندان تبدیل کرده است.
✏️ سیاست ورزی احزاب در ایران به نمادی از یک سیاست نفرین شده تبدیل شده است! در حالی که رانت های گران قیمت سیاسی همچنان در محافل حامی-پیرو توزیع می شوند، به عکس فعالان حزبی بیش از همه در معرض طعن و لعن نخبگان و مردم هستند! پوپولیسم برای ابراز وجود، دیوار کوتاه تری از هجمه به احزاب نمی یابد و سایه فضای امنیتی همچنان بر سر فعالان حزبی دامن گسترده است!
🔹نکته پایانی: بی اعتمادی مردم نسبت به سیاست ورزی حزبی می تواند زنگ خطری برای جامعه و حکومت در ایران تلقی شود. در روزگاری که ما همچنان زخم خورده سیاست های خسارت بار توده ای هستیم، اعتماد به احزاب می تواند تبلور عزم حاکمیت برای ورود به عرصه اتخاذ تصمیم های سخت و کارشناسی برای بهبود آینده ایران باشد.
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
کسانی که مدعی اند همه چیز را می دانند و همه چیز را می توانند درست کنند، سرانجام به این نتیجه می رسند که همه را باید کُشت...!
#آلبر_کامو
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
#آلبر_کامو
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
#دستفروشی_جرم_نیست
مسئول ناکامیهای اقتصاد کشور #دولتها هستند.
دولتهایند که تعداد زیادی قربانی تولیدکردهاند
و باید برای آنها چارهاندیشی کنند
https://meidaan.com/archive/24523
👥 @Social_Science👥
مسئول ناکامیهای اقتصاد کشور #دولتها هستند.
دولتهایند که تعداد زیادی قربانی تولیدکردهاند
و باید برای آنها چارهاندیشی کنند
https://meidaan.com/archive/24523
👥 @Social_Science👥
علوم اجتماعی،مسائل روز
#دستفروشی_جرم_نیست مسئول ناکامیهای اقتصاد کشور #دولتها هستند. دولتهایند که تعداد زیادی قربانی تولیدکردهاند و باید برای آنها چارهاندیشی کنند https://meidaan.com/archive/24523 👥 @Social_Science👥
🔴بازار شب عید #دست_فروشان از رونق افتاد
🔴رونق کاسبی باجگیران
@Social_Science
دلشان به همین آخر سالی خوش است؛ همین آخر سالی که بساط میکنند تا شاید کمی روزی نصیبشان شود. کار نیست و داشتن همین شغل نیمبند هم غنیمت است. میدانها و چهارراههای اصلی شهر را که نگاه کنید، پر شده از بساط دستفروشها. این فارغ از مترو است که نزدیکیهای نوروز، بازار دستفروشی در آن گرمتر از همیشه میشود. بساط میکنند و اغلب هم دوروبرشان مملو از مردمی است که با اشتیاق به دنبال اجناس اغلب ارزان سراغ آنها میآیند. مشتاقاند به فروش. مالیاتی نمیدهند و همین باعث شده اجناسشان ارزانتر از مغازهها باشد؛ البته همین موضوع صدای اصناف را درآورده. همین دیروز، اطراف تئاتر شهر هم پر بود از نیروهای انتظامی که آمده بودند تا یکوقت نمای شهری از این دستهدسته فروشندگان خیابانی که جمعیت زیادی را گرد خود جمع آوردهاند، به هم نریزد.
برخی از فعالان حقوق کارگری میگویند باید از آنها حمایت کرد و نه حذف از جامعه. این خواسته را هم در قالب تشکیل کمپینی با نام « #دست_فروشی_را_حمایت_کنید، نه حذف» و با هشتگهایی مانند #دست_فروشی_جرم_نیست و… دنبال میکنند.
@Social_Science
مسئول بخش شایان توجهی از #ناکامیهای_اقتصادکشور، بخش عمومی و #دولتها هستند. در واقع مردم مسئول وضعیت پیشآمده برای خود نیستند؛ #دولتها هستند که بر اثر سیاستهایی که به هر دلیلی درست یا غلط اعمال شده، تعداد زیادی قربانی تولید کردهاند و باید برای آنها چارهاندیشی کنند.
#قانون_فقط_برای_فقرا !
#راعفر در ادامه میافزاید: افراد پولدار، نهادهایی هستند که میتوانند در خیابانها #سدمعبر کنند و بخش اعظمی از یک خیابان را در تصرف خود درآورند و حتی برای سالها به این کار مجازند؛ اما در مقابل با دستفروشان و حتی کودکی که با ترازوی خود امرارمعاش میکند، برخورد بدی صورت میگیرد و ترازوی کودک کار را میشکنند. این نوع عملکرد این ذهنیت را ایجاد میکند که گویا قانون فقط برای فقراست و گروههای دارا میتوانند مستثنی از اعمال قانون باشند...
🗞 روزنامه شرق
⭕️گزارش کامل در سایت میدان
https://meidaan.com/archive/24523
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
🔴رونق کاسبی باجگیران
@Social_Science
دلشان به همین آخر سالی خوش است؛ همین آخر سالی که بساط میکنند تا شاید کمی روزی نصیبشان شود. کار نیست و داشتن همین شغل نیمبند هم غنیمت است. میدانها و چهارراههای اصلی شهر را که نگاه کنید، پر شده از بساط دستفروشها. این فارغ از مترو است که نزدیکیهای نوروز، بازار دستفروشی در آن گرمتر از همیشه میشود. بساط میکنند و اغلب هم دوروبرشان مملو از مردمی است که با اشتیاق به دنبال اجناس اغلب ارزان سراغ آنها میآیند. مشتاقاند به فروش. مالیاتی نمیدهند و همین باعث شده اجناسشان ارزانتر از مغازهها باشد؛ البته همین موضوع صدای اصناف را درآورده. همین دیروز، اطراف تئاتر شهر هم پر بود از نیروهای انتظامی که آمده بودند تا یکوقت نمای شهری از این دستهدسته فروشندگان خیابانی که جمعیت زیادی را گرد خود جمع آوردهاند، به هم نریزد.
برخی از فعالان حقوق کارگری میگویند باید از آنها حمایت کرد و نه حذف از جامعه. این خواسته را هم در قالب تشکیل کمپینی با نام « #دست_فروشی_را_حمایت_کنید، نه حذف» و با هشتگهایی مانند #دست_فروشی_جرم_نیست و… دنبال میکنند.
