جامعه و حکومت: تمایز و منشأ

بعضی از نویسندگان جامعه را آنچنان با حکومت آمیخته‌اند که تقریباً هیچ تمایزی بین آن‌ها قائل نمی‌شوند، در حالی که آن دو نه تنها متفاوت‌اند، بلکه منشأ متفاوتی هم دارند. نیازهای ما جامعه را به وجود می‌آورند و شرارت‌های ما حکومت‌ها را. جامعه به شیوۀ ایجابی با ایجاد انس و الفت بین آدم‌ها خوشبختی را می‌آفریند و حکومت به شیوۀ سلبی از راه مهار شرارت‌های ما. یکی آمیختن و گفتگو را تقویت می‌کند و دیگری تمایز می‌آفریند. اولی حمایت و دومی سیاست می‌کند.

جامعه در هر وضعیتی برکت است، اما حکومت حتی در بهترین وضعیت شری لازم و در بدترین وضعیت غیرقابل‌تحمل است. زیرا هنگامی که ستم می‌بینیم یا با داشتن حکومت در معرض همان فلاکت‌هایی قرار می‌گیریم که اگر در کشوری بدون حکومت بودیم، مصائب ما با تعمق در این باره که خودمان ابزار ستم بر خودمان را فراهم می‌کنیم به اوج می‌رسد. حکومت مانند جامه نشان از معصومیت ازدست‌رفته است، کاخ‌های پادشاهان بر ویرانۀ کوخ‌های بهشت ساخته شده‌اند.

زیرا اگر انسان از ندای وجدان پاک به‌طور یکنواخت و بدون مقاومت اطاعت کند، نیازی به قانون‌گذار ندارد، اما اگر چنین نباشد، به ندای وجدان بی‌توجه باشد، آدمی به این ضرورت پی می‌برد که بخشی از دارایی‌اش را تسلیم کند تا ابزاری برای حمایت از بقیۀ دارایی‌اش مهیا نماید. بدین ترتیب آدمی به حکم مصلحت‌اندیشی همانند موارد دیگر میان بد و بدتر، بد را انتخاب می‌کند. هم از این روست که امنیت نیت واقعی و هدف حکومت است.

برای آنکه درک درست و واضحی از نیت و هدف حکومت به‌دست آوریم، اجازه دهید که فرض کنیم تعداد قلیلی از افراد در بخش دورافتاده‌ای از زمین بدون ارتباط با سایر افراد بشر سکنا گزیده‌اند. این عده نمایندۀ اولین ساکنان هر کشوری یا جهان می‌توانند باشند. در این وضعیت، آزادی طبیعی جامعه اولین فکری است که به ذهن این افراد خطور می‌کند. توان یک انسان متناسب با نیازهای او نیست و ذهن او برای انزوای دائمی آمادگی ندارد.

چهار یا پنج نفر قادرند تا در طبیعت وحشی سکنایی قابل‌تحمل داشته باشند، اما یک انسان پس از یک عمر جان‌کندن هیچ چیزی فراچنگ نمی‌آورد. هنگامی که یک انسان به‌تنهایی درختی را با تبر می‌اندازد، نمی‌تواند آن را جابجا کند و تازه پس از جابجایی قادر نیست آن را به حالت قائم علم کند. بیماری، نه حتی هر نوع بدآوردنی، می‌تواند خطر مرگ داشته باشد، زیرا هرچند بیماری و بدآوردن مهلک نیستند، او انسان تنها را از زیستن باز می‌دارد.

از این رو خیلی زود، ضرورت همچون نیروی جاذبه مهاجران تازه‌وارد ما را به قالب یک جامعه درمی‌آورد. مادامی که اعضای این جامعه کاملاً با هم به عدل و انصاف رفتار می‌کنند، حکومت غیرلازم است. اما از آنجا که همه‌کس به غیر از خداوند جایزالخطاست، اهمال‌کاری ضرورت تأسیس نوعی حکومت را ایجاب می‌کند. درختی در نزدیکی آن جامعۀ مفروض ما حکم دارالحکومه خواهد داشت و زیر شاخه‌های آن کل ساکنان تجمع می‌کنند. بسیار محتمل است که عنوان اولین قوانین فقط مقررات باشد و آن‌ها هم با این ضمانت اجرا می‌گردند که شخص خطاکار به‌وسیلۀ عموم خوار شمرده شود.


📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

نقد نظام حکومتی انگلستان: پیچیدگی و ناکارآمدی

حکومت‌های مطلقه هرچند ننگ فطرت بشری‌اند، این مزیت را دارند که ساده‌اند. اگر مردمی رنج می‌برند، می‌دانند که سرچشمۀ رنج‌های آن‌ها کجاست و به همین ترتیب علاج را می‌شناسند و در مورد علل و درمان‌ها سردرگم نیستند. اما نظام حکومتی انگلستان آن‌قدر پیچیده است که ملت سال‌ها رنج می‌برد بی‌آنکه قادر باشد کشف کند که عیب در کجای آن نهفته است. عده‌ای عیب را در جایی و بعضی در جای دیگر می‌دانند و هر طبیب سیاسی دارویی تجویز می‌کند.

می‌دانم که فائق آمدن بر تعصبات محلی یا دیرینه دشوار است، با این همه اگر ما رنج بررسی بخش‌های مختلف نظام حکومتی انگلستان را بر خود هموار کنیم، درخواهیم یافت که این بخش‌ها باقیمانده‌های دو جباریت باستانی‌اند که با ضروریات جمهوری جدید مخلوط شده‌اند: اولاً - باقیمانده‌های جباریت سلطنتی در شخص شاه تجسم می‌یابد. دوماً - باقیمانده‌های جباریت اشرافی به‌صورت اعضای مجلس اعیان. سوماً - ضروریات جمهوری جدید که همان اعضای مجلس عوام‌اند و آزادی انگلستان بر فضیلت آنان استوار است.

دو بخش اول و دوم به‌خاطر موروثی بودن از مردم جدا هستند، زیرا که به لحاظ نظام حکومتی در جهت آزادی مملکت کاری نمی‌کنند. اینکه بگوییم که اساس حکومت انگلستان از اتحاد سه قوۀ مهارکنندۀ یکدیگر تشکیل شده‌اند، سخن خنده‌آوری است یا کلمات فاقد معنی‌اند و یا اینکه تضادهای آشکاری دارند. اینکه بگوییم اعضای مجلس عوام مهارکنندۀ اعمال شاه هستند، بر دو پیش‌فرض استوار است: اول اینکه پادشاه را نمی‌توان به حال خود گذاشت و به او اعتماد کرد، یا به عبارت دیگر، شهوت کسب قدرت مطلق بیماری طبیعی سلطنت است.

دوم اینکه اعضای مجلس عوام به‌خاطر انتصابشان از سوی مردم به منظور مهار شاه، لابد خردمندتر یا قابل‌اعتمادتر از پادشاه هستند. اما همان نظام حکومتی که به اعضای مجلس عوام توان می‌دهد که پادشاه را با قطع مقرری‌اش مهار کنند، به پادشاه هم این قدرت را می‌دهد تا با رد لوایح و عدم توشیح آن‌ها، اعضای مجلس عوام را مهار کند. این‌طور فرض می‌شود که پادشاه از کسانی که قبلاً فرض بر این بود که از او خردمندترند، خردمندتر می‌باشد و این یعنی پوچ!

در شالودۀ سلطنت چیزی بسیار مسخره وجود دارد؛ نخست آدمی را از راه‌های کسب اطلاع طرد می‌کند و با این حال پادشاه را به انجام کاری توانا می‌سازد که به عالی‌ترین قضاوت نیاز دارد. وضعیت پادشاه او را از جهان و مافیها جدا می‌سازد و با این حال کار پادشاه اقتضا می‌کند که او از احوالات جهان و پیرامون خود کاملاً باخبر باشد. هرگاه اجزای متفاوت به‌طور غیرطبیعی در تضاد با هم باشند و یکدیگر را نابود کنند، ثابت می‌شود که کل آن اجزا مهمل و بی‌فایده است.

بعضی از نویسندگان اساس حکومت انگلیس را این‌گونه توضیح می‌دهند: پادشاه مقوله‌ای است و مردم مقوله‌ای دیگر. اما مجلس عوام همۀ مشخصات مجلسی را دارد که علیه خودش دچار تفرقه است. لازم به ذکر نیست که پادشاه قدرت غالب و مسلط در قانون اساسی انگلیس است. تعصب انگلیسی‌ها نسبت به پادشاه، اعیان، و نمایندگان مجلس عوام خود، بیشتر ناشی از غرور ملی است تا خردمندی. ارادۀ پادشاه در سرزمین بریتانیا هم‌سنگ قانون در فرانسه است، با این تفاوت که به‌جای آنکه این اراده مستقیماً از دهان پادشاه صادر شود، به شکل قانون رعب‌انگیز پارلمان به مردم تحویل داده می‌شود.


📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

سلطنت و جانشینی موروثی: ظلم به طبیعت انسان

انسان در اصل برابر آفریده شده است و برابری را اوضاع و احوال بعدی نابود می‌کند. تمایز و تفاوت بین ثروتمندان و فقرا هم تا حد زیادی نابودکنندۀ برابری اصلی انسان‌هاست. با این همه، تمایز و نابرابری فرق مهم دیگری بین انسان‌ها وجود دارد که هیچ دلیل طبیعی یا دینی برای آن نمی‌توان تراشید و آن تقسیم انسان‌ها به پادشاهان و رعایاست. تمایز بین زنان و مردان را طبیعت و بین نیکان و بدان را خداوند تعیین می‌کنند، اما اینکه چگونه طبقه یا گروهی از انسان‌ها با آن‌چنان برتری نسبت به دیگران به دنیا می‌آیند که انگار گونه یا نژادی جدید هستند، احتیاج به تفحص دارد.

