Forwarded from جامعه و فرهنگ
اجتماعي شدن. ( socialization )
قسمت اول
بلومر فرايند اجتماعي شدن را با شش ميانحي يا واسطه ممكن مي داند.
به عبارت ديگر شش ميانحي به اجتماعي شدن افراد كمك مي كند:
١ - والدين و خانواده:
نه تنها پدر و مادر بلكه تمام كساني كه در پرورش أوليه ي كودك نقش دارند را در بر مي گيرد. مانند پدربزرگ، مادربزرگ، پدرخوانده، مادرخوانده، مؤسسات شبانه روزي و پرورشگاه ها و .....
٢ - ديگري مهم:
شامل خويشاونداني است كه در رفت و آدم با كودك قرار دارند و بر كودك اثر تربيتي دارند. مانند عمو يا خاله.
٣ - گروه همالان:
كساني كه بنا به سليقه ها و عادات و تعلقات شخصيتي و فكري دور هم جمع مي شوند.
٤ - مدارس و سازمان هاي رسمي:
معلم و شاگرداني كه شخصيت متفاوتي دارند، مي توانند به عنوان الگو در شيوه ي رفتار و كنش ديگر شاگردان مؤثر باشند.
٥ - مجامع عمومي:
مانند پارك ها، شهر بازي و مكان هايي كه مردم دور هم جمع مي شوند و أوقات فراغت خود را مي گذرانند. مانند كافي نت ها يا چت اينترنتي و گروه هاي تلگرامي و .......
٦ - رسانه ها و ارتباط جمعي:
اين ها از عوامل بسيار مهم هستند كه بيشترين تأثير رامي گذارند. علت اين تأثير ريژگي آنهاست. فيلم هاي سينمائي و فيلم هاي كارتوني بيشترين ارتباط و تأثير را بر بيننده مي گذارند.
اين شش ميانجي، كانال هايي هستند كه ميتوانند حصول و وصول معناي مشترك را براي مردم راحت تر كنند و برگشت آنها را نيز آسان تر سازد.
به عبارت ديگر از اين كانال ها اطلاعات بيرون مي روند و به افراد انتقال مي يابند و موحب همانندي و
جا افتادن آنها در جامعه مي شوند و سپس به جامعه بر مي گردند و موحب تحكيم باورهاي أساسي معاني و تفاسير مشترك گروهي مي شوند.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk
قسمت اول
بلومر فرايند اجتماعي شدن را با شش ميانحي يا واسطه ممكن مي داند.
به عبارت ديگر شش ميانحي به اجتماعي شدن افراد كمك مي كند:
١ - والدين و خانواده:
نه تنها پدر و مادر بلكه تمام كساني كه در پرورش أوليه ي كودك نقش دارند را در بر مي گيرد. مانند پدربزرگ، مادربزرگ، پدرخوانده، مادرخوانده، مؤسسات شبانه روزي و پرورشگاه ها و .....
٢ - ديگري مهم:
شامل خويشاونداني است كه در رفت و آدم با كودك قرار دارند و بر كودك اثر تربيتي دارند. مانند عمو يا خاله.
٣ - گروه همالان:
كساني كه بنا به سليقه ها و عادات و تعلقات شخصيتي و فكري دور هم جمع مي شوند.
٤ - مدارس و سازمان هاي رسمي:
معلم و شاگرداني كه شخصيت متفاوتي دارند، مي توانند به عنوان الگو در شيوه ي رفتار و كنش ديگر شاگردان مؤثر باشند.
٥ - مجامع عمومي:
مانند پارك ها، شهر بازي و مكان هايي كه مردم دور هم جمع مي شوند و أوقات فراغت خود را مي گذرانند. مانند كافي نت ها يا چت اينترنتي و گروه هاي تلگرامي و .......
٦ - رسانه ها و ارتباط جمعي:
اين ها از عوامل بسيار مهم هستند كه بيشترين تأثير رامي گذارند. علت اين تأثير ريژگي آنهاست. فيلم هاي سينمائي و فيلم هاي كارتوني بيشترين ارتباط و تأثير را بر بيننده مي گذارند.
اين شش ميانجي، كانال هايي هستند كه ميتوانند حصول و وصول معناي مشترك را براي مردم راحت تر كنند و برگشت آنها را نيز آسان تر سازد.
به عبارت ديگر از اين كانال ها اطلاعات بيرون مي روند و به افراد انتقال مي يابند و موحب همانندي و
جا افتادن آنها در جامعه مي شوند و سپس به جامعه بر مي گردند و موحب تحكيم باورهاي أساسي معاني و تفاسير مشترك گروهي مي شوند.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk
Forwarded from جامعه و فرهنگ
اجتماعی شدن یا جامعه پذیری (Socialization):
قسمت دوم:
اجتماعی شدن:
مفهومی است که به توصیف و تبیین چگونگی رفتارهایی می پردازد که فرد را قادر می سازد تا با فرهنگ جامعه خودش سازش یابد. در واقع، جامعه پذیری «فرآیندی است که بر اساس آن، فرد به اکتساب قوانین، رفتار و نظام باورها و بازخوردهای جامعه یا گروه مشخصی دست می یابد تا بتواند در درون آن جامعه زندگی کند» در جامعه پذیری، جامعه به القای ارزش ها و هنجارهای خویش به افراد نائل می آید (منطقی، 1383: 58). از طریق اجتماعی شدن، فرد شیوه های زندگی جامعه خود را فرا می گیرد؛ شخصیتی کسب می کند و آمادگی رفتار به عنوان عضوی از یک جامعه را پیدا می کند. او یاد می گیرد خودش را با سیستم جدید انطباق داده و رفتاری مطابق با انتظارهای جامعه انجام دهد (معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم، 1383: 100)
انسان در فرآیند جامعه پذیری است که از طریق کنش های متقابل اجتماعی، شیوه راه رفتن و گفتن را می آموزد و به تدریج به کسب تجربه های مختلف می پردازد.
در این میان، جامعه نه تنها برای بقای خود، افراد جامعه را به شیوه های گوناگون آموزش می دهد تا آنها نمادها، الگوها، ارزش ها و هنجارهای اجتماعی را در روابط متقابل خود به کار بگیرند، بلکه در تلاش است تا با دگرگونی هایی که در نظام اجتماعی و ترکیب افراد جامعه به علت مرگ و میر، زاد و ولد و مهاجرت رخ می دهد، به خودسازی و نوسازی خویش بپردازد تا از این طریق، درونی شدن عناصر اجتماعی در افراد جامعه امکان پذیر شود. برای اینکه جامعه دارای انسجام و دوامی معقول باشد، باید دارای اجماع و وفاق کافی باشد. انسجام و دوام بیشتر جامعه بستگی به میزان جامعه پذیری افراد دارد. اگر جامعه عناصر اجتماعی و فرهنگی خود را در مسیر خواسته های اجتماعی - اقتصادی افراد جامعه قرار دهد و با نیازهای آنها هم گامی کند، آموزش و جامعه پذیری افراد به سهولت انجام می شود. در غیر این صورت، ناسازگاری ها و ناکامی ها بروز خواهند کرد.
به طور کلی، روند اجتماعی شدن، چنین مطرح می کند که بین شخص و جامعه نه تنها تضاد و جدایی نیست، بلکه تداوم و تداخل وجود دارد و مجازات ها بخشی از روند اجتماعی شدن هستند. به این شکل که عوامل اجتماعی کردن برای آنکه بر درونی کردن هنجارها تأکید کنند، از مجازات ها استفاده می کنند. به عبارت دیگر، آثار اجتماعی شدن با تأکید بر مجازات ها گسترش و دوام می یابد و اجتماعی شدن باعث می شود تا نقش ها و مجازات ها بخش جدایی ناپذیری از شخصیت فرد شوند؛ به نحوی که ارتباط رفتار با هنجارها نه تنها پذیرفته شود، بلکه به وسیله خود فرد جست و جو شود.
هولینگ شید (Holling Shead) سه اصل اولیه را در اجتماعی شدن هر فرد به شرح زیر اعلام کرده است:
1- فرد، رفتار اجتماعی را در ایجاد رابطه و تأثیرپذیری از دیگران در اجتماع یاد می گیرد.
2- فرهنگی که فرد در آن به دنیا آمده و بزرگ می شود، مشخص می کند که او چه کاری باید فراگیرد و چه عملی از خود نشان دهد.
3- تکامل فراگیری و آموزش پذیری فرد در جامعه زمانی محقق می شود که وی بتواند به طور مؤثر در اجتماعی شدن و نقش پذیرفتن در گروه ایفای نقش کند.
جریان اجتماعی شدن فرد را باید از دو بُعد بررسی کرد. بعد فردی و بعد اجتماعی. بُعد فردی اجتماعی شدن عبارت است از: فرآیند یادگیری که از طریق آن، فرد هویت اجتماعی خود را پیدا می کند و نحوه زندگی در جمع را فرا می گیرد و بُعد اجتماعی آن نیز فرآیندی است که جامعه از طریق آن به آموزش اعضای خود به تنظیم امور اجتماعی و تداوم زندگی اجتماعی می پردازد (سیف الهی، 1386: 128). البته جامعه پذیری موقعی مطرح می شود که اِشکال در تعامل اجتماعی وجود داشته باشد. وقتی صحبت از این مفهوم و دیگر مسائل اجتماعی می شود، لازم است به مسائل زیستی، انسان شناسی، روان شناسی و گروه های مشکل دار نیز توجه شود. به هر حال همه اینها یک تفکر و بینش درمانی را می طلبد. بررسی این مسائل می تواند به شناخت عوامل بیماری زا و همه گیر اجتماعی کمک کند؛ چرا که این پدیده ها خود به خود می توانند به صورت گسترده همه حوزه ها را درگیرند (ربانی، 1383: 67). بنابراین فرد جامعه پذیر کسی است که بر اثر هم نوا شدن با هنجارهای گروهی، وظایف گروهی را پذیرفته و راه های همکاری را شناخته و به این ترتیب دارای رفتارهای گروه پسند شده است. جریان جامعه پذیری به دو صورت پیش می رود. یعنی گاهی اوقات گروه عمداً به جامعه پذیر کردن فرد می پردازد، مانند زمانی که خانواده و مدرسه آگاهانه هنجارهای زندگی گروهی را به کودک آموزش می دهند و گاهی نیز زندگی گروهی، خود به خود فرد را جامعه پذیر می کند. مثل وقتی که رفتار پدران و مادران بی آنکه خود آنها متوجه باشند سرمشق کودکان قرار می گیرد.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk
قسمت دوم:
اجتماعی شدن:
مفهومی است که به توصیف و تبیین چگونگی رفتارهایی می پردازد که فرد را قادر می سازد تا با فرهنگ جامعه خودش سازش یابد. در واقع، جامعه پذیری «فرآیندی است که بر اساس آن، فرد به اکتساب قوانین، رفتار و نظام باورها و بازخوردهای جامعه یا گروه مشخصی دست می یابد تا بتواند در درون آن جامعه زندگی کند» در جامعه پذیری، جامعه به القای ارزش ها و هنجارهای خویش به افراد نائل می آید (منطقی، 1383: 58). از طریق اجتماعی شدن، فرد شیوه های زندگی جامعه خود را فرا می گیرد؛ شخصیتی کسب می کند و آمادگی رفتار به عنوان عضوی از یک جامعه را پیدا می کند. او یاد می گیرد خودش را با سیستم جدید انطباق داده و رفتاری مطابق با انتظارهای جامعه انجام دهد (معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم، 1383: 100)
انسان در فرآیند جامعه پذیری است که از طریق کنش های متقابل اجتماعی، شیوه راه رفتن و گفتن را می آموزد و به تدریج به کسب تجربه های مختلف می پردازد.
