🔴 #طلاق_فوری در #هند #غیرقانونی شد
دادگاه عالی هند حکم طلاق فوری در اسلام را غیر قانونی اعلام کرد. فعالان حقوق زنان این اتفاق را یک پیروزی بزرگ برای خود میدانند. هند یکی از معدود کشورهایی است که مردان مسلمان میتوانند در عرض کمتر از یک دقیقه با سه بار تکرار جمله "طلاقت می دهم" از همسر خود جدا شوند.
@SOCIAL_SCIENCE
دادگاه عالی هند حکم طلاق فوری در اسلام را غیر قانونی اعلام کرد. فعالان حقوق زنان این اتفاق را یک پیروزی بزرگ برای خود میدانند. هند یکی از معدود کشورهایی است که مردان مسلمان میتوانند در عرض کمتر از یک دقیقه با سه بار تکرار جمله "طلاقت می دهم" از همسر خود جدا شوند.
@SOCIAL_SCIENCE
#زن یا #بانو
@SOCIAL_SCIENCE
✍فرهاد قنبری
#ژاک_لاکان روانکاو، فیلسوف فرانسوی در یکی از جنجالی ترین نطریه های خود می گوید«زن وجود ندارد» نظریه ای که با اعتراض بسیار زیادی به ویژه از سوی فمنیست ها مواجه شد.
این گفته لاکان به همان میزان که جنجالی است باعث سوء برداشت های متفاوت نیز شده است.
«زن وجود ندارد» در نزد لاکان در واقع به معنی «بانو وجود ندارد» است.
بانو در ادبیات ما (یا در زبان انگلیسیlady) به دخترانی گفته می شود که بسیار باوقار و متین هستند، دارای زیبایی ظاهری بسیار زیادی بوده و بسیار عاشق پیشه هستند، اشتباه نمی کنند، آرام و موقر سخن می گویند، از هر نوع نقص و عیبی بری هستند و صفاتی از این قبیل که با گفتن کلمه بانو در ذهن نقش می بندد.
اغلب مردان (حداقل در جوانی یا قبل از ازدواج و ارتباط گیری با جنس مخالف) چنین تصویری از زن در ذهن خود دارند.
آنها زن را در مقام « بانو» آرمانی ساخته و با این ذهنیت به سراغ شان می روند.
در واقع عشق نیز نتیجه این آرمانی سازی از جنس مخالف است.
اما این زن «بانو» به عقیده لاکان وجود ندارد.
اغلب مردانی نیز که با چنین ذهنیتی سراغ زنان می روند یا عاشق آنها می شوند پس از مدتی که ازدواجشان یا رابطه شان می گذرد به این مسئله پی میبرند که در اشتباه بوده اند و بانو وجود ندارد.
آنها در برخورد با زن متوجه چروک های صورت، جوش، نقص های ظاهری، صورت بدون آرایش، بوی عرق و خونریزی و بلند شدن موهای بدن و امثالهم می شوند و به نوعی نه با «بانو»ی خیالی خود بلکه با زن مواجه می شوند.
به این دلیل است که در اغلب ازدواج ها به ویژه ازدواج های عاشقانه اوج بحران روابط پس از چند ماه از شروع زندگی مشترک آغاز می شود. (زمانی که مرد متوجه می شود که شریک او زن است نه بانو)
در اینگونه موارد مردان به دو گونه رفتار می کنند.
برخی پس از مدت ها دعوا و کلنجار رفتن با شریک زندگی خود می پذیرند که بانو وجود ندارد و با این مسئله کنار می آیند و به زندگی مشترک خود ادامه می دهند.
برخی نیز زیر بار پذیرش این مسئله که «زن (بانو) وجود ندارد» نمی روند و فکر می کنند که شریک آنها بانو نیست. آنها با جدا شدن از همسر یا وارد شدن در روابط متعدد دنبال بانو می گردند که در همه آنها نیز با سرخوردگی و شکست مواجه می شوند.
باید در استفاده از کلمات و واژه ها دقت بسیاری کرد.
واژه بانو بی احترامی و خشونت در حق زنان است.
در کلمه بانو چیزی وجود دارد که زنان فاقد آن هستند.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
@SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
✍فرهاد قنبری
#ژاک_لاکان روانکاو، فیلسوف فرانسوی در یکی از جنجالی ترین نطریه های خود می گوید«زن وجود ندارد» نظریه ای که با اعتراض بسیار زیادی به ویژه از سوی فمنیست ها مواجه شد.
این گفته لاکان به همان میزان که جنجالی است باعث سوء برداشت های متفاوت نیز شده است.
«زن وجود ندارد» در نزد لاکان در واقع به معنی «بانو وجود ندارد» است.
بانو در ادبیات ما (یا در زبان انگلیسیlady) به دخترانی گفته می شود که بسیار باوقار و متین هستند، دارای زیبایی ظاهری بسیار زیادی بوده و بسیار عاشق پیشه هستند، اشتباه نمی کنند، آرام و موقر سخن می گویند، از هر نوع نقص و عیبی بری هستند و صفاتی از این قبیل که با گفتن کلمه بانو در ذهن نقش می بندد.
اغلب مردان (حداقل در جوانی یا قبل از ازدواج و ارتباط گیری با جنس مخالف) چنین تصویری از زن در ذهن خود دارند.
آنها زن را در مقام « بانو» آرمانی ساخته و با این ذهنیت به سراغ شان می روند.
در واقع عشق نیز نتیجه این آرمانی سازی از جنس مخالف است.
اما این زن «بانو» به عقیده لاکان وجود ندارد.
اغلب مردانی نیز که با چنین ذهنیتی سراغ زنان می روند یا عاشق آنها می شوند پس از مدتی که ازدواجشان یا رابطه شان می گذرد به این مسئله پی میبرند که در اشتباه بوده اند و بانو وجود ندارد.
آنها در برخورد با زن متوجه چروک های صورت، جوش، نقص های ظاهری، صورت بدون آرایش، بوی عرق و خونریزی و بلند شدن موهای بدن و امثالهم می شوند و به نوعی نه با «بانو»ی خیالی خود بلکه با زن مواجه می شوند.
به این دلیل است که در اغلب ازدواج ها به ویژه ازدواج های عاشقانه اوج بحران روابط پس از چند ماه از شروع زندگی مشترک آغاز می شود. (زمانی که مرد متوجه می شود که شریک او زن است نه بانو)
در اینگونه موارد مردان به دو گونه رفتار می کنند.
برخی پس از مدت ها دعوا و کلنجار رفتن با شریک زندگی خود می پذیرند که بانو وجود ندارد و با این مسئله کنار می آیند و به زندگی مشترک خود ادامه می دهند.
برخی نیز زیر بار پذیرش این مسئله که «زن (بانو) وجود ندارد» نمی روند و فکر می کنند که شریک آنها بانو نیست. آنها با جدا شدن از همسر یا وارد شدن در روابط متعدد دنبال بانو می گردند که در همه آنها نیز با سرخوردگی و شکست مواجه می شوند.
باید در استفاده از کلمات و واژه ها دقت بسیاری کرد.
واژه بانو بی احترامی و خشونت در حق زنان است.
