Forwarded from چکیده‌ها و گزیده‌های کتاب‌ها (Mohammad Darzi)
گام‌های پیشرفت: سرعت تغییر فناوری
گوردون مور از بنیان‌گذاران ابرشرکت اینتل در سال ۱۹۶۵ در مورد سرعت پیشرفت قدرت محاسباتی کامپیوترها پیش‌بینی‌ای انجام داد که بعدها به قانون مور معروف شد.
این قانون می‌گوید با گذشت زمان، ترانزیستورها دقیق‌تر و کوچک‌تر خواهند شد و تعداد ترانزیستورهایی که در یک تراشه‌ی کامپیو‌تری جای می‌گیرند با گذشت هر دو سال دو برابر خواهد شد و به‌همین دلیل قدرت کامپیوترها با تصاعد هندسی افزایش می‌یابد. پیش‌بینی مور در چند دهه‌ی اخیر درست از آب درآمده و زمینه‌ای برای رشد تصاعدی تغییرات فناوری شده است. در صنعت کامپیوتر از قانون مور به‌ی نوان راهنمایی برای برنامه‌ریزی بلندمدت و تعیین اهدافی برای پیشرفت فناوری استفاده می‌کنند. این قانون می‌گوید رشد پیشرفت فناوری هندسی است نه خطی و بنابراین، عده‌ای پیش‌بینی می‌کنند که در صد سال آینده به‌اندازه‌ی ۲۰ هزار سال گذشته پیشرفت خواهیم کرد. با چنین سرعتی می‌توان انتظار بروز پیشرفت‌های بزرگی را در عرصه‌ی فناوری داشته باشیم.
📓 مغز: داستان شما
✍ دیوید ایگلمن
®️ محمداسماعیل فلزی
🆔 @Chekide_ha
گوردون مور از بنیان‌گذاران ابرشرکت اینتل در سال ۱۹۶۵ در مورد سرعت پیشرفت قدرت محاسباتی کامپیوترها پیش‌بینی‌ای انجام داد که بعدها به قانون مور معروف شد.
این قانون می‌گوید با گذشت زمان، ترانزیستورها دقیق‌تر و کوچک‌تر خواهند شد و تعداد ترانزیستورهایی که در یک تراشه‌ی کامپیو‌تری جای می‌گیرند با گذشت هر دو سال دو برابر خواهد شد و به‌همین دلیل قدرت کامپیوترها با تصاعد هندسی افزایش می‌یابد. پیش‌بینی مور در چند دهه‌ی اخیر درست از آب درآمده و زمینه‌ای برای رشد تصاعدی تغییرات فناوری شده است. در صنعت کامپیوتر از قانون مور به‌ی نوان راهنمایی برای برنامه‌ریزی بلندمدت و تعیین اهدافی برای پیشرفت فناوری استفاده می‌کنند. این قانون می‌گوید رشد پیشرفت فناوری هندسی است نه خطی و بنابراین، عده‌ای پیش‌بینی می‌کنند که در صد سال آینده به‌اندازه‌ی ۲۰ هزار سال گذشته پیشرفت خواهیم کرد. با چنین سرعتی می‌توان انتظار بروز پیشرفت‌های بزرگی را در عرصه‌ی فناوری داشته باشیم.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍1
Forwarded from چکیده‌ها و گزیده‌های کتاب‌ها (Mohammad Darzi)
تصاویر سریال میکروسکوپ الکترونی و کانکتوم
سیگنال‌های محیطی به سیگنال‌های الکتروشیمیایی تبدیل می‌شوند و توسط سلول‌های مغز انتقال می‌یابند. این نخستین گام کسب اطلاعات از دنیای خارج توسط مغز است. ردیابی مسیر میلیاردها نورون درهم‌تنیده نیاز به فناوری اختصاصی و نیز ظریف‌ترین تیغه‌های برش موجود در جهان دارد. با فناوری برش سریالی میکروسکوپ الکترونی (Serial blockface electrone microscopy) می‌توانیم مدل‌هایی سه‌بعدی از راه‌های نورونی مغز تهیه کنیم. این نخستین تکنیکی است که می‌تواند به ما تصاویری سه‌بعدی از مغز در ابعاد نانو یا یک‌میلیاردم متر ارائه دهد.
در داخل میکروسکوپ الکترونی دستگاه برشی مثل کالباس‌بر با الماسه‌ای دقیق، قطعه‌ی کوچکی از مغز را لایه‌به‌لایه برش می‌زند و به‌این‌ترتیب، نوار فیلمی به‌دست می‌آید که هر قاب تصویر آن نماینده‌ی برش بسیار نازکی از بافت مغز است. هر قاب تصویر باید با میکروسکوپ الکترونی بررسی شود. سپس این اسکن‌ها را روی هم سوار می‌کنند تا مدلی سه‌بعدی از یک قطعه‌ی مغز به‌دست اید. وقتی این برش‌ها را بر هم منطبق کنیم، مدلی درهم پیچیده از نورون‌های درهم‌تنیده حاصل می‌شود. باتوجه‌به این‌که هر نورون به‌طور متوسط طولی معادل ۱۰۰-۴ میلیاردم متر و حدود ده هزار شاخه (دندریت) دارد، انجام این کار بسیار دشوار و وقت‌گیر است. کار چالش‌برانگیز تهیه‌ی نقشه‌ی کاملی از کانکتوم انسان احتمالاً چندین دهه به طول می‌انجامد.
📓 مغز: داستان شما
✍ دیوید ایگلمن
®️ محمداسماعیل فلزی
🆔 @Chekide_ha
سیگنال‌های محیطی به سیگنال‌های الکتروشیمیایی تبدیل می‌شوند و توسط سلول‌های مغز انتقال می‌یابند. این نخستین گام کسب اطلاعات از دنیای خارج توسط مغز است. ردیابی مسیر میلیاردها نورون درهم‌تنیده نیاز به فناوری اختصاصی و نیز ظریف‌ترین تیغه‌های برش موجود در جهان دارد. با فناوری برش سریالی میکروسکوپ الکترونی (Serial blockface electrone microscopy) می‌توانیم مدل‌هایی سه‌بعدی از راه‌های نورونی مغز تهیه کنیم. این نخستین تکنیکی است که می‌تواند به ما تصاویری سه‌بعدی از مغز در ابعاد نانو یا یک‌میلیاردم متر ارائه دهد.
در داخل میکروسکوپ الکترونی دستگاه برشی مثل کالباس‌بر با الماسه‌ای دقیق، قطعه‌ی کوچکی از مغز را لایه‌به‌لایه برش می‌زند و به‌این‌ترتیب، نوار فیلمی به‌دست می‌آید که هر قاب تصویر آن نماینده‌ی برش بسیار نازکی از بافت مغز است. هر قاب تصویر باید با میکروسکوپ الکترونی بررسی شود. سپس این اسکن‌ها را روی هم سوار می‌کنند تا مدلی سه‌بعدی از یک قطعه‌ی مغز به‌دست اید. وقتی این برش‌ها را بر هم منطبق کنیم، مدلی درهم پیچیده از نورون‌های درهم‌تنیده حاصل می‌شود. باتوجه‌به این‌که هر نورون به‌طور متوسط طولی معادل ۱۰۰-۴ میلیاردم متر و حدود ده هزار شاخه (دندریت) دارد، انجام این کار بسیار دشوار و وقت‌گیر است. کار چالش‌برانگیز تهیه‌ی نقشه‌ی کاملی از کانکتوم انسان احتمالاً چندین دهه به طول می‌انجامد.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍2
Forwarded from چکیده‌ها و گزیده‌های کتاب‌ها (Mohammad Darzi)
آیا به‌منظور تحقق خودآگاهی، وجود ماده‌ی فیزیکی ضروری است؟
همان‌طور که نرم‌افزار کامپیوتر می‌تواند بر سخت‌افزارهای مختلفی نصب شود، شاید نصب نرم‌افزار مغز نیز بر سکوها یا پلتفرم‌های دیگری امکان‌پذیر باشد. ممکن است نورون‌های زیستی دارای ویژگی منحصربه‌فردی نباشند و تنها نحوه‌ی ارتباط آن‌ها با هم باشد که هویت فرد را به‌وجود می‌آورد. این همان دیدگاه نظریه‌ی محاسباتی ذهن است. این نظریه می‌گوید نورون‌ها و سیناپس‌ها و سایر مواد زیستی اهمیت بنیادی ندارند. اصل مطلب، توان محاسبه‌ی آن‌هاست. شاید ماده فیزیکی مغز عامل اساسی کارکرد مغز نباشد و این کنش مغز است که هویت ما را به‌وجود می‌آورد.
اگر این مطلب درست باشد، پس حداقل از دیدگاه نظری می‌توان مغز را در هر سکویی به فعالیت واداشت تا جایی‌که محاسبات مسیر درست را طی کنند. افکار و عواطف و کنش‌های پیچیده‌ی ذهنی به‌عنوان محصول ارتباط‌های پیچیده در ماده‌ی جدید ایجاد می‌شوند. از دیدگاه نظری می‌توان به‌جای سلول‌ها، اجزای مدار الکتریک و به‌جای اکسیژن الکتریستیه را جایگزین کرد: واسطه (مدیوم) مهم نیست، البته به این شرط که همه‌ی اجزاء و قطعه‌ها به‌شکل صحیح با هم مربوط شوند و برهم‌کنش داشته باشند. به‌این‌ترتیب، شاید بتوانیم فردی دارای کارکرد کامل را بدون داشتن مغز بیولوژیک شبیه‌سازی کنیم. طبق نظریه‌ی محاسباتی ذهن چنین مدل شبیه‌سازی‌شده‌ای می‌تواند دقیقاً مانند شما باشد.
دستگاه‌های محاسباتی لزومی ندارد که از سیلیکون ساخته شوند - می‌توان آن‌ها را از حرکت قطره‌های آب یا لگو ساخت. این‌که کامپیوتر از چه ساخته شده باشد اهمیتی ندارد، چگونگی برهم‌کنش اجزای آن است که نقش تعیین‌کننده دارد.
نظریه‌ی محاسباتی ذهن تنها یک نظریه است و به درستی آن اطمینان نداریم. ممکن است درنهایت ثابت شود که در خیس‌افزار زیستی مغز نکته‌ی خاص و کشف‌نشده‌ای وجود دارد و این امر نشان می‌دهد که ما به ساختار زیستی که با آن به‌دنیا آمده‌ایم وابسته هستیم. اما اگر نظریه‌ی محاسباتی ذهن درست باشد، ذهن می‌تواند در یک کامپیوتر نیز زندگی کند و فعال باشد.
اگر بتوانیم شبیه‌سازی مغز را عملی کنیم، سوال دیگری نیز مطرح می‌شود: آیا باید شکل معمول بیولوژیک را برای این شبیه‌سازی دنبال کنیم؟ یا می‌توانیم نوع جدیدی از هوش را خلق کنیم؟ هوشی که بدون توجه به نمونه‌ای که در اختیار داریم ساخته شده و منحصراً ابداع و اختراع ما باشد؟
📓 مغز: داستان شما
✍ دیوید ایگلمن
®️ محمداسماعیل فلزی
🆔 @Chekide_ha
همان‌طور که نرم‌افزار کامپیوتر می‌تواند بر سخت‌افزارهای مختلفی نصب شود، شاید نصب نرم‌افزار مغز نیز بر سکوها یا پلتفرم‌های دیگری امکان‌پذیر باشد. ممکن است نورون‌های زیستی دارای ویژگی منحصربه‌فردی نباشند و تنها نحوه‌ی ارتباط آن‌ها با هم باشد که هویت فرد را به‌وجود می‌آورد. این همان دیدگاه نظریه‌ی محاسباتی ذهن است. این نظریه می‌گوید نورون‌ها و سیناپس‌ها و سایر مواد زیستی اهمیت بنیادی ندارند. اصل مطلب، توان محاسبه‌ی آن‌هاست. شاید ماده فیزیکی مغز عامل اساسی کارکرد مغز نباشد و این کنش مغز است که هویت ما را به‌وجود می‌آورد.
اگر این مطلب درست باشد، پس حداقل از دیدگاه نظری می‌توان مغز را در هر سکویی به فعالیت واداشت تا جایی‌که محاسبات مسیر درست را طی کنند. افکار و عواطف و کنش‌های پیچیده‌ی ذهنی به‌عنوان محصول ارتباط‌های پیچیده در ماده‌ی جدید ایجاد می‌شوند. از دیدگاه نظری می‌توان به‌جای سلول‌ها، اجزای مدار الکتریک و به‌جای اکسیژن الکتریستیه را جایگزین کرد: واسطه (مدیوم) مهم نیست، البته به این شرط که همه‌ی اجزاء و قطعه‌ها به‌شکل صحیح با هم مربوط شوند و برهم‌کنش داشته باشند. به‌این‌ترتیب، شاید بتوانیم فردی دارای کارکرد کامل را بدون داشتن مغز بیولوژیک شبیه‌سازی کنیم. طبق نظریه‌ی محاسباتی ذهن چنین مدل شبیه‌سازی‌شده‌ای می‌تواند دقیقاً مانند شما باشد.