در این میان، جامعه نه تنها برای بقای خود، افراد جامعه را به شیوه های گوناگون آموزش می دهد تا آنها نمادها، الگوها، ارزش ها و هنجارهای اجتماعی را در روابط متقابل خود به کار بگیرند، بلکه در تلاش است تا با دگرگونی هایی که در نظام اجتماعی و ترکیب افراد جامعه به علت مرگ و میر، زاد و ولد و مهاجرت رخ می دهد، به خودسازی و نوسازی خویش بپردازد تا از این طریق، درونی شدن عناصر اجتماعی در افراد جامعه امکان پذیر شود. برای اینکه جامعه دارای انسجام و دوامی معقول باشد، باید دارای اجماع و وفاق کافی باشد. انسجام و دوام بیشتر جامعه بستگی به میزان جامعه پذیری افراد دارد. اگر جامعه عناصر اجتماعی و فرهنگی خود را در مسیر خواسته های اجتماعی - اقتصادی افراد جامعه قرار دهد و با نیازهای آنها هم گامی کند، آموزش و جامعه پذیری افراد به سهولت انجام می شود. در غیر این صورت، ناسازگاری ها و ناکامی ها بروز خواهند کرد.
به طور کلی، روند اجتماعی شدن، چنین مطرح می کند که بین شخص و جامعه نه تنها تضاد و جدایی نیست، بلکه تداوم و تداخل وجود دارد و مجازات ها بخشی از روند اجتماعی شدن هستند. به این شکل که عوامل اجتماعی کردن برای آنکه بر درونی کردن هنجارها تأکید کنند، از مجازات ها استفاده می کنند. به عبارت دیگر، آثار اجتماعی شدن با تأکید بر مجازات ها گسترش و دوام می یابد و اجتماعی شدن باعث می شود تا نقش ها و مجازات ها بخش جدایی ناپذیری از شخصیت فرد شوند؛ به نحوی که ارتباط رفتار با هنجارها نه تنها پذیرفته شود، بلکه به وسیله خود فرد جست و جو شود.
هولینگ شید (Holling Shead) سه اصل اولیه را در اجتماعی شدن هر فرد به شرح زیر اعلام کرده است:
1- فرد، رفتار اجتماعی را در ایجاد رابطه و تأثیرپذیری از دیگران در اجتماع یاد می گیرد.
2- فرهنگی که فرد در آن به دنیا آمده و بزرگ می شود، مشخص می کند که او چه کاری باید فراگیرد و چه عملی از خود نشان دهد.
3- تکامل فراگیری و آموزش پذیری فرد در جامعه زمانی محقق می شود که وی بتواند به طور مؤثر در اجتماعی شدن و نقش پذیرفتن در گروه ایفای نقش کند.
جریان اجتماعی شدن فرد را باید از دو بُعد بررسی کرد. بعد فردی و بعد اجتماعی. بُعد فردی اجتماعی شدن عبارت است از: فرآیند یادگیری که از طریق آن، فرد هویت اجتماعی خود را پیدا می کند و نحوه زندگی در جمع را فرا می گیرد و بُعد اجتماعی آن نیز فرآیندی است که جامعه از طریق آن به آموزش اعضای خود به تنظیم امور اجتماعی و تداوم زندگی اجتماعی می پردازد (سیف الهی، 1386: 128). البته جامعه پذیری موقعی مطرح می شود که اِشکال در تعامل اجتماعی وجود داشته باشد. وقتی صحبت از این مفهوم و دیگر مسائل اجتماعی می شود، لازم است به مسائل زیستی، انسان شناسی، روان شناسی و گروه های مشکل دار نیز توجه شود. به هر حال همه اینها یک تفکر و بینش درمانی را می طلبد. بررسی این مسائل می تواند به شناخت عوامل بیماری زا و همه گیر اجتماعی کمک کند؛ چرا که این پدیده ها خود به خود می توانند به صورت گسترده همه حوزه ها را درگیرند (ربانی، 1383: 67). بنابراین فرد جامعه پذیر کسی است که بر اثر هم نوا شدن با هنجارهای گروهی، وظایف گروهی را پذیرفته و راه های همکاری را شناخته و به این ترتیب دارای رفتارهای گروه پسند شده است. جریان جامعه پذیری به دو صورت پیش می رود. یعنی گاهی اوقات گروه عمداً به جامعه پذیر کردن فرد می پردازد، مانند زمانی که خانواده و مدرسه آگاهانه هنجارهای زندگی گروهی را به کودک آموزش می دهند و گاهی نیز زندگی گروهی، خود به خود فرد را جامعه پذیر می کند. مثل وقتی که رفتار پدران و مادران بی آنکه خود آنها متوجه باشند سرمشق کودکان قرار می گیرد.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
☄درسگفتار های فلسفه دین از دکتر #محمود_مروارید☄
برهان صدیقین | مسئله شر | بساطت ذات و صفات
صوت | @sedanet |در 9 جلسه
http://goo.gl/dKH9f1
برهان صدیقین | مسئله شر | بساطت ذات و صفات
صوت | @sedanet |در 9 جلسه
http://goo.gl/dKH9f1
🔶 پژوهش علمی چیست؟
🔸از نظر فلسفی ، منظور از روش مجموعه تدبیرها ، ابزارها و راه هایی است که پژوهشگر را برای حصول به هدف نهایی هدایت و رسیدن به حقیقت را امکان پذیر و آسان نماید. علم آن چیزی است که از طریق فرایند پژوهش نظام مند به تولید آگاهی و شناخت می پردازد.
🔸علم از دو دیدگاه قابل بررسی است.
◇دیدگاه ایستا:
علم را فعالیتی می داند که یک مجموعه اطلاعات نظام مند به جهان ارائه می دهد و دانشمند در جهت کشف واقعیت های جدید و افزودن آنها بر پیکره شناخت موجود گام بر میدارد.
◇دیدگاه پویا :
برکشف یا آشکار ساختن ، خودکاوی با تاکید بر نظریه و یک مجموعه طرح های ادراکی و مفهومی که با یکدیگر پیوند یافته اند تاکید دارد.
📚 #پژوهش_کیفی (پژوهش،پژوهشگری و پژوهش نامه نویسی)
#خلیل_میرزایی
@KhalilMirzaei
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔸از نظر فلسفی ، منظور از روش مجموعه تدبیرها ، ابزارها و راه هایی است که پژوهشگر را برای حصول به هدف نهایی هدایت و رسیدن به حقیقت را امکان پذیر و آسان نماید. علم آن چیزی است که از طریق فرایند پژوهش نظام مند به تولید آگاهی و شناخت می پردازد.
🔸علم از دو دیدگاه قابل بررسی است.
◇دیدگاه ایستا:
علم را فعالیتی می داند که یک مجموعه اطلاعات نظام مند به جهان ارائه می دهد و دانشمند در جهت کشف واقعیت های جدید و افزودن آنها بر پیکره شناخت موجود گام بر میدارد.
◇دیدگاه پویا :
برکشف یا آشکار ساختن ، خودکاوی با تاکید بر نظریه و یک مجموعه طرح های ادراکی و مفهومی که با یکدیگر پیوند یافته اند تاکید دارد.
📚 #پژوهش_کیفی (پژوهش،پژوهشگری و پژوهش نامه نویسی)
#خلیل_میرزایی
@KhalilMirzaei
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔹 #فلسفه یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی یک گربه ی سیاه بودن!
🔹 #متافیزیک یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه که آنجا نیست!
🔹 #خداباوری یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه که آنجا نیست ولی با داد و بیداد بگوییم "یافتمش"!
🔹 #علم یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه با یک چراغ قوه!
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔹 #متافیزیک یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه که آنجا نیست!
🔹 #خداباوری یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه که آنجا نیست ولی با داد و بیداد بگوییم "یافتمش"!
🔹 #علم یعنی در اتاقی تاریک در جستجوی گربه ای سیاه با یک چراغ قوه!
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
@SocialSciences1
یکی از غم انگیزترین #درس_های_تاریخ این است:
اگر ما بقدر کافی فریب خورده باشیم،
تمایل به رد هر گونه شواهد مربوط به این فریب خوردگی را خواهیم داشت.
دیگر علاقه ای به یافتن حقیقت از خود نشان نمی دهیم.
فریب خوردگی اسیرمان کرده است.
خیلی ساده؛ برایمان بسیار دردناک است
که حتی پیش خودمان اعتراف کنیم که فریب خورده ایم.
#کارل_ساگان
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
یکی از غم انگیزترین #درس_های_تاریخ این است:
اگر ما بقدر کافی فریب خورده باشیم،
تمایل به رد هر گونه شواهد مربوط به این فریب خوردگی را خواهیم داشت.