بر طبق گاهشماری عهد عتیق کتاب مقدس، در اعصار اولیۀ جهان، پادشاهی نبود و در نتیجه جنگی هم نبود. این پادشاهان‌اند که انسان‌ها را به آشفتگی و فلاکت می‌رسانند. هلند بدون پادشاه در قرن گذشته بیش از هر حکومت سلطنتی در اروپا از نعمت صلح بهره‌مند بوده است. عهد عتیق هم مؤید این ادعاست، زیرا زندگی ساده، آرام، و روستایی شیوخ قبایل در عهد عتیق در آن‌ها خرسندی‌ای ایجاد می‌کرد که با فرارسیدن تاریخ پادشاهان یهود رخت برمی‌بندد.

حکومت پادشاهی را اولین‌بار کافران برپا کردند و بنی‌اسرائیل از آن‌ها تقلید کردند. کافران به پادشاهان متوفی خود الوهیت می‌بخشیدند و جهان مسیحی این ایده را با پرستش پادشاهان در قید حیات توسعه داد. بی‌دینی از این بالاتر که لقب اعلی‌حضرت مقدس را برای یک کرم به‌کار ببریم که در اوج شکوه خود در حال تبدیل شدن به غبار است. همان‌طور که برتری دادن یک انسان بر سایر انسان‌ها را نمی‌توان بر اساس برابری حقوق طبیعی توجیه کرد، بر پایۀ نصوص کتاب مقدس هم نمی‌توان از آن دفاع نمود.

پادشاهی در کتاب مقدس یکی از گناهان قوم یهود است و به‌خاطر آن گناه لعنت نثارشان می‌شود. مدیان بر بنی‌اسرائیل استیلا یافت و جدعون با سپاهی اندک به مدیان حمله کرد. یهودیانی که از پیروزی خود مشعوف شده بودند، خواستند که او را پادشاه کنند. اما جدعون که از پارسایی روح برخوردار بود، در جواب به ایشان گفت: من بر شما سلطنت نخواهم کرد و پسر من بر شما سلطنت نخواهد کرد، خداوند بر شما سلطنت خواهد نمود.

حدود یکصد و سی سال بعد، بنی‌اسرائیل بار دیگر همین اشتباه را می‌کند. سموئیل پیر شد و پسران خود را بر اسرائیل داوران ساخت. اما پسرانش براه او رفتار نمی‌نمودند. پس جمیع مشایخ اسرائیل جمع شده، نزد سموئیل به رامه آمدند و او را گفتند: اینک تو پیر شده‌ای و پسرانت به راه تو رفتار نمی‌نمایند، پس الان برای ما پادشاهی نصب نما. این امر در نظر سموئیل ناپسند آمد. خداوند به سموئیل گفت: آواز قوم مرا در هرچه به تو گفتند بشنو، زیرا که تو را ترک نکردند، بلکه مرا ترک کردند.

سموئیل تمامی سخنان خداوند را به قوم بیان کرد و گفت: رسم پادشاهی که بر شما حکم خواهد نمود این است که پسران شما را گرفته، ایشان را بر عرابه‌ها و سواران خود خواهد گماشت. بهترین مزرعه‌ها و تاکستان‌های شما را گرفته، به خادمان خود خواهد داد. شما غلام او خواهید بود و در آن روز از دست پادشاه خود که برای خویشتن برگزیده‌اید فریاد خواهید کرد و خداوند در آن روز شما را اجابت نخواهد کرد.


📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

انتقاد از سلطنت موروثی و دفاع از آزادی

بعضی از نویسندگان جامعه را آنچنان با حکومت آمیخته‌اند که تقریباً هیچ تمایزی بین آن‌ها قائل نمی‌شوند، در حالی که آن دو نه تنها متفاوت هستند، بلکه منشأ متفاوتی هم دارند. نیازهای ما جامعه را به وجود می‌آورند و شرارت‌های ما حکومت‌ها را. جامعه به شیوه‌ی ایجابی با ایجاد انس و الفت بین آدم‌ها خوشبختی را می‌آفریند و حکومت به شیوه‌ی سلبی از راه مهار شرارت‌های ما. یکی آمیختن و گفتگو را تقویت می‌کند و دیگری تمایز می‌آفریند. اولی حامی است و دومی سیاست می‌کند.

جامعه در هر وضعیتی برکت است، اما حکومت حتی در بهترین وضعیت شری لازم و در بدترین وضعیت غیرقابل‌تحمل است. زیرا هنگامی که ستم می‌بینیم یا با داشتن حکومت در معرض همان فلاکت‌هایی قرار می‌گیریم که اگر در کشوری بدون حکومت بودیم، مصائب ما با تعمق در این باره که خودمان ابزار ستم بر خودمان را فراهم می‌کنیم به اوج می‌رسد. حکومت مانند جامه نشان از معصومیت ازدست‌رفته است، کاخ‌های پادشاهان بر ویرانه‌ی کوخ‌های بهشت ساخته شده‌اند، زیرا اگر انسان از ندای وجدان پاک به طور یکنواخت و بدون مقاومت اطاعت کند، نیازی به قانون‌گذار ندارد، اما اگر چنین نباشد، به ندای وجدان بی‌توجه باشد، آدمی به این ضرورت پی می‌برد که بخشی از دارایی‌اش را تسلیم کند تا ابزاری برای حمایت از بقیه‌ی دارایی‌اش مهیا نماید و بدین ترتیب آدمی به حکم مصلحت‌اندیشی، همانند موارد دیگر، میان بد و بدتر، بد را انتخاب می‌کند. هم از این روست که امنیت نیت واقعی و هدف حکومت است و بدیهی است که به هر شکلی ظاهر شود، قصد دارد ما را مطمئن گرداند که با کم‌ترین هزینه و بیشترین سود بر سایر اشکال، مرجح است.

اما این مسخرگی و پوچی جانشینی موروثی نیست که برای بشریت نگران‌کننده است، بلکه جنبه‌ی اهریمنی آن است. آیا جانشین موروثی تضمین می‌کند که نسلی از مردان خردمند و نیک‌سیرت نگین پادشاهی و اقتداری الهی داشته باشند؟ برعکس، این نوع پادشاهی موروثی راه را برای به قدرت رسیدن احمق‌ها، رذل‌ها و نالایق‌ها باز می‌کند و در سرشت خود ظلم را نهفته دارد. انسان‌هایی که خود را مادرزاد حاکم و دیگران را مطیع و فرمانبردار می‌دانند، خیلی زود وقیح و بی‌شرم می‌شوند و چون خود را تافته‌ای جدابافته می‌دانند، ذهنشان از تبختر مسموم می‌شود و جهانی که در آن عمل می‌کنند با جهان واقعی بسیار متفاوت است و آن‌ها فرصت اندکی دارند تا منافع حقیقی جهان واقعی را دریابند و هنگامی که این افراد به حکومت می‌رسند، جاهل‌ترین و نالایق‌ترین در سراسر سرزمین‌های خود هستند.

در باب مسائل حکومتی، بریتانیا قادر نیست به این قاره عدالت ورزد: امور آن به‌زودی چنان سنگین و پیچیده خواهد شد که نمی‌توان با درجه‌ی قابل‌قبولی از راحتی، توسط قدرتی که چنین از ما دور است و چنین نسبت به ما ناآگاه است، اداره شود؛ زیرا اگر آن‌ها نمی‌توانند ما را فتح کنند، نمی‌توانند ما را اداره کنند. همیشه سه یا چهار هزار مایل دویدن برای یک شکایت یا درخواست، انتظار چهار یا پنج ماهه برای پاسخ، که وقتی به دست آید، پنج یا شش ماه دیگر برای توضیح آن لازم است، در چند سال آینده به‌عنوان حماقت و کودکانه‌گری تلقی خواهد شد. زمانی این کار مناسب بود، اما زمانی مناسب برای توقف آن فرا رسیده است.


📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

پاسخ به کوئیکرها: دین، سیاست، و استقلال

راقم این سطور یکی از معدود افرادی است که هرگز با مسخره کردن به دین توهین نمی‌کند یا به فرقه‌ای مذهبی ایراد بنی‌اسرائیلی نمی‌گیرد. همۀ آدم‌ها در مسائل دینی فقط به خدا پاسخ‌گو هستند و نه به آدم‌های دیگر. بنابراین، این مکتوب دقیقاً خطاب به شما به‌عنوان افرادی دیندار نوشته نشده، بلکه شما به‌عنوان گروهی که از دور دستی به آتش سیاست دارید، نوشته شده است.

هنگامی که آدم‌ها از راه راست منحرف می‌شوند، تعجبی ندارد که سکندری بخورند و بیفتند. از شیوه‌ای که شما شهادت‌نامۀ خود را سامان داده‌اید، برمی‌آید که سیاست، به‌عنوان روابط پیچیده بین افراد دین‌پیشه، مناسب شما نیست. عشق و تمایل به صلح به کوئیکریزم منحصر نمی‌شود. این سرشت و نیز آرزوی دینی همۀ پیروان فرقه‌های مختلف مذهبی است.

ما از مشاجره و نزاع با بریتانیا خسته شده‌ایم و پایانی برای آن به جز جدایی نهایی متصور نیستیم. ما استوار و پیگیر عمل می‌کنیم، زیرا که به‌خاطر بنیاد نهادن صلحی بی‌پایان و بی‌وقفه، پلیدی‌ها و تکلیف‌های شاق امروز را تحمل می‌کنیم. ما از سر انتقام یا به قصد فتح و تسخیر نمی‌جنگیم. به ما در خانۀ خودمان و در حریم خلوت خودمان حمله می‌کنند.

شاید ما نسبت به خانه‌خراب‌ها و توهین‌شدگان چهارگوشۀ این قاره رئوفتی احساس می‌کنیم که هنوز به قلب بعضی از شما راه نیافته است. ای شما نویسندگان آن شهادت‌نامه، به هوش باشید که آرمان و اساس را اشتباه نگیرید، سردی روح را دین ننامید، خشک‌مغزی و تعصب را به‌جای مسیحیت نشنانید. اگر سلاح بر کف گرفتن گناه است، پس آن کس که جنگ را آغاز می‌کند، گناه بیشتری مرتکب می‌شود.