دستگاه‌های محاسباتی لزومی ندارد که از سیلیکون ساخته شوند - می‌توان آن‌ها را از حرکت قطره‌های آب یا لگو ساخت. این‌که کامپیوتر از چه ساخته شده باشد اهمیتی ندارد، چگونگی برهم‌کنش اجزای آن است که نقش تعیین‌کننده دارد.
نظریه‌ی محاسباتی ذهن تنها یک نظریه است و به درستی آن اطمینان نداریم. ممکن است درنهایت ثابت شود که در خیس‌افزار زیستی مغز نکته‌ی خاص و کشف‌نشده‌ای وجود دارد و این امر نشان می‌دهد که ما به ساختار زیستی که با آن به‌دنیا آمده‌ایم وابسته هستیم. اما اگر نظریه‌ی محاسباتی ذهن درست باشد، ذهن می‌تواند در یک کامپیوتر نیز زندگی کند و فعال باشد.
اگر بتوانیم شبیه‌سازی مغز را عملی کنیم، سوال دیگری نیز مطرح می‌شود: آیا باید شکل معمول بیولوژیک را برای این شبیه‌سازی دنبال کنیم؟ یا می‌توانیم نوع جدیدی از هوش را خلق کنیم؟ هوشی که بدون توجه به نمونه‌ای که در اختیار داریم ساخته شده و منحصراً ابداع و اختراع ما باشد؟
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍2👎1
Forwarded from چکیده‌ها و گزیده‌های کتاب‌ها (Mohammad Darzi)
مغز موش
موش‌ها در تاریخ زندگی بشر شهرت بدی دارند اما در علم اعصاب نوین در زمینه‌ی تحقیق بسیار مفید بوده‌اند. موش‌های صحرایی (rat) نسبت به موش‌های خانگی (mice) مغز بزرگ‌‌تری دارند. اما مغز هر دوی آن‌ها با مغز انسان، به‌ویژه از نظر سازمان‌دهی کرتکس مغز که در تفکر انتزاعی اهمیت دارد خیلی شبیه هستند. لایه‌ی خارجی مغز انسان یا کرتکس چندین بار تا خورده تا بتواند در جمجمه جای گیرد. اگر همه‌ی کرتکس را صاف و پهن کنیم معادل ۲۵۰۰ سانتیمتر مربع یا یک دستمال سفره‌ی کوچک می‌شود. مغز موش برخلاف مغز انسان کاملاً صاف است. اما با وجود تفاوت‌های آشکار در ظاهر و اندازه، بین سلول‌های مغز موش و انسان شباهت‌های بنیادی وجود دارد.
زیر میکروسکوپ امکان شناسایی تفاوت‌های نورون‌های موش و انسان وجود ندارد. مغز موش و انسان هر دو کار مشابهی را انجام می‌دهند و مراحل رشد و توسعه‌ی مشابهی را طی می‌کنند. موش‌ها را می‌توان برای انجام کارهای شناختی -از تشخیص بوها گرفته تا پیدا‌کردن مسیر در یک ماز- آموزش داد و این نکته به محققان امکان می‌دهد بتوانند جزئیات فعالیت عصبی آن‌ها را به انجام وظایف خاص مربوط کنند.
📓 مغز: داستان شما
✍ دیوید ایگلمن
®️ محمداسماعیل فلزی
🆔 @Chekide_ha
موش‌ها در تاریخ زندگی بشر شهرت بدی دارند اما در علم اعصاب نوین در زمینه‌ی تحقیق بسیار مفید بوده‌اند. موش‌های صحرایی (rat) نسبت به موش‌های خانگی (mice) مغز بزرگ‌‌تری دارند. اما مغز هر دوی آن‌ها با مغز انسان، به‌ویژه از نظر سازمان‌دهی کرتکس مغز که در تفکر انتزاعی اهمیت دارد خیلی شبیه هستند. لایه‌ی خارجی مغز انسان یا کرتکس چندین بار تا خورده تا بتواند در جمجمه جای گیرد. اگر همه‌ی کرتکس را صاف و پهن کنیم معادل ۲۵۰۰ سانتیمتر مربع یا یک دستمال سفره‌ی کوچک می‌شود. مغز موش برخلاف مغز انسان کاملاً صاف است. اما با وجود تفاوت‌های آشکار در ظاهر و اندازه، بین سلول‌های مغز موش و انسان شباهت‌های بنیادی وجود دارد.
زیر میکروسکوپ امکان شناسایی تفاوت‌های نورون‌های موش و انسان وجود ندارد. مغز موش و انسان هر دو کار مشابهی را انجام می‌دهند و مراحل رشد و توسعه‌ی مشابهی را طی می‌کنند. موش‌ها را می‌توان برای انجام کارهای شناختی -از تشخیص بوها گرفته تا پیدا‌کردن مسیر در یک ماز- آموزش داد و این نکته به محققان امکان می‌دهد بتوانند جزئیات فعالیت عصبی آن‌ها را به انجام وظایف خاص مربوط کنند.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍1
Forwarded from چکیده‌ها و گزیده‌های کتاب‌ها (Mohammad Darzi)
بزرگ‌تر از جمع یکایک اجزاء
گوتفریت ویلهلم لایبنیتس در سال ۱۷۱۴ بیان کرد که ماده هیچ‌گاه به‌تنهایی قادر به تولید ذهن نیست. از لایبنیتس فیلسوف و ریاضیدان و دانشمند آلمانی با عنوان «آخرین کسی که همه‌چیز را می‌دانست» یاد می‌کنند. به‌نظر لایبنیتس مغز به‌تنهایی نمی‌تواند از حیات درونی برخوردار باشد. او آزمایشی فکری طرح کرد که امروز از آن با نام «آسیاب لایبنیتس» یاد می‌کنند. آسیاب بزرگی را در نظر بگیرید و فرض کنید دارید بیرون این آسیاب و دور آن قدم می‌زنید و چرخ‌دنده‌ها و ستون‌ها و اهرم‌های آن را که در حال حرکت هستند می‌بینید. احمقانه است اگر بگویید آسیاب دارای فکر و درک و احساس است. آسیاب چطور می‌تواند عاشق شود یا از تماشای غروب آفتاب لذت ببرد؟ آسیاب فقط از اجزا و قطعه‌های مختلفی تشکیل شده و به‌نظر لایبنیتس مغز نیز همین‌طور است. اگر مغز را به آسیاب بزرگی تبدیل کنید و از بیرون به آن نگاه کنید، تنها اجزا و قطعه‌هایی را می‌بینید که هیچ‌یک از آن‌ها ربط آشکاری با درک و فهم ندارند. هریک از این اجزا دارد نسبت به اجزای دیگر کاری را انجام می‌دهد. اگر همه‌ی این برهم‌کنش‌ها را یادداشت کنیم، نمی‌توانیم به چگونگی پیدایش فکر پی ببریم.
آسیاب از قطعه‌ها و اجزایی که با هم ارتباط مکانیکی دارند تشکیل شده است. اما کسی به خود اجازه نمی‌دهد بگوید آسیاب فکر می‌کند. پس معجزه‌ای که در مغز (عضوی که مانند آسیاب از قطعه‌ها و اجزای مختلف ساخته شده پدید می‌آید) از کجا سرچشمه می‌گیرد؟
وقتی به درون مغز نگاه کنیم، نورون‌ها، سیناپس‌ها، نوروترنسمیترها و کنش‌های الکتریکی را می‌بینیم. میلیاردها سلول پرجنب‌وجوش را می‌بینیم که دارند باهم حرف می‌زنند و بازی می‌کنند. شما کجا هستید؟ افکارتان کجاست؟ عاطفه کجاست؟ احساس سعادت و درک رنگ آبی لاجوردی کجاست؟ چگونه ممکن است انسان فقط از ماده خلق شده باشد؟ به‌نظر لایبنیتس نمی‌شود با تکیه بر علل مکانیکی، وجود پدیده‌ای مانند ذهن را توجیه کرد. اما شاید لایبنیتس در بحث خود نکته‌ای را جا انداخته باشد. وقتی او به قسمت‌ها و اجزای مغز نگاه می‌کرد، یک نکته را نادیده گرفته بود. شاید مثالی که او زد راه مناسبی برای پی‌بردن به مسئله خودآگاهی نباشد.
📓 مغز: داستان شما
✍ دیوید ایگلمن
®️ محمداسماعیل فلزی
🆔 @Chekide_ha
گوتفریت ویلهلم لایبنیتس در سال ۱۷۱۴ بیان کرد که ماده هیچ‌گاه به‌تنهایی قادر به تولید ذهن نیست. از لایبنیتس فیلسوف و ریاضیدان و دانشمند آلمانی با عنوان «آخرین کسی که همه‌چیز را می‌دانست» یاد می‌کنند. به‌نظر لایبنیتس مغز به‌تنهایی نمی‌تواند از حیات درونی برخوردار باشد. او آزمایشی فکری طرح کرد که امروز از آن با نام «آسیاب لایبنیتس» یاد می‌کنند. آسیاب بزرگی را در نظر بگیرید و فرض کنید دارید بیرون این آسیاب و دور آن قدم می‌زنید و چرخ‌دنده‌ها و ستون‌ها و اهرم‌های آن را که در حال حرکت هستند می‌بینید. احمقانه است اگر بگویید آسیاب دارای فکر و درک و احساس است. آسیاب چطور می‌تواند عاشق شود یا از تماشای غروب آفتاب لذت ببرد؟ آسیاب فقط از اجزا و قطعه‌های مختلفی تشکیل شده و به‌نظر لایبنیتس مغز نیز همین‌طور است. اگر مغز را به آسیاب بزرگی تبدیل کنید و از بیرون به آن نگاه کنید، تنها اجزا و قطعه‌هایی را می‌بینید که هیچ‌یک از آن‌ها ربط آشکاری با درک و فهم ندارند. هریک از این اجزا دارد نسبت به اجزای دیگر کاری را انجام می‌دهد. اگر همه‌ی این برهم‌کنش‌ها را یادداشت کنیم، نمی‌توانیم به چگونگی پیدایش فکر پی ببریم.
آسیاب از قطعه‌ها و اجزایی که با هم ارتباط مکانیکی دارند تشکیل شده است. اما کسی به خود اجازه نمی‌دهد بگوید آسیاب فکر می‌کند. پس معجزه‌ای که در مغز (عضوی که مانند آسیاب از قطعه‌ها و اجزای مختلف ساخته شده پدید می‌آید) از کجا سرچشمه می‌گیرد؟
وقتی به درون مغز نگاه کنیم، نورون‌ها، سیناپس‌ها، نوروترنسمیترها و کنش‌های الکتریکی را می‌بینیم. میلیاردها سلول پرجنب‌وجوش را می‌بینیم که دارند باهم حرف می‌زنند و بازی می‌کنند. شما کجا هستید؟ افکارتان کجاست؟ عاطفه کجاست؟ احساس سعادت و درک رنگ آبی لاجوردی کجاست؟ چگونه ممکن است انسان فقط از ماده خلق شده باشد؟ به‌نظر لایبنیتس نمی‌شود با تکیه بر علل مکانیکی، وجود پدیده‌ای مانند ذهن را توجیه کرد. اما شاید لایبنیتس در بحث خود نکته‌ای را جا انداخته باشد. وقتی او به قسمت‌ها و اجزای مغز نگاه می‌کرد، یک نکته را نادیده گرفته بود. شاید مثالی که او زد راه مناسبی برای پی‌بردن به مسئله خودآگاهی نباشد.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍1
Forwarded from چکیده‌ها و گزیده‌های کتاب‌ها (Mohammad Darzi)
خودآگاهی به‌عنوان یک ویژگی پدیداری
برای درک خودآگاهی انسان، شاید بهتر باشد به‌جای آن‌که مغز را مجموعه‌ای از قطعه‌ها و بخش‌های مختلف بدانیم، بیشتر به چگونگی برهم‌کنش این اجزا توجه کنیم. برای درک این‌که چگونه سرجمع بخش‌های ساده می‌تواند بزرگ‌تر از مجموع آحاد آن‌ها باشد باید به مثال لانه‌ی مورچگان توجه کنیم.
میلیون‌ها مورچه‌ی برگ‌خوار که در یک کلونی زندگی می‌کنند، غذای خود را گردآوری می‌کنند. رفتار آن‌ها شبیه انسان‌های کشاورز است. عده‌ای از این مورچه‌ها از لانه بیرون می‌روند که غذای تازه پیدا کنند. بعد از پیدا‌کردن غذا، آن را به قطعه‌های کوچکی تقسیم می‌کنند و با خود به آشیانه می‌برند. در آن‌جا به‌جای خوردنِ این قطعات، آن‌ها را با جویدن به قطعه‌های باز هم کوچک‌تر تبدیل می‌کنند و از آن‌ها برای پرورش قارچ در «باغچه‌های» زیرزمینی خود استفاده می‌کنند تا بعداً این قارچ‌ها را بخورند. رابطه‌ی آن‌ها با قارچ‌ها نوعی همزیستی است. قارچ‌ها بدون کمک مورچه‌ها قادر به زندگی نیستند و از این دیدگاه کاملاً به مورچه‌ها وابستگی دارند. مورچه‌ها با این راهبرد موفق، آشیانه‌های زیرزمینی بزرگی می‌سازند که وسعت برخی از آن‌ها صدها متر مربع است. آن‌ها نیز مانند انسان‌ها به نوعی تمدن کشاورزی دست یافته‌اند.