@Social_Science
مسئول بخش شایان توجهی از #ناکامیهای_اقتصادکشور، بخش عمومی و #دولتها هستند. در واقع مردم مسئول وضعیت پیشآمده برای خود نیستند؛ #دولتها هستند که بر اثر سیاستهایی که به هر دلیلی درست یا غلط اعمال شده، تعداد زیادی قربانی تولید کردهاند و باید برای آنها چارهاندیشی کنند.
#قانون_فقط_برای_فقرا !
#راعفر در ادامه میافزاید: افراد پولدار، نهادهایی هستند که میتوانند در خیابانها #سدمعبر کنند و بخش اعظمی از یک خیابان را در تصرف خود درآورند و حتی برای سالها به این کار مجازند؛ اما در مقابل با دستفروشان و حتی کودکی که با ترازوی خود امرارمعاش میکند، برخورد بدی صورت میگیرد و ترازوی کودک کار را میشکنند. این نوع عملکرد این ذهنیت را ایجاد میکند که گویا قانون فقط برای فقراست و گروههای دارا میتوانند مستثنی از اعمال قانون باشند...
🗞 روزنامه شرق
⭕️گزارش کامل در سایت میدان
https://meidaan.com/archive/24523
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴🎥سخنان پخش نشده یک جوان، در روز دانشجو، علیه قوه قضاییه، شهرداری، و فساد دستگاهها... با حضور رئیس جمهور
#حتما_ببینید و #نشر_دهید
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
#حتما_ببینید و #نشر_دهید
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
درخواست جالب مردم آمریکا درباره #ترامپ:
🔴«معامله میکنیم یک میلیون مهاجر را با یک ترامپ»
😜ولی ما محمود و با هیچی عوض نمی کنیم، سوژه هامون لَنگ میشه...
👥کانال علوم اجتماعی👥
@Social_Science
🔴«معامله میکنیم یک میلیون مهاجر را با یک ترامپ»
😜ولی ما محمود و با هیچی عوض نمی کنیم، سوژه هامون لَنگ میشه...
👥کانال علوم اجتماعی👥
@Social_Science
وقتی می میرید نمی فهمید که مرده اید، تحملش فقط برای دیگران سخت است. بی شعور بودن هم مشابه همین وضعیت است.
#فیلیپ_گلوک
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
#فیلیپ_گلوک
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
🔴چگونه " #چهارشنبه_سوری" به یک #تهدید تبدیل شد؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
خوشایندترین دروغی که در عمرم گفته ام به حدود سی سال پیش باز می گردد. چهارشنبه سوری بود و ما در کشاکش تعقیب و گریز با نیروهای کمیته ای آن زمان! به محض هجوم ماموران، با سایر بچه ها فرار را بر قرار ترجیح می دادیم و دوباره پس از احساس امنیت آتش دوباره ای می افروختیم! در همان زمان بود که به ذهنم رسید که در جایگاه یک قهرمان ظاهر شده و به همه بگویم که در یک تعقیب و گریز گرفتار شده و سپس شجاعانه فرار کرده ام! جایتان خالی! جوانان من را به عنوان یک قهرمان کوچک می نگریستند و همین مرا سخت خرسند می ساخت! داستان را طوری با مهارت روایت کرده بودم که حتی خودم هم کم کم داشت باورم می شد! بگذریم دروغی شیرین و خوشایند بود! این خاطره را گفتم تا از حیاتی بودن برگزاری این مراسم برای نوجوانان آن دوران سخن بگویم و از دلایل خطرخیز شدن این آیین کهن در روزگار کنونی پرسش کنم.
در جهان امروز، شادی های گروهی و آیین های جمعی زیادی از سوی شهروندان برگزار می شود. فرصت هایی برای باهم بودن و از تعامل با یکدیگر لذت بردن! اما متاسفانه در ایران جریانی از همان ابتدا کوشید تا با مصادره کردن ایرانیت به نفع اسلامیت، هر گونه تظاهر به آیین پیش از اسلام را از عرصه عمومی بزداید! اقدامی که در برهه هایی چهره عریان کنترل اجتماعی به خود گرفته و حتی کوشید تا از قوه قهریه در این مسیر استفاده کند. اما از آن رو که به تعبیر #فوکو؛ "هرجا که #قدرت هست #مقاومت هم هست." جامعه در مقابل این کنترل سخت افزاری مقاومت کرده و صحنه هر چه بیشتر به خشونت آمیخته شد. نوجوانان برای ابراز وجود و مقاومت هر چه بیشتر به دامان وسایل محترقه و انفجاری پناه بردند و قدرت هم هر چه بیشتر کوشید تا با امنیتی کردن فضای این مراسم و متوسل شدن به مراجع مذهبی از آن مشروعیت زدایی کند( تلاشی که همزمان دوقطبی ایرانیت- اسلامیت را پررنگ و موجبات فرسایش دینی را فراهم آورد!). نوجوانان نیز هر چه بیشتر به سمت تلقی سیاسی از این مراسم پیش رفته و کوشیدند تا از این مجال برای ابراز وجود و مبارزه جویی خود بهره برند. بنابراین مراسمی که می توانست به عرصه ای برای هم نشینی مسالمت آمیز دو رکن فرهنگی این سرزمین(ملیت و مذهب) مبدل شود، به پهنه ای از منازعات بی حاصل و خسارت آفرین فروکاسته شد! تجارت مواد محترقه رونق یافت و جامعه و خانواده ها روزهایی پر اضطراب را در آستانه عید نوروز تجربه کردند. فرصتی که می توانست همچون نوروز و سیزده بدر؛ آشتی جویانه، شورآفرین و در خدمت افزایش سرمایه اجتماعی باشد به تهدیدی تبدیل شد که هر روز زیان های بیشتری را بر جامعه تحمیل می کند. آیا زمانی فرا می رسد که قدرت بپذیرد باید تنظیم جامعه را به خود جامعه واگذار کند؟ متاسفانه هنوز شواهد چندان امیدبخشی در اختیار نداریم...
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
خوشایندترین دروغی که در عمرم گفته ام به حدود سی سال پیش باز می گردد. چهارشنبه سوری بود و ما در کشاکش تعقیب و گریز با نیروهای کمیته ای آن زمان! به محض هجوم ماموران، با سایر بچه ها فرار را بر قرار ترجیح می دادیم و دوباره پس از احساس امنیت آتش دوباره ای می افروختیم! در همان زمان بود که به ذهنم رسید که در جایگاه یک قهرمان ظاهر شده و به همه بگویم که در یک تعقیب و گریز گرفتار شده و سپس شجاعانه فرار کرده ام! جایتان خالی! جوانان من را به عنوان یک قهرمان کوچک می نگریستند و همین مرا سخت خرسند می ساخت! داستان را طوری با مهارت روایت کرده بودم که حتی خودم هم کم کم داشت باورم می شد! بگذریم دروغی شیرین و خوشایند بود! این خاطره را گفتم تا از حیاتی بودن برگزاری این مراسم برای نوجوانان آن دوران سخن بگویم و از دلایل خطرخیز شدن این آیین کهن در روزگار کنونی پرسش کنم.