اگر واقعاً از سر وجدان وعظ می‌کنید و نمی‌خواهید از دین خود بازیچه بسازید، با اعلان کردن عقاید خود به دشمنان ما، جهان را نسبت به صدق گفتارتان مجاب کنید. نگویید که تحت آزار و اذیت هستید، نکوشید تا ما را باعث و بانی آن مذمتی بدانید که بر خودتان روا می‌دارید. ما به این‌خاطر از شما شکایت نداریم که کوئیکر هستید، بلکه به این‌خاطر که کوئیکر نیستید.

در شهادت‌نامۀ خود از کتاب امثال سلیمان نبی نقل کردید: چون راه‌های مشخص پسندیدۀ خداوند باشد، دشمنانش را نیز با وی به مصالحه می‌آورد. اگر این‌ها واقعاً اصول شماست، پس چرا به آن عمل نمی‌کنید؟ پس چرا آنچه را که کار خداوند می‌دانید، به او واگذار نمی‌کنید؟


📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

استقلال آمریکا: ضرورتی اجتناب‌ناپذیر

دربارۀ مزایای آشتی که رویایی دلپذیر به نظر می‌رسد، بحث و سخن بسیار گفته شده و هیچ تغییری در وضعیت ما به‌جای نگذاشته است. آشتی راه‌حل درستی نیست و باید آن طرف قضیه را بررسی کنیم و دربارۀ خسارات مادی‌ای که این مستعمرات متحمل می‌شوند و همیشه هم به‌خاطر اتصال و وابستگی به بریتانیای کبیر متحمل خواهند شد، دقت کنیم. از عده‌ای شنیده‌ام: آمریکا همان‌طور که در اتصال با بریتانیای کبیر بالیده و رونق یافته است، در آینده نیز همین اتصال به نیکبختی آن خواهد انجامید.

از این بیشتر سفسطه نمی‌توان کرد. ما نیز می‌توانیم ادعا کنیم که چون کودکی با شیر مادر رشد کرده، دیگر لازم نیست گوشت بخورد. حتی نمی‌توان قبول کرد که آمریکا در اتصال با بریتانیا رشد کرده است. اگر هیچ قدرت اروپایی کاری با آمریکا نداشت، احتمالاً رشد و رونق بیشتری هم پیدا می‌کرد. کسب‌وکاری که سبب ثروتمندی آمریکا شد، مایحتاج اولیۀ زندگی‌اند و تا خوب خوردن سنت اروپائیان است، بازار این کسب‌وکار همیشه رونق خواهد داشت.

بعضی دیگر می‌گویند: بریتانیای کبیر از ما پشتیبانی کرده است. اینکه به ما توجه فراوان داشته، حقیقت است و اینکه از این قاره به هزینۀ ما دفاع کرده است، هم به اعتراف خودش درست است. افسوس، تعصبات قدیمی سال‌هاست که ما را گمراه کرده‌اند. ما به پشتیبانی بریتانیای کبیر مباهات می‌کنیم، غافل از آنکه انگیزۀ بریتانیا منافع خودش بود، نه صرف حفظ اتصال. بگذارید بریتانیا از پشتیبانی قارۀ آمریکا دست بکشد، آن وقت خواهید دید که ما با فرانسه و اسپانیا، در جنگ با بریتانیا، در صلح و صفا خواهیم بود.

اخیراً در پارلمان اظهار شده که مستعمرات با هم رابطه‌ای ندارند، بلکه فقط از طریق کشور مادر با هم رابطه برقرار می‌کنند. این به‌طور حتم برای اثبات دوستی راهی غیرمستقیم است و البته نزدیک‌ترین و آسان‌ترین راه برای اثبات دشمنی. فرانسه و اسپانیا با ما به‌عنوان آمریکاییان هرگز دشمن نبوده‌اند و احتمالاً نخواهند بود، بلکه با ما به‌عنوان رعایای بریتانیای کبیر دشمن هستند.

عده‌ای می‌گویند که بالاخره بریتانیا کشور مادر است. اگر چنین باشد، پس رفتار این مادر ننگ‌آورتر است. حتی حیوانات درنده هم فرزندان خود را نمی‌خورند. اروپا و نه انگلیس، سرزمین مادر آمریکاست. این جهان جدید، پناهگاهی برای همۀ عاشقان تحت تعقیب آزادی‌های مدنی و مذهبی بوده که از هر گوشۀ اروپا اینجا به پناه آمده‌اند. این پناه‌جویان از آغوش مادری مهربان نگریخته‌اند، بلکه از بد حادثه اینجا به پناه آمده‌اند.

اگر مرام‌نامه‌ای منتشر می‌کردیم و به دربارهای کشورهای خارجی می‌فرستادیم، مصیبت‌هایی را که متحمل شده‌ایم، بازگو می‌کردیم و روش‌های مسالمت‌آمیزی را که بی‌حاصل برای التیام زخم‌ها به‌کار برده‌ایم، برمی‌شمردیم، و اظهار می‌داشتیم که دیگر قادر نیستیم تحت انقیاد بی‌رحمانۀ دربار بریتانیا در امن و آسایش زندگی کنیم، چنین تذکرهای بیادماندنی‌ای برای قارۀ آمریکا مفیدتر از یک کشتی مملو از عرض‌حال‌ها خطاب به بریتانیاست.


📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

جهانی نو در انتظار: فراخوان به استقلال

خورشید هرگز بر آرمانی متعالی‌تر از این نتابیده است. این آرمان یک شهر، کشور، استان، یا قلمرو پادشاهی نیست، بلکه آرمان یک قاره است که دست‌کم یک‌هشتم ربع مسکون ما را شامل می‌شود. اکنون زمان پاشیدن بذر اتحاد، ایمان، و شرافت است. هر اثری که اکنون به‌جای بگذاریم، مانند نامی است که با نوک سوزن بر پوست نازک بلوط جوانی حک می‌کنیم و زخم پوست به همراه درخت بزرگ می‌شود.

جوانی زمان مناسب عادت‌های نیک است و ملت‌ها هم مانند افراد در جوانی خود می‌توانند عادت‌های نیک در خود بپرورانند. نیم‌قرن دیگر که بگذرد، شاید دشوار باشد که حکومتی در قارۀ آمریکا تشکیل گردد. تنوع وسیع منافع و علایق که بر اثر افزایش کسب‌وکار و جمعیت پیش می‌آید، به آشفتگی و سردرگمی می‌انجامد. مهاجرنشینی علیه مهاجرنشین دیگر برمی‌خیزد.

صمیمیتی که در طفولیت شکل بگیرد و دوستی که در بدبختی به وجود بیاید، بیش از همۀ پیوندها ماندگارتر است. اتحادیۀ ما از این خصوصیت برخوردار است، یعنی ما ملتی جوانیم و تحت فشار و ظلم واقع شده‌ایم، اما با همۀ مشکلات، هماهنگی‌مان را حفظ کرده‌ایم. زمان حال، زمان حقیقی تشکیل آن است.

اکثر ملت‌ها اجازه دادند که فرصت‌های مغتنم از کفشان برود و به ناچار مجبور به پذیرش قوانین از جانب فاتحان خود شدند. نخست پادشاه داشتند و بعد شکلی از حکومت، در حالی که مواد قانون یا قانون اساسی حکومت باید نخست شکل بگیرد. هنگامی که ویلیام فاتح انگلستان را به زیر مهمیز درآورد، به ضرب شمشیر به آن‌ها قانون داد.

در باب دین و مذهب، من اعتقاد دارم که وظیفۀ لاینفک همۀ حکومت‌ها حراست پیروان هر دین، مذهب، یا آئین است. اگر از این تعصبات خلاص شویم، همۀ ترس‌ها از ذهن ما رخت برمی‌بندد. من به فرقه‌های مختلف دینی و مذهبی موجود در میان ما، همانند کودکان یک خانواده نگاه می‌کنم که فقط در آنچه که نام‌های مسیحی نامیده می‌شود، با هم تفاوت دارند.

ما این قدرت را داریم که جهان را طرحی نو دراندازیم. زایش جهانی نو در دسترس است و نسلی از انسان‌ها که تعداد آن‌ها به جمعیت کل اروپا می‌رسد، قرار است از حوادث چندماهه، سهم‌شان از آزادی را دریافت دارند. تعلل فاجعه است.

‎پایان


📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

الهام‌بخشی به مبارزه برای آزادی

این‌ها زمان‌هایی هستند که روح انسان را می‌آزمایند. سرباز تابستانی و میهن‌پرست آفتابی در این بحران از خدمت به کشورشان شانه خالی می‌کنند؛ اما آن‌که اکنون مقاومت کند، شایسته‌ی عشق و سپاس زنان و مردان است. استبداد (Tyranny)، مانند جهنم، به‌آسانی تسخیر نمی‌شود؛ اما این تسلی را داریم که هرچه نبرد دشوارتر باشد، پیروزی باشکوه‌تر است. آنچه به‌آسانی به دست آید، بهای اندکی دارد: تنها ارزش است که به هر چیز اهمیت می‌بخشد. آسمان می‌داند چگونه بر کالاهایش قیمت مناسب نهد؛ و عجیب است اگر کالایی آسمانی چون آزادی (Freedom) بهای والایی نداشته باشد. بریتانیا، با ارتشی برای اجرای استبدادش، اعلام کرده که نه‌تنها حق مالیات گرفتن، بلکه حق «الزام ما در همه‌ی موارد» را دارد، و اگر چنین الزامی بردگی نیست، پس بردگی در این زمین وجود ندارد. این سخن حتی کفرآمیز است؛ زیرا قدرتی چنین نامحدود تنها از آنِ خداوند است.

من به اندازه‌ی هر انسان دیگری از خرافه به دورم، اما باور پنهانی‌ام همواره این بوده و هست که خداوند متعال مردمی را که با جدیت و به‌کرات با هر روش شرافتمندانه‌ای که عقل بتواند ابداع کند، از بلایای جنگ پرهیز کرده‌اند، به نابودی نظامی یا رها شدن بی‌حمایت واگذار نمی‌کند. من آن‌قدر بی‌ایمان نیستم که گمان کنم او اداره‌ی جهان را رها کرده و ما را به دست اهریمنان سپرده است؛ و از آن‌جا که چنین نیست، نمی‌توانم ببینم پادشاه بریتانیا بر چه اساسی می‌تواند از آسمان برای مقابله با ما یاری بخواهد: یک قاتل عادی، یک راهزن یا یک دزد خانگی به همان اندازه‌ی او بهانه‌ای برای این کار دارد.