مسئله‌ی مهم این است که هرچند یک کلونی مثل یک ابرارگانیسم دارای ویژگی‌های برجسته و ارزشمندی است اما اگر هریک از مورچه‌ها را به‌تنهایی در نظر بگیریم، می‌بینیم رفتار بسیار ساده‌ای دارند و صرفاً پیرو قوانین معمول هستند. ملکه به مورچه‌ها فرمان نمی‌دهد. ملکه کسی نیست که بر مسند قدرت تکیه زده و در حال ترتیب و تنظیم‌دادن به امور باشد، بلکه هر موجودی به سیگنال‌های دریافتی از سایر مورچه‌ها، لاروها، مهاجمان غذا، مواد دفعی یا زوائد پاسخ می‌دهد. هر مورچه، واحد معمول و خودکاری است که واکنش‌هایش از محیط زندگی و قوانینی که مربوط به گونه‌ی اوست و در نهاد ژنتیکی او رمزبندی شده سرچشمه می‌گیرد.
کلونی مورچه‌های برگ‌خوار علی‌رغم نبود نوعی واحد تصمیم‌گیرنده‌ی مرکزی، رفتار بسیار پیچیده‌ای دارد. آن‌ها غیر از کشت و زرع کارهای برجسته‌ی دیگری نیز انجام می‌دهند، مانند پیدا‌کردن بیش‌ترین میزان فاصله از ورودی‌های کلونی برای رهاسازی اجساد. امری که به محاسبات پیچیده‌ی هندسی نیاز دارد... بیشتر بخوانید
📓 مغز: داستان شما
✍ دیوید ایگلمن
®️ محمداسماعیل فلزی
🆔 @Chekide_ha
برای درک خودآگاهی انسان، شاید بهتر باشد به‌جای آن‌که مغز را مجموعه‌ای از قطعه‌ها و بخش‌های مختلف بدانیم، بیشتر به چگونگی برهم‌کنش این اجزا توجه کنیم. برای درک این‌که چگونه سرجمع بخش‌های ساده می‌تواند بزرگ‌تر از مجموع آحاد آن‌ها باشد باید به مثال لانه‌ی مورچگان توجه کنیم.
میلیون‌ها مورچه‌ی برگ‌خوار که در یک کلونی زندگی می‌کنند، غذای خود را گردآوری می‌کنند. رفتار آن‌ها شبیه انسان‌های کشاورز است. عده‌ای از این مورچه‌ها از لانه بیرون می‌روند که غذای تازه پیدا کنند. بعد از پیدا‌کردن غذا، آن را به قطعه‌های کوچکی تقسیم می‌کنند و با خود به آشیانه می‌برند. در آن‌جا به‌جای خوردنِ این قطعات، آن‌ها را با جویدن به قطعه‌های باز هم کوچک‌تر تبدیل می‌کنند و از آن‌ها برای پرورش قارچ در «باغچه‌های» زیرزمینی خود استفاده می‌کنند تا بعداً این قارچ‌ها را بخورند. رابطه‌ی آن‌ها با قارچ‌ها نوعی همزیستی است. قارچ‌ها بدون کمک مورچه‌ها قادر به زندگی نیستند و از این دیدگاه کاملاً به مورچه‌ها وابستگی دارند. مورچه‌ها با این راهبرد موفق، آشیانه‌های زیرزمینی بزرگی می‌سازند که وسعت برخی از آن‌ها صدها متر مربع است. آن‌ها نیز مانند انسان‌ها به نوعی تمدن کشاورزی دست یافته‌اند.
مسئله‌ی مهم این است که هرچند یک کلونی مثل یک ابرارگانیسم دارای ویژگی‌های برجسته و ارزشمندی است اما اگر هریک از مورچه‌ها را به‌تنهایی در نظر بگیریم، می‌بینیم رفتار بسیار ساده‌ای دارند و صرفاً پیرو قوانین معمول هستند. ملکه به مورچه‌ها فرمان نمی‌دهد. ملکه کسی نیست که بر مسند قدرت تکیه زده و در حال ترتیب و تنظیم‌دادن به امور باشد، بلکه هر موجودی به سیگنال‌های دریافتی از سایر مورچه‌ها، لاروها، مهاجمان غذا، مواد دفعی یا زوائد پاسخ می‌دهد. هر مورچه، واحد معمول و خودکاری است که واکنش‌هایش از محیط زندگی و قوانینی که مربوط به گونه‌ی اوست و در نهاد ژنتیکی او رمزبندی شده سرچشمه می‌گیرد.
کلونی مورچه‌های برگ‌خوار علی‌رغم نبود نوعی واحد تصمیم‌گیرنده‌ی مرکزی، رفتار بسیار پیچیده‌ای دارد. آن‌ها غیر از کشت و زرع کارهای برجسته‌ی دیگری نیز انجام می‌دهند، مانند پیدا‌کردن بیش‌ترین میزان فاصله از ورودی‌های کلونی برای رهاسازی اجساد. امری که به محاسبات پیچیده‌ی هندسی نیاز دارد... بیشتر بخوانید
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Telegraph
خودآگاهی به‌عنوان یک ویژگی پدیداری
برای درک خودآگاهی انسان، شاید بهتر باشد به‌جای آن‌که مغز را مجموعه‌ای از قطعه‌ها و بخش‌های مختلف بدانیم، بیشتر به چگونگی برهم‌کنش این اجزا توجه کنیم. برای درک این‌که چگونه سرجمع بخش‌های ساده می‌تواند بزرگ‌تر از مجموع آحاد آن‌ها باشد باید به مثال لانه‌ی مورچگان…
👍1
Forwarded from چکیده‌ها و گزیده‌های کتاب‌ها (Mohammad Darzi)
برای ایجاد خودآگاهی چه چیزی لازم است؟
اگرچه جزئیات تئوریک این مسئله به درستی روشن نشده اما به‌نظر می‌رسد ذهن از برهم‌کنش میلیاردها قطعه و بخش مغز به‌وجود می‌آید. این مسئله سوال‌های اساسی را مطرح می‌کند. آیا اصولاً امکان دارد از برهم‌کنش تعدادی قطعات و اجزا ذهن به‌وجود آید؟ مثلاً آیا یک شهر می‌تواند خودآگاه باشد؟ شهر نیز پدیده‌ای است که از برهم‌کنش اجزای آن شکل می‌گیرد، مثلاً به انبوه سیگنال‌هایی که در یک شهر جابه‌جا می‌شوند فکر کنید: سیم‌های تلفن، خطوط فیبر نوری، شبکه‌ی فاضلاب، دست‌دادن آدم‌ها با یک‌دیگر، چراغ‌های راهنمایی و غیره. سطح گسترده‌ی برهم‌کنش‌هایی که در یک شهر انجام می‌شود قابل مقایسه با مغز انسان است. البته پی‌بردن به این نکته که شهر خودآگاهی دارد یا نه دشوار است. چگونه شهر می‌تواند به این سوال پاسخ دهد؟ چگونه می‌توانیم این سوال را از او بپرسیم؟
برای پاسخ‌دادن به سوالی مانند این نخست باید سوال‌های عمیق‌‌تری بپرسیم: برای این‌که یک شبکه بتواند به خودآگاهی دست یابد تنها وجود تعدادی قطعه کافی نیست، بلکه باید ساختار خاصی از برهم‌کنش‌ها وجود داشته باشد.
پروفسور گوئیلیو تونونی (Giulio Tononi) از دانشگاه ویسکانسین، در حال انجام تحقیق برای پیدا‌کردن پاسخ دقیق این سوال است. او نوعی تعریف کمی برای خودآگاهی ارائه داده است. به‌نظر او برای ایجاد خودآگاهی تنها وجود قطعه‌ها و اجزاء کافی نیستند، بلکه می‌بایست نوعی سازمان‌دهی زیربنایی و برهم‌کنش‌های جاری وجود داشته باشد.
پروفسور تونونی برای تحقیق درباره‌ی خودآگاهی در شرایط آزمایشگاه، از تحریک مغناطیسی فرای جمجمه و مقایسه‌ی مغز در حالت‌های بیداری و خواب عمیق که در آن خودآگاهی از میان می‌رود استفاده کرد. او و همکارانش انفجاری از امواج الکتریکی را به قشر مغز ارسال می‌کنند و سپس نحوه‌ی انتشار آن‌ها را ردیابی می‌کنند... بیشتر بخوانید
📓 مغز: داستان شما
✍ دیوید ایگلمن
®️ محمداسماعیل فلزی
🆔 @Chekide_ha
اگرچه جزئیات تئوریک این مسئله به درستی روشن نشده اما به‌نظر می‌رسد ذهن از برهم‌کنش میلیاردها قطعه و بخش مغز به‌وجود می‌آید. این مسئله سوال‌های اساسی را مطرح می‌کند. آیا اصولاً امکان دارد از برهم‌کنش تعدادی قطعات و اجزا ذهن به‌وجود آید؟ مثلاً آیا یک شهر می‌تواند خودآگاه باشد؟ شهر نیز پدیده‌ای است که از برهم‌کنش اجزای آن شکل می‌گیرد، مثلاً به انبوه سیگنال‌هایی که در یک شهر جابه‌جا می‌شوند فکر کنید: سیم‌های تلفن، خطوط فیبر نوری، شبکه‌ی فاضلاب، دست‌دادن آدم‌ها با یک‌دیگر، چراغ‌های راهنمایی و غیره. سطح گسترده‌ی برهم‌کنش‌هایی که در یک شهر انجام می‌شود قابل مقایسه با مغز انسان است. البته پی‌بردن به این نکته که شهر خودآگاهی دارد یا نه دشوار است. چگونه شهر می‌تواند به این سوال پاسخ دهد؟ چگونه می‌توانیم این سوال را از او بپرسیم؟
برای پاسخ‌دادن به سوالی مانند این نخست باید سوال‌های عمیق‌‌تری بپرسیم: برای این‌که یک شبکه بتواند به خودآگاهی دست یابد تنها وجود تعدادی قطعه کافی نیست، بلکه باید ساختار خاصی از برهم‌کنش‌ها وجود داشته باشد.
پروفسور گوئیلیو تونونی (Giulio Tononi) از دانشگاه ویسکانسین، در حال انجام تحقیق برای پیدا‌کردن پاسخ دقیق این سوال است. او نوعی تعریف کمی برای خودآگاهی ارائه داده است. به‌نظر او برای ایجاد خودآگاهی تنها وجود قطعه‌ها و اجزاء کافی نیستند، بلکه می‌بایست نوعی سازمان‌دهی زیربنایی و برهم‌کنش‌های جاری وجود داشته باشد.
پروفسور تونونی برای تحقیق درباره‌ی خودآگاهی در شرایط آزمایشگاه، از تحریک مغناطیسی فرای جمجمه و مقایسه‌ی مغز در حالت‌های بیداری و خواب عمیق که در آن خودآگاهی از میان می‌رود استفاده کرد. او و همکارانش انفجاری از امواج الکتریکی را به قشر مغز ارسال می‌کنند و سپس نحوه‌ی انتشار آن‌ها را ردیابی می‌کنند... بیشتر بخوانید
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Telegraph
برای ایجاد خودآگاهی چه چیزی لازم است؟
اگرچه جزئیات تئوریک این مسئله به درستی روشن نشده اما به‌نظر می‌رسد ذهن از برهم‌کنش میلیاردها قطعه و بخش مغز به‌وجود می‌آید. این مسئله سوال‌های اساسی را مطرح می‌کند. آیا اصولاً امکان دارد از برهم‌کنش تعدادی قطعات و اجزا ذهن به‌وجود آید؟ مثلاً آیا یک شهر می‌تواند…
👍2
Forwarded from چکیده‌ها و گزیده‌های کتاب‌ها (Mohammad Darzi)
خودآگاهی و علوم اعصاب
لحظه‌ای به ادراک درونی و خصوصی خود فکر کنید: نمایشی که در سر هریک از ما در حال اجراست. مثلاً وقتی من در حال تماشای طلوع آفتاب به هلویی گاز می‌زنم، شما نمی‌توانید به‌طور دقیق تجربه‌ی درونی مرا درک کنید. فقط می‌توانید بر پایه‌ی تجربه‌های قبلی خود درباره‌ی آن حدس بزنید. تجربه و درک شخصی من فقط به خودم تعلق دارد و تجربه‌ی شما مال شماست. پس چگونه می‌توان با روش علمی به بررسی این مسئله پرداخت؟
محققان در دهه‌های اخیر کوشیده‌اند به «تعریف نورونی» خودآگاهی دست یابند. منظور از تعریف نورونی، همان الگوهای دقیقی از فعالیت مغزی هستند که به هنگام درک تجربه‌ای خاص (و فقط به هنگام درک همان تجربه‌ی معین) پدید می‌آیند. مثلاً به تصویر ابهام‌برانگیز اردک/خرگوش نگاه کنید. ویژگی جالب این تصاویر آن است که ما هر بار و در هر زمان فقط یکی از دو حالت را درک می‌کنیم اما نمی‌توانیم در آن واحد هر دو حالت را درک کنیم. وقتی با نگاه‌کردن به تصویر، خرگوش را می‌بینیم چه الگوی خاصی از فعالیت در مغز ما ایجاد می‌شود؟ وقتی اردک را می‌بینیم چه تغییری در فعالیت مغز ما به‌وجود می‌آید؟ بر روی صفحه‌ی کاغذ در هردوی این حالات تصویر هیچ‌گونه تغییری نکرده، پس احتمالاً فقط تغییر الگوی فعالیت مغز است که درک خودآگاهانه‌ی ما را از این تصویر تغییر داده است.