دیگر علاقه ای به یافتن حقیقت از خود نشان نمی دهیم.
فریب خوردگی اسیرمان کرده است.
خیلی ساده؛ برایمان بسیار دردناک است
که حتی پیش خودمان اعتراف کنیم که فریب خورده ایم.
#کارل_ساگان
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔹چگونه آموزش و پرورش فرزندان ما را از خود بیگانه می سازد؟ 🔹
🌱در دنیای امروز ما در حال گریختن از خود هستیم .خلوت کردن با خود هم روز به روز سخت تر می شود . البته حجم اشتغالات روزمره در کاهش زمان با خود بودن، بسیار موثر است. ما انسان ها در روزگار کنونی، یا در محل کار مشغول انجام وظایف سازمانی هستیم، یا در خانه سرگرم وقت گذاشتن برای دیدن برنامه های تلویزیونی و حضور پررنگ تر در فضای مجازی و اپلیکیشن های موبایلی . در هر دو صورت فرصت با خود بودن و اندیشیدن به خود، هر روز کمتر از پیش می شود.در حقیقت دنیای مدرن به موازات ایجاد امکانات بیشتر برای " خودشناسی" از منظر روان شناسی و روان کاوی ، از ایجاد فرصت هایی برای " خودسازی" از طریق سازگاری فرد با خویشتن خود عاجز مانده است.این "خودسازی " بیشتر از مسیر همان تعالیم عرفانی می گذرد که ما را به خلوت کردن با خود و یکی انگاشتن خودشناسی و خداشناسی فرا می خواند. همان آموزه هایی که ما را به درک جایگاه "خود "در جهان، رفتن به سوی سازگاری و آشتی با ناملایمات، و ایجاد تعادل میان" فردیت" و" جماعت " دعوت می کند .اما مشکل این جاست که مدرنیته ما را به شناخت جهان و تسخیر آن فرامی خواند و با سازگاری با آن نسبتی ندارد ، این دقیقا همان نگرشی است که مدرنیته نسبت به" فرد" هم دارد. سرمایه داری به عنوان مهمترین جلوه ی جهان مدرن ، به "جهان" و "فرد" به عنوان ظرفیت هایی برای تولید و مصرف هرچه بیشتر می نگرد.در این میان نظام آموزش و پرورش رسمی هم به جای ایجاد فرصت هایی برای آشتی دانش آموزان با خویشتن ، کارکردی بیگانه کننده یافته است. با کنکوری شدن زندگی و آموزش در ایران ، هم اینک نوآموزان بجای صرف وقت برای شناخت توانایی های خود ، می آموزند با ورود به رقابتی استرس زا و فرساینده ، لحظه لحظه ی اوقات فراغت خود را صرف حضور در کلاس های آمادگی کنکور یا خلوت کردن با کتاب های مرتبط با آن در کنج اتاق خود کنند . جالب این جاست که این کسب آمادگی هم هر چه بیشتر صبغه ای انفرادی یافته و از حضور گروهی سایر همکلاسی ها تهی است .از همین رو است که فرزندان ما تمام لحظاتی را که باید در دوران حساس نوجوانی به اندیشیدن و کاوش در زوایای پنهان خویشتن پرداخته و از این رهگذر به ساخت شخصیت خود اقدام نمایند در بیراهه ی درس خواندن ، حفظ کردن و تست زدن هدر می دهند.آموزش و پرورش ما امروزه همزمان دو کار را انجام می دهد ؛ نخست با تشدید رقابت افراطی بر سر کنکور و تاکید یک سویه بر اهمیت مدارس خاص ، دغدغه های اجتماعی دانش آموزان و حس نوع دوستی آنها را از میان می برد. دوم ؛ با تستی کردن نظام آموزشی ، افزایش سطحی نگری و قربانی کردن علوم انسانی پیش پای رشته های مهندسی و پزشکی ، دغدغه های انسانی و عرفانی دانش آموزان را مدفون می سازد.نتیجه این دو رویکرد هم البته یک چیز است :انسان هایی که از "بودن " خود، بیزارند و از " شدن" خود ، ناامید . انسان هایی که از خلوت کردن و اندیشیدن به خود در هراسند و از ساخت و تکامل شخصیت خود، عاجز . شهروندانی که همزمان از جامعه و خود می گریزند . باید برای این معضل چاره ای اندیشید...
مهران صولتی
@solati_mehran
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🌱در دنیای امروز ما در حال گریختن از خود هستیم .خلوت کردن با خود هم روز به روز سخت تر می شود . البته حجم اشتغالات روزمره در کاهش زمان با خود بودن، بسیار موثر است. ما انسان ها در روزگار کنونی، یا در محل کار مشغول انجام وظایف سازمانی هستیم، یا در خانه سرگرم وقت گذاشتن برای دیدن برنامه های تلویزیونی و حضور پررنگ تر در فضای مجازی و اپلیکیشن های موبایلی . در هر دو صورت فرصت با خود بودن و اندیشیدن به خود، هر روز کمتر از پیش می شود.در حقیقت دنیای مدرن به موازات ایجاد امکانات بیشتر برای " خودشناسی" از منظر روان شناسی و روان کاوی ، از ایجاد فرصت هایی برای " خودسازی" از طریق سازگاری فرد با خویشتن خود عاجز مانده است.این "خودسازی " بیشتر از مسیر همان تعالیم عرفانی می گذرد که ما را به خلوت کردن با خود و یکی انگاشتن خودشناسی و خداشناسی فرا می خواند. همان آموزه هایی که ما را به درک جایگاه "خود "در جهان، رفتن به سوی سازگاری و آشتی با ناملایمات، و ایجاد تعادل میان" فردیت" و" جماعت " دعوت می کند .اما مشکل این جاست که مدرنیته ما را به شناخت جهان و تسخیر آن فرامی خواند و با سازگاری با آن نسبتی ندارد ، این دقیقا همان نگرشی است که مدرنیته نسبت به" فرد" هم دارد. سرمایه داری به عنوان مهمترین جلوه ی جهان مدرن ، به "جهان" و "فرد" به عنوان ظرفیت هایی برای تولید و مصرف هرچه بیشتر می نگرد.در این میان نظام آموزش و پرورش رسمی هم به جای ایجاد فرصت هایی برای آشتی دانش آموزان با خویشتن ، کارکردی بیگانه کننده یافته است. با کنکوری شدن زندگی و آموزش در ایران ، هم اینک نوآموزان بجای صرف وقت برای شناخت توانایی های خود ، می آموزند با ورود به رقابتی استرس زا و فرساینده ، لحظه لحظه ی اوقات فراغت خود را صرف حضور در کلاس های آمادگی کنکور یا خلوت کردن با کتاب های مرتبط با آن در کنج اتاق خود کنند . جالب این جاست که این کسب آمادگی هم هر چه بیشتر صبغه ای انفرادی یافته و از حضور گروهی سایر همکلاسی ها تهی است .از همین رو است که فرزندان ما تمام لحظاتی را که باید در دوران حساس نوجوانی به اندیشیدن و کاوش در زوایای پنهان خویشتن پرداخته و از این رهگذر به ساخت شخصیت خود اقدام نمایند در بیراهه ی درس خواندن ، حفظ کردن و تست زدن هدر می دهند.آموزش و پرورش ما امروزه همزمان دو کار را انجام می دهد ؛ نخست با تشدید رقابت افراطی بر سر کنکور و تاکید یک سویه بر اهمیت مدارس خاص ، دغدغه های اجتماعی دانش آموزان و حس نوع دوستی آنها را از میان می برد. دوم ؛ با تستی کردن نظام آموزشی ، افزایش سطحی نگری و قربانی کردن علوم انسانی پیش پای رشته های مهندسی و پزشکی ، دغدغه های انسانی و عرفانی دانش آموزان را مدفون می سازد.نتیجه این دو رویکرد هم البته یک چیز است :انسان هایی که از "بودن " خود، بیزارند و از " شدن" خود ، ناامید . انسان هایی که از خلوت کردن و اندیشیدن به خود در هراسند و از ساخت و تکامل شخصیت خود، عاجز . شهروندانی که همزمان از جامعه و خود می گریزند . باید برای این معضل چاره ای اندیشید...
مهران صولتی
@solati_mehran
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
✳️دلالتهای بهار بر جاری اعماق زندگی ایرانی
🔸ماشینیزم ومصرف پرستی ِ نظام سرمایه داری از خطاهای پرهزینۀ انسان مدرن بود. این، به علاوۀ لغزشهای معرفتی مانند پوزیتیویسم واثبات گرایی، بشر را به « شیء وار» دیدن کائنات سوق داد. جهان بیکران، صرفاً به موضوعی برای کنجکاوی هاو تحلیل های خشک عقلی و یا تشریحات علمی فروکاسته شد. ساحات وسطوح دیگر معرفت وزبان بشر به حاشیه رفت و مغفول شد.
🔸طبیعت، عمدتاً به منبعی برای تصرف آزمندانۀ فنی و مصرف کردن هرچه بیشتر آدمی ونهایتاً همچون انباری برای دفع فضولات بشری مبدل می شد. حصار محدود برساخته های عقل ابزاری، سنگینی سازه های فنی و برج وباروهای آهنی و بتونی، قفس بوروکراسی و قفسه های رنگارنگ کالاهای مصرفی، در ازدحامی سرگیجه آور از انواع معرفت کاذب ایدئولوژیها، همه دست به دست دادند تا محیط پر سر وصدای خشن ، غرورآمیز ، وسوسه بر انگیز ، حریصانه و فریبنده ای از شرایط بشری به وجود بیاودند .
🔸این کمیت گرایی موجب شد که گستردگی و سعۀ حسّ وحالهای متنوع انسانی در معرض فراموشی و فروبستگی قرار بگیردو چشمه های ذهن وزبان معنا ساز و صُوَر خیال و تجربه ها وشهودات واستعارات او از جوشش وفیضان بماند . در گذشته، انسان از مزایای خرَد ورزی ونقد آزادیبخش و از علم ورزیِ توانمند ساز، به معنای جدید کلمه، بی نصیب بود و از این جهت هم بسیار زیان می دید و مغلوب فقر، بیماری، انحطاط، خشونت، خودکامگی و مانند آن می شد. اما مسألۀ انسان مدرن ودنیای مدرن، از جنس دیگر است.