من زمانی خشم شدیدی را که هر انسان باید در برابر اصول پست توری‌ها احساس کند، حس کردم: یکی از آن‌ها، که میخانه‌ای در آمبوی داشت، در آستانه‌ی درش ایستاده بود، با کودکی زیبا در دست، حدود هشت یا نه‌ساله، که تا به حال ندیده بودم، و پس از آن‌که به خیالش با احتیاط نظرش را گفت، با این سخن غیرپدرانه پایان داد: «خب! به من در روزگارم آرامش بده.» هیچ انسانی در این قاره نیست که باور نداشته باشد جدایی باید روزی به‌طور کامل رخ دهد، و یک پدر سخاوتمند باید می‌گفت: «اگر قرار است مشکلی باشد، در روزگار من باشد تا فرزندم آرامش داشته باشد»؛ و این تأمل ساده، اگر به‌خوبی به کار گرفته شود، برای بیدار کردن هر انسانی به انجام وظیفه کافی است.

از این گروه مردان صرف‌نظر می‌کنم و با شور و حرارت یک دوست به سوی کسانی می‌روم که شجاعانه ایستاده‌اند و هنوز مصمم‌اند که تا آخر مقاومت کنند: نه بر چند نفر، بلکه بر همه فرامی‌خوانم: نه این ایالت یا آن ایالت، بلکه هر ایالت: برخیزید و به ما یاری دهید؛ شانه‌هایتان را زیر چرخ بگذارید؛ بهتر است نیروی بیش از حد داشته باشیم تا کم، وقتی هدفی چنین بزرگ در خطر است. بگذارید به جهان آینده گفته شود که در ژرفای زمستان، وقتی تنها امید و فضیلت می‌توانستند دوام آورند، شهر و روستا، از خطری مشترک هراسان، به پا خاستند تا آن را روبه‌رو شوند و دفع کنند.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

محافظه‌کاران و توهم رحم دشمن

محافظه‌کار از جماعت بزدل است؛ زیرا بندگی، چاپلوسی و ترجیح منافع شخصی بنیاد محافظه‌کاری است و آدمی که تحت چنین نفوذی قرار دارد، هرچند خشن و سبع باشد، باز هم دل و جرئت ندارد. مواردی هست که زبان برای افاده‌ی معنی قاصر است و این مورد هم از همان موارد است. اشخاصی هستند که کاملاً متوجه اهریمنی نیستند که به آن‌ها حمله می‌کند و خود را به امید واهی تسکین می‌دهند و امیدوارند که اگر دشمن پیروز شد، به آن‌ها رحم خواهد کرد. این دیوانگی احمق‌هاست که از کسانی ناعادل و ظالم انتظار رحم و شفقت داشته باشند. حتی اگر دشمن وعده دهد که رحم خواهد کرد، تنها یکی از کلک‌های خود را به قصد پیروزی به کار برده است. حیله‌گری روباه [دین] همان‌قدر قتاله است که خشونت گرگ [دربار] و ما باید هم در برابر گرگ و هم در برابر روباه مقاومت کنیم. هدف اول هاو، بخشی با وعید و بخشی با وعده پی گرفته می‌شود تا یا بترساند یا مردم را اغوا کند تا سلاح را کنار بگذارند و رحم و شفقت از او طلب کنند. وزارتخانه به گیج همین روش را توصیه می‌کند. این همان صلحی‌ست که محافظه‌کاران صلح می‌نامند که به تفاهم با همه می‌انجامد. برعکس، این صلحی‌ست که به فوریت خرابی بیشتری از آنچه فکر می‌کنیم به ارمغان خواهد آورد!

اگر ولایات دور دست اسلحه را زمین بگذارند، طعمه‌ی آسانی برای سرخ‌پوستان خواهند بود. این شاید منظور نظر محافظه‌کاران باشد و بدشان نیاید. اگر ولایات نزدیک ما اسلحه زمین بگذارند، انزجار ولایات دور دست را به جان خریده‌اند. اگر فقط یک ایالت اسلحه را زمین بگذارد، آن وقت هاو باید آن ایالت را به پادگانی تبدیل کند و ارتش بریتانیایی ژنرال‌ها و هسین‌ها آن پادگان را از گزند خشم بقیه‌ی ایالات حفظ کنند. ترس مشترک خود ضامن عشق مشترک است و بدا به حال آن ایالتی که دیگر ترس مشترک را حس نکند. هاو از سر لطف شما را به نابودی وحشیانه‌ای می‌کشاند و آدمیزاده باید احمق یا یاغی و افسارگسیخته باشد که به کنه‌ی نیات هاو پی نبرد. من یکی خودم را به دست خیالات نمی‌سپرم. من در گوش شما منطق نجوا می‌کنم و به وضوح و سادگی تلفظ الفبا، حقیقت را به رخ شما می‌کشم.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

نقد سلطنت و استبداد

امپراتوری جهانی از امتیازات یک نویسنده است. او به همه‌ی بشریت توجه دارد، و اگرچه نمی‌تواند اطاعت آن‌ها را فرمان دهد، می‌تواند وظیفه‌ی آن‌ها را مشخص کند. جمهوری ادبیات (Republic of Letters) باستانی‌تر از سلطنت است و در جهان جایگاهی بسیار والاتر از دربار بنده‌صفت بریتانیا دارد؛ آن‌که علیه عقل شورش کند، شورشی واقعی است، اما آن‌که در دفاع از عقل علیه استبداد (Tyranny) شورش کند، شایسته‌تر از جرج سوم به عنوان «مدافع ایمان» است.

شما، به‌عنوان یک نظامی، ممکن است شمشیر جنگ را دراز کنید و آن را «آخرین استدلال پادشاهان» بنامید؛ ما در پاسخ می‌توانیم شمشیر عدالت را به شما نشان دهیم و آن را «بهترین تازیانه‌ی ستمگران» بنامیم. اولی ممکن است برای مدتی تهدید کند یا حتی بترساند و ملتی توهین‌شده را به ضعف و سستی کشاند، اما عقل به‌زودی این تباهی را درمان می‌کند و آرامش و استقامت را بازمی‌گرداند. لرد محترم، می‌بینم که شما اکنون نویسنده شده‌اید و اعلامیه‌ای منتشر کرده‌اید؛ من نیز یک بحران منتشر کرده‌ام. این دو در مقابل یکدیگرند؛ هر دو نمی‌توانند هم‌زمان بالا روند، و یکی باید فرو افتد؛ و چنان سریع است چرخش امور که کار شما، می‌بینم، از جایگاه نخستش بسیار فرو افتاده و اکنون تنها در حاشیه‌ی افق سیاسی پیداست.

شگفت‌آور است که تا چه حد شیفتگی، حماقت کور و لجاجت می‌تواند بشر را پیش برد، و اعلامیه‌ی خواب‌آلود شما گواهی است که این حتی در خواب نیز آن‌ها را رها نمی‌کند. شاید گمان کردید آمریکا نیز در حال چرت زدن است، و از این‌رو، مانند شیطان به سوی حوا، فریب را آرام زمزمه کردید تا او را بیدار نکنید. این قاره، آقا، آن‌قدر وسیع است که یک‌جا به خواب نرود، و حتی در خوابش چنان هوشیار است که از پای ناپاک یک مهاجم به خود بلرزد. اعلامیه‌هایتان را صادر کنید، خوش آمدید، زیرا ما آموخته‌ایم که «به خودمان احترام بگذاریم» و آن یاغی توهین‌کننده‌ای را که شما را به کار گرفته، تحقیر کنیم.

اندکی پس از بازگشت شما به نیویورک، اعلامیه‌ای بسیار غیرلیبرال و غیرمردانه علیه کنگره منتشر کردید؛ زیرا بی‌شک از خط ادب عمومی خارج شدید، نخست با درخواست ملاقات با آن‌ها به‌عنوان اشخاص خصوصی، غرور ملی خود را پنهان کردید، و در پایان کوشیدید با حمله‌ی اعلامیه‌ای به کل کنگره، توده‌ی مردم را فریب دهید؛ آن‌ها را تحت یک نام گرد آوردید و تحت نامی دیگر به آن‌ها توهین کردید. اما پادشاهی که خدمت می‌کنید و هدفی که حمایت می‌کنید، چنان نمونه‌های اندکی از رفتار شایسته به شما می‌دهد که کنگره از سر دلسوزی به موقعیت شما، این توهین را نادیده گرفت.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

مقاومت در برابر استبداد و انگیزه برای پیروزی

اگر آمریکا با نیمی از روحیه‌ای که در برابر بدبختی‌هایش مقاومت کرد، از مزایایش بهره می‌برد، تا کنون ملتی فاتح و آرام بود؛ اما در دامان آرامش نرم غنوده، به امیدهایش تکیه کرد، و تنها ناملایمات او را به تکاپو واداشت. این‌که در پایان سال گذشته، حیله یا صداقت دشمن را به ظاهری برای صلح واداشت، مسئله‌ای نیست که دانستنش مهم باشد؛ کافی است که تأثیر آن را بر سیاست‌هایمان ببینیم و با قاطعیت برای پاسخ به این فریب برخیزیم.

جنگ از سوی آمریکا، جنگی از احساسات طبیعی بوده است. شجاع در سختی‌ها؛ آرام در پیروزی‌ها؛ خواب‌آلود در استراحت؛ و در هر موقعیت، سخاوتمندانه به سوی صلح متمایل؛ آرامشی خطرناک و شوری بی‌نهایت، با تغییر شرایط، یکی پس از دیگری پدیدار شده‌اند. هر احساسی جز ناامیدی به نوبت برای انجام وظیفه فراخوانده شده است؛ و دشمن چنان در مورد توانایی‌ها و روحیه‌ی ما اشتباه کرده که وقتی گمان می‌کرد ما را مغلوب کرده، ما فاتحان برخاستیم. گستردگی ایالات متحده، تنوع منابع آن‌ها، جهانی بودن هدفشان، واکنش سریع احساساتشان، و شباهت دیدگاه‌هایشان، در هر موقعیت دشوار، چیزی تولید کرده که با حمایت مشیت الهی و پیگیری با شور، در یک لحظه کارزار یک فصل را به انجام رسانده است.