📓 مغز: داستان شما
✍ دیوید ایگلمن
®️ محمداسماعیل فلزی
🆔 @Chekide_ha
لحظه‌ای به ادراک درونی و خصوصی خود فکر کنید: نمایشی که در سر هریک از ما در حال اجراست. مثلاً وقتی من در حال تماشای طلوع آفتاب به هلویی گاز می‌زنم، شما نمی‌توانید به‌طور دقیق تجربه‌ی درونی مرا درک کنید. فقط می‌توانید بر پایه‌ی تجربه‌های قبلی خود درباره‌ی آن حدس بزنید. تجربه و درک شخصی من فقط به خودم تعلق دارد و تجربه‌ی شما مال شماست. پس چگونه می‌توان با روش علمی به بررسی این مسئله پرداخت؟
محققان در دهه‌های اخیر کوشیده‌اند به «تعریف نورونی» خودآگاهی دست یابند. منظور از تعریف نورونی، همان الگوهای دقیقی از فعالیت مغزی هستند که به هنگام درک تجربه‌ای خاص (و فقط به هنگام درک همان تجربه‌ی معین) پدید می‌آیند. مثلاً به تصویر ابهام‌برانگیز اردک/خرگوش نگاه کنید. ویژگی جالب این تصاویر آن است که ما هر بار و در هر زمان فقط یکی از دو حالت را درک می‌کنیم اما نمی‌توانیم در آن واحد هر دو حالت را درک کنیم. وقتی با نگاه‌کردن به تصویر، خرگوش را می‌بینیم چه الگوی خاصی از فعالیت در مغز ما ایجاد می‌شود؟ وقتی اردک را می‌بینیم چه تغییری در فعالیت مغز ما به‌وجود می‌آید؟ بر روی صفحه‌ی کاغذ در هردوی این حالات تصویر هیچ‌گونه تغییری نکرده، پس احتمالاً فقط تغییر الگوی فعالیت مغز است که درک خودآگاهانه‌ی ما را از این تصویر تغییر داده است.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤2👍1
Forwarded from چکیده‌ها و گزیده‌های کتاب‌ها (Mohammad Darzi)
بارگذاری خودآگاهی
اگر مایه‌ی بنیادی ذهن همان نرم‌افزار مغز -نه جزئیات سخت‌افزاری آن- باشد، پس حداقل در مرتبه‌ی نظری باید بتوانیم خود را از بستر جسم خود رها کنیم. با در اختیار داشتن کامپیوترهای قدرتمند می‌توانیم برهم‌کنش‌های مغز خود را شبیه‌سازی کرده و بارگذاری کنیم و به‌این‌ترتیب، نسخه‌ی دیجیتال خود را تولید کنیم و از محدودیت‌های خیس‌افزار زیستی که با آن به‌دنیا آمده‌ایم رها شویم و به موجودات غیرزیستی تبدیل شویم. اگر این امر تحقق یابد، درواقع، بزرگ‌ترین جهش و پیشرفتی است که در تاریخ گونه‌ی انسان به وقوع پیوسته و این جهش می‌تواند ما را وارد عصر فراانسانی کند.
حالتی را تصور کنید که قالب خاکی جسم خود را به کناری انداخته‌‌اید و در یک جهان شبیه‌سازی‌شده به هستی نوینی دست یافته‌‌اید. وجود دیجیتال شما می‌تواند از زندگی دلخواه برخوردار باشد. برنامه‌ریزها می‌توانند هر نوع دنیای مجازی را که بخواهید برایتان ایجاد کنند، دنیاهایی که می‌توانید در آن‌ها پرواز کنید یا زیر آب زندگی کنید یا بادهایی را که در سیاره‌ای دیگر می‌وزند احساس کنید. ما می‌توانیم مغزهای مجازی خود را با هر سرعتی که بخواهیم به‌کار بیندازیم. بنابراین، ذهن ما در این حالت می‌تواند فواصل عظیم زمانی را در مدتی کوتاه طی کند یا چند ثانیه زمان محاسباتی را به میلیاردها سال تجربه تبدیل کند.
یکی از معضلات تکنیکی بارگذاری موفقیت‌آمیز ذهن آن است که مغز باید بتواند در این حالت خود را اصلاح و ترمیم کند. ما برای تولید ذهن، علاوه‌بر قطعات اجزا به شناخت فیزیک نهفته در پس برهم‌کنش‌های رایج این قطعات نیاز داریم. مثلاً به فعال‌بودن عوامل نسخه‌برداری که به هسته‌ی سلول سفر می‌کنند و سبب بیان ژن‌ها می‌شوند، به تغییرات پویایی که در موضع و قدرت سیناپس‌ها به‌وجود می‌آیند و غیره. اگر نتوانیم تجربه‌های شبیه‌سازی‌شده را متناسب ساختار مغز شبیه‌سازی‌شده تغییر دهیم، نمی‌توانیم به حافظه‌های جدید دست یابیم و درکی از گذر زمان نخواهیم داشت. در این حالت آیا سخن‌گفتن از جاودانگی و فناناپذیری جایی دارد؟
اگر بارگذاری ذهن امکان‌پذیر شود می‌توان به سایر منظومه‌های خورشیدی سفر کرد. حداقل صد میلیارد کهکشان دیگر در عالم وجود دارند که هریک دارای صد میلیارد ستاره‌اند. تاکنون هزاران سیاره‌ی خارجی را که دارند دور این ستارگان می‌گردند و بعضی از آن‌ها شرایطی همانند زمین دارند، شناسایی کرده‌ایم. مشکل اینجاست که ما در تخته‌بند تن اسیریم و جسم ضعیف ما نمی‌تواند به آن سیارات برسد. حداقل در آینده‌ای نزدیک راهی برای عبور از این فواصل طولانی فضایی و زمانی نداریم. اما می‌توانیم با کمک شبیه‌سازی نمونه‌ای از خود تهیه کنیم و آن را به فضا بفرستیم و هزاران سال بعد که این نمونه به سیاره‌ای دیگر رسید، آن را مجدداً فعال کنیم و آن‌گاه خودآگاهی ما درمی‌یابد که زمانی برروی زمین زندگی کرده‌ایم، سپس سفر کرده و در یک چشم به‌هم‌زدن به سیاره‌ای دیگر رسیده‌ایم. بارگذاری ذهن معادل فیزیکی تحقق رؤیای عبور از کرمچاله است و می‌تواند برای ما امکان سفر از یک نقطه به نقطه‌ی دیگر را در یک آن فراهم کند.
📓 مغز: داستان شما
✍ دیوید ایگلمن
®️ محمداسماعیل فلزی
🆔 @Chekide_ha
اگر مایه‌ی بنیادی ذهن همان نرم‌افزار مغز -نه جزئیات سخت‌افزاری آن- باشد، پس حداقل در مرتبه‌ی نظری باید بتوانیم خود را از بستر جسم خود رها کنیم. با در اختیار داشتن کامپیوترهای قدرتمند می‌توانیم برهم‌کنش‌های مغز خود را شبیه‌سازی کرده و بارگذاری کنیم و به‌این‌ترتیب، نسخه‌ی دیجیتال خود را تولید کنیم و از محدودیت‌های خیس‌افزار زیستی که با آن به‌دنیا آمده‌ایم رها شویم و به موجودات غیرزیستی تبدیل شویم. اگر این امر تحقق یابد، درواقع، بزرگ‌ترین جهش و پیشرفتی است که در تاریخ گونه‌ی انسان به وقوع پیوسته و این جهش می‌تواند ما را وارد عصر فراانسانی کند.
حالتی را تصور کنید که قالب خاکی جسم خود را به کناری انداخته‌‌اید و در یک جهان شبیه‌سازی‌شده به هستی نوینی دست یافته‌‌اید. وجود دیجیتال شما می‌تواند از زندگی دلخواه برخوردار باشد. برنامه‌ریزها می‌توانند هر نوع دنیای مجازی را که بخواهید برایتان ایجاد کنند، دنیاهایی که می‌توانید در آن‌ها پرواز کنید یا زیر آب زندگی کنید یا بادهایی را که در سیاره‌ای دیگر می‌وزند احساس کنید. ما می‌توانیم مغزهای مجازی خود را با هر سرعتی که بخواهیم به‌کار بیندازیم. بنابراین، ذهن ما در این حالت می‌تواند فواصل عظیم زمانی را در مدتی کوتاه طی کند یا چند ثانیه زمان محاسباتی را به میلیاردها سال تجربه تبدیل کند.
یکی از معضلات تکنیکی بارگذاری موفقیت‌آمیز ذهن آن است که مغز باید بتواند در این حالت خود را اصلاح و ترمیم کند. ما برای تولید ذهن، علاوه‌بر قطعات اجزا به شناخت فیزیک نهفته در پس برهم‌کنش‌های رایج این قطعات نیاز داریم. مثلاً به فعال‌بودن عوامل نسخه‌برداری که به هسته‌ی سلول سفر می‌کنند و سبب بیان ژن‌ها می‌شوند، به تغییرات پویایی که در موضع و قدرت سیناپس‌ها به‌وجود می‌آیند و غیره. اگر نتوانیم تجربه‌های شبیه‌سازی‌شده را متناسب ساختار مغز شبیه‌سازی‌شده تغییر دهیم، نمی‌توانیم به حافظه‌های جدید دست یابیم و درکی از گذر زمان نخواهیم داشت. در این حالت آیا سخن‌گفتن از جاودانگی و فناناپذیری جایی دارد؟
اگر بارگذاری ذهن امکان‌پذیر شود می‌توان به سایر منظومه‌های خورشیدی سفر کرد. حداقل صد میلیارد کهکشان دیگر در عالم وجود دارند که هریک دارای صد میلیارد ستاره‌اند. تاکنون هزاران سیاره‌ی خارجی را که دارند دور این ستارگان می‌گردند و بعضی از آن‌ها شرایطی همانند زمین دارند، شناسایی کرده‌ایم. مشکل اینجاست که ما در تخته‌بند تن اسیریم و جسم ضعیف ما نمی‌تواند به آن سیارات برسد. حداقل در آینده‌ای نزدیک راهی برای عبور از این فواصل طولانی فضایی و زمانی نداریم. اما می‌توانیم با کمک شبیه‌سازی نمونه‌ای از خود تهیه کنیم و آن را به فضا بفرستیم و هزاران سال بعد که این نمونه به سیاره‌ای دیگر رسید، آن را مجدداً فعال کنیم و آن‌گاه خودآگاهی ما درمی‌یابد که زمانی برروی زمین زندگی کرده‌ایم، سپس سفر کرده و در یک چشم به‌هم‌زدن به سیاره‌ای دیگر رسیده‌ایم. بارگذاری ذهن معادل فیزیکی تحقق رؤیای عبور از کرمچاله است و می‌تواند برای ما امکان سفر از یک نقطه به نقطه‌ی دیگر را در یک آن فراهم کند.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍3
Forwarded from چکیده‌ها و گزیده‌های کتاب‌ها (Mohammad Darzi)
بارگذاری ذهن: آیا حاصل این کار هنوز خود ما هستیم؟
اگر الگوریتم‌های زیستی بیش از ماده‌ی فیزیکی برای وجود ما جنبه‌ی بنیادی دارند، پس این امکان وجود دارد که روزی بتوانیم مغزهای خود را نسخه‌برداری و بارگذاری کنیم و تا ابد در قالب سیلیکونی زنده بمانیم. اما در اینجا سوال مهمی پیش می‌آید: آیا موجودی که به این گونه شکل می‌گیرد خود ما هستیم؟ دقیقاً خیر. کپی بارگذاری‌شده دارای خاطرات و اعتقادهای وجود ماست که در آن‌جا و بیرون از کامپیوتر حضور دارد. قسمت عجیب مسئله این است که اگر فرد بمیرد و یک ثانیه بعد نسخه‌ی شبیه‌سازی او فعال شود نوعی انتقال ایجاد می‌شود. مثل حالتی که در سریال پیشتازان فضا دیدیم و در آن اجزای وجود شخصی پراکنده می‌شد و یک لحظه‌ی بعد نسخه‌ی جدیدی از او ساخته می‌شد. بارگذاری شاید شبیه همان حالتی باشد که هر شب وقتی به بستر خواب می‌رویم اتفاق می‌افتد. درواقع، هر بار که می‌خوابیم خودآگاهی ما به‌گونه‌ای مختصر دچار مرگ می‌شود و شخصی که صبح روز بعد از خواب برمی‌خیزد همه‌ی خاطرات ما را به میراث می‌برد و اعتقاد پیدا می‌کند که همان شخص قبلی است.