او اینک با حسّی دردناک، در حسرت شنیدن آوایی در هستی به سر می برد. آیا طبیعت، یکسره ترکیبی از ماده وانرژی است؟ معنا و دلالتی ندارد؟ می شود دوباره با کائنات ، با آسمان ، با کوه ، با گیاه ، با باد وباران وبا خاک آشنا شد؟ آیا برای پیشرفت وتجدد باید همه خاطرات گذشته واصیل را برای همیشه فراموش کرد؟ از سوی دیگر آیا برای نسبت همدلانه با سراپردۀ وجود، باید از همه دستاوردهای عقلانی و انسانی واجتماعی وعلمی دست شست؟ می شود بازهم با نطق آب و نطق خاک و نطق گِل آشنا شد و غلغل اجزای عالم را شنید؟ می توان به ادغام افقهای قدیم وجدید، امید بست؟
🔸طبیعت مادر ماست. هستی ما و طبیعت ، با هم سرگذشت مشترکی پشت سر گذاشته اند و تقدیر تاریخی مشترکی در پیش رو دارند. طبیعت ، ابزاری گنگ و بی زبان در دستان ما نیست . ما با خاک وهوا ، و با ماهیان ومرغان، همنشین و همراهیم، همسفر وهموندیم . زبان خانۀ هستی است و ما چنانکه با همنوعان انسانی خویش به زبان مکالمه ومفاهمه نیاز داریم ، با هموندان سیاره ای و کائناتی خود؛ با باد، با باران، با کوه و درخت نیز می توانیم همسخن بشویم. آنها صد زبان برای حرف زدن با ما دارند. از حسّ بیگانگی و نامحرمی ماست که خامُشی بر می گزینند .
#مقصود_فراستخواه
@mfarasatkhah
گزارش کامل و ادامه 👇👇👇👇
http://farasatkhah.blogsky.com/1390/01/01/post-37/
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔸ماشینیزم ومصرف پرستی ِ نظام سرمایه داری از خطاهای پرهزینۀ انسان مدرن بود. این، به علاوۀ لغزشهای معرفتی مانند پوزیتیویسم واثبات گرایی، بشر را به « شیء وار» دیدن کائنات سوق داد. جهان بیکران، صرفاً به موضوعی برای کنجکاوی هاو تحلیل های خشک عقلی و یا تشریحات علمی فروکاسته شد. ساحات وسطوح دیگر معرفت وزبان بشر به حاشیه رفت و مغفول شد.
🔸طبیعت، عمدتاً به منبعی برای تصرف آزمندانۀ فنی و مصرف کردن هرچه بیشتر آدمی ونهایتاً همچون انباری برای دفع فضولات بشری مبدل می شد. حصار محدود برساخته های عقل ابزاری، سنگینی سازه های فنی و برج وباروهای آهنی و بتونی، قفس بوروکراسی و قفسه های رنگارنگ کالاهای مصرفی، در ازدحامی سرگیجه آور از انواع معرفت کاذب ایدئولوژیها، همه دست به دست دادند تا محیط پر سر وصدای خشن ، غرورآمیز ، وسوسه بر انگیز ، حریصانه و فریبنده ای از شرایط بشری به وجود بیاودند .
🔸این کمیت گرایی موجب شد که گستردگی و سعۀ حسّ وحالهای متنوع انسانی در معرض فراموشی و فروبستگی قرار بگیردو چشمه های ذهن وزبان معنا ساز و صُوَر خیال و تجربه ها وشهودات واستعارات او از جوشش وفیضان بماند . در گذشته، انسان از مزایای خرَد ورزی ونقد آزادیبخش و از علم ورزیِ توانمند ساز، به معنای جدید کلمه، بی نصیب بود و از این جهت هم بسیار زیان می دید و مغلوب فقر، بیماری، انحطاط، خشونت، خودکامگی و مانند آن می شد. اما مسألۀ انسان مدرن ودنیای مدرن، از جنس دیگر است.
او اینک با حسّی دردناک، در حسرت شنیدن آوایی در هستی به سر می برد. آیا طبیعت، یکسره ترکیبی از ماده وانرژی است؟ معنا و دلالتی ندارد؟ می شود دوباره با کائنات ، با آسمان ، با کوه ، با گیاه ، با باد وباران وبا خاک آشنا شد؟ آیا برای پیشرفت وتجدد باید همه خاطرات گذشته واصیل را برای همیشه فراموش کرد؟ از سوی دیگر آیا برای نسبت همدلانه با سراپردۀ وجود، باید از همه دستاوردهای عقلانی و انسانی واجتماعی وعلمی دست شست؟ می شود بازهم با نطق آب و نطق خاک و نطق گِل آشنا شد و غلغل اجزای عالم را شنید؟ می توان به ادغام افقهای قدیم وجدید، امید بست؟
🔸طبیعت مادر ماست. هستی ما و طبیعت ، با هم سرگذشت مشترکی پشت سر گذاشته اند و تقدیر تاریخی مشترکی در پیش رو دارند. طبیعت ، ابزاری گنگ و بی زبان در دستان ما نیست . ما با خاک وهوا ، و با ماهیان ومرغان، همنشین و همراهیم، همسفر وهموندیم . زبان خانۀ هستی است و ما چنانکه با همنوعان انسانی خویش به زبان مکالمه ومفاهمه نیاز داریم ، با هموندان سیاره ای و کائناتی خود؛ با باد، با باران، با کوه و درخت نیز می توانیم همسخن بشویم. آنها صد زبان برای حرف زدن با ما دارند. از حسّ بیگانگی و نامحرمی ماست که خامُشی بر می گزینند .
#مقصود_فراستخواه
@mfarasatkhah
گزارش کامل و ادامه 👇👇👇👇
http://farasatkhah.blogsky.com/1390/01/01/post-37/
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
بلاگ اسکای - سرویس رایگان وبلاگ فارسی
دلالتهای بهار بر جاری اعماق زندگی ایرانی
ماشینیزم ومصرف پرستی ِ نظام سرمایه داری از خطاهای پرهزینۀ انسان مدرن بود. این، به علاوۀ لغزشهای معرفتی مانند پوزیتیویسم واثبات گرایی، بشر را به « شیء وار» دیدن کائنات سوق داد. جهان بیکران، صرفاً به موضوعی برای کنجکاوی هاو تحلیل های خشک عقلی و یا تشریحات علمی…
تنها کسانی می توانند کارهای بزرگی انجام دهند
که به قدرت ذهن ایمان دارند.
#مارک_فیشر
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
که به قدرت ذهن ایمان دارند.
#مارک_فیشر
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
Forwarded from جامعه و فرهنگ
اجتماعي شدن يا جامعه پذيري
قسمت سوم
Socialization
جامعه پذیری دارای هدف هایی است که به مهم ترین آنها اشاره می شود:
• یکی از مقاصد جامعه پذیری فرد در جامعه این است که او آداب و رسوم، سنت ها، عقاید و رفتارهای جامعه را بپذیرد و به آنها عمل کند تا امکان زندگی اجتماعی میسر شود (سیف الهی، 1386: 131).
• جامعه پذیری به همان میزان که عادات و رفتار فرد را مطابق هنجارهای اجتماعی تحت نظم و انضباط درمی آورد، به او امید و آرزو هم می دهد.
• فراگرد جامعه پذیری از طریق برآورده کردن خواسته ها، آرزوها، امیدها و سوداهای فردی یا ممانعت از دستیابی به آنها، برای فرد هویت می آفریند.
• این فراگرد، نقش های اجتماعی و نگرش ها، انتظارات و گرایش های مربوط به آن نقش ها را به فرد می آموزد.
• یکی دیگر از هدف های جامعه پذیری، آموزش مهارت ها به افراد است تا با اکتساب و یادگیری این مهارت ها بتوانند در جامعه منشأ اثر واقع شوند (علاقه بند، 1380: 94 و 93).
• هدف دیگر اجتماعی شدن، قانون پذیری است. در واقع روند قانون پذیری از دوره کودکی و طی فرآیند اجتماعی شدن فرد به دست می آید که با ویژگی های شخصیتی، فرهنگ عمومی جامعه، ساختارهای عمومی و سازمان افکار و شخصیت افراد مرتبط است و دو شکل اصلی دارد که عبارت است از:
1- قانون پذیری اجباری:
اغلب در حکومت های استبدادی مشاهده می شود؛ چون بدون کنترل اجتماعی، به قوانین عمل نمی شود.
2- قانون پذیری ارادی:
در جوامع آزاد و قانونمند و به دلیل درونی شدن در فرآیند جامعه پذیری صورت می گیرد (معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم، 1383: 100).