در جهان امروز، شادی های گروهی و آیین های جمعی زیادی از سوی شهروندان برگزار می شود. فرصت هایی برای باهم بودن و از تعامل با یکدیگر لذت بردن! اما متاسفانه در ایران جریانی از همان ابتدا کوشید تا با مصادره کردن ایرانیت به نفع اسلامیت، هر گونه تظاهر به آیین پیش از اسلام را از عرصه عمومی بزداید! اقدامی که در برهه هایی چهره عریان کنترل اجتماعی به خود گرفته و حتی کوشید تا از قوه قهریه در این مسیر استفاده کند. اما از آن رو که به تعبیر #فوکو؛ "هرجا که #قدرت هست #مقاومت هم هست." جامعه در مقابل این کنترل سخت افزاری مقاومت کرده و صحنه هر چه بیشتر به خشونت آمیخته شد. نوجوانان برای ابراز وجود و مقاومت هر چه بیشتر به دامان وسایل محترقه و انفجاری پناه بردند و قدرت هم هر چه بیشتر کوشید تا با امنیتی کردن فضای این مراسم و متوسل شدن به مراجع مذهبی از آن مشروعیت زدایی کند( تلاشی که همزمان دوقطبی ایرانیت- اسلامیت را پررنگ و موجبات فرسایش دینی را فراهم آورد!). نوجوانان نیز هر چه بیشتر به سمت تلقی سیاسی از این مراسم پیش رفته و کوشیدند تا از این مجال برای ابراز وجود و مبارزه جویی خود بهره برند. بنابراین مراسمی که می توانست به عرصه ای برای هم نشینی مسالمت آمیز دو رکن فرهنگی این سرزمین(ملیت و مذهب) مبدل شود، به پهنه ای از منازعات بی حاصل و خسارت آفرین فروکاسته شد! تجارت مواد محترقه رونق یافت و جامعه و خانواده ها روزهایی پر اضطراب را در آستانه عید نوروز تجربه کردند. فرصتی که می توانست همچون نوروز و سیزده بدر؛ آشتی جویانه، شورآفرین و در خدمت افزایش سرمایه اجتماعی باشد به تهدیدی تبدیل شد که هر روز زیان های بیشتری را بر جامعه تحمیل می کند. آیا زمانی فرا می رسد که قدرت بپذیرد باید تنظیم جامعه را به خود جامعه واگذار کند؟ متاسفانه هنوز شواهد چندان امیدبخشی در اختیار نداریم...
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🔴 #اینفوگرافیک ۷ استان روی خط قرمز #سوءتغذیه_کودکان
❗️۳۵ میلیون تن دور ریز سالیانه غذا توسط ایرانیان
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
❗️۳۵ میلیون تن دور ریز سالیانه غذا توسط ایرانیان
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
گزارش مهر از دغدغههای این روزهای شهر؛
@Social_Science
🔴 #آئین_باستانی_دیروز، #تهدید_امروز
آسیبها رو به افول است
🔺فراموشی تاثیرات فرهنگ و توجه به اقدامات قهری
#کورش_محمدی (رییس انجمن آسیب شناسی اجتماعی ایران)، با اشاره به اینکه عدم کارکردهای فرهنگی جامعه و تاکید مطلق بر برخورد انتظامی با قضیه چهارشنبه سوری نیز در اتفاقاتی که اخیراً در این مراسم رخ میدهد تاثیرگذار است، اضافه میکند: سالهاست که ما با موضوع چهارشنبه سوری با تهدید و هشدار و نهایتاً روش قهری برخورد میکنیم و جالب اینجاست که هرسال آمار تلفات و گرایش نسل جدید جامعه به سمت این رفتارهای هیجانی و خطرآفرین بیشتر میشود و ما همچنان بر روش ناکارآمد خود تاکید داریم.
وی با اشاره به اینکه رسانهها در طول سال حتی یک برنامه در راستای معرفی اصولی و تبیین آئینهایی همچون چهارشنبه سوری به جامعه اختصاص نمیدهند، بیان میکند: نظام تعلیم و تربیت نیز در این زمینه وظیفهای برای خویش قائل نیست اما به محض رسیدن به نیمه دوم اسفندماه همه رسانهها و نهادهای انتظامی با توان بالا وارد میدان شده و صرفا با نمایش عوارض و خسارات و آسیبهای جانی و مالی ناشی از این آئین سعی در نصیحت نسلی دارند که یکسال هیجانات تلنبار شده خود را برای تخلیه در این شب هیجانی تجمیع کرده است.
@Social_Science
محمدی با اشاره به اینکه نیروی انتظامی نیز با اعلام هشدارهای جدی و تهدید آنها را از هنجار شکنی بر حذر می دارد، ادامه میدهد: آیا تا کنون در زمینه مسایل فرهنگی پیرامون تعریف هنجار و ناهنجاری در جامعه روی این نسل کار کرده ایم. برای نسلی که چهارشنبه سوری را عین هنجار میداند دادن هشدار چه سودی در بر دارد؟!. آیا بهتر نیست پلیس بجای این هشدارها که سالهاست با زحمت فراوان برای نیروهای انتظامی و امدادی همراه است؛ تغییر رویکرد دهد و برای یکبار هم که شده بجای تقابل در کنار نسل نوجوان و جوان جامعه خویش بایستد و نقشی هدایتگر را ایفا کند؟!.
در این سالها همه دستگاههای فرهنگی از جمله آموزش و پرورش در این حوزه با قصور عمل کردهاند و همه رنج مصائب این مساله را بر گردن پلیس گذاشتهایم که این خود جفایی است
وی کار مستمر فرهنگی را لازمه کاهش آسیبهای چهارشنبه سوری عنوان میکند و میگوید: در این راستا باید یادآور شویم که متولیان امر اعم از انتظامی، امدادی و فرهنگی باید اولا آئین چهارشنبه سوری را صرف نظر از تاریخچه و نقدهای وارد برآن صرفا به عنوان یک باور سنتی در جامعه بپذیرند و ثانیاً به جای برخورد قهری با این قضیه از تمام ظرفیتهای فرهنگی جامعه برای هدایتگری و کاهش آسیبهای آن استفاده کنند...