📓 مغز: داستان شما
✍ دیوید ایگلمن
®️ محمداسماعیل فلزی
🆔 @Chekide_ha
اگر الگوریتم‌های زیستی بیش از ماده‌ی فیزیکی برای وجود ما جنبه‌ی بنیادی دارند، پس این امکان وجود دارد که روزی بتوانیم مغزهای خود را نسخه‌برداری و بارگذاری کنیم و تا ابد در قالب سیلیکونی زنده بمانیم. اما در اینجا سوال مهمی پیش می‌آید: آیا موجودی که به این گونه شکل می‌گیرد خود ما هستیم؟ دقیقاً خیر. کپی بارگذاری‌شده دارای خاطرات و اعتقادهای وجود ماست که در آن‌جا و بیرون از کامپیوتر حضور دارد. قسمت عجیب مسئله این است که اگر فرد بمیرد و یک ثانیه بعد نسخه‌ی شبیه‌سازی او فعال شود نوعی انتقال ایجاد می‌شود. مثل حالتی که در سریال پیشتازان فضا دیدیم و در آن اجزای وجود شخصی پراکنده می‌شد و یک لحظه‌ی بعد نسخه‌ی جدیدی از او ساخته می‌شد. بارگذاری شاید شبیه همان حالتی باشد که هر شب وقتی به بستر خواب می‌رویم اتفاق می‌افتد. درواقع، هر بار که می‌خوابیم خودآگاهی ما به‌گونه‌ای مختصر دچار مرگ می‌شود و شخصی که صبح روز بعد از خواب برمی‌خیزد همه‌ی خاطرات ما را به میراث می‌برد و اعتقاد پیدا می‌کند که همان شخص قبلی است.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍2
Forwarded from چکیده‌ها و گزیده‌های کتاب‌ها (Mohammad Darzi)
آیا خود ما نسخه‌ای شبیه‌سازی‌شده هستیم؟
شاید دوست داشته باشید زندگی نسخه‌ی شبیه‌سازی شما بسیار مانند زندگی کنونی شما روی زمین باشد. این ایده‌ی ساده، عده‌ای از فلاسفه را به این فکر انداخته که آیا خود ما نیز نوعی نسخه‌ی شبیه‌سازی‌شده نیستیم؟ ممکن است این ایده خیلی تخیلی جلوه کند اما می‌دانیم که ما چه اندازه ساده می‌توانیم واقعیت وجود خود را بپذیریم. هر شب که می‌خوابیم و رؤیاهای عجیب‌وغریب می‌بینیم، در عالم خواب وجود دنیایی را که در آن هستیم باور می‌کنیم.
پرسش از واقعی بودن یا نبودن وجود ما چیز تازه‌ای نیست. ۲۳۰۰ سال قبل فیلسوفی چینی به نام چوآنگ تسو رؤیایی دید که در آن خود را به‌شکل پروانه‌ای دید. پس از بیداری، این سوال برایش مطرح شد: چگونه می‌توانم اطمینان یابم من همان چوآنگ تسو هستم که در رؤیا دیده‌ام به پروانه‌ای بدل شده‌ام یا برعکس، پروانه‌ای هستم که در رؤیا خود را شکل آدمی به نام چوآنگ تسو می‌بینم؟
رنه دکارت فیلسوف فرانسوی با شکل دیگری از این معضل درگیر شد. او می‌پرسید ما از کجا می‌توانیم اطمینان یابیم که درک و تجربه‌ی ما معادل اصل واقعیت است. او برای روشن‌ساختن این معضل، نوعی آزمایش فکری انجام داد و پرسید: چگونه می‌توانم مطمئن باشم که من مغزی نیستم که داخل یک خمره قرار دارد؟ شاید کسی دارد مغزم را به‌گونه‌ای تحریک می‌کند که باور کنم در اینجا حضور دارم و دارم زمین را لمس می‌کنم و این آدم‌ها را می‌بینم و این صداها را می‌شنوم. دکارت نتیجه گرفت که برای حل این معضل هیچ راهی وجود ندارد. اما به نکته‌ی دیگری رسید: منی وجود دارد که در تلاش برای پی‌بردن به راه‌حل این معضل است. اعم از این‌که من مغزی در خمره هستم یا نه، منی وجود دارد که در حال اندیشیدن و غور ورزیدن در باب این معضل است. سپس گفت «من فکر می‌کنم، پس هستم».
📓 مغز: داستان شما
✍ دیوید ایگلمن
®️ محمداسماعیل فلزی
⏹
🆔 @Chekide_ha
شاید دوست داشته باشید زندگی نسخه‌ی شبیه‌سازی شما بسیار مانند زندگی کنونی شما روی زمین باشد. این ایده‌ی ساده، عده‌ای از فلاسفه را به این فکر انداخته که آیا خود ما نیز نوعی نسخه‌ی شبیه‌سازی‌شده نیستیم؟ ممکن است این ایده خیلی تخیلی جلوه کند اما می‌دانیم که ما چه اندازه ساده می‌توانیم واقعیت وجود خود را بپذیریم. هر شب که می‌خوابیم و رؤیاهای عجیب‌وغریب می‌بینیم، در عالم خواب وجود دنیایی را که در آن هستیم باور می‌کنیم.
پرسش از واقعی بودن یا نبودن وجود ما چیز تازه‌ای نیست. ۲۳۰۰ سال قبل فیلسوفی چینی به نام چوآنگ تسو رؤیایی دید که در آن خود را به‌شکل پروانه‌ای دید. پس از بیداری، این سوال برایش مطرح شد: چگونه می‌توانم اطمینان یابم من همان چوآنگ تسو هستم که در رؤیا دیده‌ام به پروانه‌ای بدل شده‌ام یا برعکس، پروانه‌ای هستم که در رؤیا خود را شکل آدمی به نام چوآنگ تسو می‌بینم؟
رنه دکارت فیلسوف فرانسوی با شکل دیگری از این معضل درگیر شد. او می‌پرسید ما از کجا می‌توانیم اطمینان یابیم که درک و تجربه‌ی ما معادل اصل واقعیت است. او برای روشن‌ساختن این معضل، نوعی آزمایش فکری انجام داد و پرسید: چگونه می‌توانم مطمئن باشم که من مغزی نیستم که داخل یک خمره قرار دارد؟ شاید کسی دارد مغزم را به‌گونه‌ای تحریک می‌کند که باور کنم در اینجا حضور دارم و دارم زمین را لمس می‌کنم و این آدم‌ها را می‌بینم و این صداها را می‌شنوم. دکارت نتیجه گرفت که برای حل این معضل هیچ راهی وجود ندارد. اما به نکته‌ی دیگری رسید: منی وجود دارد که در تلاش برای پی‌بردن به راه‌حل این معضل است. اعم از این‌که من مغزی در خمره هستم یا نه، منی وجود دارد که در حال اندیشیدن و غور ورزیدن در باب این معضل است. سپس گفت «من فکر می‌کنم، پس هستم».
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍1🔥1
تجربه‌ای نزدیک به مرگ
تنها یک بار در زندگی تا پای مرگ رفتم. تجربه عجیب و غریبی بود. هوا تاریک بود و ترافیک سنگینی در خیابان حاکم شده بود. در آزادراه ۴٠۵ لس‌انجلس، راننده سر به هوایی که نمی‌خواست در مسیر خروجی آزادراه حرکت کند، جلوی ماشین من پیچید، من هم برای این‌که به او نزنم به سرعت فرمان را به سمت چپ گرفتم. هجده چرخ غول‌پیکری که در لاین سمت چپ می‌راند آنقدر که فکرش را می‌کردم با من فاصله نداشت، در نتیجه گوشه سپر عقب ماشین من با گوشه جلویی کابین راننده هجده چرخ برخورد کرد.
همین برخورد کوچک کافی بود تا کنترل ماشین از دستم خارج شود، ماشین به طور آرام و یکنواخت در جهت عقربه‌های ساعت چرخید و چرخید تا از طرف صندلی راننده به جلوی هجده چرخ خورد. بعد از این برخورد، ماشین باز هم از حرکت نایستاد و با سرعتی کم در آزادراه حرکت می‌کرد. حس می‌کردم در کهربا گیر افتاده‌ام، ماشین به اختیار خود در حال حرکت بود و من چاره‌ای جز تماشای آن نداشتم تا این‌که کنار جلو پنجره کامیون و عمود بر جهت ترافیک، ماشین از حرکت ایستاد و نوری که داشت چشمانم را کور می‌کرد، بر صورتم تابید.
زخمی نشده بودم ولی بسیار شوکه و حیران بودم. ماشین کمی مچاله شده بود و نیاز اساسی به صافکاری داشت اما در حدی سرپا بود که بعد از تمام شدن گزارشات پلیس مرا به خانه برساند. اگر چند سانتیمتر آن‌طرف‌تر خورده بود، یا سرعت ماشین ذره‌ای بیشتر بود، حتی اگر راننده کامیون دست و پای خود را گم کرده بود، همه چیز ممکن بود طور دیگری رقم بخورد.
بسیاری از ما قبل از مردن، حوادثی نزدیک به مرگ را تجربه می‌کنیم و با فانی بودن زندگی مواجه می‌شویم.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
تنها یک بار در زندگی تا پای مرگ رفتم. تجربه عجیب و غریبی بود. هوا تاریک بود و ترافیک سنگینی در خیابان حاکم شده بود. در آزادراه ۴٠۵ لس‌انجلس، راننده سر به هوایی که نمی‌خواست در مسیر خروجی آزادراه حرکت کند، جلوی ماشین من پیچید، من هم برای این‌که به او نزنم به سرعت فرمان را به سمت چپ گرفتم. هجده چرخ غول‌پیکری که در لاین سمت چپ می‌راند آنقدر که فکرش را می‌کردم با من فاصله نداشت، در نتیجه گوشه سپر عقب ماشین من با گوشه جلویی کابین راننده هجده چرخ برخورد کرد.
همین برخورد کوچک کافی بود تا کنترل ماشین از دستم خارج شود، ماشین به طور آرام و یکنواخت در جهت عقربه‌های ساعت چرخید و چرخید تا از طرف صندلی راننده به جلوی هجده چرخ خورد. بعد از این برخورد، ماشین باز هم از حرکت نایستاد و با سرعتی کم در آزادراه حرکت می‌کرد. حس می‌کردم در کهربا گیر افتاده‌ام، ماشین به اختیار خود در حال حرکت بود و من چاره‌ای جز تماشای آن نداشتم تا این‌که کنار جلو پنجره کامیون و عمود بر جهت ترافیک، ماشین از حرکت ایستاد و نوری که داشت چشمانم را کور می‌کرد، بر صورتم تابید.
زخمی نشده بودم ولی بسیار شوکه و حیران بودم. ماشین کمی مچاله شده بود و نیاز اساسی به صافکاری داشت اما در حدی سرپا بود که بعد از تمام شدن گزارشات پلیس مرا به خانه برساند. اگر چند سانتیمتر آن‌طرف‌تر خورده بود، یا سرعت ماشین ذره‌ای بیشتر بود، حتی اگر راننده کامیون دست و پای خود را گم کرده بود، همه چیز ممکن بود طور دیگری رقم بخورد.
بسیاری از ما قبل از مردن، حوادثی نزدیک به مرگ را تجربه می‌کنیم و با فانی بودن زندگی مواجه می‌شویم.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
👍2
انسان و عظمت کیهان
من به عنوان یک فیزیکدان، در حوزه تخصصی خودم، جهان هستی را به عنوان یک نظام واحد مطالعه می‌کنم. جهان بزرگی است. چهارده میلیارد سال پس از انفجار بزرگ، آن بخش از فضا که مستقیماً برای ما قابل رؤیت است، مملو از صدها میلیارد کهکشان شد که هر یک از این کهکشان‌ها به طور متوسط صد میلیارد ستاره داشتند. بر عکس چنین عظمتی، ما انسان‌ها بسیار کوچک هستیم و به تازگی سر و کله‌مان روی زمین پیدا شده، سیاره‌ای که اهمیت چندانی ندارد و به دور ستاره‌ای معمولی در حال گردش است.