جامعه شناسان، مهم ترین عوامل جامعه پذیری را خانواده، گروه هم سالان، مدرسه و وسایل ارتباط جمعی می دانند (صداقتی فرد، 1388)
در خصوص کودکان، آگاهی آنها از وضعیت روحی و احساسی دیگران در رشد اجتماعیشان بسیار اهمیت دارد. معمولاً بین 4 تا 5 ماهگی با وجود آن که کودکان در این دوره سنی از ور رفتن اشیاء توسط خودشان و دیدن اتفاقات اطراف لذت می برند، اما در برقراری ارتباط با دیگران مشتاق تر می شوند. آنها دوست دارند در صحبت هایی که در پیرامونشان می شود شرکت کنند. این برقراری ارتباط این احساس را به آنها می دهد که جزیی از خانواده هستند و این احساس برای آنها امنیت عاطفی را به ارمغان می آورد که به رشد اجتماعیشان کمک می کند (هالند، 1386: 58 و 42). در 18 ماهگی نیز رابطه عاطفی کودکان با اطرافیانشان به خصوص مادر نقش تعیین کننده ای در رشد اجتماعی آنها دارد. یعنی نحوه ارضای نیازهای اولیه کودک از جمله: گرسنگی و تشنگی، سازنده نگرش او نسبت به دیگران است. کودک برای آن که مورد پذیرش دیگران واقع شود، به تدریج باید توقعات آنان را برآورده کند؛ قوانین و مقررات را رعایت کند؛ آهسته و بی صدا غذا بخورد و ادرار و مدفوعش را کنترل کند. اما چنان چه توقعات اطرافیان از کودک نامناسب و خارج از توان او باشد، کودک نگران و ناراحت شده و رشد اجتماعی وی دچار اختلال می شود. بنابراین در این دوره، والدین باید با توجه به سن کودک از او انتظار معقول داشته باشند (محمدی، 1387: 14). هم چنین در آغاز سال دوم، کودک مهارت های خود را بیش از پیش افزایش می دهد. او در این زمان از کودک کوچکی که برای رفع همه نیازهایش به مادر متکی بود به یک شخصیت منحصر به فرد با مهارت های عاطفی، ذهنی و جسمی جدید و در حال پیشرفت تبدیل می شود. وی در طول سال دوم حیاتش از کلیه حواس خود برای تجربه و شناخت محیط استفاده می کند. مهارت های جسمی کودک با تحرک او افزایش می یابد و تحرکش هم از طریق رشد و تمرین مهارت های جسمی بیش تر می شود. در نتیجه شناخت یا مهارت های یادگیری کودک تحت تأثیر دیدگاه جدید او از پیرامونش قرار می گیرد و چون از این مهارت های جدید برای تعامل با دیگران استفاده می کند، رشد عاطفی او نیز بیش تر می شود و یاد می گیرد اجتماعی تر باشد (گریفی، 1386)
نهادهای اجتماعی (Socical Institutions):
به «مجموعه ثابتی از ارزش ها، هنجارها، پایگاه ها، نقش ها و گروه هایی که حول محور یک نیاز اجتماعی باشند»، نهادهای اجتماعی گفته می شود که می توان آن را آمیزه ای از چهار مؤلفه: جمعیت، فرهنگ، فرآورده های مادی و سازمان اجتماعی به شمار آورد
نهادهای اجتماعی، کلیه پندارها، گفتارها و کردارهای اجتماعی را نیز در بر می گیرند (محمد اصل، 1386: 118). از انواع نهادهای اجتماعی می توان: خانواده، اقتصاد، دین، سیاست، فرهنگ، آموزش، هنر، وسایل ارتباط جمعی و تکنولوژی را نام برد (گلشن فومنی، 1379: 33). در واقع، هر جامعه برای ادامه حیات و ماندگاری خویش و رفع نیازهای اعضای خود، اَعمال و رفتارهای پراکنده افراد جامعه را به نظم در آورده و سامان می دهد. همچنین در هر جامعه، نسل پیشین از بین می رود و نسل جدید باید جایگزین آنها شده و جامعه پذیر شود.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk
قسمت سوم
Socialization
جامعه پذیری دارای هدف هایی است که به مهم ترین آنها اشاره می شود:
• یکی از مقاصد جامعه پذیری فرد در جامعه این است که او آداب و رسوم، سنت ها، عقاید و رفتارهای جامعه را بپذیرد و به آنها عمل کند تا امکان زندگی اجتماعی میسر شود (سیف الهی، 1386: 131).
• جامعه پذیری به همان میزان که عادات و رفتار فرد را مطابق هنجارهای اجتماعی تحت نظم و انضباط درمی آورد، به او امید و آرزو هم می دهد.
• فراگرد جامعه پذیری از طریق برآورده کردن خواسته ها، آرزوها، امیدها و سوداهای فردی یا ممانعت از دستیابی به آنها، برای فرد هویت می آفریند.
• این فراگرد، نقش های اجتماعی و نگرش ها، انتظارات و گرایش های مربوط به آن نقش ها را به فرد می آموزد.
• یکی دیگر از هدف های جامعه پذیری، آموزش مهارت ها به افراد است تا با اکتساب و یادگیری این مهارت ها بتوانند در جامعه منشأ اثر واقع شوند (علاقه بند، 1380: 94 و 93).
• هدف دیگر اجتماعی شدن، قانون پذیری است. در واقع روند قانون پذیری از دوره کودکی و طی فرآیند اجتماعی شدن فرد به دست می آید که با ویژگی های شخصیتی، فرهنگ عمومی جامعه، ساختارهای عمومی و سازمان افکار و شخصیت افراد مرتبط است و دو شکل اصلی دارد که عبارت است از:
1- قانون پذیری اجباری:
اغلب در حکومت های استبدادی مشاهده می شود؛ چون بدون کنترل اجتماعی، به قوانین عمل نمی شود.
2- قانون پذیری ارادی:
در جوامع آزاد و قانونمند و به دلیل درونی شدن در فرآیند جامعه پذیری صورت می گیرد (معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم، 1383: 100).
جامعه شناسان، مهم ترین عوامل جامعه پذیری را خانواده، گروه هم سالان، مدرسه و وسایل ارتباط جمعی می دانند (صداقتی فرد، 1388)
در خصوص کودکان، آگاهی آنها از وضعیت روحی و احساسی دیگران در رشد اجتماعیشان بسیار اهمیت دارد. معمولاً بین 4 تا 5 ماهگی با وجود آن که کودکان در این دوره سنی از ور رفتن اشیاء توسط خودشان و دیدن اتفاقات اطراف لذت می برند، اما در برقراری ارتباط با دیگران مشتاق تر می شوند. آنها دوست دارند در صحبت هایی که در پیرامونشان می شود شرکت کنند. این برقراری ارتباط این احساس را به آنها می دهد که جزیی از خانواده هستند و این احساس برای آنها امنیت عاطفی را به ارمغان می آورد که به رشد اجتماعیشان کمک می کند (هالند، 1386: 58 و 42). در 18 ماهگی نیز رابطه عاطفی کودکان با اطرافیانشان به خصوص مادر نقش تعیین کننده ای در رشد اجتماعی آنها دارد. یعنی نحوه ارضای نیازهای اولیه کودک از جمله: گرسنگی و تشنگی، سازنده نگرش او نسبت به دیگران است. کودک برای آن که مورد پذیرش دیگران واقع شود، به تدریج باید توقعات آنان را برآورده کند؛ قوانین و مقررات را رعایت کند؛ آهسته و بی صدا غذا بخورد و ادرار و مدفوعش را کنترل کند. اما چنان چه توقعات اطرافیان از کودک نامناسب و خارج از توان او باشد، کودک نگران و ناراحت شده و رشد اجتماعی وی دچار اختلال می شود. بنابراین در این دوره، والدین باید با توجه به سن کودک از او انتظار معقول داشته باشند (محمدی، 1387: 14). هم چنین در آغاز سال دوم، کودک مهارت های خود را بیش از پیش افزایش می دهد. او در این زمان از کودک کوچکی که برای رفع همه نیازهایش به مادر متکی بود به یک شخصیت منحصر به فرد با مهارت های عاطفی، ذهنی و جسمی جدید و در حال پیشرفت تبدیل می شود. وی در طول سال دوم حیاتش از کلیه حواس خود برای تجربه و شناخت محیط استفاده می کند. مهارت های جسمی کودک با تحرک او افزایش می یابد و تحرکش هم از طریق رشد و تمرین مهارت های جسمی بیش تر می شود. در نتیجه شناخت یا مهارت های یادگیری کودک تحت تأثیر دیدگاه جدید او از پیرامونش قرار می گیرد و چون از این مهارت های جدید برای تعامل با دیگران استفاده می کند، رشد عاطفی او نیز بیش تر می شود و یاد می گیرد اجتماعی تر باشد (گریفی، 1386)
نهادهای اجتماعی (Socical Institutions):
به «مجموعه ثابتی از ارزش ها، هنجارها، پایگاه ها، نقش ها و گروه هایی که حول محور یک نیاز اجتماعی باشند»، نهادهای اجتماعی گفته می شود که می توان آن را آمیزه ای از چهار مؤلفه: جمعیت، فرهنگ، فرآورده های مادی و سازمان اجتماعی به شمار آورد
نهادهای اجتماعی، کلیه پندارها، گفتارها و کردارهای اجتماعی را نیز در بر می گیرند (محمد اصل، 1386: 118). از انواع نهادهای اجتماعی می توان: خانواده، اقتصاد، دین، سیاست، فرهنگ، آموزش، هنر، وسایل ارتباط جمعی و تکنولوژی را نام برد (گلشن فومنی، 1379: 33). در واقع، هر جامعه برای ادامه حیات و ماندگاری خویش و رفع نیازهای اعضای خود، اَعمال و رفتارهای پراکنده افراد جامعه را به نظم در آورده و سامان می دهد. همچنین در هر جامعه، نسل پیشین از بین می رود و نسل جدید باید جایگزین آنها شده و جامعه پذیر شود.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
http://telegram.me/chamk
♦️ديدگاه هاي متفاوت در باره ي انسان:♦️
#روسو :
طبيعت انسان را پاك و بي آلايش مي داند و معتقد است كه تبهگني انسان را بايد در محيط و جامعه ي خراب و سازمان اجتماعي ناسالم بايد يافت.
#هابس :
انسان را از ابتدا و در گوهر آدمي شرور مي داند، بديهي است كه كنترل و مهار چنين موجودي تنها وظيفه ي جامعه اي قدرتمند است.
#اسپينوزا :
انسان را موجودي مي داند كه رفتار او بر أساس آگاهي او قابل تعريف است.
آگاهي از نيازهاي حقيقي آدمي، شرط برپاسازي جامعه اي انساني است
#لاك :
لاك براي انسان طبيعت و سرشت خاصي قائل نيست، هرچه از او سر ميزند ناشي از تأثير تشويق ها و تنبيه هاي جامعه بر او است.
ذهن انسان چون كاغذي سفيد است كه فرهنگ و جامعه هر چه بخواهد مي تواند روي آن بنویسد
📚 #جامعه_شناسي_نظري
دكتر #تنهايي
ص ١١٤
منبع :كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
👥علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
#روسو :
طبيعت انسان را پاك و بي آلايش مي داند و معتقد است كه تبهگني انسان را بايد در محيط و جامعه ي خراب و سازمان اجتماعي ناسالم بايد يافت.
#هابس :
انسان را از ابتدا و در گوهر آدمي شرور مي داند، بديهي است كه كنترل و مهار چنين موجودي تنها وظيفه ي جامعه اي قدرتمند است.
#اسپينوزا :
انسان را موجودي مي داند كه رفتار او بر أساس آگاهي او قابل تعريف است.