★گزارش کامل در #خبرگزاری_مهر
https://goo.gl/eMV7Kl
@iranianspa
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
@Social_Science
🔴 #آئین_باستانی_دیروز، #تهدید_امروز
آسیبها رو به افول است
🔺فراموشی تاثیرات فرهنگ و توجه به اقدامات قهری
#کورش_محمدی (رییس انجمن آسیب شناسی اجتماعی ایران)، با اشاره به اینکه عدم کارکردهای فرهنگی جامعه و تاکید مطلق بر برخورد انتظامی با قضیه چهارشنبه سوری نیز در اتفاقاتی که اخیراً در این مراسم رخ میدهد تاثیرگذار است، اضافه میکند: سالهاست که ما با موضوع چهارشنبه سوری با تهدید و هشدار و نهایتاً روش قهری برخورد میکنیم و جالب اینجاست که هرسال آمار تلفات و گرایش نسل جدید جامعه به سمت این رفتارهای هیجانی و خطرآفرین بیشتر میشود و ما همچنان بر روش ناکارآمد خود تاکید داریم.
وی با اشاره به اینکه رسانهها در طول سال حتی یک برنامه در راستای معرفی اصولی و تبیین آئینهایی همچون چهارشنبه سوری به جامعه اختصاص نمیدهند، بیان میکند: نظام تعلیم و تربیت نیز در این زمینه وظیفهای برای خویش قائل نیست اما به محض رسیدن به نیمه دوم اسفندماه همه رسانهها و نهادهای انتظامی با توان بالا وارد میدان شده و صرفا با نمایش عوارض و خسارات و آسیبهای جانی و مالی ناشی از این آئین سعی در نصیحت نسلی دارند که یکسال هیجانات تلنبار شده خود را برای تخلیه در این شب هیجانی تجمیع کرده است.
@Social_Science
محمدی با اشاره به اینکه نیروی انتظامی نیز با اعلام هشدارهای جدی و تهدید آنها را از هنجار شکنی بر حذر می دارد، ادامه میدهد: آیا تا کنون در زمینه مسایل فرهنگی پیرامون تعریف هنجار و ناهنجاری در جامعه روی این نسل کار کرده ایم. برای نسلی که چهارشنبه سوری را عین هنجار میداند دادن هشدار چه سودی در بر دارد؟!. آیا بهتر نیست پلیس بجای این هشدارها که سالهاست با زحمت فراوان برای نیروهای انتظامی و امدادی همراه است؛ تغییر رویکرد دهد و برای یکبار هم که شده بجای تقابل در کنار نسل نوجوان و جوان جامعه خویش بایستد و نقشی هدایتگر را ایفا کند؟!.
در این سالها همه دستگاههای فرهنگی از جمله آموزش و پرورش در این حوزه با قصور عمل کردهاند و همه رنج مصائب این مساله را بر گردن پلیس گذاشتهایم که این خود جفایی است
وی کار مستمر فرهنگی را لازمه کاهش آسیبهای چهارشنبه سوری عنوان میکند و میگوید: در این راستا باید یادآور شویم که متولیان امر اعم از انتظامی، امدادی و فرهنگی باید اولا آئین چهارشنبه سوری را صرف نظر از تاریخچه و نقدهای وارد برآن صرفا به عنوان یک باور سنتی در جامعه بپذیرند و ثانیاً به جای برخورد قهری با این قضیه از تمام ظرفیتهای فرهنگی جامعه برای هدایتگری و کاهش آسیبهای آن استفاده کنند...
★گزارش کامل در #خبرگزاری_مهر
https://goo.gl/eMV7Kl
@iranianspa
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency
آئین باستانی دیروز تهدید امروز/ آسیبها رو به افول است
اصفهان – ایرانیان باستان درحالی «چهارشنبه سوری» را آئینی برای تطهیر مذهبی و ایجاد نشاط و سلامت خود میدانستند که امروز این آئین به چالش برای شهروندان و آسیب جدی برای جوانان تبدیل شده است.
مهدی جلیلی مدرس دانشگاه علامه طباطبایی:
★ ۳۰ میلیون ایرانی کاربر تلگرام هستند
‼️تعداد مخاطبان #صداوسیما به عنوان رسانه ملی به مراتب کمتر از #تلگرام است
https://goo.gl/V4ELaZ
👥 @Social_Science👥
★ ۳۰ میلیون ایرانی کاربر تلگرام هستند
‼️تعداد مخاطبان #صداوسیما به عنوان رسانه ملی به مراتب کمتر از #تلگرام است
https://goo.gl/V4ELaZ
👥 @Social_Science👥
🔴"نقدی بر عملکرد رسانه های رسمی و رفتار صاحبان قدرت و مذهبیون در برخورد با یکی از قدیمی ترین سنت های حوزه ی فرهنگی ایران "
@Social_Science
برخی معتقدند که بعد از تسلط مختار در خون خواهی امام حسین (ع) دستور داد که طرفدارانش برروی بامها آتش روشن کنند و این روز ،چهارشنبه ی اخر سال بود که هرساله تجدید شد.
برخی می گویند رفتار ایرانی ها نوعی تقابل با اعراب مهاجم در تقبیح انها از اتش بود که ماندگار شد.
ولی واقیعیت تاریخ ایران را در ارتباط با این سنت ها باید در میان کردهای اصیل ایرانی در اقصی نقاط جهان دنبال کرد که بسیار مقید به سنت های ایرانیند و بصورت صحیح بین باور های دینی و سنتهای ایران همخوانی ایجاد کرده اند در گذشته ی دور ایرانی ها پایان هر ماه یک سور (جش وپایکوبی ) برپامی کردند ماههای سال سی روز بود پنج روز باقی مانده ی سال چون جزو سال قدیم و یا جدید محسوب نمی شد با جشن (سور) و روشن کردن اتش و پریدن برسر آن می گذراندند معمولا چون زردی را به آتش می سپردند خاکستر آن نحس محسوب شده و انرا دور می ریختند.
حال سوال از صاحبان قدرت اینست که روشن کردن اتش و پریدن برروی ان بوسیله ی گروههای از جوانان چه اسیبی به حوزه ی قدرت و یا به باورها می زند که سالها ست تبدیل به یک " هراس اخلاقی" در تبلیغات رسمی رسانه ها شده و موجب ایجاد تقابل احساسی بین جوانان و نیروی انتظامی گردیده ...