انسان، موجودی کوچک و فانی است. اگر انسان را با کل جهان و یک اتم را با کره زمین مقایسه کنیم، انسان از آن یک اتم هم کوچک‌تر است. با در نظر داشتن چنین نسبتی، آیا واقعاً بودن یا نبودن یکی از ما در این دنیا اهمیت دارد؟
این بودن یا نبودن به تعبیری می‌تواند مهم قلمداد شود. من زندگی خوبی دارم، خانواده و دوستانم مرا دوست دارند و به من اهمیت می‌دهند، اگر بمیرم آن‌ها بسیار غمگین خواهند شد. خود من هم اگر زمان مرگم را بدانم، خیلی غصه می‌خورم اما از منظر کیهان با چنین بی‌تفاوتی و عظمتی، آیا واقعاً بود و نبود ما تا این اندازه مهم است؟
حتی اگر چرخ جهان هستی بدون ما هم بگردد باز هم دلم می‌خواهد فکر کنم که زندگی ما واقعاً ارزش دارد. اما باید برای پرسش مطرح شده اهمیت قائل شویم و برای درک ارتباط بین میل به ارزشمند بودن و ذات واقعیت در سطوح عمیق، سخت تلاش کنیم.
ما انسان‌ها دو هدف پیش روی خود داریم. هدف اول به روایت داستان جهان هستی و دلیل صحت داشتن همین داستان مربوط می‌شود، توضیح تصویر بزرگ مطابق با درک کنونی ما از این تصویر. چنین مفهومی خارق‌العاده است. ما انسان‌ها، گلوله‌هایی از گل هستیم که به ما شکل داده شده و از طریق فعل و انفعالات سرد و بی‌روح الگوهای طبیعت، ظرفیت تفکر، گرامی داشتن و درگیری با پیچیدگی‌های ترسناک جهان اطراف خود را پیدا کرده‌ایم.
هدف دیگر به ارائه میزانی از درمان وجودی مربوط می‌شود. من باور دارم اگرچه ما بخشی از جهانی هستیم که حول قوانین خشک و بی‌روح پشت پرده می‌گردد، باز هم وجود ما مهم تلقی می‌شود. این پرسشی علمی نیست، چراکه با انجام آزمایش نمی‌توان در این زمینه اطلاعات به دست آورد و میزان اهمیت جان انسان‌ها را اندازه گرفت. این موضوع در ذات خود، مسئله‌ای فلسفی به شمار می‌رود، مسئله‌ای که نیازمند تغییر در رویه تفکر هزار ساله ما در مورد زندگی و معنای آن است.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
من به عنوان یک فیزیکدان، در حوزه تخصصی خودم، جهان هستی را به عنوان یک نظام واحد مطالعه می‌کنم. جهان بزرگی است. چهارده میلیارد سال پس از انفجار بزرگ، آن بخش از فضا که مستقیماً برای ما قابل رؤیت است، مملو از صدها میلیارد کهکشان شد که هر یک از این کهکشان‌ها به طور متوسط صد میلیارد ستاره داشتند. بر عکس چنین عظمتی، ما انسان‌ها بسیار کوچک هستیم و به تازگی سر و کله‌مان روی زمین پیدا شده، سیاره‌ای که اهمیت چندانی ندارد و به دور ستاره‌ای معمولی در حال گردش است.
انسان، موجودی کوچک و فانی است. اگر انسان را با کل جهان و یک اتم را با کره زمین مقایسه کنیم، انسان از آن یک اتم هم کوچک‌تر است. با در نظر داشتن چنین نسبتی، آیا واقعاً بودن یا نبودن یکی از ما در این دنیا اهمیت دارد؟
این بودن یا نبودن به تعبیری می‌تواند مهم قلمداد شود. من زندگی خوبی دارم، خانواده و دوستانم مرا دوست دارند و به من اهمیت می‌دهند، اگر بمیرم آن‌ها بسیار غمگین خواهند شد. خود من هم اگر زمان مرگم را بدانم، خیلی غصه می‌خورم اما از منظر کیهان با چنین بی‌تفاوتی و عظمتی، آیا واقعاً بود و نبود ما تا این اندازه مهم است؟
حتی اگر چرخ جهان هستی بدون ما هم بگردد باز هم دلم می‌خواهد فکر کنم که زندگی ما واقعاً ارزش دارد. اما باید برای پرسش مطرح شده اهمیت قائل شویم و برای درک ارتباط بین میل به ارزشمند بودن و ذات واقعیت در سطوح عمیق، سخت تلاش کنیم.
ما انسان‌ها دو هدف پیش روی خود داریم. هدف اول به روایت داستان جهان هستی و دلیل صحت داشتن همین داستان مربوط می‌شود، توضیح تصویر بزرگ مطابق با درک کنونی ما از این تصویر. چنین مفهومی خارق‌العاده است. ما انسان‌ها، گلوله‌هایی از گل هستیم که به ما شکل داده شده و از طریق فعل و انفعالات سرد و بی‌روح الگوهای طبیعت، ظرفیت تفکر، گرامی داشتن و درگیری با پیچیدگی‌های ترسناک جهان اطراف خود را پیدا کرده‌ایم.
هدف دیگر به ارائه میزانی از درمان وجودی مربوط می‌شود. من باور دارم اگرچه ما بخشی از جهانی هستیم که حول قوانین خشک و بی‌روح پشت پرده می‌گردد، باز هم وجود ما مهم تلقی می‌شود. این پرسشی علمی نیست، چراکه با انجام آزمایش نمی‌توان در این زمینه اطلاعات به دست آورد و میزان اهمیت جان انسان‌ها را اندازه گرفت. این موضوع در ذات خود، مسئله‌ای فلسفی به شمار می‌رود، مسئله‌ای که نیازمند تغییر در رویه تفکر هزار ساله ما در مورد زندگی و معنای آن است.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
❤2
زندگی، جریان موقتی است
همه می‌میرند. زندگی همچون آب یا سنگ، ماده نیست بلکه همچون آتش یا موج جریان و پروسه است. زندگی چون موجی بر ساحل است، جریانی است که آغاز شده، مدتی ادامه دارد و در نهایت به پایان می‌رسد. کوتاه یا بلند، لحظات ما در قیاس با وسعت ابدیت بسیار کوتاه هستند.
یکی از دوستانم که زیست‌شناس و عصب‌شناس است، توان این را دارد که سلول‌های بدن فردی را جوان کند. دانشمندان به روش‌هایی دست یافته‌اند که با استفاده از آن‌ها می‌توانند سلول‌های بنیادی را که پیر شده و خصوصیات سلول‌های بالغ را پیدا کرده‌اند، از بدن فرد بالغی گرفته و آن‌ها را در حدی جوان‌سازی کنند که مانند سلول‌های بنیادی کاملاً تازه شوند.
هر سلولی برای رسیدن به ارگانیسم کامل، راه درازی در پیش دارد، به همین دلیل با حالتی طنزآمیز از او پرسیدم به نظر تو روزی می‌رسد که بتوان سن انسان‌ها را کم کرد و آن‌ها را تا ابد جوان نگه داشت.
عمیقاً به فکر فرو رفت و پاسخ داد: «من و تو یک روز می‌میریم، اما اگر نوه داشته باشیم، در مورد آن‌ها مطمئن نیستم.»
من به عنوان یک فیزیکدان، می‌دانم که تصور عمری چند میلیون یا حتی چند میلیارد ساله با هیچ یک از قوانین طبیعت منافاتی ندارد، بنابراین اعتراضی هم ندارم. اما در نهایت، تمام ستارگان سوخت هسته‌ای خود را مصرف خواهند کرد و بقایای سرد آن‌ها گرفتار سیاهچاله‌ها خواهد شد، سیاهچاله‌ها نیز کم‌کم به ذرات بنیادی و به درد نخور خود تجزیه شده و در جهانی تاریک و تهی محو خواهند شد. مهم نیست که زیست‌شناسان آینده چقدر هوش و ذکاوت خود را به کار گیرند، واقعیت این است که تا ابد زنده نخواهیم ماند.
برای درک وجود خود، باید بدانیم که از چه چیزهایی پدید آمده‌ایم، این به معنای کند و کاو در حوزه ذرات و نیروها و پدیده‌های کوانتومی است. علاوه بر این، ذرات میکروسکوپی برای تشکیل نظامی سازمان‌یافته و توانمند در زمینه تفکر و احساس، از راه‌های بسیار متعددی به هم می‌پیوندند.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
همه می‌میرند. زندگی همچون آب یا سنگ، ماده نیست بلکه همچون آتش یا موج جریان و پروسه است. زندگی چون موجی بر ساحل است، جریانی است که آغاز شده، مدتی ادامه دارد و در نهایت به پایان می‌رسد. کوتاه یا بلند، لحظات ما در قیاس با وسعت ابدیت بسیار کوتاه هستند.
یکی از دوستانم که زیست‌شناس و عصب‌شناس است، توان این را دارد که سلول‌های بدن فردی را جوان کند. دانشمندان به روش‌هایی دست یافته‌اند که با استفاده از آن‌ها می‌توانند سلول‌های بنیادی را که پیر شده و خصوصیات سلول‌های بالغ را پیدا کرده‌اند، از بدن فرد بالغی گرفته و آن‌ها را در حدی جوان‌سازی کنند که مانند سلول‌های بنیادی کاملاً تازه شوند.
هر سلولی برای رسیدن به ارگانیسم کامل، راه درازی در پیش دارد، به همین دلیل با حالتی طنزآمیز از او پرسیدم به نظر تو روزی می‌رسد که بتوان سن انسان‌ها را کم کرد و آن‌ها را تا ابد جوان نگه داشت.
عمیقاً به فکر فرو رفت و پاسخ داد: «من و تو یک روز می‌میریم، اما اگر نوه داشته باشیم، در مورد آن‌ها مطمئن نیستم.»
من به عنوان یک فیزیکدان، می‌دانم که تصور عمری چند میلیون یا حتی چند میلیارد ساله با هیچ یک از قوانین طبیعت منافاتی ندارد، بنابراین اعتراضی هم ندارم. اما در نهایت، تمام ستارگان سوخت هسته‌ای خود را مصرف خواهند کرد و بقایای سرد آن‌ها گرفتار سیاهچاله‌ها خواهد شد، سیاهچاله‌ها نیز کم‌کم به ذرات بنیادی و به درد نخور خود تجزیه شده و در جهانی تاریک و تهی محو خواهند شد. مهم نیست که زیست‌شناسان آینده چقدر هوش و ذکاوت خود را به کار گیرند، واقعیت این است که تا ابد زنده نخواهیم ماند.
برای درک وجود خود، باید بدانیم که از چه چیزهایی پدید آمده‌ایم، این به معنای کند و کاو در حوزه ذرات و نیروها و پدیده‌های کوانتومی است. علاوه بر این، ذرات میکروسکوپی برای تشکیل نظامی سازمان‌یافته و توانمند در زمینه تفکر و احساس، از راه‌های بسیار متعددی به هم می‌پیوندند.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
❤5
طبیعت‌گرایی شاعرانه
راه‌های زیادی برای بحث در مورد جهان وجود دارند که ما را به سمت چارچوبی به نام طبیعت‌گرایی شاعرانه سوق می‌دهند. در طبیعت‌گرایی ادعا بر این است که تنها یک جهان وجود دارد، آن هم جهان طبیعی است. نشانه‌هایی ما را به این سمت و سو سوق می‌دهند، نشانه‌هایی از قبیل چگونگی گردش جهان و تکامل آن. اصطلاح شاعرانه به ما یادآوری می‌کند که بیش از یک راه برای بحث در مورد جهان هستی وجود دارد.
از نظر ما استفاده از واژگانی که دلیل و علت رخ دادن وقایع مختلف را بازگو می‌کنند، کاملاً طبیعی بوده اما این علل و دلایل در سطوح عمقی نحوه کارکرد طبیعت جایی ندارند و به کارگیری چنین واژگانی پدیده‌ای است نوپا که بخشی از نحوه تشریح دنیای هر روز ما به حساب می‌آید. تفاوت میان تعاریف روزمره و تعاریف عمقی‌تر، به پیکان زمان مربوط می‌شود. فاصله میان گذشته و آینده در نهایت به جایی ختم می‌شود که نقطه آغاز دنیا را حوالی انفجار بزرگ معرفی می‌کند.
ما انسان‌ها، گلوله‌هایی از گل هستیم که به ما شکل داده شده و از طریق فعل و انفعالات سرد و بی‌روح الگوهای طبیعت، ظرفیت تفکر، گرامی داشتن و درگیری با پیچیدگی‌های ترسناک جهان اطراف خود را پیدا کرده‌ایم. برای درک وجود خود، باید بدانیم که از چه چیزهایی پدید آمده‌ایم، این به معنای کند و کاو در حوزه ذرات و نیروها و پدیده‌های کوانتومی است.
درست است که ما در واقع مجموعه‌ای از اتم هستیم اما تنها راه تفکر درباره آن‌چه هستیم در این باور خلاصه نمی‌شود، ما مجموعه‌ای از اتم هستیم که مستقل از هر وجود غیر مادی یا هرگونه عامل تأثیرگذاری عمل می‌کنیم، فکر و احساس داریم و با شیوه زندگی خود، به هستی معنا می‌بخشیم.