آگاهي از نيازهاي حقيقي آدمي، شرط برپاسازي جامعه اي انساني است
#لاك :
لاك براي انسان طبيعت و سرشت خاصي قائل نيست، هرچه از او سر ميزند ناشي از تأثير تشويق ها و تنبيه هاي جامعه بر او است.
ذهن انسان چون كاغذي سفيد است كه فرهنگ و جامعه هر چه بخواهد مي تواند روي آن بنویسد
📚 #جامعه_شناسي_نظري
دكتر #تنهايي
ص ١١٤
منبع :كانال جامعه، فرهنگ و توسعه
👥علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
📈آمار کشته شدگان در تصادفات
@SocialSciences1
📛بیش از 300 کشته در تصادفات نوروز95📛
🚫راننده هایی بدتر از سربازان جنگی🚫
❌ماشین هایی خطرناکتر از تانک ها❌
⭕️دولتهایی یاغی تر از امپراتوری ها⭕️
@SocialSciences1
📛بیش از 300 کشته در تصادفات نوروز95📛
🚫راننده هایی بدتر از سربازان جنگی🚫
❌ماشین هایی خطرناکتر از تانک ها❌
⭕️دولتهایی یاغی تر از امپراتوری ها⭕️
◀️ علت پسرفت یا پیشرفت یک نهضتی که گستره بسیار وسیعی مثل مارکسیسم و کمونیسم دارد، نه چیز کوچکی مثل ملی شدن صنعت نفت است و نه فمینیسم و اینجور چیزها. مثلاً مطابق نظر ماکس وبر، سکولاریسم سه هزار سال است که حرکت میکند و به تدریج پیروز میشود. من شاگرد برادر ماکس وبر بودم . بالاخره این را از نزدیک میدیدم که میگفت سرنوشت تزهای خیلی بزرگ، دکترینهای خیلی بزرگ در تاریخ بشریت این است که به یک دلیل رشد نمیکنند و به یک دلیل هم فرو نمیریزند. عوامل بسیار زیادی دست به دست هم میدهند تا کمونیسم به وجود میآید و خرده خرده فرو میریزد.
◀️ اگر روسو 60 سال بعد از اینکه مرد، زنده میشد و به جامعه فرانسه نگاه میکرد میگفت: «بُلُونته دوته، بُلُونته ژنرال»: (اراده عام تمام جامعه، اراده تکتک افراد جامعه). اگر نیچه که کتاب «چنین گفت زرتشت»، را نوشته اگر فقط 45 سال بعد که هیتلر آمد، زنده میشد و آن کثافت را میدید، میگفت این است این ابرمردی که من میخواستم؟ ... گفتم اگر مارکس زنده میشد و استالین احمق لات بی سروپا را میدید، میگفت آن مارکسیسمی که من میگویم چنین چیزی نیست.
دکتر #منوچهر_آشتیانی
#جامعه_شناس_مارکسیست_معاصر
مجله #عصر_اندیشه
شماره #نهم/آبان 1394 - ص 34
@sociology_of_peace
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
◀️ اگر روسو 60 سال بعد از اینکه مرد، زنده میشد و به جامعه فرانسه نگاه میکرد میگفت: «بُلُونته دوته، بُلُونته ژنرال»: (اراده عام تمام جامعه، اراده تکتک افراد جامعه). اگر نیچه که کتاب «چنین گفت زرتشت»، را نوشته اگر فقط 45 سال بعد که هیتلر آمد، زنده میشد و آن کثافت را میدید، میگفت این است این ابرمردی که من میخواستم؟ ... گفتم اگر مارکس زنده میشد و استالین احمق لات بی سروپا را میدید، میگفت آن مارکسیسمی که من میگویم چنین چیزی نیست.
دکتر #منوچهر_آشتیانی
#جامعه_شناس_مارکسیست_معاصر
مجله #عصر_اندیشه
شماره #نهم/آبان 1394 - ص 34
@sociology_of_peace
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
@SocialSciences1
🚼بیگانگی (Alienation)
اگر آن درخت تنومندی تصور کنیم که در یکی دو قرن اخیر در جنگل اصطلاحات علوم اجتماعی و انسانی روییده و شاخ و برگ گرفته است بطور قطع ریشۀ این درخت را باید در آثار و افکار «هگل» Hegel بجوییم، تنه اش را در آثار و افکار «مارکس» Marx و شاخ و برگش را در آثار و افکار پیروان ایندو بخصوص «مارکسیست» ها؛ چرا که نخستین بار این «هگل» بود که آن را بر زبان آورد و بعد از او «مارکس» آن را در مباحث عالمگیر خود وارد کرد و از این طریق بر سر زبان ها انداخت و بعد هم که آیندگان هر یک در حد درک و فهم خویش به بند و بسط آن پرداختند. با این حساب پربیراه نخواهد بود اگر که به اختصار بگوییم Alienation را «هگل» آفرید، «مارکس» پرورد و دیگران گستردند.
اما در این میان مسئله ای هست و آن اینکه اگر چه صورت این اصطلاح در سیر این جریان تغییری به خود ندید اما مفهوم و محتوای آن از ریشه تا شاخ و برگ بکلی دگرگون گشت؛ این دگرگونی دقیقاً در میانۀ راه یعنی آنجا که به «مارکس» مربوط می شود حادث شد و بعد با این مضمون به شاخ و برگ انتقال یافت؛ در شرح این ماجرا باید گفت آنگاه که این واژه بر زبان «هگل» جاری گشت (در ریشه) یک مفهوم ذهنی و فلسفی داشت اما آنگاه که از حوزۀ اندیشۀ «مارکس» گذر کرد (در تنه) کاملاً مفهومی عینی و جامعه شناختی بخود گرفت؛ بدین معنی که هگل در چارچوب ایدئالیسم خاص خودش آن را مشخصاً در ارتباط با روح و آثارش بکار می برد، در حالیکه مارکس آن را با چرخشی 180 درجه ای در چارچوب ماتریالیسم خاص خودش، دقیقاً در نقطۀ مقابل آن یعنی در رابطه با انسان و آثارش و یا واقع تر اگر بگوییم در رابطه با کارگر و کارش در نظر گرفت؛ و این البته تنها یکی از آن چند دست آویز مهم و برجسته ای بود که مارکس در دست گرفت تا بگوید «هگل کلاً در عالم اندیشه سروته ایستاده است!»
پس مبتنی بر مباحث فوق باید که ابداع اصطلاح Alienation را از «هگل» دانست و ابدال آن را به شکلی که کنون رایج است از «مارکس»؛ در واقع بسیاری از مباحث بنیادی مارکس با اتکاء به این مفهوم مطرح گردید و اساساً بواسطۀ این مباحث بود که این اصطلاح جهانی گشت و بر سر زبان ها افتاد؛ خوانندگان آثار مارکس لابد این گفتۀ معروف او را بیاد می آورند که مدام می گفت: «انسان در نظام سرمایه داری با خود بیگانه است!»
Alienation در منابع و مراجع علمی ما، اغلب «از خود بیگانگی» و در معدود مواردی هم «با خود بیگانگی» ترجمه می شود؛ اما باید در نظر داشت که معنای لغوی آن تنها در همان «بیگانگی» خلاصه می شود (Alien به معنای خارجی، بیگانه و غریبه است) و این «از خود» یا «با خود»ی که به آن افزوده می شود به هیچ وجه در خود کلمه وجود ندارد، بلکه عموماً از مفهوم مارکسیستی آن استنباط می شود.
مطابق نظر «مارکس» و «مارکسیست»ها انسان که در این دیدگاه بناگاه در «کارگر» خلاصه می شود، به اجبارِ عوامل بیرونی و مشخصاً عوامل تولید اقتصادی از نتیجۀ کار خویش دور می ماند و از این جهت نه فقط با «محصول» بلکه به مرور با «کار» خویش هم احساس بیگانگی و غریبگی می نماید؛ کم و بیش این صورت عینی مفهوم Alienation در «مارکسیسم» است که البته به عنوان صورت غالب بیگانگی در زبان ما تحت عنوان «از خود بیگانگی» یا «با خود بیگانگی» در نظر گرفته می شود.
اما این تنها صورت «بیگانگی» (Alienation) نیست، به عبارت دیگر «بیگانگی» (Alienation) تنها در معنا و مفهوم مارکسیستی اش خلاصه نمی شود. از صور دیگر آن یکی هم «بیگانگی با محیط» است؛ در این نوع که تا حدود زیادی از حوزه و حال و هوای مارکسیستی فاصله می گیرد، انسان به هر دلیل، با مراتبی از گسستگی و غریبگی، از محیط و اجتماع پیرامونِ خویش می بُرد و در خویشتن خویش فرو می رود؛ ...
به باور من اینجا دیگر کاربرد معادل «از خود بیگانگی» یا «با خود بیگانگی» برای Alienation صحیح به نظر نمی رسد؛ چه در این صورت باید بگوییم انسان دچار «از خود بیگانگی با محیط» گشته است! و این غیر از آنکه از نظر صوری بسی غلط انداز می نماید، از نظر مفهومی هم بسی تناقض زاست؛ بخاطر اینکه در این نوع از بیگانگی، اساساً فرد با دنیای خارجش بیگانه می گردد و نه با خود یا دنیای درونش؛ اتّفاقاً فرد با بریدن و یا جدا ماندن از اجتماع پیرامونش، به خویشتن خویش پناه می برد و با خودِ خود خلوت می گزیند!
بنابراین من اطلاق اصطلاح «از خود بیگانگی» را به این صورت از Alienation (بیگانگی با محیط) و حتی صورت پیشین (بیگانگی با محصول و کار در مفهوم مارکسیستی اش) و در کل هر صورتی از آن که موضوع بیگانگی در خارج از فرد و یا خارج از کنترل او باشد صحیح نمی دانم و اساساً در نظر گرفتن معادل «از خود بیگانگی» را برای اصطلاح Alienation خالی از ایراد نمی بینم. به باور من بهتر آنست که ما معادل Alienation را مطابق معنای لغوی اش «بیگانگی» در نظر بگیریم و بعد در صورت لزوم به تناسب بحث
🚼بیگانگی (Alienation)
اگر آن درخت تنومندی تصور کنیم که در یکی دو قرن اخیر در جنگل اصطلاحات علوم اجتماعی و انسانی روییده و شاخ و برگ گرفته است بطور قطع ریشۀ این درخت را باید در آثار و افکار «هگل» Hegel بجوییم، تنه اش را در آثار و افکار «مارکس» Marx و شاخ و برگش را در آثار و افکار پیروان ایندو بخصوص «مارکسیست» ها؛ چرا که نخستین بار این «هگل» بود که آن را بر زبان آورد و بعد از او «مارکس» آن را در مباحث عالمگیر خود وارد کرد و از این طریق بر سر زبان ها انداخت و بعد هم که آیندگان هر یک در حد درک و فهم خویش به بند و بسط آن پرداختند. با این حساب پربیراه نخواهد بود اگر که به اختصار بگوییم Alienation را «هگل» آفرید، «مارکس» پرورد و دیگران گستردند.