گزارش سرنوشت چارلستون، مانند ناملایمات سال ۱۷۷۶، سرانجام روحی را برانگیخت و شعله‌ای را افروخت که شاید هیچ رویداد دیگری نمی‌توانست ایجاد کند. اگر دشمن دروغی را شایع کرده باشد، نادانسته ما را به زندگی برانگیخته‌اند، و اگر حقیقت را گفته باشند، ناخواسته به ما خدمتی کرده‌اند. ما با دست‌های بسته از خستگی‌های جنگ بازمی‌گشتیم و آرام به فکر لذت بردن از استراحت بودیم. وابستگی که به چارلستون گذاشته شده بود، خواب‌آلودگی بر آمریکا افکنده بود.

هرچند از دست دادن چارلستون ممکن است دردناک باشد، اما اگر این امر ما را به‌طور عمومی از خواب دوازده‌ماهه‌ی گذشته بیدار کند و روح روزهای پیشین را در ما تجدید نماید، مزیتی مهم‌تر از این زیان به دست خواهد آمد. آمریکا همیشه آن چیزی است که خود می‌پندارد. تحت هدایت احساسات و عمل به ذهن خود، او، به دلخواه خود، فاتح یا قربانی می‌شود.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

نقد استبداد (Tyranny) و دفاع از خودگردانی (Self-Governance)

استدلال با کسی که استفاده و اقتدار عقل را نفی کرده و فلسفه‌اش در تحقیر بشریت خلاصه می‌شود، مانند دادن دارو به مرده یا تلاش برای متقاعد کردن یک بی‌خدا با کتاب مقدس است. از بی‌حسی خود در احساس و تأمل لذت ببرید. این امتیاز حیوانات است. و هیچ انسانی به این افتخارات حسادت نمی‌کند، که در آن تنها یک وحشی می‌تواند رقیبتان و یک خرس اربابتان باشد.

از آن‌جا که شما با بی‌شمار اعمال ناعادلانه، چه از روی احساسات و چه با نیت قبلی، «این‌جا آرمیده» را بر شرافت ازدست‌رفته‌تان حک کرده‌اید، تظاهر به نگرانی از طنزها یا نظرات مردم درباره‌ی شما صرفاً تصنع است. آنچه از شما باقی مانده، ممکن است هر لحظه از بین برود. هرچه زودتر بهتر. زیرا آن‌که از شهرتش جان به در برد، از سر لجاجت با خود زیست می‌کند، مانند مردی که به سرزنش خود گوش می‌سپارد.

این‌گونه در گور و آراسته، شما را به کنجکاوی دیگران واگذار می‌کنم و به تاریخ اعمال هنوز زنده‌ی شما بازمی‌گردم. شخصیت سر ویلیام از زمان ورودش به آمریکا تحولات شگفت‌انگیزی را پشت سر گذاشته است. اکنون ثابت و شناخته‌شده است؛ و ما هیچ امیدی به صداقت شما نداریم و هیچ ترسی از توانایی‌تان. تنبلی و ناتوانی سهم بزرگی در وجود شما دارند، که هرگز اجازه نمی‌دهند بیش از قهرمان شرارت‌های کوچک و ماجراهای ناتمام باشید. آنچه در ابتدا در نظر برخی معتدل به نظر می‌آمد، نه از فضیلت واقعی شما، بلکه از تضاد احساسات ناشی می‌شد که شما را در تردید دائمی نگه می‌داشت. یک رذیلت اغلب رذیلت دیگر را دفع می‌کند، بدون کمترین شایستگی در انسان؛ مانند نیروهایی در جهت‌های مخالف که یکدیگر را به سکون می‌رسانند.

شایسته‌ی شما بود که وقار شریف شخصیت را حفظ کنید؛ روحی والا از سخاوت نشان دهید؛ با پشتکار سرسختانه در حفظ نظم، احترام به دست آورید و در همه‌ی موارد رفتاری تغییرناپذیر و بزرگوارانه از خود نشان دهید، تا در حالی که عزم دشمنانه‌ی شما را می‌دیدیم، صداقت انسانی‌تان را تحسین کنیم. شما با عناوین پرطمطراق فرمانده و کمیسر به آمریکا آمدید؛ نه‌تنها برای سرکوب آنچه شما شورش می‌نامید با اسلحه، بلکه برای شرمنده کردن آن با برتری نمونه‌ی خود. اما به‌جای آن، حامی تقلب‌های پست و مبتذل، مشوق قساوت‌های سرخ‌پوستان بوده‌اید و محموله‌ای از رذایل سیاه‌تر از آن‌هایی که ادعای سرکوبشان را داشتید، وارد کرده‌اید.

بشریت در تعیین درست و نادرست به‌طور جهانی هم‌نظر نیست؛ اما برخی اعمال وجود دارند که توافق همه‌ی ملت‌ها و افراد آن‌ها را با نام تغییرناپذیر پستی (Meanness) نشان کرده است. در فهرست رذایل انسانی، برخی چنان ساختاری ظریف دارند که بدون فریب دادن فضیلتی نمی‌توانند به کار روند؛ اما پستی هیچ هم‌پیمان یا عذری ندارد. در گرد و غبار و پس‌مانده‌های سایر رذایل زاده می‌شود و چنان چهره‌ی منفوری دارد که همه‌ی دیگر رذایل از آن بیزاری می‌جویند. سر ویلیام، کمیسر جرج سوم، سرانجام به آن رتبه و نسب بخشیده است. او فراری را به پای میز شورا آورده و آن را هم‌نشین نشان شوالیه‌گری کرده است.

پستی خاصی که در این توصیف به آن اشاره می‌کنم، جعل (Forgery) است. شما، آقا، از جعل و انتشار اسکناس‌های قاره‌ای تقلبی حمایت کرده‌اید. در همان روزنامه‌های نیویورک که اعلامیه‌ی شما تحت اقتدار اربابتان منتشر شد و عفو و حمایت به این ایالات پیشنهاد می‌کرد، آگهی‌های مکرری از فروش پول تقلبی وجود داشت و افرادی که به‌صورت رسمی از سوی شما و تحت پرچمتان آمده بودند، در تلاش برای توزیع آن‌ها دستگیر شدند.

زبان از بیان پستی پادشاه شما، وزیرانش و ارتشش ناتوان است. آن‌ها رذالت را چنان صیقل داده‌اند که نامی برای آن باقی نمانده است. به رذایل خشن اعصار گذشته، پس‌مانده‌ها و کثافت‌های کامل‌ترین رذالت را افزوده‌اند و چنان در فریب مارگونه غرق شده‌اند که هیچ دشمن بزرگواری در میانشان باقی نمانده است.

از چنین مردان و اربابانی، باشد که دست رحیم آسمان آمریکا را حفظ کند! و هرچند رنج‌هایی که اکنون تحمل می‌کند سنگین و شدید است، در برابر وزن بدی‌هایی که تحت حکومت پادشاه شما و پارلمان مزدورش احساس می‌کرد، مانند کاه در باد است.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

استقلال و شکوه انقلاب آمریکا

این‌ها زمان‌هایی که روح انسان را آزمودند، پایان یافته‌اند—و بزرگ‌ترین و کامل‌ترین انقلابی که جهان تاکنون شناخته، با شکوه و خوشبختی به انجام رسیده است.

اما گذر از اوج خطر به ایمنی—از آشوب جنگ به آرامش صلح، هرچند در تصور شیرین است، نیازمند آرامشی تدریجی در حواس است تا آن را دریافت کند. حتی آرامش می‌تواند چنان به‌یک‌باره ما را مبهوت کند. طوفان طولانی و خروشانی که در لحظه‌ای فروکش کند، ما را بیش از لذت، در حالت شگفتی رها می‌کند؛ و باید لحظاتی از تأمل بگذرد تا بتوانیم شیرینی آرامش را بچشیم.

هیچ‌گاه، می‌گویم، کشوری تا این حد فرصت‌های خوشبختی نداشته است. آغاز حیاتش، مانند طلوع صبحی زیبا، بی‌ابر و نویدبخش بود. آرمانش نیک بود. اصولش عادلانه و آزادمنشانه. روحیه‌اش آرام و استوار. رفتارش با دقیق‌ترین گام‌ها تنظیم شده بود، و همه‌چیز درباره‌اش نشان شرافت داشت. هر کشوری (شاید هیچ کشور دیگری در جهان) نمی‌تواند به چنین سرآغاز منصفانه‌ای ببالد. حتی اولین اسکان در آمریکا با ماهیت انقلاب هم‌خوانی دارد. روم، که زمانی بانوی مغرور جهان بود، در اصل گروهی از راهزنان بود. غارت و چپاول او را ثروتمند کرد و ستم بر میلیون‌ها نفر او را بزرگ ساخت. اما آمریکا هرگز نباید از گفتن زادگاهش یا مراحل صعودش به امپراتوری شرم کند.

یادآوری گذشته، اگر به‌درستی عمل کند، باید او را به شایسته‌ترین جاه‌طلبی‌ها برانگیزد، یعنی افزودن به شهرت منصفانه‌ای که با آن آغاز کرد. جهان او را در ناملایمات بزرگ دیده است؛ بدون اندیشه‌ی تسلیم، زیر بار دشواری‌های انباشته مبارزه کرده، شجاعانه، بلکه با افتخار، با سختی‌ها روبه‌رو شده و با افزایش طوفان، در عزم خود راسخ‌تر شده است. همه‌ی این‌ها به‌حق شایسته‌ی اوست، زیرا استقامتش این شخصیت را سزاوار کرده است. پس بگذارید جهان ببیند که او می‌تواند رفاه (Prosperity) را نیز تحمل کند: و فضیلت صادقانه‌اش در زمان صلح، برابر با شجاع‌ترین فضیلت در زمان جنگ باشد.