ما کوچک هستیم و جهان بزرگ. با این‌که زندگی به ما دفترچه راهنما نداده، باز هم چیزهای زیادی در مورد این جهان فهمیده‌ایم. پذیرش جهان هستی همان‌گونه که هست، لبخند زدن به واقعیت و تبدیل زندگی به چیزی ارزشمند، هریک چالش متفاوتی به حساب می‌آید.
من باور دارم اگرچه ما بخشی از جهانی هستیم که حول قوانین خشک و بی‌روح پشت پرده می‌گردد، باز هم وجود ما مهم تلقی می‌شود. این پرسشی علمی نیست، چراکه با انجام آزمایش نمی‌توان در این زمینه اطلاعات به دست آورد و میزان اهمیت جان انسان‌ها را اندازه گرفت. این موضوع در ذات خود، مسئله‌ای فلسفی به شمار می‌رود، مسئله‌ای که نیازمند تغییر در رویه تفکر هزار ساله ما در مورد زندگی و معنای آن است.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
راه‌های زیادی برای بحث در مورد جهان وجود دارند که ما را به سمت چارچوبی به نام طبیعت‌گرایی شاعرانه سوق می‌دهند. در طبیعت‌گرایی ادعا بر این است که تنها یک جهان وجود دارد، آن هم جهان طبیعی است. نشانه‌هایی ما را به این سمت و سو سوق می‌دهند، نشانه‌هایی از قبیل چگونگی گردش جهان و تکامل آن. اصطلاح شاعرانه به ما یادآوری می‌کند که بیش از یک راه برای بحث در مورد جهان هستی وجود دارد.
از نظر ما استفاده از واژگانی که دلیل و علت رخ دادن وقایع مختلف را بازگو می‌کنند، کاملاً طبیعی بوده اما این علل و دلایل در سطوح عمقی نحوه کارکرد طبیعت جایی ندارند و به کارگیری چنین واژگانی پدیده‌ای است نوپا که بخشی از نحوه تشریح دنیای هر روز ما به حساب می‌آید. تفاوت میان تعاریف روزمره و تعاریف عمقی‌تر، به پیکان زمان مربوط می‌شود. فاصله میان گذشته و آینده در نهایت به جایی ختم می‌شود که نقطه آغاز دنیا را حوالی انفجار بزرگ معرفی می‌کند.
ما انسان‌ها، گلوله‌هایی از گل هستیم که به ما شکل داده شده و از طریق فعل و انفعالات سرد و بی‌روح الگوهای طبیعت، ظرفیت تفکر، گرامی داشتن و درگیری با پیچیدگی‌های ترسناک جهان اطراف خود را پیدا کرده‌ایم. برای درک وجود خود، باید بدانیم که از چه چیزهایی پدید آمده‌ایم، این به معنای کند و کاو در حوزه ذرات و نیروها و پدیده‌های کوانتومی است.
درست است که ما در واقع مجموعه‌ای از اتم هستیم اما تنها راه تفکر درباره آن‌چه هستیم در این باور خلاصه نمی‌شود، ما مجموعه‌ای از اتم هستیم که مستقل از هر وجود غیر مادی یا هرگونه عامل تأثیرگذاری عمل می‌کنیم، فکر و احساس داریم و با شیوه زندگی خود، به هستی معنا می‌بخشیم.
ما کوچک هستیم و جهان بزرگ. با این‌که زندگی به ما دفترچه راهنما نداده، باز هم چیزهای زیادی در مورد این جهان فهمیده‌ایم. پذیرش جهان هستی همان‌گونه که هست، لبخند زدن به واقعیت و تبدیل زندگی به چیزی ارزشمند، هریک چالش متفاوتی به حساب می‌آید.
من باور دارم اگرچه ما بخشی از جهانی هستیم که حول قوانین خشک و بی‌روح پشت پرده می‌گردد، باز هم وجود ما مهم تلقی می‌شود. این پرسشی علمی نیست، چراکه با انجام آزمایش نمی‌توان در این زمینه اطلاعات به دست آورد و میزان اهمیت جان انسان‌ها را اندازه گرفت. این موضوع در ذات خود، مسئله‌ای فلسفی به شمار می‌رود، مسئله‌ای که نیازمند تغییر در رویه تفکر هزار ساله ما در مورد زندگی و معنای آن است.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
❤3
وایل‌ای‌کایوت و واقعیت زیر پای ما
در کارتون قدیمی رود رانر، وایل‌ای‌کایوت از لبه پرتگاه رد می‌شد و روی هوا می‌دوید، اما برخلاف تجربۀ شخصی و آن‌چه از گرانش انتظار می‌رفت، سقوط نمی‌کرد. او تنها زمانی سقوط می‌کرد که متوجه می‌شد زیر پایش خالی است.
همۀ ما وایل‌ای‌کایوت هستیم. از زمانی که بشر اندیشیدن آغاز کرد، جایگاه انسان در جهان هستی تبدیل به مسئله‌ای تأمل‌برانگیز شد. چرا اینجا هستیم؟ پاسخ‌های زیادی برای این پرسش ارائه شده است. اما مدت زیادی دیدگاه مشترکی وجود داشت مبنی بر این‌که جایی آن بیرون، معنایی هست در انتظار کشف. پشت همه چیز هدفی پنهان است و برای همه چیز دلیلی وجود دارد. چنین باوری، نقش زمین زیر پای ما را دارد و ما تمام اصول زندگی خود را بر آن بنا نهاده‌ایم.
باور به چنین دیدگاهی، اندک اندک محو می‌شد. هرچه درک بهتری نسبت به جهان هستی پیدا می‌کردیم، دفاع از وجود هدفی متعالی ناممکن می‌نمود. تصویر قدیمی با تصویری جدید و حیرت‌آور جایگزین شده بود - تصویری که از بسیاری جهات مسرت‌بخش بود و نفس آدمی را بند می‌آورد و از جهاتی دیگر چالش‌برانگیز می‌شد.
مشکل اینجاست که چنین تغییری را نپذیرفته‌ایم. مسائل و مشکلات بر همگان آشکار هستند. طی دو قرن گذشته، داروین دید ما را به زندگی از این رو به آن رو کرد، نیچه سوگوار مرگ خدا شد، هستی‌گرایان تلاش کردند تا از دل پوچی به اصالت وجود دست پیدا کنند. با وجود این، بسیاری از مردم به روال عادی زندگی خود ادامه داده‌اند، انگار نه انگار که چیزی تغییر کرده است.
حقیقت این است که زیر پای ما خالی شده و ما داریم شجاعتش را پیدا می‌کنیم تا به پایین نگاه کنیم. خوشبختانه هر چیزی که در هوا است ناگهان به سوی مرگ و نابودی سقوط نمی‌کند. وقت آن رسیده که دست به کار شویم و جت‌پک مفهومی خودمان را بسازیم.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
در کارتون قدیمی رود رانر، وایل‌ای‌کایوت از لبه پرتگاه رد می‌شد و روی هوا می‌دوید، اما برخلاف تجربۀ شخصی و آن‌چه از گرانش انتظار می‌رفت، سقوط نمی‌کرد. او تنها زمانی سقوط می‌کرد که متوجه می‌شد زیر پایش خالی است.
همۀ ما وایل‌ای‌کایوت هستیم. از زمانی که بشر اندیشیدن آغاز کرد، جایگاه انسان در جهان هستی تبدیل به مسئله‌ای تأمل‌برانگیز شد. چرا اینجا هستیم؟ پاسخ‌های زیادی برای این پرسش ارائه شده است. اما مدت زیادی دیدگاه مشترکی وجود داشت مبنی بر این‌که جایی آن بیرون، معنایی هست در انتظار کشف. پشت همه چیز هدفی پنهان است و برای همه چیز دلیلی وجود دارد. چنین باوری، نقش زمین زیر پای ما را دارد و ما تمام اصول زندگی خود را بر آن بنا نهاده‌ایم.
باور به چنین دیدگاهی، اندک اندک محو می‌شد. هرچه درک بهتری نسبت به جهان هستی پیدا می‌کردیم، دفاع از وجود هدفی متعالی ناممکن می‌نمود. تصویر قدیمی با تصویری جدید و حیرت‌آور جایگزین شده بود - تصویری که از بسیاری جهات مسرت‌بخش بود و نفس آدمی را بند می‌آورد و از جهاتی دیگر چالش‌برانگیز می‌شد.
مشکل اینجاست که چنین تغییری را نپذیرفته‌ایم. مسائل و مشکلات بر همگان آشکار هستند. طی دو قرن گذشته، داروین دید ما را به زندگی از این رو به آن رو کرد، نیچه سوگوار مرگ خدا شد، هستی‌گرایان تلاش کردند تا از دل پوچی به اصالت وجود دست پیدا کنند. با وجود این، بسیاری از مردم به روال عادی زندگی خود ادامه داده‌اند، انگار نه انگار که چیزی تغییر کرده است.
حقیقت این است که زیر پای ما خالی شده و ما داریم شجاعتش را پیدا می‌کنیم تا به پایین نگاه کنیم. خوشبختانه هر چیزی که در هوا است ناگهان به سوی مرگ و نابودی سقوط نمی‌کند. وقت آن رسیده که دست به کار شویم و جت‌پک مفهومی خودمان را بسازیم.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
👍2
طبیعت‌گرایی و سرشت واقعیت
هستی‌شناسی به مطالعۀ ساختار اساسی جهان می‌پردازد، در واقع اجزاء سازنده و روابطی که در نهایت منجر به شکل‌گیری جهان شده را بررسی می‌کند. تعداد رویکردهای زنده‌ای که در سرتاسر دنیا به موضوع هستی‌شناسی می‌پردازند، زیاد است. این سؤال اساسی پیش می‌آید که آیا اصلاً واقعیتی وجود دارد؟ یکی از واقع‌گرایان می‌گوید «البته که وجود دارد» در عین حال ایده‌آلیست‌ها معتقدند تنها چیزی که واقعاً وجود دارد، ذهن است و جهان واقعی ما در مجموعه‌ای از افکار همان ذهن تعریف می‌شود.
در میان واقع‌گرایان، گروهی به مونیسم یا یگانه‌انگاری معتقدند، از دید آنان جهان نوعی شیء یا جوهر واحد است و گروهی دیگر به نگرش دوگانه‌انگاری اعتقاد دارند، پیروان چنین نگرشی بر این باورند که دو قلمرو متفاوت وجود دارد (مانند «ماده» و «روح»). حتی اگر از افرادی که به وجود تنها یک جوهر واحد معتقد بوده و جهان را کاملاً فیزیکی می‌دانند، بپرسیم که کدامیک از جنبه‌های جهان «واقعی» بوده و کدام «خیالی»، ممکن است با نظرات متفاوتی روبرو شویم.
هستی‌شناسی جامع‌تری که معمولاً منکر وجود خدا می‌شود، طبیعت‌گرایی نام دارد. پیروان این مکتب بر این باورند که تنها یک جهان وجود داشته و آن هم جهان طبیعی است که تجلی‌گاه الگوهایی به نام «قوانین طبیعت» است و این جهان با استفاده از روش‌های علمی و بررسی‌های تجربی قابل اکتشاف است. قلمرو مجزایی به نام دنیای ماوراءالطبیعه، یا جهان معنوی یا الهی وجود نداشته، چیزی به نام پایان‌شناسی کیهانی در کار نبوده و هدفی متعالی در ذات جهان هستی یا در زندگی انسان نهفته نیست.
«زندگی» و «آگاهی» بر ماهیتی جدا از ماده اشاره نداشته، بلکه راه‌هایی هستند برای بحث در رابطه با پدیده‌های برخاسته از تعامل میان سیستم‌های پیچیده. هدف و معنای زندگی اساساً از عمل پیدایش انسان سرچشمه گرفته و نه از چیزی خارج از وجود خودمان. طبیعت‌گرایی فلسفۀ وحدت است، فلسفۀ الگوهایی که تمام واقعیت را همچون شبکه‌ای یکپارچه تشریح می‌کند.
طبیعت‌گرایی، سابقۀ طولانی و درخشانی دارد. ردپای چنین باوری را می‌توان در آیین بودایی، دیدگاه اتمیست‌ها یا ذره‌گرایان روم و یونان باستان و همچنین در کنفوسیوس‌گرایی یافت. اما تنها در طول چند قرن اخیر، مقاومت در برابر شواهد هم‌سو با طبیعت‌گرایی بسیار دشوار شده است.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
هستی‌شناسی به مطالعۀ ساختار اساسی جهان می‌پردازد، در واقع اجزاء سازنده و روابطی که در نهایت منجر به شکل‌گیری جهان شده را بررسی می‌کند. تعداد رویکردهای زنده‌ای که در سرتاسر دنیا به موضوع هستی‌شناسی می‌پردازند، زیاد است. این سؤال اساسی پیش می‌آید که آیا اصلاً واقعیتی وجود دارد؟ یکی از واقع‌گرایان می‌گوید «البته که وجود دارد» در عین حال ایده‌آلیست‌ها معتقدند تنها چیزی که واقعاً وجود دارد، ذهن است و جهان واقعی ما در مجموعه‌ای از افکار همان ذهن تعریف می‌شود.