@Social_Science
نیازاست که تصمیم گیران در رفتار خویش واکاوی نموده و رفتاری صمیمانه با جوانان داشته باشند در غیر این صورت تقابل جوانان با صاحبان قدرت و... موجب قطبی شدن هر بیشتر رفتار جوانان وشکل گیری رفتارهای وندالی وتقابل این قشر با باورهای رسمی جامعه خواهد گردید.
در این تقابل رفتار احساسی جوانان بعضا ممکن است موجب "هراس اخلاقی "شده که باعث رضایت لحظه ای روانی جوانانی در تقابل با مجریان شود.
رفتار رسانه های رسمی طی ماههای ختم به اسفند نوعی فرایند "اشباع انحراف "پیامبر مابانه پیشگویی و القاء حالت انتظار و ترس از خشونت ناشی از رفتار خطر افرین جوانان در روز چهار شنبه سوری را دارد که بالقوه باعث جذب آشوبگران و ایجاد رفتار وندالی می شود که موجب ایجاد فضای تنش زای روانی-اجتماعی وقوع "هراس اخلاقی " در جامعه است که عامل قوی ایجاد این حالت برخورد نفی گونه این سنت از طرف برنامه ریزان و رفتار رسانه های رسمی و...ست که باید واکاوی و بر بررسی علمی متکی گردد رفتار کنترل شده جوانان در اعمال سنت چهارشنبه سوری نه تنها به قدرت و باورها اسیب نمی رساند بلکه باعث حذف رفتار تقابلی و جامعه پذیری صحیح خواهد شد.
✍علی حسین صالحی زلانی ،مدرس جامعه شناسی
اسفند /۹۵
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
@Social_Science
برخی معتقدند که بعد از تسلط مختار در خون خواهی امام حسین (ع) دستور داد که طرفدارانش برروی بامها آتش روشن کنند و این روز ،چهارشنبه ی اخر سال بود که هرساله تجدید شد.
برخی می گویند رفتار ایرانی ها نوعی تقابل با اعراب مهاجم در تقبیح انها از اتش بود که ماندگار شد.
ولی واقیعیت تاریخ ایران را در ارتباط با این سنت ها باید در میان کردهای اصیل ایرانی در اقصی نقاط جهان دنبال کرد که بسیار مقید به سنت های ایرانیند و بصورت صحیح بین باور های دینی و سنتهای ایران همخوانی ایجاد کرده اند در گذشته ی دور ایرانی ها پایان هر ماه یک سور (جش وپایکوبی ) برپامی کردند ماههای سال سی روز بود پنج روز باقی مانده ی سال چون جزو سال قدیم و یا جدید محسوب نمی شد با جشن (سور) و روشن کردن اتش و پریدن برسر آن می گذراندند معمولا چون زردی را به آتش می سپردند خاکستر آن نحس محسوب شده و انرا دور می ریختند.
حال سوال از صاحبان قدرت اینست که روشن کردن اتش و پریدن برروی ان بوسیله ی گروههای از جوانان چه اسیبی به حوزه ی قدرت و یا به باورها می زند که سالها ست تبدیل به یک " هراس اخلاقی" در تبلیغات رسمی رسانه ها شده و موجب ایجاد تقابل احساسی بین جوانان و نیروی انتظامی گردیده ...
@Social_Science
نیازاست که تصمیم گیران در رفتار خویش واکاوی نموده و رفتاری صمیمانه با جوانان داشته باشند در غیر این صورت تقابل جوانان با صاحبان قدرت و... موجب قطبی شدن هر بیشتر رفتار جوانان وشکل گیری رفتارهای وندالی وتقابل این قشر با باورهای رسمی جامعه خواهد گردید.
در این تقابل رفتار احساسی جوانان بعضا ممکن است موجب "هراس اخلاقی "شده که باعث رضایت لحظه ای روانی جوانانی در تقابل با مجریان شود.
رفتار رسانه های رسمی طی ماههای ختم به اسفند نوعی فرایند "اشباع انحراف "پیامبر مابانه پیشگویی و القاء حالت انتظار و ترس از خشونت ناشی از رفتار خطر افرین جوانان در روز چهار شنبه سوری را دارد که بالقوه باعث جذب آشوبگران و ایجاد رفتار وندالی می شود که موجب ایجاد فضای تنش زای روانی-اجتماعی وقوع "هراس اخلاقی " در جامعه است که عامل قوی ایجاد این حالت برخورد نفی گونه این سنت از طرف برنامه ریزان و رفتار رسانه های رسمی و...ست که باید واکاوی و بر بررسی علمی متکی گردد رفتار کنترل شده جوانان در اعمال سنت چهارشنبه سوری نه تنها به قدرت و باورها اسیب نمی رساند بلکه باعث حذف رفتار تقابلی و جامعه پذیری صحیح خواهد شد.
✍علی حسین صالحی زلانی ،مدرس جامعه شناسی
اسفند /۹۵
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
نوازنده پیانویی، گارد ضد شوروش اوکراین را به شنیدن موسیقی دعوت می کند.
کنش های کوچک ایستادگی:
https://goo.gl/meeP0A
خشونت پرهیزی در تاریخ:
http://goo.gl/WPO563
👥کانال علوم اجتماعی👥
@Social_Science
کنش های کوچک ایستادگی:
https://goo.gl/meeP0A
خشونت پرهیزی در تاریخ:
http://goo.gl/WPO563
👥کانال علوم اجتماعی👥
@Social_Science
گزارشي از همايش «وضعيت فكر سياسي در ايران معاصر» با سخنراني كاشي و ميرموسوي
@Social_Science
#در_ضرورت_جامعه_سياسي
جامعه جديد جامعه خلق سوژههاي مدرن است
کاشی: اقل ضرورت جامعه سیاسی، نظم و امنيت است كه حيات را براي تكتك سوژهها ممكن ميكند؛ ولي علاوه بر آن، جامعه سياسي در واقع نخستين واسطهاي است كه فرد با آن خودش را با هستي با جهان و نهايتا با خودش در ارتباط ميبيند. اگر تكتك افراد احساس كنند علاوه بر غايتي كه در ساحات شخصي دنبال ميكنند، اگر احساس كنند در يك جامعه نامنصفانه زندگي ميكنند، در جامعهاي كه زندگي ميكنند مانند جنگل است حيات انساني در آن جاري نيست، يك كل محترم نيست، قادر نيستند به آنجايي كه زندگي ميكنند عشق بورزند و براي آن احترامي قايل باشند. فرد اگر اين واسطه را نداشته باشد يعني احساس نكند در يك كل محترم و شريف و انساني زندگي ميكند، طبعا به خودش هم نميتواند احترام بگذارد، غايتگذاري براي شخص خودش هم نميتواند بكند، به يك فرد آشوبناك تبديل ميشود، تشخص فردي نخواهد داشت، قادر نيست بين خود و ساير جانوران تمايزي قايل شود. بنابراين، بين تشخصيابي فردي سوبژكتيويته مدرن و وجود يك جامعه سياسي عادلانه منصفانه آزاد و انساني نسبتي وجود دارد؛ ولي حقيقتا برقراري اين نسبت در دنياي جديد كار فوقالعاده پيچيدهاي است؛ واقع قضيه اين است كه هيچوقت اين توازن برقرار نميشود...