در کلمه بانو چیزی وجود دارد که زنان فاقد آن هستند.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
@SOCIAL_SCIENCE
#زنان یک جامعه را محدود کنید، آنها را توسری خور و حقیر کنید، تمسخرشان کنید
من تضمین میدهم چنین جامعه ای، هزار سال هم که بگذرد پیشرفت نخواهد کرد.
#وینستون_چرچیل
@SOCIAL_SCIENCE
من تضمین میدهم چنین جامعه ای، هزار سال هم که بگذرد پیشرفت نخواهد کرد.
#وینستون_چرچیل
@SOCIAL_SCIENCE
#مسئولیت_های_اجتماعی_اساتید_دانشگاه
@SOCIAL_SCIENCE
✍علیرضا صادقی
از مدت ها پیش همواره این ایده ذهن من را قلقلک می داد که واقعا مسئولیت های اجتماعی اساتید دانشگاه چیست؟ همان طور که می دانید اساتید دانشگاه در همه جای دنیا دو وظیفه عمده و مصوب دارند؛ آموزش و پژوهش.
البته نسبت این دو وظیفه در کشور های مختلف متفاوت است. برخی بیشتر بر پژوهش و برخی دیگر روی آموزش تمرکز دارند که این موضوع نیازمند تدوین نوشته دیگری است.
اما منظور من در این نوشته از نوع مسئولیت های اجتماعی اساتید است. جامعه به اساتید دانشگاه علاوه بر نقش معلمی و پژوهشگری، از آنها انتظار رهبری فکری و انتظار عمل به موقع مدنی اصلاحی دارد. واقعا مسئولیت های اساتید دانشگاه به عنوان نخبگان جامعه در مقابل برخی کچ روی های سیاسی، اجتماعی، قضایی جامعه چیست؟ اجازه بدهید به موضوع مقداری دقیق تر بپردازم. اگر خاطرتان باشد در سال های گذشته، برخی از اقتصاددادنان نسبت به موضوع پرداخت یارانه ها در دولت آقای احمدی نژاد واکنش نشان دادند و بعد از کمتر از سه ماه پیش بینی اقتصاددانان درست از آب درآمد و جامعه دچار تورم دو رقمی سنگین و در عین حال رکود سنگین تر شد. اساتید اقتصاد می توانستند این کار را نکنند. برای این که وظیفه اصلی شان که تدریس و یا احیاناً پژوهش در دانشگاه است، داشتند انجام می دادند. اما با یک حرکت مدنی این کار را کردند. درسته دولت وقت وقعی به این نامه و درخواست نگذاشت اما به هر حال نخبگان دانشگاهی اقتصاد در این خصوص منفعل نبودند و مسئولیت اجتماعی خود را به خوبی انجام دادند. حال سوال اینجاست که چه زمانی اساتید حقوق، علوم سیاسی، جامعه شناسی و ... قرار است مسئولیت های اجتماعی خود را در مقابل کچ روی های جامعه به موقع انجام دهند؟ اجازه بدهید از اساتید حقوق شروع کنم. آیا اساتید حقوق نمی توانند مسئولین بالا رتبه قوه قضائیه را به دانشگاه دعوت کرده و در خصوص برخی رویکردهای نادرست این قوه در خصوص برخی قضایا با آنها صحبت کنند یا دست کم در مورد آن نامه ای ارشادی - اصلاحی به رئیس قوه و یا همکاران رده بالای ایشان بنویسند؟ مثلا در خصوص حصر، مسئولیت اساتید حقوق چیست؟ آیا تدریس دانشگاهی مسئولیت آنها را در این خصوص رفع می کند؟ نمی توانند در یک جلسه ای یا در یک پنلی این موضوع را با حضور افراد ذیربط مورد نقد و بررسی قرار دهند و بلکه بدین طریق بتوان این مساله را به نحوی حل و فصل نمود که باعث افزایش تحمیل هزینه ها برای کشور و مردم نشد؟ در خصوص رشته های دیگر هم همین مساله صادق است. اساتید علوم سیاسی یک جور، جامعه شناسی یک جور دیگر، روان شناسی و علوم تربیتی به گونه دیگر. موضوع کژکارکرد گشت ارشاد و حتی نوع نگاه به موضوع ماهواره ها، مساله مهمی است که اساتید جامعه شناسی و علوم سیاسی می توانند، بدان بپردازند. موضوع توجه به برنامه درسی متمرکز و معایب آن می تواند مورد توجه رشته های تعلیم وتربیت بویژه اساتید برنامه درسی باشد. موضوع ثنویت و دوگانه ها در ایران با موضوع نهادهای موازی و همپوشان، می تواند موضوع اساتید حقوق و علوم سیاسی باشد و ...به نظر می رسد متاسفانه اساتید دانشگاه ها از وظایف و مسئولیت های اجتماعی خود بسیار غافلند.
در پایان می خواهم تجربه خود را از نقش فعال اساتید دانشگاه UBC تقدیم شما بکنم. سال گذشته دولت استانی بریتیش کلمبیا کانادا تصمیم گرفته بود درخصوص مسکن تصمیمی را اتخاذ کند، یکی از استادان مسکن و شهرسازی دانشگاه نامه اعتراضی به وزیر مربوطه نوشت و بقیه اساتید مرتبط نیز از این نامه حمایت کردند. این امر باعث شد وزیر مربوطه به دانشگاه آمد و اساتید اقناعش کردند که اجرای این سیاست بر تورم بیش از پیش مسکن در این استان تاثیر سو خواهد گذاشت که دولت استانی نیز از اجرای این سیاست منصرف شد. آیا از این دست کارها اساتید ما نمی توانند انجام دهند؟ نمونه های دیگری را که در سطح جهات بسیار معروفند، برای اغلب افراد آشنا هستند. چامسکی یک زبان شناس است. اما آنچه که وی را چامسکی کرده موضع گیری های علمی ایشان در خصوص مسایل اجتماعی است. و یا هنری ژیرو را موضع گیری های اجتماعی وی البته در کنار نظریه های آموزشی اش هنری ژیرو ساخته است. البته ناگفته نماند مثال های اینگونه افراد وطنی هم وجود دارند که از میان آنها می توان به دکتر رنانی و دکتر صادق زیبا کلام اشاره کرد. اما تا زمانی که انجام چنین مسئولیت هایی در میان اساتید دانشگاه همه گیر نشود و به عبارت دیگر مغفول واقع شود، توسعه جامعه هم مغفول خواهد ماند.
@Irandeveloped
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
@SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
✍علیرضا صادقی
از مدت ها پیش همواره این ایده ذهن من را قلقلک می داد که واقعا مسئولیت های اجتماعی اساتید دانشگاه چیست؟ همان طور که می دانید اساتید دانشگاه در همه جای دنیا دو وظیفه عمده و مصوب دارند؛ آموزش و پژوهش.
البته نسبت این دو وظیفه در کشور های مختلف متفاوت است. برخی بیشتر بر پژوهش و برخی دیگر روی آموزش تمرکز دارند که این موضوع نیازمند تدوین نوشته دیگری است.