او اکنون به صحنه‌های آرام و زندگی خانگی فرو می‌آید. نه زیر سایه‌ی سرو ناامیدی، بلکه برای لذت بردن در سرزمین خودش، زیر تاک خودش، از شیرینی تلاش‌هایش و پاداش زحماتش. در این موقعیت، باشد که هرگز فراموش نکند که شهرت ملی منصفانه به اندازه‌ی استقلال (Independence) اهمیت دارد. این شهرت جذابیتی دارد که بر جهان اثر می‌گذارد و حتی دشمنان را متمدن می‌سازد. این شهرت، وقاری می‌بخشد که اغلب از قدرت برتر است و احترامی را فرمان می‌دهد که شکوه و جلال در آن ناکام می‌مانند.

اگر لکه‌ای، از هر سبب که باشد، بر انقلابی که تا پایان زمان باید افتخاری برای عصری که آن را به انجام رساند، بیفتد، همیشه مایه‌ی تأسف و فراموش‌ناشدنی خواهد بود: انقلابی که بیش از هر رویداد بشری (اگر بتوان آن را چنین نامید) به روشن کردن جهان و انتشار روحیه‌ی آزادی و آزادمنشی (Freedom and Liberality) در میان بشریت کمک کرده است.

با برکت‌های صلح، استقلال (Independence) و تجارت جهانی، ایالات، به‌صورت فردی و جمعی، فرصت و اوقات فراغت خواهند داشت تا امور داخلی خود را تنظیم و برقرار کنند و از هرگونه افترا به شرافتشان جلوگیری کنند. حفظ شخصیت آسان‌تر از بازسازی آن است، و آن انسانی که، اگر چنین کسی باشد، از روی نیت‌های شوم یا حقارت روح، پنهانی دست به آسیب زدن به آن بزند، زخمی ایجاد می‌کند که هرگز در توانش نخواهد بود که درمان کند.

از آن‌جا که ما میراثی برای آیندگان برقرار کرده‌ایم، بگذارید این میراث با هر نشانه‌ی انتقال شرافتمندانه به نسل‌های بعد منتقل شود. هزینه‌ی اندکش، در مقایسه با ارزش ایالات، عظمت هدف و ارزش شخصیت ملی، مبادله‌ای سودمند خواهد بود.

اما آنچه باید ذهن متفکر و ژرف‌اندیش را بیش از همه تحت تأثیر قرار دهد و همه‌ی نگرانی‌های کوچک‌تر را در بر گرفته و آسان می‌کند، اتحاد ایالات (Union of the States) است. شخصیت ملی بزرگ ما به این بستگی دارد. این تنها چیزی است که به ما اهمیت در خارج و امنیت در داخل می‌بخشد. تنها از این طریق است که ما در جهان شناخته می‌شویم یا می‌توانیم شناخته شویم؛ پرچم ایالات متحده است که کشتی‌ها و تجارت ما را در دریاها یا در بندر خارجی ایمن می‌کند. گذرنامه‌های مدیترانه‌ای ما باید تحت همین عنوان به دست آید. همه‌ی معاهدات ما، چه اتحاد، صلح یا تجارت، تحت حاکمیت ایالات متحده شکل می‌گیرد، و اروپا ما را با هیچ نام یا عنوان دیگری نمی‌شناسد.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

ترویج وحدت برای پیروزی در برابر استبداد

نه بر چند نفر، بلکه بر همه فرامی‌خوانم: نه بر این ایالت یا آن ایالت، بلکه بر هر ایالت: برخیزید و به ما یاری رسانید؛ شانه‌هایتان را زیر چرخ بگذارید؛ بهتر است نیروی بیش از حد داشته باشیم تا کم، هنگامی که هدفی چنین بزرگ در میان است. بگذارید به جهان آینده گفته شود که در ژرفای زمستان، هنگامی که جز امید و فضیلت چیزی بر جای نمانده بود، شهر و روستا، به هشدار خطری مشترک، به پا خاستند تا با آن روبه‌رو شوند و آن را دفع کنند. نگویید که هزاران نفر رفته‌اند، ده‌ها هزار نفر را به میدان آورید؛ بار این روز را بر دوش تقدیر نیفکنید، بلکه «ایمان خود را با عمل نشان دهید» تا خداوند شما را برکت دهد. مهم نیست کجا زندگی می‌کنید یا در چه مرتبه‌ای از زندگی هستید، شر یا خیر به همه‌ی شما خواهد رسید. دور و نزدیک، ایالت‌های مرکزی و مرزی، غنی و فقیر، همگی به یکسان رنج خواهند برد یا شادمان خواهند شد. قلبی که اکنون احساس نکند، مرده است؛ خون فرزندانش ترسویی او را نفرین خواهد کرد، کسی که در زمانی که اندکی تلاش می‌توانست همه‌چیز را نجات دهد و شادمان سازد، عقب‌نشینی کند. من انسانی را دوست دارم که در دشواری لبخند می‌زند، از پریشانی نیرو می‌گیرد و با تأمل شجاع‌تر می‌شود. کوچک‌ذهنان عقب می‌نشینند؛ اما آن‌که قلبش استوار است و وجدانش رفتارش را تأیید می‌کند، اصولش را تا مرگ پی خواهد گرفت.

زمانی خشم شدیدی را که هر انسان باید در برابر اصول پست توری‌ها احساس کند، حس کردم: یکی از آن‌ها، که میخانه‌ای در آمبوی داشت، در آستانه‌ی درش ایستاده بود، با کودکی زیبا در دست، حدود هشت یا نه‌ساله، که تا به حال ندیده بودم، و پس از آن‌که به خیالش با احتیاط نظرش را گفت، با این سخن غیرپدرانه پایان داد: «خب! به من در روزگارم آرامش بده.» هیچ انسانی در این قاره نیست که باور نداشته باشد جدایی باید روزی به‌طور کامل رخ دهد، و یک پدر سخاوتمند باید می‌گفت: «اگر قرار است مشکلی باشد، در روزگار من باشد تا فرزندم آرامش داشته باشد»؛ و این تأمل ساده، اگر به‌خوبی به کار گرفته شود، برای بیدار کردن هر انسانی به انجام وظیفه کافی است. هیچ مکانی بر زمین نمی‌توانست به اندازه‌ی آمریکا (America) شادمان باشد. موقعیتش از تمام جهان پرهیاهو دور است، و جز تجارت با آن‌ها کاری ندارد. انسان می‌تواند میان خوی و اصل تمایز قائل شود، و من به همان یقینی که خداوند جهان را اداره می‌کند، اطمینان دارم که آمریکا تا زمانی که از سلطه‌ی بیگانه رها نشود، شادمان نخواهد بود. جنگ‌ها، بدون توقف، تا آن دوره ادامه خواهند یافت، و این قاره در نهایت باید پیروز شود؛ زیرا هرچند شعله‌ی آزادی (Liberty) گاهی خاموش شود، زغال آن هرگز نمی‌میرد.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

اهمیت اتحاد ایالات برای عظمت ملی

آنچه بیش از همه ذهن متفکر و ژرف‌اندیش را تحت تأثیر قرار می‌دهد و همه‌ی نگرانی‌های کوچک‌تر را در بر گرفته و آسان می‌کند، اتحاد ایالات (Union of the States) است. شخصیت ملی بزرگ ما به این بستگی دارد. این تنها چیزی است که به ما اهمیت در خارج و امنیت در داخل می‌بخشد. تنها از این طریق است که ما در جهان شناخته می‌شویم یا می‌توانیم شناخته شویم؛ پرچم ایالات متحده است که کشتی‌ها و تجارت ما را در دریاها یا در بندر خارجی ایمن می‌کند. گذرنامه‌های مدیترانه‌ای ما باید تحت همین عنوان به دست آید. همه‌ی معاهدات ما، چه اتحاد، صلح یا تجارت، تحت حاکمیت ایالات متحده شکل می‌گیرد، و اروپا ما را با هیچ نام یا عنوان دیگری نمی‌شناسد.

تقسیم امپراتوری به ایالت‌ها برای راحتی خودمان است، اما در خارج این تمایز پایان می‌یابد. امور هر ایالت محلی است. آن‌ها نمی‌توانند فراتر از خودشان بروند. و اگر تمام دارایی حتی ثروتمندترین آن‌ها صرف درآمد شود، برای حمایت از حاکمیت در برابر حمله‌ی خارجی کافی نخواهد بود. به‌اختصار، ما هیچ حاکمیت ملی دیگری جز به‌عنوان ایالات متحده نداریم. اگر چنین بود، برای ما فاجعه‌بار می‌بود—بسیار پرهزینه برای حفظ و غیرممکن برای حمایت. افراد یا ایالت‌های منفرد می‌توانند خود را هرچه بخواهند بنامند؛ اما جهان، به‌ویژه جهان دشمنان، با سوت زدن یک نام مرعوب نمی‌شود. حاکمیت باید قدرتی برای حفاظت از همه‌ی اجزایی که آن را تشکیل می‌دهند داشته باشد: و به‌عنوان ایالات متحده (United States) ما شایسته‌ی اهمیت این عنوان هستیم، اما در غیر این صورت خیر. اتحاد ما، که به‌خوبی و عاقلانه تنظیم و مستحکم شده، ارزان‌ترین راه برای عظمت، آسان‌ترین راه برای قدرت، و شادمانه‌ترین اختراع در حکومتی است که شرایط آمریکا می‌پذیرد.—زیرا از هر ایالت چیزی را که به‌خودی‌خود ناکافی است جمع می‌کند و مجموعه‌ای را شکل می‌دهد که برای همه خدمت می‌کند.

ایالت‌های هلند نمونه‌ی ناگواری از اثرات حاکمیت منفرد هستند. وضعیت پراکنده‌ی آن‌ها آن‌ها را در معرض دسیسه‌ها، زیان‌ها، مصیبت‌ها و دشمنان بی‌شمار قرار می‌دهد؛ و تقریباً غیرممکن بودن به تصمیم‌گیری در اقداماتشان و اجرای آن تصمیم، برای آن‌ها، و برای ما، منبعی از بدبختی بی‌پایان خواهد بود.