🔴متن کامل این گزارش را می توانید در لینک زیر ببینید؛
http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=673&PageNO=8
" #سياستنامه" صفحه اي از روزنامه " #اعتماد" است كه به فلسفه، تاريخ، سياست و جامعه شناسي مي پردازد.
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
@Social_Science
#در_ضرورت_جامعه_سياسي
جامعه جديد جامعه خلق سوژههاي مدرن است
کاشی: اقل ضرورت جامعه سیاسی، نظم و امنيت است كه حيات را براي تكتك سوژهها ممكن ميكند؛ ولي علاوه بر آن، جامعه سياسي در واقع نخستين واسطهاي است كه فرد با آن خودش را با هستي با جهان و نهايتا با خودش در ارتباط ميبيند. اگر تكتك افراد احساس كنند علاوه بر غايتي كه در ساحات شخصي دنبال ميكنند، اگر احساس كنند در يك جامعه نامنصفانه زندگي ميكنند، در جامعهاي كه زندگي ميكنند مانند جنگل است حيات انساني در آن جاري نيست، يك كل محترم نيست، قادر نيستند به آنجايي كه زندگي ميكنند عشق بورزند و براي آن احترامي قايل باشند. فرد اگر اين واسطه را نداشته باشد يعني احساس نكند در يك كل محترم و شريف و انساني زندگي ميكند، طبعا به خودش هم نميتواند احترام بگذارد، غايتگذاري براي شخص خودش هم نميتواند بكند، به يك فرد آشوبناك تبديل ميشود، تشخص فردي نخواهد داشت، قادر نيست بين خود و ساير جانوران تمايزي قايل شود. بنابراين، بين تشخصيابي فردي سوبژكتيويته مدرن و وجود يك جامعه سياسي عادلانه منصفانه آزاد و انساني نسبتي وجود دارد؛ ولي حقيقتا برقراري اين نسبت در دنياي جديد كار فوقالعاده پيچيدهاي است؛ واقع قضيه اين است كه هيچوقت اين توازن برقرار نميشود...
🔴متن کامل این گزارش را می توانید در لینک زیر ببینید؛
http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=673&PageNO=8
" #سياستنامه" صفحه اي از روزنامه " #اعتماد" است كه به فلسفه، تاريخ، سياست و جامعه شناسي مي پردازد.
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
www.etemadnewspaper.ir
روزنامه اعتماد
روزنامه اعتماد,اعتماد, Etemad
🔴 هر شهروند آلاسکا سالانه چکی را بخاطر سهمش از فروش نفت ایالت دریافت میکند که در سال ۲۰۰۸ این مبلغ برای هر خانواده ۴ نفره بر اساس درآمد ۴ الی ۸ هزار دلار بوده.
اما در خوزستان چی....
@Social_Science
اما در خوزستان چی....
@Social_Science
#فاجعه_حلبجه و زبان قاصر رسانهها
@Social_Science
★شفقنا/سه شنبه، ۲۴ اسفند ۱۳۹۵
✍🏼 #عبدالصمد_محمودی*:
فردا سی اُمین سالگرد فاجعه شیمیایی حلبجه است. فاجعهای که منجر به کشته شدن حدود ۵۰۰۰ نفر از شهروندان غیرنظامی کُرد در شمال عراق شد. در مورد عمق این فاجعه و زوایای متفاوت آن تاکنون در رسانههای مختلف بسیار نوشته شده، یا به تصویر کشیده شده است. به عنوان مثال، بارها رسانههای نوشتاری این فاجعه را با مفاهیمی چون حادثه «شنیع»، «فاجعه بار»، «ژنوساید»، «نسل کشی»، «فجیع» و... توصیف کرده، و رسانههای تصویری نیز با نمایش پُشتههایی از اجساد کودکان و زنان بیدفاع آن را به تصویر کشیدهاند. اما سؤال این است که آیا این نوشتهها و تصاویر توانسته به عمق فاجعه بپردازد؟ آیا نوشتهها و تصاویر توانستهاند به ترس و رنج تک تک قربانیان پرداخته و آن را در قالب کلمات یا تصاویر به تصویر بکشند؟ مسلماً «خیر».
@Social_Science
این امر، نه به خاطر قصور رسانههای دیداری و نوشتاری در توصیف عمق فاجعه، بلکه به خاطر محدودیت ذاتی آنها برای توصیف و تفسیر وقایع و رخدادها است. رسانههایی چون تلویزیون و مطبوعات برای انتقال پیام خود وابسته به زبان تصویری و نوشتاری هستند و چنان که میدانیم کار زبان نیز «انتزاع» و «تجرید» جهان پیرامونی در قالب مفاهیم کلی است. حال زمانی که سعی خواهیم کرد تا با مفاهیم رسانهای و تصاویر تلویزیونی حادثه چون «فاجعه حلبجه» را توصیف کنیم قادر به توصیف رنج تک تک کودکان معصوم و زنان بیدفاعی که در حلبجه مورد حمله قرار گرفتهاند، نخواهیم بود. به عبارت دیگر، زبان تجریدی رسانههای دیداری و نوشتاری کنونی قادر به عینی ساختن مسئلهی مرگ برای مخاطبان نیست و در نتیجه قاصر از فهم رنج تک تک قربانیان و قساوتی است که جلادان بعث در حق شهدای حلبجه روا داشتهاند. در واقع، زمانی زبان رسانهای میتواند عمق چنین فاجعهای را برای مخاطبان تعبیر و تفسیر کند که چهرهی کلی مرگ را از چهرهی آنها بزداید، و به خصوصیت عمیق هر مرگ به طور ویژه بپردازد. متأسفانه حادثهی حلبجه چنان عمیق و فجیع است، که زبان کنونی را یارای مشخص کردن حد و حدود ابعاد و عمق آن نیست، انگار که فراسوی مرزهای تعیین شده تعبیر و تفسیر زبان کنونی قرار می گیرد. به تعبیر دیگر، انگار ماهیت هستیشناسانه زبان کنونی رسانهها و عمق فاجعه حلبجه از دو سنخ متفاوتند. به همین خاطر زبان کنونی رسانهها نمیتواند به «درون بود» تجربه قربانیانی بپردازد که دیگر قادر به حضور نیستند، مگر از طریق کاربست یک مفهوم کلی به نام «مرگ». البته بیان این امر، بدین معنا نیست که رسانهها نمیبایست به سراغ روایت این فاجعه بروند و آن را مسکوت بگذارند، بلکه رسانهها هر چه قدر هم تلاش کنند، بهواسطهی محدودیت ذاتیشان نمیتوانند سخنگویی تمام قد برای این فاجعه باشند، و شاید ساختن نگاهی عمیقتر لازم است. به قول «بختیار علی» نویسنده شهیر کُرد «وحشیگیری حلبجه به اندازهای است که مرگ را از اندازه واقعیاش بیرون میبرد و به پدیدهای تبدیل میکند که دیگر زبان کنونی نخواهد توانست آن را{در کلیت وجودیاش} احاطه و وصف کند.» بنابراین شاید بتوان گفت فجایعی از این دست در حال یادآوری این نکته به ما هستند که رسانهها بایستی یا خود را به زبانی دیگر مجهز کنند، یا باید به سراغ رسانهای از سنخ دیگر رفت، تا بلکه بتوان از طریق آن به عمق و درون چنین فجایعی بیشتر دست یافت.