اما منظور من در این نوشته از نوع مسئولیت های اجتماعی اساتید است. جامعه به اساتید دانشگاه علاوه بر نقش معلمی و پژوهشگری، از آنها انتظار رهبری فکری و انتظار عمل به موقع مدنی اصلاحی دارد. واقعا مسئولیت های اساتید دانشگاه به عنوان نخبگان جامعه در مقابل برخی کچ روی های سیاسی، اجتماعی، قضایی جامعه چیست؟ اجازه بدهید به موضوع مقداری دقیق تر بپردازم. اگر خاطرتان باشد در سال های گذشته، برخی از اقتصاددادنان نسبت به موضوع پرداخت یارانه ها در دولت آقای احمدی نژاد واکنش نشان دادند و بعد از کمتر از سه ماه پیش بینی اقتصاددانان درست از آب درآمد و جامعه دچار تورم دو رقمی سنگین و در عین حال رکود سنگین تر شد. اساتید اقتصاد می توانستند این کار را نکنند. برای این که وظیفه اصلی شان که تدریس و یا احیاناً پژوهش در دانشگاه است، داشتند انجام می دادند. اما با یک حرکت مدنی این کار را کردند. درسته دولت وقت وقعی به این نامه و درخواست نگذاشت اما به هر حال نخبگان دانشگاهی اقتصاد در این خصوص منفعل نبودند و مسئولیت اجتماعی خود را به خوبی انجام دادند. حال سوال اینجاست که چه زمانی اساتید حقوق، علوم سیاسی، جامعه شناسی و ... قرار است مسئولیت های اجتماعی خود را در مقابل کچ روی های جامعه به موقع انجام دهند؟ اجازه بدهید از اساتید حقوق شروع کنم. آیا اساتید حقوق نمی توانند مسئولین بالا رتبه قوه قضائیه را به دانشگاه دعوت کرده و در خصوص برخی رویکردهای نادرست این قوه در خصوص برخی قضایا با آنها صحبت کنند یا دست کم در مورد آن نامه ای ارشادی - اصلاحی به رئیس قوه و یا همکاران رده بالای ایشان بنویسند؟ مثلا در خصوص حصر، مسئولیت اساتید حقوق چیست؟ آیا تدریس دانشگاهی مسئولیت آنها را در این خصوص رفع می کند؟ نمی توانند در یک جلسه ای یا در یک پنلی این موضوع را با حضور افراد ذیربط مورد نقد و بررسی قرار دهند و بلکه بدین طریق بتوان این مساله را به نحوی حل و فصل نمود که باعث افزایش تحمیل هزینه ها برای کشور و مردم نشد؟ در خصوص رشته های دیگر هم همین مساله صادق است. اساتید علوم سیاسی یک جور، جامعه شناسی یک جور دیگر، روان شناسی و علوم تربیتی به گونه دیگر. موضوع کژکارکرد گشت ارشاد و حتی نوع نگاه به موضوع ماهواره ها، مساله مهمی است که اساتید جامعه شناسی و علوم سیاسی می توانند، بدان بپردازند. موضوع توجه به برنامه درسی متمرکز و معایب آن می تواند مورد توجه رشته های تعلیم وتربیت بویژه اساتید برنامه درسی باشد. موضوع ثنویت و دوگانه ها در ایران با موضوع نهادهای موازی و همپوشان، می تواند موضوع اساتید حقوق و علوم سیاسی باشد و ...به نظر می رسد متاسفانه اساتید دانشگاه ها از وظایف و مسئولیت های اجتماعی خود بسیار غافلند.
در پایان می خواهم تجربه خود را از نقش فعال اساتید دانشگاه UBC تقدیم شما بکنم. سال گذشته دولت استانی بریتیش کلمبیا کانادا تصمیم گرفته بود درخصوص مسکن تصمیمی را اتخاذ کند، یکی از استادان مسکن و شهرسازی دانشگاه نامه اعتراضی به وزیر مربوطه نوشت و بقیه اساتید مرتبط نیز از این نامه حمایت کردند. این امر باعث شد وزیر مربوطه به دانشگاه آمد و اساتید اقناعش کردند که اجرای این سیاست بر تورم بیش از پیش مسکن در این استان تاثیر سو خواهد گذاشت که دولت استانی نیز از اجرای این سیاست منصرف شد. آیا از این دست کارها اساتید ما نمی توانند انجام دهند؟ نمونه های دیگری را که در سطح جهات بسیار معروفند، برای اغلب افراد آشنا هستند. چامسکی یک زبان شناس است. اما آنچه که وی را چامسکی کرده موضع گیری های علمی ایشان در خصوص مسایل اجتماعی است. و یا هنری ژیرو را موضع گیری های اجتماعی وی البته در کنار نظریه های آموزشی اش هنری ژیرو ساخته است. البته ناگفته نماند مثال های اینگونه افراد وطنی هم وجود دارند که از میان آنها می توان به دکتر رنانی و دکتر صادق زیبا کلام اشاره کرد. اما تا زمانی که انجام چنین مسئولیت هایی در میان اساتید دانشگاه همه گیر نشود و به عبارت دیگر مغفول واقع شود، توسعه جامعه هم مغفول خواهد ماند.
@Irandeveloped
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
@SOCIAL_SCIENCE
✅کنسرت « #آریانا_سعید»، خواننده زن اهل افغانستان با وجود مخالفت شورای علمای این کشور در شهر کابل برگزار شد و درآمد حاصل از آن به خانواده قربانیان حمله روستای میرزا اولنگ اختصاص یافت.
@SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
فایل صوتی + گزارش[pdf] روزنامۀ «اعتماد» از نشستِ
« #زمان_از_منظر_رهایی» (۱۹ مُرداد ۱۳۹۶)
با حضور « #مراد_فرهادپور» و « #بارانه_عمادیان»
@SocioMedia
👉 @SOCIAL_SCIENCE
« #زمان_از_منظر_رهایی» (۱۹ مُرداد ۱۳۹۶)
با حضور « #مراد_فرهادپور» و « #بارانه_عمادیان»
@SocioMedia
👉 @SOCIAL_SCIENCE
#کارورزی: راهی به سوی #اشتغال یا #استثمار
@SOCIAL_SCIENCE
▪️نیک چاودری
▪️آرام استکی
متن پیش رو ترجمهای است با هدف پرداختن به یکی از مهمترین علل تمایل و امیدواری دانشآموختگان و دانشجویان به شرکت در طرح کارورزی. نیک چاوردی (کسی که به استناد متن بیش از ۵ دوره کارورزی را گذرانده است) در این متنِ کوتاه، سعی بر آن داشته تا مقایسهای بین تصور اسطورهای افراد در انگلستان پیش از ورود به کارورزی و تجربههای واقعگرایانه آنان پس از آن، ارائه دهد. و از خلال این مقایسه به درستی نقدی بر این تصور مبهم و البته امیدوارکننده داشته باشد. امیدی که باعث میشود دولت و حامیان طرح با تکیه بر آن مرز استثمار و امتیاز را بهعمد مبهم و درهمآمیخته نگهدارند تا با امیدوار کردن دانشآموختگان به امتیاز(همچون کسب رزومه و مهارت) سویههای استثمار طرح پشت پرده بماند.