اما در این میان مسئله ای هست و آن اینکه اگر چه صورت این اصطلاح در سیر این جریان تغییری به خود ندید اما مفهوم و محتوای آن از ریشه تا شاخ و برگ بکلی دگرگون گشت؛ این دگرگونی دقیقاً در میانۀ راه یعنی آنجا که به «مارکس» مربوط می شود حادث شد و بعد با این مضمون به شاخ و برگ انتقال یافت؛ در شرح این ماجرا باید گفت آنگاه که این واژه بر زبان «هگل» جاری گشت (در ریشه) یک مفهوم ذهنی و فلسفی داشت اما آنگاه که از حوزۀ اندیشۀ «مارکس» گذر کرد (در تنه) کاملاً مفهومی عینی و جامعه شناختی بخود گرفت؛ بدین معنی که هگل در چارچوب ایدئالیسم خاص خودش آن را مشخصاً در ارتباط با روح و آثارش بکار می برد، در حالیکه مارکس آن را با چرخشی 180 درجه ای در چارچوب ماتریالیسم خاص خودش، دقیقاً در نقطۀ مقابل آن یعنی در رابطه با انسان و آثارش و یا واقع تر اگر بگوییم در رابطه با کارگر و کارش در نظر گرفت؛ و این البته تنها یکی از آن چند دست آویز مهم و برجسته ای بود که مارکس در دست گرفت تا بگوید «هگل کلاً در عالم اندیشه سروته ایستاده است!»
پس مبتنی بر مباحث فوق باید که ابداع اصطلاح Alienation را از «هگل» دانست و ابدال آن را به شکلی که کنون رایج است از «مارکس»؛ در واقع بسیاری از مباحث بنیادی مارکس با اتکاء به این مفهوم مطرح گردید و اساساً بواسطۀ این مباحث بود که این اصطلاح جهانی گشت و بر سر زبان ها افتاد؛ خوانندگان آثار مارکس لابد این گفتۀ معروف او را بیاد می آورند که مدام می گفت: «انسان در نظام سرمایه داری با خود بیگانه است!»
Alienation در منابع و مراجع علمی ما، اغلب «از خود بیگانگی» و در معدود مواردی هم «با خود بیگانگی» ترجمه می شود؛ اما باید در نظر داشت که معنای لغوی آن تنها در همان «بیگانگی» خلاصه می شود (Alien به معنای خارجی، بیگانه و غریبه است) و این «از خود» یا «با خود»ی که به آن افزوده می شود به هیچ وجه در خود کلمه وجود ندارد، بلکه عموماً از مفهوم مارکسیستی آن استنباط می شود.
مطابق نظر «مارکس» و «مارکسیست»ها انسان که در این دیدگاه بناگاه در «کارگر» خلاصه می شود، به اجبارِ عوامل بیرونی و مشخصاً عوامل تولید اقتصادی از نتیجۀ کار خویش دور می ماند و از این جهت نه فقط با «محصول» بلکه به مرور با «کار» خویش هم احساس بیگانگی و غریبگی می نماید؛ کم و بیش این صورت عینی مفهوم Alienation در «مارکسیسم» است که البته به عنوان صورت غالب بیگانگی در زبان ما تحت عنوان «از خود بیگانگی» یا «با خود بیگانگی» در نظر گرفته می شود.
اما این تنها صورت «بیگانگی» (Alienation) نیست، به عبارت دیگر «بیگانگی» (Alienation) تنها در معنا و مفهوم مارکسیستی اش خلاصه نمی شود. از صور دیگر آن یکی هم «بیگانگی با محیط» است؛ در این نوع که تا حدود زیادی از حوزه و حال و هوای مارکسیستی فاصله می گیرد، انسان به هر دلیل، با مراتبی از گسستگی و غریبگی، از محیط و اجتماع پیرامونِ خویش می بُرد و در خویشتن خویش فرو می رود؛ ...
به باور من اینجا دیگر کاربرد معادل «از خود بیگانگی» یا «با خود بیگانگی» برای Alienation صحیح به نظر نمی رسد؛ چه در این صورت باید بگوییم انسان دچار «از خود بیگانگی با محیط» گشته است! و این غیر از آنکه از نظر صوری بسی غلط انداز می نماید، از نظر مفهومی هم بسی تناقض زاست؛ بخاطر اینکه در این نوع از بیگانگی، اساساً فرد با دنیای خارجش بیگانه می گردد و نه با خود یا دنیای درونش؛ اتّفاقاً فرد با بریدن و یا جدا ماندن از اجتماع پیرامونش، به خویشتن خویش پناه می برد و با خودِ خود خلوت می گزیند!
بنابراین من اطلاق اصطلاح «از خود بیگانگی» را به این صورت از Alienation (بیگانگی با محیط) و حتی صورت پیشین (بیگانگی با محصول و کار در مفهوم مارکسیستی اش) و در کل هر صورتی از آن که موضوع بیگانگی در خارج از فرد و یا خارج از کنترل او باشد صحیح نمی دانم و اساساً در نظر گرفتن معادل «از خود بیگانگی» را برای اصطلاح Alienation خالی از ایراد نمی بینم. به باور من بهتر آنست که ما معادل Alienation را مطابق معنای لغوی اش «بیگانگی» در نظر بگیریم و بعد در صورت لزوم به تناسب بحث
موضوع بیگانگی را به آن بیفزاییم، همچون بیگانگی با کار Work-Alienation، بیگانگی با محصول Product-Alienation، بیگانگی با محیط Enviroment-Alienation و یا هر چیز دیگری. اینگونه دیگر اختلاط بیهودۀ کلمات و مفاهیم پیش نخواهد آمد و هر آنچه مد نظر باشد به روشنی بیان خواهد شد.
بدین ترتیب «از خود بیگانگی» هم تنها صورتی از «بیگانگی» (Alienation) محسوب خواهد شد و نه صورت کلی آن، و هرگاه که بیگانه بودن با «خود» (و نه هیچ چیز دیگری) مد نظر باشد مشخصاً این اصطلاح بکار برده خواهد شد و نه در هر موردی؛ به عنوان یک مصداق جامعه شناختی، «بیگانگی» در مفهوم مارکسیستی اش می تواند از سطح محصول و کار در نزد کارگر فراتر رود و در سایۀ فقدان «خودآگاهی طبقاتی» (به قول «مارکس») در نهایت به شکل بیگانگی با «خود» هم جلوه گر شود؛ اگر چه بدین روال مفهوم Alienation زیاده از حد ذهنی و درونی می شود و این ممکنست مایۀ آزار مارکس گردد که با هزار زحمت آنرا در گریز از ذهنگرایی محض هگلی به عینیت رسانده بود، اما بهر حال از اینکه این هم صورتی از بیگانگی و حتی صورت شایع آنست گریزی نیست. در هر صورت اینجا و در این مورد می توان به راحتی از اصطلاح Self-Alienation استفاده کرد و با آن مشخصاً مفهوم «از خود بیگانگی» را ایفاد نمود- اگرچه در این مورد هم من عنوان «خود بیگانگی» را بسی زیباتر و زیبنده تر از عنوان «از خود بیگانگی» می بینم.
البته در این تردیدی نیست که Self-Alienation (به مفهوم «بیگانگی با خود») از آنجا که بحث «بیگانگی» (Alienation) را از دنیای بیرون به دنیای درون می کشاند و سطح آن را از عین به ذهن و از اجتماع به روان فرو می کاهد چه بخواهیم چه نخواهیم تا حدود زیادی در حوزۀ علم روانشناسی و روان شناسی اجتماعی قرار می گیرد و در این سطح در برابر اصطلاحاتی همچون Self-Actualization و یا Self-Realization مطرح می شود که به معنا و مفهومِ «خود فعلیت بخشی» یا «خود تحقّق بخشی» می باشند. اما به هر حال این هم سطحی از واقعیت است و به عنوان یک پدیدۀ انسانی که در متن جامعه رخ می دهد نمی تواند خارج از شمول علم جامعه شناسی واقع گردد.
وانگهی هدف ما اینجا از بحث بر سر این موضوع یک هدف اصطلاح شناسانه است بدین مضمون نهایی که ترجمه و معادل گیری عنوان «از خود بیگانگی» برای اصطلاح Alienation خالی از ایراد نیست و بهتر است برای آن تنها عنوان «بیگانگی» را در نظر بگیریم همانگونه که در اصل اصطلاح هم اینگونه است.
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
منبع:
http://orientalsociology.blogfa.com/category/11/اصطلاحشناسی-در-جامعهشناسی
بدین ترتیب «از خود بیگانگی» هم تنها صورتی از «بیگانگی» (Alienation) محسوب خواهد شد و نه صورت کلی آن، و هرگاه که بیگانه بودن با «خود» (و نه هیچ چیز دیگری) مد نظر باشد مشخصاً این اصطلاح بکار برده خواهد شد و نه در هر موردی؛ به عنوان یک مصداق جامعه شناختی، «بیگانگی» در مفهوم مارکسیستی اش می تواند از سطح محصول و کار در نزد کارگر فراتر رود و در سایۀ فقدان «خودآگاهی طبقاتی» (به قول «مارکس») در نهایت به شکل بیگانگی با «خود» هم جلوه گر شود؛ اگر چه بدین روال مفهوم Alienation زیاده از حد ذهنی و درونی می شود و این ممکنست مایۀ آزار مارکس گردد که با هزار زحمت آنرا در گریز از ذهنگرایی محض هگلی به عینیت رسانده بود، اما بهر حال از اینکه این هم صورتی از بیگانگی و حتی صورت شایع آنست گریزی نیست. در هر صورت اینجا و در این مورد می توان به راحتی از اصطلاح Self-Alienation استفاده کرد و با آن مشخصاً مفهوم «از خود بیگانگی» را ایفاد نمود- اگرچه در این مورد هم من عنوان «خود بیگانگی» را بسی زیباتر و زیبنده تر از عنوان «از خود بیگانگی» می بینم.