*دانشجوی دکتری ارتباطات دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
@Social_Science
★شفقنا/سه شنبه، ۲۴ اسفند ۱۳۹۵
✍🏼 #عبدالصمد_محمودی*:
فردا سی اُمین سالگرد فاجعه شیمیایی حلبجه است. فاجعهای که منجر به کشته شدن حدود ۵۰۰۰ نفر از شهروندان غیرنظامی کُرد در شمال عراق شد. در مورد عمق این فاجعه و زوایای متفاوت آن تاکنون در رسانههای مختلف بسیار نوشته شده، یا به تصویر کشیده شده است. به عنوان مثال، بارها رسانههای نوشتاری این فاجعه را با مفاهیمی چون حادثه «شنیع»، «فاجعه بار»، «ژنوساید»، «نسل کشی»، «فجیع» و... توصیف کرده، و رسانههای تصویری نیز با نمایش پُشتههایی از اجساد کودکان و زنان بیدفاع آن را به تصویر کشیدهاند. اما سؤال این است که آیا این نوشتهها و تصاویر توانسته به عمق فاجعه بپردازد؟ آیا نوشتهها و تصاویر توانستهاند به ترس و رنج تک تک قربانیان پرداخته و آن را در قالب کلمات یا تصاویر به تصویر بکشند؟ مسلماً «خیر».
@Social_Science
این امر، نه به خاطر قصور رسانههای دیداری و نوشتاری در توصیف عمق فاجعه، بلکه به خاطر محدودیت ذاتی آنها برای توصیف و تفسیر وقایع و رخدادها است. رسانههایی چون تلویزیون و مطبوعات برای انتقال پیام خود وابسته به زبان تصویری و نوشتاری هستند و چنان که میدانیم کار زبان نیز «انتزاع» و «تجرید» جهان پیرامونی در قالب مفاهیم کلی است. حال زمانی که سعی خواهیم کرد تا با مفاهیم رسانهای و تصاویر تلویزیونی حادثه چون «فاجعه حلبجه» را توصیف کنیم قادر به توصیف رنج تک تک کودکان معصوم و زنان بیدفاعی که در حلبجه مورد حمله قرار گرفتهاند، نخواهیم بود. به عبارت دیگر، زبان تجریدی رسانههای دیداری و نوشتاری کنونی قادر به عینی ساختن مسئلهی مرگ برای مخاطبان نیست و در نتیجه قاصر از فهم رنج تک تک قربانیان و قساوتی است که جلادان بعث در حق شهدای حلبجه روا داشتهاند. در واقع، زمانی زبان رسانهای میتواند عمق چنین فاجعهای را برای مخاطبان تعبیر و تفسیر کند که چهرهی کلی مرگ را از چهرهی آنها بزداید، و به خصوصیت عمیق هر مرگ به طور ویژه بپردازد. متأسفانه حادثهی حلبجه چنان عمیق و فجیع است، که زبان کنونی را یارای مشخص کردن حد و حدود ابعاد و عمق آن نیست، انگار که فراسوی مرزهای تعیین شده تعبیر و تفسیر زبان کنونی قرار می گیرد. به تعبیر دیگر، انگار ماهیت هستیشناسانه زبان کنونی رسانهها و عمق فاجعه حلبجه از دو سنخ متفاوتند. به همین خاطر زبان کنونی رسانهها نمیتواند به «درون بود» تجربه قربانیانی بپردازد که دیگر قادر به حضور نیستند، مگر از طریق کاربست یک مفهوم کلی به نام «مرگ». البته بیان این امر، بدین معنا نیست که رسانهها نمیبایست به سراغ روایت این فاجعه بروند و آن را مسکوت بگذارند، بلکه رسانهها هر چه قدر هم تلاش کنند، بهواسطهی محدودیت ذاتیشان نمیتوانند سخنگویی تمام قد برای این فاجعه باشند، و شاید ساختن نگاهی عمیقتر لازم است. به قول «بختیار علی» نویسنده شهیر کُرد «وحشیگیری حلبجه به اندازهای است که مرگ را از اندازه واقعیاش بیرون میبرد و به پدیدهای تبدیل میکند که دیگر زبان کنونی نخواهد توانست آن را{در کلیت وجودیاش} احاطه و وصف کند.» بنابراین شاید بتوان گفت فجایعی از این دست در حال یادآوری این نکته به ما هستند که رسانهها بایستی یا خود را به زبانی دیگر مجهز کنند، یا باید به سراغ رسانهای از سنخ دیگر رفت، تا بلکه بتوان از طریق آن به عمق و درون چنین فجایعی بیشتر دست یافت.