حامیان (طرح) کارورزی ادعا میکنند که با این طرح به کمپانیها فرصت داده میشود تا مرحلهایی مجزا برای ارزیابی نیروی کار خود داشته باشند و فارغالتحصیلان نیز از تجربیات ارزشمندی در حوزههایی بهرهمند میشوند که قبلاً فرصت مواجهه با آن را نداشتند. از سوی دیگر، منتقدان معتقد ند که کارورزی – بهویژه وقتی بدون دستمزد باشد – برای بنگاهها صرفاً راهی ساده و راحت برای استثمار متقاضیان مستاصل جویای شغل در شرایط کسادی بازار است . در واقع آنها فارغالتحصیلان بیکار فقیرتر را با قیمت ارزانتر میخرند.
یک جستجوی سریع آنلاین صدها (طرح) کارورزی تماموقت را نشان میدهد که یا فقط هزینهها را پرداخت میکنند یا در کل هیچگونه پرداختی ندارند. در حال حاضر بعضی از شرکتها حتی از کارورزان برای کارکردن برای خودشان(منظور شرکت است) استفاده میکنند. با توجه به افزایش جمعیت فارغالتحصیلان از ۱۷ درصد در سال ۱۹۹۲ به ۳۸ درصد در ۲۰۱۲، بیم آن میرود که بیارزش شدن چشمگیر مدرک دانشگاهی، کارفرمایان را به سمت اهمیت دادن بیشتر به تجربه و سابقه هدایت کند. اگرچه این الزاماً چیز بدی نیست ولی فارغالتحصیلان را به تن دادن به استانداردهای پایینتری از اشتغال تشویق میکند، که به طور بالقوه فرهنگ رقابت رو به پایین (به وضعیتی گفته میشود که رقابت با هر چه کمترکردن و کاهش هزینههای مربوط به عوامل انجام میشود. این کاهشها میتواند شامل دستمزد کارگر شود یا ذخایر بانکی یا هر عامل تعیین کننده دیگری که کاهشش باعث افزایش سود بنگاه در رقابت شود.) را پرورش میدهد.
مشکل اساسی اینجاست: تعیین مرز امر عادلانه و استثمارگرانه مبهم است. خط انفصال بین آنچه عادلانه و آنچه که استثمارگرانه است، بسیار دشوار به نظر میرسد. این مسئله فوقالعاده ذهنی سلیقهای است /اگرچه ترجیح بر تعیین این مرز است، تعجبی ندارد اگر دولت برای مشخص کردن حدود این مرز (عدالت/استثمار) تلاشی انجام نداده است.
نسخه کامل گزارش در سایت میدان:
https://meidaan.com/archive/41012
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
t.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
@SOCIAL_SCIENCE
▪️نیک چاودری
▪️آرام استکی
متن پیش رو ترجمهای است با هدف پرداختن به یکی از مهمترین علل تمایل و امیدواری دانشآموختگان و دانشجویان به شرکت در طرح کارورزی. نیک چاوردی (کسی که به استناد متن بیش از ۵ دوره کارورزی را گذرانده است) در این متنِ کوتاه، سعی بر آن داشته تا مقایسهای بین تصور اسطورهای افراد در انگلستان پیش از ورود به کارورزی و تجربههای واقعگرایانه آنان پس از آن، ارائه دهد. و از خلال این مقایسه به درستی نقدی بر این تصور مبهم و البته امیدوارکننده داشته باشد. امیدی که باعث میشود دولت و حامیان طرح با تکیه بر آن مرز استثمار و امتیاز را بهعمد مبهم و درهمآمیخته نگهدارند تا با امیدوار کردن دانشآموختگان به امتیاز(همچون کسب رزومه و مهارت) سویههای استثمار طرح پشت پرده بماند.
حامیان (طرح) کارورزی ادعا میکنند که با این طرح به کمپانیها فرصت داده میشود تا مرحلهایی مجزا برای ارزیابی نیروی کار خود داشته باشند و فارغالتحصیلان نیز از تجربیات ارزشمندی در حوزههایی بهرهمند میشوند که قبلاً فرصت مواجهه با آن را نداشتند. از سوی دیگر، منتقدان معتقد ند که کارورزی – بهویژه وقتی بدون دستمزد باشد – برای بنگاهها صرفاً راهی ساده و راحت برای استثمار متقاضیان مستاصل جویای شغل در شرایط کسادی بازار است . در واقع آنها فارغالتحصیلان بیکار فقیرتر را با قیمت ارزانتر میخرند.
یک جستجوی سریع آنلاین صدها (طرح) کارورزی تماموقت را نشان میدهد که یا فقط هزینهها را پرداخت میکنند یا در کل هیچگونه پرداختی ندارند. در حال حاضر بعضی از شرکتها حتی از کارورزان برای کارکردن برای خودشان(منظور شرکت است) استفاده میکنند. با توجه به افزایش جمعیت فارغالتحصیلان از ۱۷ درصد در سال ۱۹۹۲ به ۳۸ درصد در ۲۰۱۲، بیم آن میرود که بیارزش شدن چشمگیر مدرک دانشگاهی، کارفرمایان را به سمت اهمیت دادن بیشتر به تجربه و سابقه هدایت کند. اگرچه این الزاماً چیز بدی نیست ولی فارغالتحصیلان را به تن دادن به استانداردهای پایینتری از اشتغال تشویق میکند، که به طور بالقوه فرهنگ رقابت رو به پایین (به وضعیتی گفته میشود که رقابت با هر چه کمترکردن و کاهش هزینههای مربوط به عوامل انجام میشود. این کاهشها میتواند شامل دستمزد کارگر شود یا ذخایر بانکی یا هر عامل تعیین کننده دیگری که کاهشش باعث افزایش سود بنگاه در رقابت شود.) را پرورش میدهد.
مشکل اساسی اینجاست: تعیین مرز امر عادلانه و استثمارگرانه مبهم است. خط انفصال بین آنچه عادلانه و آنچه که استثمارگرانه است، بسیار دشوار به نظر میرسد. این مسئله فوقالعاده ذهنی سلیقهای است /اگرچه ترجیح بر تعیین این مرز است، تعجبی ندارد اگر دولت برای مشخص کردن حدود این مرز (عدالت/استثمار) تلاشی انجام نداده است.
نسخه کامل گزارش در سایت میدان:
https://meidaan.com/archive/41012
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
t.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
میدان
کارورزی: راهی به سوی اشتغال یا استثمار
طرح «کارورزی» که ذیل «برنامه اشتغال فراگیر» دولت تعریف شدهاست، تیرماه امسال اجرایی شد. یکی از اهداف این طرح، «افزایش قابلیت جذب و اشتغال دانشآموختگان از طریق انتقال مهارت و تجربه در محیط کار برای ورود به بازار کار» عنوان شده است. (بند الف ماده ۲ دستورالعمل…
🔴 #ساختار_سیاسی_ایران از چه مشکلاتی رنج می برد؟
@SOCIAL_SCIENCE
✍ مهران صولتی
در ایران امروز ما وارث ساختارهای معیوب و بجا مانده از یک گذشته تاریخی هستیم. در این مدت اگرچه ساختارهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به دلیل پاره ای فشارهای خارجی، تکنولوژیک، امنیتی و انقلابی محبور به عقب نشینی هایی شده اند ولی به دلیل آنکه با عزمی درونی مبتنی بر یک "خودآگاهی انتقادی" جهت روزآمد شدن با تحولات داخلی و جهانی مواجه نبوده اند همچنان متصلب، شکننده و بازدارنده باقی مانده اند! در این میان اگر چه #ساختار سیاسی نقش پیشران سایر عرصه ها را بر عهده داشته ولی نتوانسته با اصلاح درونی خود سایر ساختارهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را از گرفتارآمدن در بحران های درونی و بیرونی بازدارد. به طور خلاصه امروزه ساختار سیاسی ایران از مشکلاتی رنج می برد که برخی از آنها را می توان به صورت زیر فهرست کرد:
شخصی بودن ساختار سیاسی: #ساختار_سیاسی_ایران به جای اتکا بر رویه ها، همچنان متکی بر اشخاص است. لذا سلیقه ها، تشخیص ها و برداشت های فردی نقش زیادی در تصمیم گیری های کلان ایفا می کنند. به طور مثال نقش آیت ا... جنتی به عنوان دبیر شورای نگهبان در تایید صلاحیت نامزدها یا کلیت یک انتخابات همچنان مهم و بی بدیل است. شخصی شدن ساختار سیاسی ایران نه تنها خروجی تصمیم های آن را موقتی و بی ثبات ساخته بلکه فرایند تصمیم گیری درآن را برای تحلیل گران و نیروهای سیاسی کوتاه مدت و پیش بینی ناپذیر کرده است!