با ایالت‌های متحد مانند افراد در جامعه است؛ باید چیزی واگذار شود تا کل ایمن گردد. از این دیدگاه، ما از آنچه می‌دهیم سود می‌بریم و سودی سالانه بیش از سرمایه به دست می‌آوریم.—من همیشه آزرده می‌شوم وقتی می‌شنوم که اتحاد، آن سپر بزرگ آزادی و ایمنی (Liberty and Safety) ما، با کمترین بی‌احترامی سخن گفته می‌شود. این مقدس‌ترین چیز در قانون اساسی آمریکا (America) است، و چیزی است که هر انسان باید به آن افتخار کند و با حساسیت از آن پاسداری کند. شهروندی ما در ایالات متحده، شخصیت ملی ماست. شهروندی ما در هر ایالت خاص، تنها تمایز محلی ماست. با این یکی در خانه شناخته می‌شویم، با آن یکی در جهان. عنوان بزرگ ما آمریکایی‌ها (Americans) است—عنوان کوچک‌تر ما با مکان تغییر می‌کند.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

وحدت برای حفظ استقلال تجاری

در «روزنامه‌ی نیویورک ریوینگتون»، مورخ ششم دسامبر، مطلبی منتشر شده است که به‌ظاهر نامه‌ای از لندن، به تاریخ سی‌ام سپتامبر است؛ و موضوعی است که توجه ایالات متحده را می‌طلبد. عموم به خاطر دارند که بهار گذشته، معاهده‌ی تجاری میان ایالات متحده و انگلستان آغاز شد، و تا زمانی که این معاهده تکمیل شود، لایحه‌ای توسط وزیر خزانه‌داری وقت، آقای پیت، به پارلمان بریتانیا ارائه شد تا تجارت ایالات متحده به بنادر و قلمروهای بریتانیا پذیرفته و قانونی شود (چنان‌که آن زمان لازم بود). اما هیچ‌یک از این‌ها به انجام نرسید. معاهده‌ی تجاری یا لغو شده یا همان‌گونه که آغاز شده بود باقی مانده است؛ و لایحه‌ی پارلمان کنار گذاشته شده است. به‌جای آن، سیستمی خودخواهانه از سیاست‌های انگلیسی سر برآورده که برای محدود کردن تجارت آمریکا (America) طراحی شده است، با انحصار تجارت حمل‌ونقل محصولات آمریکایی به جزایر هند غربی برای انگلستان.

در میان حامیان این اقدام اخیر، لرد شفیلد، عضو پارلمان بریتانیا، قرار دارد که رساله‌ای با عنوان «مشاهدات درباره‌ی تجارت ایالات آمریکا» منتشر کرده است. این رساله دو هدف دارد؛ یکی ترغیب آمریکایی‌ها به خرید تولیدات بریتانیایی، و دیگری تحریک پارلمان بریتانیا برای ممنوع کردن شهروندان ایالات متحده از تجارت با جزایر هند غربی.

اما تنها با عمل در اتحاد (Union) است که تعدیات ملت‌های بیگانه بر آزادی تجارت (Freedom of Trade) می‌تواند خنثی شود و امنیت به تجارت آمریکا (America) گسترش یابد. و هنگامی که پرچمی را می‌نگریم که به چشم زیبا است، و تأمل در ظهور و خاستگاهش احساسی از لذت متعالی را برمی‌انگیزد، شرافت ملی ما باید با منافعمان متحد شود تا از آسیب به یکی یا اهانت به دیگری جلوگیری کند.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

فراخوان وحدت و مقاومت در برابر استبداد

این‌ها زمان‌هایی هستند که روح انسان‌ها را می‌آزمایند. سرباز تابستانی و میهن‌پرست آفتابی در این بحران (Crisis)، از خدمت به کشورشان سر باز می‌زنند؛ اما آن‌که اکنون مقاومت کند، شایسته‌ی محبت و سپاس مردان و زنان است. استبداد (Tyranny)، مانند جهنم، به‌آسانی فتح نمی‌شود؛ بااین‌حال، این تسلی را داریم که هرچه نبرد دشوارتر باشد، پیروزی باشکوه‌تر است. آنچه به‌آسانی به دست آید، به دیده‌ی حقارت نگریسته می‌شود: تنها ارزشمندی است که به هر چیز ارزش می‌بخشد. آسمان می‌داند چگونه بر کالاهایش قیمتی شایسته نهد؛ و شگفت‌انگیز خواهد بود اگر کالایی آسمانی چون آزادی (Freedom) بهای گزافی نداشته باشد. بریتانیا، با ارتشی برای تحمیل استبدادش، اعلام کرده است که حقی دارد (نه‌تنها برای مالیات گرفتن) بلکه برای «محدود کردن ما در همه‌ی موارد»، و اگر چنین محدودیتی بردگی (Slavery) نیست، پس چیزی به نام بردگی بر زمین وجود ندارد. حتی این عبارت کفرآمیز است؛ زیرا چنین قدرت نامحدودی تنها به خداوند تعلق دارد.

من به اندازه‌ی هر انسان زنده‌ای از خرافه به دورم، اما باور پنهانی‌ام همیشه این بوده و هست که خداوند قادر مطلق مردمی را که با جدیت و به‌طور مکرر با هر روش شایسته‌ای که عقل بتواند ابداع کند، از مصیبت‌های جنگ اجتناب کرده‌اند، به نابودی نظامی واگذار نمی‌کند یا بی‌حمایت رها نمی‌سازد تا هلاک شوند. همچنین آن‌قدر بی‌ایمان نیستم که گمان کنم او اداره‌ی جهان را رها کرده و ما را به دست شیاطین سپرده است؛ و چون چنین نمی‌اندیشم، نمی‌توانم ببینم پادشاه بریتانیا بر چه اساسی می‌تواند از آسمان برای مقابله با ما یاری بخواهد: یک قاتل معمولی، راهزن، یا سارق خانه، به همان اندازه او بهانه‌ای برای این کار دارد.

شگفت‌انگیز است که ببینیم چگونه گاهی وحشت در کشوری به‌سرعت گسترش می‌یابد. همه‌ی ملت‌ها و اعصار در معرض این وحشت‌ها بوده‌اند. بریتانیا از شایعه‌ی ناوگان قایق‌های ته‌صاف فرانسوی مانند تب‌لرزه لرزیده است؛ و در قرن چهاردهم [پانزدهم]، کل ارتش انگلیس، پس از تاراج پادشاهی فرانسه، مانند مردانی که از ترس سنگ شده‌اند، عقب رانده شد؛ و این شاهکار شجاعانه توسط چند نیروی پراکنده به رهبری زنی، ژاندارک، انجام شد. کاش آسمان دوشیزه‌ای جرزی را الهام بخشد تا هم‌وطنانش را برانگیزد و همراهان مظلومش را از تاراج و تجاوز نجات دهد! بااین‌حال، وحشت‌ها در برخی موارد سودمندند؛ به همان اندازه که زیان می‌رسانند، خیر هم تولید می‌کنند. مدتشان همیشه کوتاه است؛ ذهن به‌سرعت از آن‌ها عبور می‌کند و عادتی استوارتر از پیش به دست می‌آورد. اما مزیت خاصشان این است که سنگ محک صداقت و ریاکاری‌اند و چیزها و انسان‌هایی را آشکار می‌کنند که شاید هرگز کشف نمی‌شدند.

نه بر چند نفر، بلکه بر همه فرامی‌خوانم: نه بر این ایالت یا آن ایالت، بلکه بر هر ایالت: برخیزید و به ما یاری رسانید؛ شانه‌هایتان را زیر چرخ بگذارید؛ بهتر است نیروی بیش از حد داشته باشیم تا کم، هنگامی که هدفی چنین بزرگ در میان است. بگذارید به جهان آینده گفته شود که در ژرفای زمستان، هنگامی که جز امید و فضیلت چیزی بر جای نمانده بود، شهر و روستا، به هشدار خطری مشترک، به پا خاستند تا با آن روبه‌رو شوند و آن را دفع کنند. نگویید که هزاران نفر رفته‌اند، ده‌ها هزار نفر را به میدان آورید؛ بار این روز را بر دوش تقدیر نیفکنید، بلکه «ایمان خود را با عمل نشان دهید» تا خداوند شما را برکت دهد. مهم نیست کجا زندگی می‌کنید یا در چه مرتبه‌ای از زندگی هستید، شر یا خیر به همه‌ی شما خواهد رسید. دور و نزدیک، ایالت‌های مرکزی و مرزی، غنی و فقیر، همگی به یکسان رنج خواهند برد یا شادمان خواهند شد. قلبی که اکنون احساس نکند، مرده است؛ خون فرزندانش ترسویی او را نفرین خواهد کرد، کسی که در زمانی که اندکی تلاش می‌توانست همه‌چیز را نجات دهد و شادمان سازد، عقب‌نشینی کند. من انسانی را دوست دارم که در دشواری لبخند می‌زند، از پریشانی نیرو می‌گیرد و با تأمل شجاع‌تر می‌شود. کوچک‌ذهنان عقب می‌نشینند؛ اما آن‌که قلبش استوار است و وجدانش رفتارش را تأیید می‌کند، اصولش را تا مرگ پی خواهد گرفت.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

نکوهش توری‌ها و دفاع از استقلال

وقتی با سربازان در فورت لی بودم و با آن‌ها تا مرز پنسیلوانیا راهپیمایی کردم، با بسیاری از شرایطی که کسانی که در دوردست زندگی می‌کنند، کم یا هیچ نمی‌دانند، به‌خوبی آشنا شدم. وضعیت ما در آنجا به‌شدت محدود بود، زیرا مکان گردنه‌ای باریک بین رودخانه‌ی شمالی و هکنساک بود. نیروی ما ناچیز بود، کمتر از یک‌چهارم نیرویی که هاو می‌توانست علیه ما بیاورد. ارتشی در دسترس نداشتیم که در صورت محصور شدن و دفاع، بتوانیم پادگان را نجات دهیم. مهمات، توپخانه‌ی سبک، و بهترین بخش انبارهایمان، به دلیل نگرانی از تلاش هاو برای نفوذ به جرزی‌ها، منتقل شده بود، که در این صورت فورت لی برای ما بی‌فایده می‌شد؛ زیرا هر انسان متفکری، چه در ارتش باشد چه نباشد، درمی‌یابد که این‌گونه دژهای صحرایی تنها برای مقاصد موقتی‌اند و تا زمانی کاربرد دارند که دشمن نیروی خود را علیه هدفی که این دژها برای دفاع از آن برپا شده‌اند، هدایت کند.