*دانشجوی دکتری ارتباطات دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
Telegram
علوم اجتماعی،مسائل روز
👇اینستاگرام علوم اجتماعی،مسائل روز👇
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🆔 Social.Sciences1
یا لینک مستقیم⬇️
🌐 http://instagram.com/social.sciences1
🔴 #چهارشنبه_سوری / سرمایه اجتماعی بر باد رفته
@Social_Science
✍دکتر حسن رشیدی (جامعه شناس)
مراسم چهارشنبه سوری نیز هم چون یک پدیده اجتماعی از گذشته با تغییراتی در هنجارهای کنشی و شکل انجام همراه بوده است ولی هر چه به امروز نزدیکتر می شویم این تغییرات از ماهیت خویش فاصله گرفته است و با جهت گیری های نامشخص در جمع ها و افراد پیامدهای ناخوشایند و نامناسبی یافته است بدین معنی که در آخرین عصر سهشنبه هر سال خانوادهها و گروههای جوانان و سایر جمعها در طیف های مختلف سنی و موقعیتی با استفاده از ترقه ها و سایر ابزار و وسایل آتش زا و صدادار و در اشکال مختلف و در اماکن مختلف ( اعم از کوچه و خیابان تا دامان طبیعت ) شروع به سر و صدا، آتش بازی و منفجر کردن ترقه های و سایر مواد متحرقه می کنند و آلودگی های هوایی، صوتی و زیست محیطی گسترده ای را پدید می آورند و نوعی هراس اجتماعی و نامنی روانی-اجتماعی حاکم میگردد که هرساله تلفات جانی، صدمات جسمی و لطمات متعدد روانی و اجتماعی را بوجود میآورند به صورتی که به عنوان یک پدیده نامناسب"، "غیرقابل پیش بینی" و "غیرقابل کنترل " در می آید و نامعلوم است که با چه اهدافی صورت می گیرد و بیشتر شکل تخلیه احساسات و هیجانات جمعی را به خود می گیرد و در اغلب موارد منتج به هراس اجتماعی، ناامنی اجتماعی و اضطراب جمعی شده است.
بدینگونه طیفی از دست اندرکاران انسانی در این مورد قابل بحث و پیگیری علی است:
- در نبود امکان تفریح و شادی، افراد و کنشگران طیفهای مختلف سنی، انگار مجوز کارهای خشن و نامتناسب و نامناسب جهت انجام در عرصه جمعی را می یابند و بدینگونه احساسات خویش را به شکل به صدادرآوردن و یا آتش بازی کردن و ... با استفاده از ابزارهای تولیدشده و صنعتی ( در برابر شکل طبیعی روشن کردن آتش ) بروز می دهند و بدینگونه تصوری از انجام شادی را به نمایش در میآورند که نمی توان هیچ مشخصه ای از شادی کردن و خوشحال کردن در معنای روانشناختی و جامعهشناختی را در آن شاهد بود.
- این مسأله در ارتباط با فرد شکل بروز احساسات و تخلیه هیجانات و پدیدههایی از این دست را به خود می گیرد و مبرهن است که فرد ( و معمولاً جوان و نوجوان ) اگر فاقد آگاهی از ریشههای فرهنگی و چگونگی انجام این سنت اجتماعی باشد عاملی پویا در استمرار شکل منقلب شده از کارگزار شده و در انتقال آن به نسل های بعدی نقشآفرینی می کند که معمولاً خود از آن بی خبر است.
- در زمینه خانواده و ارتباط آن با این موضوع...
متن کامل در لینک زیر👇
http://haje.ir/Newsdetails.aspx?itemid=2299
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
@Social_Science
✍دکتر حسن رشیدی (جامعه شناس)
مراسم چهارشنبه سوری نیز هم چون یک پدیده اجتماعی از گذشته با تغییراتی در هنجارهای کنشی و شکل انجام همراه بوده است ولی هر چه به امروز نزدیکتر می شویم این تغییرات از ماهیت خویش فاصله گرفته است و با جهت گیری های نامشخص در جمع ها و افراد پیامدهای ناخوشایند و نامناسبی یافته است بدین معنی که در آخرین عصر سهشنبه هر سال خانوادهها و گروههای جوانان و سایر جمعها در طیف های مختلف سنی و موقعیتی با استفاده از ترقه ها و سایر ابزار و وسایل آتش زا و صدادار و در اشکال مختلف و در اماکن مختلف ( اعم از کوچه و خیابان تا دامان طبیعت ) شروع به سر و صدا، آتش بازی و منفجر کردن ترقه های و سایر مواد متحرقه می کنند و آلودگی های هوایی، صوتی و زیست محیطی گسترده ای را پدید می آورند و نوعی هراس اجتماعی و نامنی روانی-اجتماعی حاکم میگردد که هرساله تلفات جانی، صدمات جسمی و لطمات متعدد روانی و اجتماعی را بوجود میآورند به صورتی که به عنوان یک پدیده نامناسب"، "غیرقابل پیش بینی" و "غیرقابل کنترل " در می آید و نامعلوم است که با چه اهدافی صورت می گیرد و بیشتر شکل تخلیه احساسات و هیجانات جمعی را به خود می گیرد و در اغلب موارد منتج به هراس اجتماعی، ناامنی اجتماعی و اضطراب جمعی شده است.
بدینگونه طیفی از دست اندرکاران انسانی در این مورد قابل بحث و پیگیری علی است:
- در نبود امکان تفریح و شادی، افراد و کنشگران طیفهای مختلف سنی، انگار مجوز کارهای خشن و نامتناسب و نامناسب جهت انجام در عرصه جمعی را می یابند و بدینگونه احساسات خویش را به شکل به صدادرآوردن و یا آتش بازی کردن و ... با استفاده از ابزارهای تولیدشده و صنعتی ( در برابر شکل طبیعی روشن کردن آتش ) بروز می دهند و بدینگونه تصوری از انجام شادی را به نمایش در میآورند که نمی توان هیچ مشخصه ای از شادی کردن و خوشحال کردن در معنای روانشناختی و جامعهشناختی را در آن شاهد بود.
- این مسأله در ارتباط با فرد شکل بروز احساسات و تخلیه هیجانات و پدیدههایی از این دست را به خود می گیرد و مبرهن است که فرد ( و معمولاً جوان و نوجوان ) اگر فاقد آگاهی از ریشههای فرهنگی و چگونگی انجام این سنت اجتماعی باشد عاملی پویا در استمرار شکل منقلب شده از کارگزار شده و در انتقال آن به نسل های بعدی نقشآفرینی می کند که معمولاً خود از آن بی خبر است.
- در زمینه خانواده و ارتباط آن با این موضوع...
متن کامل در لینک زیر👇
http://haje.ir/Newsdetails.aspx?itemid=2299
👥کانال علوم اجتماعی👥
Telegram.me/Social_Science
haje.ir
چهارشنبه سوری ( سرمایه اجتماعی بر باد رفته )
دکتر حسن رشیدی (جامعه شناس)