فقدان رابطه پویا و متقابل با جامعه: ساختار سیاسی در ایران باید متاثر از تحولات جهان و جامعه در جهت اصلاح یا جایگزینی مداوم رویکردهای خود حرکت کند، حال آنکه تاکنون بیشتر در راستای کنترل و شکل دادن به جامعه عمل کرده است! بطور مثال این ساختار همچنان بجای هماهنگی با تحولات اطلاعاتی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی ناشی از گسترش فرایند جهانی شدن، بیشتر به دنبال نفی و انکار چنین تغییراتی بوده است!
پیر سالاری نهادینه شده : ساختار سیاسی ایران پس از گذشت چهاردهه از انقلابی رادیکال، همچنان از وجود نوعی پیر سالاری نهادینه شده رنج می برد. چرخش نخبگان در نهادهای قدرت به کندی صورت می گیرد و به علت فقدان فعالیت کارآمد احزاب، کادر سازی برای مسئولیت های سیاسی ابتر و ناقص مانده است. عنصر وفاداری و اعتماد همچنان مهمترین معیار در انتخاب ها به شمار رفته و اهتمام اصلی نظم سیاسی بجای بهبود کیفیت، معطوف به تداوم بقا شده است!
فقدان #اجماع برای تصمیم گیری بهنگام : تجربه چهار دهه گذشته نشان داده است که نظم سیاسی تنها زمانی تصمیمی کلیدی و بزرگ گرفته است که کارد به استخوان رسیده و گزینه دیگری متصور نبوده است! پذیرش قطعنامه ۵۹۸ وتوافق برجام نشان داد که تصمیم های مهم همچنان به صورت دیرهنگام اتخاذ می شوند. شاید گره خوردن برخی از این تصمیم ها با آموزه های دینی یا هویت ملی( حیثیتی شدن موضوع) را بتوان به عنوان عاملی بازدارنده تلقی کرد که می تواند عرصه مانور سیاستمداران ایرانی را بر سر تغییر تصمیم اولیه خود با محدودیت مواجه سازد!
نکته پایانی: از آنجا که بهبود حکمرانی در ایران منوط به اتخاذ" تصمیم هایی سخت" از سوی نظام سیاسی می باشد، چاره اندیشی درباره مشکلات ساختار سیاسی و حرکت به سوی نوعی اجماع کلان بر سر رفع آنها می تواند گام نخست در رفع بسیاری از نارسایی های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تلقی شود.
@solati_mehran
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
t.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
@SOCIAL_SCIENCE
✍ مهران صولتی
در ایران امروز ما وارث ساختارهای معیوب و بجا مانده از یک گذشته تاریخی هستیم. در این مدت اگرچه ساختارهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به دلیل پاره ای فشارهای خارجی، تکنولوژیک، امنیتی و انقلابی محبور به عقب نشینی هایی شده اند ولی به دلیل آنکه با عزمی درونی مبتنی بر یک "خودآگاهی انتقادی" جهت روزآمد شدن با تحولات داخلی و جهانی مواجه نبوده اند همچنان متصلب، شکننده و بازدارنده باقی مانده اند! در این میان اگر چه #ساختار سیاسی نقش پیشران سایر عرصه ها را بر عهده داشته ولی نتوانسته با اصلاح درونی خود سایر ساختارهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را از گرفتارآمدن در بحران های درونی و بیرونی بازدارد. به طور خلاصه امروزه ساختار سیاسی ایران از مشکلاتی رنج می برد که برخی از آنها را می توان به صورت زیر فهرست کرد:
شخصی بودن ساختار سیاسی: #ساختار_سیاسی_ایران به جای اتکا بر رویه ها، همچنان متکی بر اشخاص است. لذا سلیقه ها، تشخیص ها و برداشت های فردی نقش زیادی در تصمیم گیری های کلان ایفا می کنند. به طور مثال نقش آیت ا... جنتی به عنوان دبیر شورای نگهبان در تایید صلاحیت نامزدها یا کلیت یک انتخابات همچنان مهم و بی بدیل است. شخصی شدن ساختار سیاسی ایران نه تنها خروجی تصمیم های آن را موقتی و بی ثبات ساخته بلکه فرایند تصمیم گیری درآن را برای تحلیل گران و نیروهای سیاسی کوتاه مدت و پیش بینی ناپذیر کرده است!
فقدان رابطه پویا و متقابل با جامعه: ساختار سیاسی در ایران باید متاثر از تحولات جهان و جامعه در جهت اصلاح یا جایگزینی مداوم رویکردهای خود حرکت کند، حال آنکه تاکنون بیشتر در راستای کنترل و شکل دادن به جامعه عمل کرده است! بطور مثال این ساختار همچنان بجای هماهنگی با تحولات اطلاعاتی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی ناشی از گسترش فرایند جهانی شدن، بیشتر به دنبال نفی و انکار چنین تغییراتی بوده است!
پیر سالاری نهادینه شده : ساختار سیاسی ایران پس از گذشت چهاردهه از انقلابی رادیکال، همچنان از وجود نوعی پیر سالاری نهادینه شده رنج می برد. چرخش نخبگان در نهادهای قدرت به کندی صورت می گیرد و به علت فقدان فعالیت کارآمد احزاب، کادر سازی برای مسئولیت های سیاسی ابتر و ناقص مانده است. عنصر وفاداری و اعتماد همچنان مهمترین معیار در انتخاب ها به شمار رفته و اهتمام اصلی نظم سیاسی بجای بهبود کیفیت، معطوف به تداوم بقا شده است!
فقدان #اجماع برای تصمیم گیری بهنگام : تجربه چهار دهه گذشته نشان داده است که نظم سیاسی تنها زمانی تصمیمی کلیدی و بزرگ گرفته است که کارد به استخوان رسیده و گزینه دیگری متصور نبوده است! پذیرش قطعنامه ۵۹۸ وتوافق برجام نشان داد که تصمیم های مهم همچنان به صورت دیرهنگام اتخاذ می شوند. شاید گره خوردن برخی از این تصمیم ها با آموزه های دینی یا هویت ملی( حیثیتی شدن موضوع) را بتوان به عنوان عاملی بازدارنده تلقی کرد که می تواند عرصه مانور سیاستمداران ایرانی را بر سر تغییر تصمیم اولیه خود با محدودیت مواجه سازد!