زمانی خشم شدیدی را که هر انسان باید در برابر اصول پست توری‌ها (Tories) احساس کند، حس کردم: یکی از آن‌ها، که میخانه‌ای در آمبوی داشت، در آستانه‌ی درش ایستاده بود، با کودکی زیبا در دست، حدود هشت یا نه‌ساله، که تا به حال ندیده بودم، و پس از آن‌که به خیالش با احتیاط نظرش را گفت، با این سخن غیرپدرانه پایان داد: «خب! به من در روزگارم آرامش بده.» هیچ انسانی در این قاره نیست که باور نداشته باشد جدایی (Separation) باید روزی به‌طور کامل رخ دهد، و یک پدر سخاوتمند باید می‌گفت: «اگر قرار است مشکلی باشد، در روزگار من باشد تا فرزندم آرامش داشته باشد»؛ و این تأمل ساده، اگر به‌خوبی به کار گرفته شود، برای بیدار کردن هر انسانی به انجام وظیفه کافی است. هیچ مکانی بر زمین نمی‌توانست به اندازه‌ی آمریکا (America) شادمان باشد. موقعیتش از تمام جهان پرهیاهو دور است، و جز تجارت با آن‌ها کاری ندارد. انسان می‌تواند میان خوی و اصل تمایز قائل شود، و من به همان یقینی که خداوند جهان را اداره می‌کند، اطمینان دارم که آمریکا تا زمانی که از سلطه‌ی بیگانه رها نشود، شادمان نخواهد بود. جنگ‌ها، بدون توقف، تا آن دوره ادامه خواهند یافت، و این قاره در نهایت باید پیروز شود؛ زیرا هرچند شعله‌ی آزادی (Liberty) گاهی خاموش شود، زغال آن هرگز نمی‌میرد.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

طنز و حقیقت در برابر ادعاهای استعماری

امپراتوری جهانی امتیاز یک نویسنده است. دغدغه‌های او با همه‌ی بشریت است، و اگرچه نمی‌تواند اطاعت آن‌ها را فرمان دهد، می‌تواند وظیفه‌شان را تعیین کند. جمهوری ادبیات (Republic of Letters) از پادشاهی کهن‌تر است و در جهان جایگاهی به‌مراتب والاتر از دربار وابسته‌ی بریتانیا دارد؛ آن‌که علیه عقل می‌شورد، شورشی واقعی است، اما آن‌که در دفاع از عقل علیه استبداد (Tyranny) می‌شورد، شایسته‌تر از جرج سوم به عنوان «مدافع ایمان» است.

شما، به‌عنوان یک نظامی، ممکن است شمشیر جنگ را پیش کشید و آن را «آخرین دلیل پادشاهان» بنامید؛ ما در مقابل می‌توانیم شمشیر عدالت را به شما نشان دهیم و آن را «بهترین تازیانه‌ی ستمگران» بخوانیم. اولی ممکن است برای مدتی تهدید کند یا حتی بترساند و کسلی بیمارگونه بر مردمی تحقیرشده افکند، اما عقل به‌سرعت از این گمراهی بهبود می‌یابد و آن‌ها را به شجاعت آرام بازمی‌گرداند. دریافته‌ام که جنابعالی اکنون نویسنده شده‌اید و اعلامیه‌ای منتشر کرده‌اید؛ من بحران (Crisis) را منتشر کرده‌ام. این دو در برابر هم مانند دو قطب متضادند؛ هر دو نمی‌توانند هم‌زمان بالا روند، و یکی باید فرو افتد؛ و چنان سریع است چرخش امور که عملکرد جنابعالی، می‌بینم، از جایگاه نخستش بسیار فرو افتاده و اکنون فقط در لبه‌ی افق سیاسی پیداست.

شما اعلامیه‌تان را با ارجاع به بیانیه‌هایتان در چهاردهم ژوئیه و نوزدهم سپتامبر آغاز کردید. در آخری، خود را پایین‌تر از شأن یک جنتلمن خصوصی فرو بردید. برای آن‌که اتهامم بی‌انصافانه به نظر نیاید، موضوع را بیان می‌کنم: از طریق دعوتی شفاهی از جانب شما، که توسط ژنرال سالیوان، که آن زمان اسیر تحت قول شرف بود، به کنگره منتقل شد، ابراز تمایل کردید که با برخی اعضای آن نهاد به‌عنوان اشخاص خصوصی گفت‌وگو کنید. این پیام در بهترین حالت توهینی مؤدبانه بود و بیش از حد رنگ‌وبوی وزارتی از دستکاری با اشخاص خصوصی داشت؛ و شاید چنین می‌شد، اگر آقایانی که برای این کار تعیین شده بودند، از آن نوع فضیلت آسان‌گیر برخوردار بودند که یک درباری انگلیسی به آن شهره است. بااین‌حال، درخواست شما اجابت شد، زیرا انسان‌های صادق به‌طور طبیعی به شهرت مدنی‌شان بیش از شهرت سیاسی‌شان حساس‌اند. دیدار همان‌گونه که هر انسان عاقلی پیش‌بینی می‌کرد، پایان یافت؛ زیرا جنابعالی، همانند نویسنده‌ی بحران (Crisis)، می‌دانید که برای پادشاه انگلستان امکان وعده‌ی لغو یا حتی بازنگری قوانین پارلمان وجود ندارد؛ بنابراین، از جانب شما، چیزی برای گفتن نداشتید جز درخواست، به‌جای مطالبه، تسلیم کامل قاره؛ و سپس، اگر این پذیرفته می‌شد، وعده‌ی زنده ماندن ساکنان.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader

ناکارآمدی ادعاهای بریتانیا و ضرورت اتحاد

به چه وسیله‌ای، ممکن است بپرسم، انتظار دارید آمریکا (America) را فتح کنید؟ اگر در تابستان، وقتی ارتش ما از شما کمتر بود، نتوانستید، و در زمستان، وقتی هیچ ارتشی نداشتیم، موفق نشدید، چگونه می‌خواهید این کار را انجام دهید؟ در زمینه‌ی فرماندهی، شما فریب خورده‌اید، و در زمینه‌ی استقامت، مغلوب شده‌اید؛ مزایایتان به زیانتان تبدیل شده و به ما نشان می‌دهد که می‌توانیم با بخشش شما را نابود کنیم: مانند بازی چکرز، می‌توانیم از یک خانه خارج شویم تا شما وارد شوید، تا سپس دو یا سه را به‌جای یکی بگیریم؛ و چون همیشه می‌توانیم گوشه‌ای دوگانه برای خود نگه داریم، همیشه می‌توانیم از شکست کامل جلوگیری کنیم. نمی‌توانید آن‌قدر بی‌حس باشید که نبینید ما دو برابر شما برتری داریم، زیرا ما با بازی برابر پیروز می‌شویم و شما با آن می‌بازید.

اگر این شهر را تصرف کنید، نمی‌دانید با آن چه کنید جز غارتش. نگه‌داشتن آن به شیوه‌ای که نیویورک را نگه داشته‌اید، باری اضافی بر دوش شماست؛ و اگر فتح کلی هدف شماست، بهتر است بدون شهر باشید تا با آن. وقتی همه‌ی ارتش‌های ما را شکست دهید، شهرها خودبه‌خود به دستتان می‌افتند؛ اما خزیدن به آن‌ها به شیوه‌ای که به پرینستون، ترنتون و غیره وارد شدید، مانند دزدیدن میوه از باغی در شب پیش از رسیدن میوه و فرار در صبح است. تجربه‌ی شما در جرزی‌ها کافی است تا به شما بیاموزد که کاری بیش از ورود به خانه‌های دیگران دارید؛ و تازه‌مسلمانان شما، که به آن‌ها وعده‌ی هرگونه حمایت دادید و با بخشش از فضایل پیشینشان به گناه جدید فریبشان دادید، باید نظری بسیار حقیر از قدرت و سیاست شما داشته باشند.

در همه‌ی جنگ‌هایی که پیش‌تر درگیرشان بودید، تنها با ارتش‌ها روبه‌رو بودید؛ در این مورد، هم با ارتش و هم با کشوری باید بجنگید. در جنگ‌های پیشین، کشورها سرنوشت پایتخت‌هایشان را دنبال می‌کردند؛ کانادا با کبک و مینورکا با بندر ماهون یا سنت فیلیپ سقوط کرد؛ با تسخیر آن‌ها، فاتحان راهی به کشور گشودند و ارباب آن شدند: اینجا اما فرق دارد؛ اگر شهری را اینجا تصرف کنید، مجبورید خود را در آن محصور کنید و هیچ استفاده‌ی دیگری جز خرج کردن پول کشورتان در آن ندارید. این تنها سودی است که از نیویورک برده‌اید؛ و از فیلادلفیا کمتر خواهید برد، زیرا نگه‌داشتن آن نیروی بیشتری می‌طلبد و بسیار دورتر از دریاست. شما و توری‌ها (Tories) در این شهر، با رودخانه‌ای پر از یخ و شهری پر از آتش، چه شکل مضحکی خواهید داشت؛ زیرا نتیجه‌ی فوری آمدنتان به اینجا این خواهد بود که با توپ بمباران شوید و بیرون رانده شوید، و توری‌ها مجبور شوند خسارت را جبران کنند؛ و این دیر یا زود سرنوشت نیویورک خواهد بود.


📘 بحران
✍🏻 تامس پین

📚 گروه کتابخوانی علمی

@SciBookReader