البته در این تردیدی نیست که Self-Alienation (به مفهوم «بیگانگی با خود») از آنجا که بحث «بیگانگی» (Alienation) را از دنیای بیرون به دنیای درون می کشاند و سطح آن را از عین به ذهن و از اجتماع به روان فرو می کاهد چه بخواهیم چه نخواهیم تا حدود زیادی در حوزۀ علم روانشناسی و روان شناسی اجتماعی قرار می گیرد و در این سطح در برابر اصطلاحاتی همچون Self-Actualization و یا Self-Realization مطرح می شود که به معنا و مفهومِ «خود فعلیت بخشی» یا «خود تحقّق بخشی» می باشند. اما به هر حال این هم سطحی از واقعیت است و به عنوان یک پدیدۀ انسانی که در متن جامعه رخ می دهد نمی تواند خارج از شمول علم جامعه شناسی واقع گردد.
وانگهی هدف ما اینجا از بحث بر سر این موضوع یک هدف اصطلاح شناسانه است بدین مضمون نهایی که ترجمه و معادل گیری عنوان «از خود بیگانگی» برای اصطلاح Alienation خالی از ایراد نیست و بهتر است برای آن تنها عنوان «بیگانگی» را در نظر بگیریم همانگونه که در اصل اصطلاح هم اینگونه است.
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
منبع:
http://orientalsociology.blogfa.com/category/11/اصطلاحشناسی-در-جامعهشناسی
Blogfa
جامعه شناسی شرقی Oriental Sociology
جامعه شناسی شرقی Oriental Sociology - اصطلاحشناسی در جامعهشناسی - کانون هم اندیشی و بازانديشي در مسائل جامعه و جامعه شناسي www.orientalsociology.ir - <-BlogTitle-
>
>
زمانی که پول حاکم باشد،
عدالت و آزادی وجود نخواهد داشت.
#آلبر_کامو
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
@SocialSciences1
سخن فيلسوفان در باب #جنگ
#فرانسيس_بيكن:
جنگ كشتارگاه كساني است كه همديگر را نمي شناسند، به نفع كساني است كه يكديگر را مي شناسند، ولي همديگر را نمي كشند،
جنگ قوانين را خاموش مي كند.
#توماس_هابز:
زور و فريب در جنگ دو فضيلت اصلي اند.
#سنت_آگوستين :
هدف تمامي جنگ ها صلح است.
#توماس_هابز:
وضعيت انسان، وضعيت حنگ هر كس بر عليه كس ديگر است.
#دنيس_ديدرو:
جنگ يك بيماري ناگهاني و سخت براي يك ملت است.
#ژان_پل_سارتر:
وقتي ثروتمند جنگ مي كند اين فقير است كه مي ميرد.
#مونتسكيو :
امپراطوري كه با جنگ به قدرت رسيده، بايد با جنگ خودش را حفظ كند.
#آراسموس:
جنگ براي كساني لذت بخش است كه هيچ تجربه اي از آن ندارد.
#ژان_پل_سارتر:
به مجرد زاده شدن پا به صحنه ي جنگ مي گذاريم و با مرگ خود آن را ترك مي كنيم.
@chamk
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
سخن فيلسوفان در باب #جنگ
#فرانسيس_بيكن:
جنگ كشتارگاه كساني است كه همديگر را نمي شناسند، به نفع كساني است كه يكديگر را مي شناسند، ولي همديگر را نمي كشند،
جنگ قوانين را خاموش مي كند.
#توماس_هابز:
زور و فريب در جنگ دو فضيلت اصلي اند.
#سنت_آگوستين :
هدف تمامي جنگ ها صلح است.
#توماس_هابز:
وضعيت انسان، وضعيت حنگ هر كس بر عليه كس ديگر است.
#دنيس_ديدرو:
جنگ يك بيماري ناگهاني و سخت براي يك ملت است.
#ژان_پل_سارتر:
وقتي ثروتمند جنگ مي كند اين فقير است كه مي ميرد.
#مونتسكيو :
امپراطوري كه با جنگ به قدرت رسيده، بايد با جنگ خودش را حفظ كند.
#آراسموس:
جنگ براي كساني لذت بخش است كه هيچ تجربه اي از آن ندارد.
#ژان_پل_سارتر:
به مجرد زاده شدن پا به صحنه ي جنگ مي گذاريم و با مرگ خود آن را ترك مي كنيم.
@chamk
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
⭕️حقوق زن⭕️
💢اثری در موزه "حقوق زن" در اسپانیا💢
جامعه و تبعیض جنسیتی
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
💢اثری در موزه "حقوق زن" در اسپانیا💢
جامعه و تبعیض جنسیتی
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
@SocialSciences1
🔶تمثیل مکاتب فلسفی به زبان ساده
🔸سوسیالیسم:
دو گاو دارید. یکی را نگه می دارید. دیگری را به همسایه خود می دهید.
🔸کمونیسم:
دو گاو دارید.دولت هر دوی آن ها را می گیرد تا شما و همسایه تان را در شیرش شریک کند.
🔸فاشیسم:
دو گاو دارید.شیر را به دولت می دهید. دولت آن را به شما می فروشد.
🔸کاپیتالیسم:
دو گاو دارید.هر دوی آن ها را می دوشید.شیرها را به زمین می ریزید تا قیمت ها همچنان بالا بماند.
🔸نازیسم:
دو گاو دارید.دولت به سوی شما تیراندازی می کندو هر دو گاو را می گیرد.
🔸آنارشیسم:
دو گاو دارید.گاوها شما را می کشند و همدیگر را می دوشند.
🔸سادیسم:
دو گاو دارید. به هر دوی آن ها تیر اندازی می کنید و خودتان را در میان ظرف شیر ها می اندازید.
🔸آپارتاید:
دو گاو دارید. شیر گاو سیاه را به گاو سفید می دهید ولی گاو سفید را نمی دوشید.
🔸دولت مرفه:
دو گاو دارید. آن ها را می دوشید و بعد شیرشان را به خودشان می دهید.
🔸بوروکراسی:
دو گاو دارید.برای تهیه شناسنامه آن ها 17 فرم را در 3 نسخه پر می کنید ولی وقت ندارید شیر آنها را بدوشید.
🔸سازمان ملل:
دو گاو دارید.فرانسه شما را از دوشیدن آن ها و آمریکا و انگلیس گاو ها را از شیر دادن به شما وتو می کنند. نیوزلند رأی ممتنع می دهد.
🔸ایده آلیسم:
دو گاو دارید، ازدواج می کنید. همسر شما آن ها را می دوشد.
🔸رئالیسم:
دو گاو دارید. ازدواج می کنید. اما هنوز خودتان آن ها را می دوشید.
🔸متحجریسم:
دو گاو دارید. زشت است گاو را بدوشید.
🔸فمینیسم:
دو گاو دارید.حق ندارید گاو ماده را بدوشید.
🔸پلورالیسم:
دو گاو نر و ماده دارید هر کدام را بدوشید فرقی نمی کند.
🔸لیبرالیسم:
دو گاو دارید. آن ها را نمی دوشید چون آزادیشان محدود می شود.
🔸دمکراسی مطلق:
دو گاو دارید.از همسایه ها رأی می گیرید که آن ها را بدوشید یا نه.
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
🔶تمثیل مکاتب فلسفی به زبان ساده
🔸سوسیالیسم:
دو گاو دارید. یکی را نگه می دارید. دیگری را به همسایه خود می دهید.
🔸کمونیسم:
دو گاو دارید.دولت هر دوی آن ها را می گیرد تا شما و همسایه تان را در شیرش شریک کند.
🔸فاشیسم:
دو گاو دارید.شیر را به دولت می دهید. دولت آن را به شما می فروشد.
🔸کاپیتالیسم:
دو گاو دارید.هر دوی آن ها را می دوشید.شیرها را به زمین می ریزید تا قیمت ها همچنان بالا بماند.
🔸نازیسم:
دو گاو دارید.دولت به سوی شما تیراندازی می کندو هر دو گاو را می گیرد.
🔸آنارشیسم:
دو گاو دارید.گاوها شما را می کشند و همدیگر را می دوشند.
🔸سادیسم:
دو گاو دارید. به هر دوی آن ها تیر اندازی می کنید و خودتان را در میان ظرف شیر ها می اندازید.
🔸آپارتاید:
دو گاو دارید. شیر گاو سیاه را به گاو سفید می دهید ولی گاو سفید را نمی دوشید.
🔸دولت مرفه:
دو گاو دارید. آن ها را می دوشید و بعد شیرشان را به خودشان می دهید.
🔸بوروکراسی:
دو گاو دارید.برای تهیه شناسنامه آن ها 17 فرم را در 3 نسخه پر می کنید ولی وقت ندارید شیر آنها را بدوشید.
🔸سازمان ملل:
دو گاو دارید.فرانسه شما را از دوشیدن آن ها و آمریکا و انگلیس گاو ها را از شیر دادن به شما وتو می کنند. نیوزلند رأی ممتنع می دهد.
🔸ایده آلیسم:
دو گاو دارید، ازدواج می کنید. همسر شما آن ها را می دوشد.
🔸رئالیسم:
دو گاو دارید. ازدواج می کنید. اما هنوز خودتان آن ها را می دوشید.
🔸متحجریسم:
دو گاو دارید. زشت است گاو را بدوشید.
🔸فمینیسم:
دو گاو دارید.حق ندارید گاو ماده را بدوشید.
🔸پلورالیسم:
دو گاو نر و ماده دارید هر کدام را بدوشید فرقی نمی کند.
🔸لیبرالیسم:
دو گاو دارید. آن ها را نمی دوشید چون آزادیشان محدود می شود.
🔸دمکراسی مطلق:
دو گاو دارید.از همسایه ها رأی می گیرید که آن ها را بدوشید یا نه.
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1