نکته پایانی: از آنجا که بهبود حکمرانی در ایران منوط به اتخاذ" تصمیم هایی سخت" از سوی نظام سیاسی می باشد، چاره اندیشی درباره مشکلات ساختار سیاسی و حرکت به سوی نوعی اجماع کلان بر سر رفع آنها می تواند گام نخست در رفع بسیاری از نارسایی های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تلقی شود.
@solati_mehran
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
t.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬 « #سرسره_با_مرگ»؛ روایتی از رنج کولبران کردستان، «اورامانتخت» در مرز ایران و عراق.
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
t.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
t.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
Forwarded from عکس نگار
✍فرهاد قنبری
@SOCIAL_SCIENCE
نقاشی کودکانه و مضحک ترامپ بیش از صد میلیون تومان و آخرین آدامس جویده شده آلکس فرگوسن در حین بازی منچستر یونایتد بیش از پونصد میلیون تومان در حراج به فروش می رود.
در جهان امروز که بیش از دویست سال از عصر روشنگری سپری شده و بسیاری جهان مدرن را جهان افسون زدایی شده و عقلانی توصیف می کنند چنین رفتارهایی نشان از چیست؟
هر اسطوره ای نشانه های معنایی خاص خود را تولید می کند.
دونالد ترامپ (اسطوره قدرت و ثروت، فرگوسن(اسطوره قهرمانی و موفقیت،استیون جرارد(اسطوره لیورپول) (فرانچسکو توتی اسطوره رم) و بسیاری دیگر از این قهرمانان ورزشی و هالیودی و موسیقی پاپ و سیاست و امثالهم اساطیر پوشالی هستند که در دل رسانه ها ساخته و پرداخته می شوند.
کسی که نقاشی مضحک ترامپ را میخرد در واقع یک نشانه را می خرد. نشانه ای که با قدرت، ثروت و شهرت در هم آمیخته است. آدامس جویده شده فرگوسن دیگر یک دال با مدلول ثابت آدامس نیست که روزانه میلیون ها نفر جویده و کنار می اندازند بلکه نشانه ای است که دارنده آن در نگاه به آن حس جاه طلبی، پیروزی و قهرمانی و خود را ارضا می کند.
بر اساس چنین منطقی است که پیراهن عرق کرده یک فوتبالیست یا دست کش های قهرمان بوکس جهان با قیمت های گزافی به فروش می رسد. خریدار این دست کش ها با داشتن آنه دست کش ها خود را شریک و در کنار قهرمان بوکس جهان می بیند و حس قدرت و برتری طلبی خود را ارضا می کند. در عرصه هنری نیز چنین است. اگر فردی برای خرید یک تابلوی سالوادور دالی میلیاردها تومن پول پرداخت می کند نه صرفا یک تابلوی نقاشی بلکه قسمتی از هنر دالی را خریداری می کند. این تابلوی نصب شده بر خانه او صرفا یک تابلو زیبا نیست بلکه نشانه ای است که صاحب آن تابلو را هنر شناس، هنر دوست، هنرمند و دارای درک هنری بالا توصیف می کند.
@kharmagaas
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
t.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
@SOCIAL_SCIENCE
نقاشی کودکانه و مضحک ترامپ بیش از صد میلیون تومان و آخرین آدامس جویده شده آلکس فرگوسن در حین بازی منچستر یونایتد بیش از پونصد میلیون تومان در حراج به فروش می رود.
در جهان امروز که بیش از دویست سال از عصر روشنگری سپری شده و بسیاری جهان مدرن را جهان افسون زدایی شده و عقلانی توصیف می کنند چنین رفتارهایی نشان از چیست؟
هر اسطوره ای نشانه های معنایی خاص خود را تولید می کند.
دونالد ترامپ (اسطوره قدرت و ثروت، فرگوسن(اسطوره قهرمانی و موفقیت،استیون جرارد(اسطوره لیورپول) (فرانچسکو توتی اسطوره رم) و بسیاری دیگر از این قهرمانان ورزشی و هالیودی و موسیقی پاپ و سیاست و امثالهم اساطیر پوشالی هستند که در دل رسانه ها ساخته و پرداخته می شوند.
کسی که نقاشی مضحک ترامپ را میخرد در واقع یک نشانه را می خرد. نشانه ای که با قدرت، ثروت و شهرت در هم آمیخته است. آدامس جویده شده فرگوسن دیگر یک دال با مدلول ثابت آدامس نیست که روزانه میلیون ها نفر جویده و کنار می اندازند بلکه نشانه ای است که دارنده آن در نگاه به آن حس جاه طلبی، پیروزی و قهرمانی و خود را ارضا می کند.
بر اساس چنین منطقی است که پیراهن عرق کرده یک فوتبالیست یا دست کش های قهرمان بوکس جهان با قیمت های گزافی به فروش می رسد. خریدار این دست کش ها با داشتن آنه دست کش ها خود را شریک و در کنار قهرمان بوکس جهان می بیند و حس قدرت و برتری طلبی خود را ارضا می کند. در عرصه هنری نیز چنین است. اگر فردی برای خرید یک تابلوی سالوادور دالی میلیاردها تومن پول پرداخت می کند نه صرفا یک تابلوی نقاشی بلکه قسمتی از هنر دالی را خریداری می کند. این تابلوی نصب شده بر خانه او صرفا یک تابلو زیبا نیست بلکه نشانه ای است که صاحب آن تابلو را هنر شناس، هنر دوست، هنرمند و دارای درک هنری بالا توصیف می کند.
@kharmagaas
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
t.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
به پسرم گفتم: "نیازی نیست جزء ۳ شاگرد برتر کلاس باشد. شاگرد متوسط بودن خوب است! زیرا فقط شاگردان متوسط وقت خالی دارند تا مهارت های دیگر هم بیاموزند"
#جک_ما موسس علی بابا
@SOCIAL_SCIENCE
#جک_ما موسس علی بابا
@SOCIAL_SCIENCE
⚫️ سرباز: ما برای چه میجنگیم؟
فرمانده: برای خاکمون
سرباز: یعنی این خاک مال منه؟
فرمانده: بله
سرباز: پس چرا پدرم وقتی مُرد برای یک متر قبر پول دادیم؟
@SOCIAL_SCIENCE
فرمانده: برای خاکمون
سرباز: یعنی این خاک مال منه؟
فرمانده: بله
سرباز: پس چرا پدرم وقتی مُرد برای یک متر قبر پول دادیم؟
@SOCIAL_SCIENCE
🔴سرباززدن از #آموزش_رفتارهای_جنسی به بهانه #محدودیتهای_فرهنگی
@SOCIAL_SCIENCE
قائم مقام وزیر بهداشت گفته با اینکه آموزش درباره بیماریها و عواقب رفتارهای جنسی پرخطر میتواند به کاهش شرایط انتقال بیماری جنسی کمک کند اما در این راه محدودیتهای فرهنگی و نظرات متفاوت وجود دارد.
به گفته ایرج حریرچی، اگر بخواهیم در حوزه رفتار جنسی حتی در سنین جوانی آموزش داشته باشیم، ممکن است افرادی مخالف باشند و بگویند، آموزش در این زمینه تبلیغ یا شیوع رفتار جنسی است.
به گفته او برخی افراد به واسطه مصرف مواد روانگردان و آسیبهای اجتماعی مانند فقر به رفتارهای پرخطر جنسی روی میآورند.
لزوم آموزش جنسی و شیوههای درست بکارگیری از وسایل پیشگیری مانند کاندوم سالها است که موضوع اختلاف بین فعالان مدنی و دولتها است. محافظهکاران اغلب مانع از آموزش رفتارهای جنسی به صورت فراگیر میشوند و به نظر میرسد عزمی هم برای مقابله با آنها در دولتها وجود ندارد. همه اینها در حالی است که به گفته رئیس اداره ایدز وزارت بهداشت انتقال بیماری #ایدز از طریق رابطه جنسی در کشور در حال افزایش است و ۱۹درصد مبتلایان به ایدز از راه #آمیزش_جنسی مبتلا شدهاند. رئیس مرکز تحقیقات هم گفته این بیماری در ایران به مرحله اپیدمی رسیده است.
منبع: ایلنا به نقل از میدان
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
@SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
قائم مقام وزیر بهداشت گفته با اینکه آموزش درباره بیماریها و عواقب رفتارهای جنسی پرخطر میتواند به کاهش شرایط انتقال بیماری جنسی کمک کند اما در این راه محدودیتهای فرهنگی و نظرات متفاوت وجود دارد.
به گفته ایرج حریرچی، اگر بخواهیم در حوزه رفتار جنسی حتی در سنین جوانی آموزش داشته باشیم، ممکن است افرادی مخالف باشند و بگویند، آموزش در این زمینه تبلیغ یا شیوع رفتار جنسی است.
به گفته او برخی افراد به واسطه مصرف مواد روانگردان و آسیبهای اجتماعی مانند فقر به رفتارهای پرخطر جنسی روی میآورند.
لزوم آموزش جنسی و شیوههای درست بکارگیری از وسایل پیشگیری مانند کاندوم سالها است که موضوع اختلاف بین فعالان مدنی و دولتها است. محافظهکاران اغلب مانع از آموزش رفتارهای جنسی به صورت فراگیر میشوند و به نظر میرسد عزمی هم برای مقابله با آنها در دولتها وجود ندارد. همه اینها در حالی است که به گفته رئیس اداره ایدز وزارت بهداشت انتقال بیماری #ایدز از طریق رابطه جنسی در کشور در حال افزایش است و ۱۹درصد مبتلایان به ایدز از راه #آمیزش_جنسی مبتلا شدهاند. رئیس مرکز تحقیقات هم گفته این بیماری در ایران به مرحله اپیدمی رسیده است.
منبع: ایلنا به نقل از میدان
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
@SOCIAL_SCIENCE
⭕️استعلام برای خلافی خودرو و #ازدواج_قبلی_زنان
@SOCIAL_SCIENCE
✍ #محمدامین_قانعی_راد
اخیراً طرح عدم ثبت طلاق در شناسنامۀ زنان مطلقه در دولت و مجلس به بحث گذاشته شده است. در طرح مزبور نوعی نگاه مردسالارانه نهفته است وبه نظر می رسد این تصمیم بخشی از مردان برای زنان است؛ این طرح می خواهد این نگاه را به زنان القا کند که مهم نیست طلاق بگیرند و ما با فراهم کردن زمینه ازدواج مجدد برایشان میکوشیم تا راحتتر ازدواج کنند و حتی با حذف این عنوان از شناسنامه دچار استرس نشوند. این در حالی است که این طرح با تبعیض جنسیتی که در دل خود دارد، به جای اینکه فکر زنان باشد از یک سو زنان را برای مردان دسترس پذیر تر می کند و از سوی دیگر بی اعتمادی نسبت به زنان را گسترش می دهد و بدین ترتیب آنان را برای یک عمر دچار فشار روانی و عدم اعتماد به نفس می کند.
به نظر می رسد این طرح به دلیل تکرار واقعه طلاق در جامعه مطرح شده باشد.تکرار یک پدیده آن را عادی می سازد و آن را از یک پدیدۀ تاریخ بیوگرافی به «ناتاریخ» تبدیل می کند. در نگاه جمعیت شناسان، ضروری است تا پدیدههایی مثل تولد، مرگ، ازدواج و طلاق به دلیل اینکه وقایع حیاتی هستند در شناسنامه ثبت شوند. وقایع حیاتی به این دلیل که با تاریخچه زندگی فردی در ارتباط هستند،اهمیت زیادی دارند و بنابراین از نظر جامعه شناختی نیز مهم تلقی میشوند. این طرح گرچه می خواهد نشاندهد که گویا پدیده طلاق چندان مهم نیست ولی آن را به راز مگو و تاریخ پنهان تبدیل می کند.
برخی از زنان مطلقه ممکن است به گمان تسهیل ازدواج خود در آینده از این طرح استقبال کنند؛ این طرح حتی ممکن است تصمیم گیری شان در خصوص طلاق را تسهیل کند ولی آنان در هنگام ازدواج مجدد با بی اعتمادی همسر تازه خود مواجه خواهند شد. وقتی ازدواج در شناسنامه زن ثبت شده است و او طلاق بگیرد و این طلاق ثبت نشود و حالا او بخواهد دوباره ازدواج کند،آیا همسر جدیدش از ازدواج پیشین اومطلع نخواهد شد؟ ازدواج و طلاق همواره در کنار یکدیگر مفهوم دارند و باید در کنار هم مورد توجه قرار گیرند. اگر قرار است براساس قوانین مدنی یکی از این دو پدیده ثبت نشود، باید نسبت به دیگری نیز چنین نگاهی اعمال شود.
گفته شده است که مردان برای اطمینان خاطر می توانند در خصوص سابقه ازدواج و طلاق قبلی زن مورد نظر خود از مراجع رسمی استعلام بگیرند. آدم یاد استعلام خلافی خودرو می افتد. مگر ازدواج و طلاق قبلی خلافی ماشین است که باید استعلام گرفت؟ در هنگام خرید و فروش خودرو فرض بر این است که هر ماشینی خلاف دارد مگر این که خلافش ثابت شود.آیا در هر ازدواج جدید نیز این بی اعتمادی بازاری باید وجود داشته باشد و لزوماً با استعلام مرتفع شود؟ آیا استعلام گرفتن به تحقیر زنان منجر نمی شود؟
عدم ثبت طلاق در شناسنامه زن مطلقه، کمکی به کاهش آسیبهای روانی طلاق نخواهد کرد. تبعات روانی طلاق صرفا محدود به ثبت این واژه در شناسنامه نیست بلکه از خشونت های زبانی و روانی اولیه تا حضور در دادگاهها و صدور حکم و سپس حضور در دفترخانهها و انجام طلاق را نیز در بر می گیرد. شکل گرفتن «فضای استعلامی» نیز با ایجاد فضای بیاعتمادی بین طرفین و به وجود آمدن استرسهای مضاعف برای زنان بر شدت افسردگی ها خواهد افزود.
در جامعه ما پدیدۀ طلاق به دلائل متعدد به امری عادی و متعارف تبدیل می شود و در این شرایط نباید به اقداماتی دست زد که موجب فروریختن بیشتر قبح اجتماعی طلاق شود. این گونه طرح ها ظاهراً می خواهند طلاق را برای زنان به پدیدهای ساده تر، دارای اضطراب کمتر تبدیل کنند که نشانهای از خود بر جای نمیگذارد، ولی در عمل با قبح زدایی از طلاق زمینۀ افزایش بیشتر آن را فراهم می کنند. حالا بعد از تحقق «ازدواج آسان» که برخلاف انتظار مسئولین به کاهش ازدواج منجر شد دنبال «طلاق آسان» هستند که این بار به افزایش طلاق منجر خواهد شد.ضمناً بر خلاف اهداف اعلام شده، عدم ثبت طلاق در شناسنامه در پیوند با تلاش احتمالی زن مطلقه برای پنهان داشتن ازدواج قبلی اش و از طریق گسترش بی اعتمادی های- بسیار محتمل- در بین مردان، یک نوع تنش روانی پایدار در زنان ایجاد می کند که معلوم نیست چه زمانی بتوانند خود را از آن خلاص سازند.
@MAminGhaneirad
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
@SOCIAL_SCIENCE
@SOCIAL_SCIENCE
✍ #محمدامین_قانعی_راد
اخیراً طرح عدم ثبت طلاق در شناسنامۀ زنان مطلقه در دولت و مجلس به بحث گذاشته شده است. در طرح مزبور نوعی نگاه مردسالارانه نهفته است وبه نظر می رسد این تصمیم بخشی از مردان برای زنان است؛ این طرح می خواهد این نگاه را به زنان القا کند که مهم نیست طلاق بگیرند و ما با فراهم کردن زمینه ازدواج مجدد برایشان میکوشیم تا راحتتر ازدواج کنند و حتی با حذف این عنوان از شناسنامه دچار استرس نشوند. این در حالی است که این طرح با تبعیض جنسیتی که در دل خود دارد، به جای اینکه فکر زنان باشد از یک سو زنان را برای مردان دسترس پذیر تر می کند و از سوی دیگر بی اعتمادی نسبت به زنان را گسترش می دهد و بدین ترتیب آنان را برای یک عمر دچار فشار روانی و عدم اعتماد به نفس می کند.
به نظر می رسد این طرح به دلیل تکرار واقعه طلاق در جامعه مطرح شده باشد.تکرار یک پدیده آن را عادی می سازد و آن را از یک پدیدۀ تاریخ بیوگرافی به «ناتاریخ» تبدیل می کند. در نگاه جمعیت شناسان، ضروری است تا پدیدههایی مثل تولد، مرگ، ازدواج و طلاق به دلیل اینکه وقایع حیاتی هستند در شناسنامه ثبت شوند. وقایع حیاتی به این دلیل که با تاریخچه زندگی فردی در ارتباط هستند،اهمیت زیادی دارند و بنابراین از نظر جامعه شناختی نیز مهم تلقی میشوند. این طرح گرچه می خواهد نشاندهد که گویا پدیده طلاق چندان مهم نیست ولی آن را به راز مگو و تاریخ پنهان تبدیل می کند.
برخی از زنان مطلقه ممکن است به گمان تسهیل ازدواج خود در آینده از این طرح استقبال کنند؛ این طرح حتی ممکن است تصمیم گیری شان در خصوص طلاق را تسهیل کند ولی آنان در هنگام ازدواج مجدد با بی اعتمادی همسر تازه خود مواجه خواهند شد. وقتی ازدواج در شناسنامه زن ثبت شده است و او طلاق بگیرد و این طلاق ثبت نشود و حالا او بخواهد دوباره ازدواج کند،آیا همسر جدیدش از ازدواج پیشین اومطلع نخواهد شد؟ ازدواج و طلاق همواره در کنار یکدیگر مفهوم دارند و باید در کنار هم مورد توجه قرار گیرند. اگر قرار است براساس قوانین مدنی یکی از این دو پدیده ثبت نشود، باید نسبت به دیگری نیز چنین نگاهی اعمال شود.
گفته شده است که مردان برای اطمینان خاطر می توانند در خصوص سابقه ازدواج و طلاق قبلی زن مورد نظر خود از مراجع رسمی استعلام بگیرند. آدم یاد استعلام خلافی خودرو می افتد. مگر ازدواج و طلاق قبلی خلافی ماشین است که باید استعلام گرفت؟ در هنگام خرید و فروش خودرو فرض بر این است که هر ماشینی خلاف دارد مگر این که خلافش ثابت شود.آیا در هر ازدواج جدید نیز این بی اعتمادی بازاری باید وجود داشته باشد و لزوماً با استعلام مرتفع شود؟ آیا استعلام گرفتن به تحقیر زنان منجر نمی شود؟
عدم ثبت طلاق در شناسنامه زن مطلقه، کمکی به کاهش آسیبهای روانی طلاق نخواهد کرد. تبعات روانی طلاق صرفا محدود به ثبت این واژه در شناسنامه نیست بلکه از خشونت های زبانی و روانی اولیه تا حضور در دادگاهها و صدور حکم و سپس حضور در دفترخانهها و انجام طلاق را نیز در بر می گیرد. شکل گرفتن «فضای استعلامی» نیز با ایجاد فضای بیاعتمادی بین طرفین و به وجود آمدن استرسهای مضاعف برای زنان بر شدت افسردگی ها خواهد افزود.
در جامعه ما پدیدۀ طلاق به دلائل متعدد به امری عادی و متعارف تبدیل می شود و در این شرایط نباید به اقداماتی دست زد که موجب فروریختن بیشتر قبح اجتماعی طلاق شود. این گونه طرح ها ظاهراً می خواهند طلاق را برای زنان به پدیدهای ساده تر، دارای اضطراب کمتر تبدیل کنند که نشانهای از خود بر جای نمیگذارد، ولی در عمل با قبح زدایی از طلاق زمینۀ افزایش بیشتر آن را فراهم می کنند. حالا بعد از تحقق «ازدواج آسان» که برخلاف انتظار مسئولین به کاهش ازدواج منجر شد دنبال «طلاق آسان» هستند که این بار به افزایش طلاق منجر خواهد شد.ضمناً بر خلاف اهداف اعلام شده، عدم ثبت طلاق در شناسنامه در پیوند با تلاش احتمالی زن مطلقه برای پنهان داشتن ازدواج قبلی اش و از طریق گسترش بی اعتمادی های- بسیار محتمل- در بین مردان، یک نوع تنش روانی پایدار در زنان ایجاد می کند که معلوم نیست چه زمانی بتوانند خود را از آن خلاص سازند.
@MAminGhaneirad
👥علوم اجتماعی، مسائل روز👥
@SOCIAL_SCIENCE
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬 #سعید_امیر_ارجمند استاد جامعهشناسی دانشگاه ایالتی نیویورک در کمتر از چهار دقیقه توضیح میدهد که #علم_جامعه_شناسی چیست؟
#جامعه_شناسی_تطبیقی
@SOCIAL_SCIENCE
#جامعه_شناسی_تطبیقی
@SOCIAL_SCIENCE