در میان واقع‌گرایان، گروهی به مونیسم یا یگانه‌انگاری معتقدند، از دید آنان جهان نوعی شیء یا جوهر واحد است و گروهی دیگر به نگرش دوگانه‌انگاری اعتقاد دارند، پیروان چنین نگرشی بر این باورند که دو قلمرو متفاوت وجود دارد (مانند «ماده» و «روح»). حتی اگر از افرادی که به وجود تنها یک جوهر واحد معتقد بوده و جهان را کاملاً فیزیکی می‌دانند، بپرسیم که کدامیک از جنبه‌های جهان «واقعی» بوده و کدام «خیالی»، ممکن است با نظرات متفاوتی روبرو شویم.
هستی‌شناسی جامع‌تری که معمولاً منکر وجود خدا می‌شود، طبیعت‌گرایی نام دارد. پیروان این مکتب بر این باورند که تنها یک جهان وجود داشته و آن هم جهان طبیعی است که تجلی‌گاه الگوهایی به نام «قوانین طبیعت» است و این جهان با استفاده از روش‌های علمی و بررسی‌های تجربی قابل اکتشاف است. قلمرو مجزایی به نام دنیای ماوراءالطبیعه، یا جهان معنوی یا الهی وجود نداشته، چیزی به نام پایان‌شناسی کیهانی در کار نبوده و هدفی متعالی در ذات جهان هستی یا در زندگی انسان نهفته نیست.
«زندگی» و «آگاهی» بر ماهیتی جدا از ماده اشاره نداشته، بلکه راه‌هایی هستند برای بحث در رابطه با پدیده‌های برخاسته از تعامل میان سیستم‌های پیچیده. هدف و معنای زندگی اساساً از عمل پیدایش انسان سرچشمه گرفته و نه از چیزی خارج از وجود خودمان. طبیعت‌گرایی فلسفۀ وحدت است، فلسفۀ الگوهایی که تمام واقعیت را همچون شبکه‌ای یکپارچه تشریح می‌کند.
طبیعت‌گرایی، سابقۀ طولانی و درخشانی دارد. ردپای چنین باوری را می‌توان در آیین بودایی، دیدگاه اتمیست‌ها یا ذره‌گرایان روم و یونان باستان و همچنین در کنفوسیوس‌گرایی یافت. اما تنها در طول چند قرن اخیر، مقاومت در برابر شواهد هم‌سو با طبیعت‌گرایی بسیار دشوار شده است.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
👍2
طبیعت‌گرایی شاعرانه و راه‌های بحث درباره جهان
طبیعت‌گرایی به سه چیز منتهی می‌شود: تنها یک جهان وجود دارد، آن هم جهان طبیعی است. جهان طبق الگوهای پیوسته تکامل پیدا می‌کند که این الگوها قوانین طبیعت هستند. تنها راه مطمئن برای درک جهان، مشاهدۀ آن است.
بنا بر طبیعت‌گرایی، اساساً دنیایی که مشاهدات علمی به ما نشان داده، تنها دنیای واقعی است. زمانی که درباره چنین جهانی بحث می‌کنیم، جنبۀ شاعرانۀ آن به میان می‌آید. این جنبه نیز در سه نکته خلاصه می‌شود:
۱. راه‌های زیادی برای بحث در مورد جهان وجود دارد.
۲. تمام راه‌های مناسب برای بحث در مورد جهان باید با راه‌های دیگر و با جهان همخوانی داشته باشند.
۳. مقتضیات لحظۀ ما، بهترین روش بحث را تعیین می‌کند.
کسی که به طبیعت‌گرایی شاعرانه باور دارد، کاپیتان کرک و کشتی تسئوس را راه‌هایی برای بحث در مورد مجموعه اتم‌های امتداد یافته در فضا و زمان می‌داند. تفاوت آن‌جا به وجود می‌آید که فرد حذف‌گرا می‌گوید «بنابراین تمام این مسائل وهم و خیال است» در صورتی که شخص طبیعت‌گرا می‌گوید «تمام چیزهایی که گفته شد، از واقعی بودن مسائل، ذره‌ای کم نمی‌کند.»
هستی‌شناسی پراکنده، بخش‌های اساسی اندکی را برای وصف جهان دربر می‌گیرد. اما در این نوع هستی‌شناسی، راه‌های بسیار زیادی برای بحث در مورد جهان وجود دارد. مفهوم «راه‌های مختلف بحث» مفهومی تزئینی نیست، بلکه در درک ما از واقعیت تأثیر بسزایی دارد.
در طبیعت‌گرایی شاعرانه، سه داستان در مورد جهان هستی وجود دارد که هریک از آن‌ها با دیگری متفاوت است. یکی از داستان‌ها به عمقی‌ترین و اساسی‌ترین وصف ممکن اشاره دارد - کل جهان در ابعاد میکروسکوپی و با جزئیات دقیق شرح داده می‌شود. داستان بعدی به سراغ توصیفات «نوپا» یا «مؤثر» می‌رود، این اوصاف در حوزۀ محدودی اعتبار دارند. اینجا همان جایی است که در مورد کشتی و انسان‌ها صحبت می‌کنیم، مجموعه‌هایی ماکروسکوپی متشکل از چیزهایی که هر یک از آن‌ها را در گروه خاصی طبقه‌بندی کرده و به عنوان بخشی از واژگان سطح بالاتر می‌شناسیم.
در نهایت با یک سری ارزش مواجه می‌شویم: مفهوم درست و غلط، هدف و وظیفه، زشتی و زیبایی. برخلاف توصیفات علمی سطوح بالاتر، این مفاهیم بر پایۀ هدفی علمی و برای جور شدن داده‌ها تعیین نشده‌اند. اهداف دیگری هم وجود دارند: این‌که می‌خواهیم آدم‌های خوبی باشیم، با هم کنار بیاییم و در زندگی خود به دنبال یافتن معنی باشیم. برای دستیابی به چنین اهدافی، باید بهترین راه برای بحث در مورد جهان را پیدا کنیم.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
طبیعت‌گرایی به سه چیز منتهی می‌شود: تنها یک جهان وجود دارد، آن هم جهان طبیعی است. جهان طبق الگوهای پیوسته تکامل پیدا می‌کند که این الگوها قوانین طبیعت هستند. تنها راه مطمئن برای درک جهان، مشاهدۀ آن است.
بنا بر طبیعت‌گرایی، اساساً دنیایی که مشاهدات علمی به ما نشان داده، تنها دنیای واقعی است. زمانی که درباره چنین جهانی بحث می‌کنیم، جنبۀ شاعرانۀ آن به میان می‌آید. این جنبه نیز در سه نکته خلاصه می‌شود:
۱. راه‌های زیادی برای بحث در مورد جهان وجود دارد.
۲. تمام راه‌های مناسب برای بحث در مورد جهان باید با راه‌های دیگر و با جهان همخوانی داشته باشند.
۳. مقتضیات لحظۀ ما، بهترین روش بحث را تعیین می‌کند.
کسی که به طبیعت‌گرایی شاعرانه باور دارد، کاپیتان کرک و کشتی تسئوس را راه‌هایی برای بحث در مورد مجموعه اتم‌های امتداد یافته در فضا و زمان می‌داند. تفاوت آن‌جا به وجود می‌آید که فرد حذف‌گرا می‌گوید «بنابراین تمام این مسائل وهم و خیال است» در صورتی که شخص طبیعت‌گرا می‌گوید «تمام چیزهایی که گفته شد، از واقعی بودن مسائل، ذره‌ای کم نمی‌کند.»
هستی‌شناسی پراکنده، بخش‌های اساسی اندکی را برای وصف جهان دربر می‌گیرد. اما در این نوع هستی‌شناسی، راه‌های بسیار زیادی برای بحث در مورد جهان وجود دارد. مفهوم «راه‌های مختلف بحث» مفهومی تزئینی نیست، بلکه در درک ما از واقعیت تأثیر بسزایی دارد.
در طبیعت‌گرایی شاعرانه، سه داستان در مورد جهان هستی وجود دارد که هریک از آن‌ها با دیگری متفاوت است. یکی از داستان‌ها به عمقی‌ترین و اساسی‌ترین وصف ممکن اشاره دارد - کل جهان در ابعاد میکروسکوپی و با جزئیات دقیق شرح داده می‌شود. داستان بعدی به سراغ توصیفات «نوپا» یا «مؤثر» می‌رود، این اوصاف در حوزۀ محدودی اعتبار دارند. اینجا همان جایی است که در مورد کشتی و انسان‌ها صحبت می‌کنیم، مجموعه‌هایی ماکروسکوپی متشکل از چیزهایی که هر یک از آن‌ها را در گروه خاصی طبقه‌بندی کرده و به عنوان بخشی از واژگان سطح بالاتر می‌شناسیم.
در نهایت با یک سری ارزش مواجه می‌شویم: مفهوم درست و غلط، هدف و وظیفه، زشتی و زیبایی. برخلاف توصیفات علمی سطوح بالاتر، این مفاهیم بر پایۀ هدفی علمی و برای جور شدن داده‌ها تعیین نشده‌اند. اهداف دیگری هم وجود دارند: این‌که می‌خواهیم آدم‌های خوبی باشیم، با هم کنار بیاییم و در زندگی خود به دنبال یافتن معنی باشیم. برای دستیابی به چنین اهدافی، باید بهترین راه برای بحث در مورد جهان را پیدا کنیم.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
👍2
استدلال بیزی و چگونه می‌دانیم؟
جهان مملو از عدم قطعیت است و ما مدام با این پرسش روبه‌رو هستیم که چه باید باور کنیم. استدلال بیزی راهی برای فکر کردن دربارۀ این پرسش ارائه می‌دهد، روشی که باورهای ما را به‌عنوان احتمالات کمی می‌کند و به ما می‌آموزد چگونه آن‌ها را با شواهد جدید به‌روز کنیم.
فرض کنید می‌خواهید بدانید آیا فردا باران می‌آید یا نه. احتمال بارش باران را با توجه به دانسته‌های کنونی‌تان تخمین می‌زنید، مثلاً ۳۰ درصد. این احتمال اولیه یا باور پیشین شماست. حالا فرض کنید پیش‌بینی هواشناسی را می‌بینید که می‌گوید احتمال باران ۸۰ درصد است. باور پیشین شما با این شواهد جدید ترکیب می‌شود و احتمال جدیدی به دست می‌آید، مثلاً ۵۰ درصد. این فرآیند به‌روزرسانی باور نام دارد.
استدلال بیزی به ما می‌گوید که باورهایمان را باید به‌صورت احتمالاتی بیان کنیم، نه به‌صورت یقین مطلق. وقتی شواهد جدیدی به دست می‌آوریم، باید باورهایمان را با توجه به این شواهد اصلاح کنیم. این روش به ما کمک می‌کند تا به‌تدریج به حقیقت نزدیک‌تر شویم، حتی اگر هرگز به یقین کامل نرسیم.
برای مثال، فرض کنید در حال بررسی این هستید که آیا دو مکعب با هم برابرند یا نه. ابتدا احتمال برابری آن‌ها را ۵۰ درصد در نظر می‌گیرید. سپس یکی از مکعب‌ها را وزن می‌کنید و می‌بینید کمی سنگین‌تر است. این شواهد احتمال برابری را کاهش می‌دهد، مثلاً به ۲۰ درصد. حالا اگر مکعب دوم را هم وزن کنید و ببینید دقیقاً به همان اندازه سنگین‌تر است، احتمال برابری دوباره افزایش می‌یابد. این فرآیند به‌روزرسانی مداوم باورها، قلب استدلال بیزی است.
استدلال بیزی به ما نشان می‌دهد که باورهایمان نباید ثابت بمانند. هرچه شواهد بیشتری جمع‌آوری کنیم، باورهایمان دقیق‌تر می‌شوند. این روش به‌ویژه در علم بسیار مهم است، جایی که نظریه‌ها با شواهد جدید آزمایش می‌شوند و باورهای پیشین اصلاح می‌شوند.
اما استدلال بیزی فقط برای علم نیست. در زندگی روزمره هم از آن استفاده می‌کنیم، حتی اگر ندانیم. وقتی با کسی آشنا می‌شویم و بر اساس رفتارش قضاوت می‌کنیم، باور اولیه‌مان را با مشاهدات جدید به‌روز می‌کنیم. اگر کسی دیر سر قرار برسد، ممکن است فکر کنیم وقت‌شناس نیست، اما اگر بارها به‌موقع برسد، باورمان تغییر می‌کند.
مهم‌ترین درس استدلال بیزی این است که باید انعطاف‌پذیر باشیم. باورهایمان را نباید به‌عنوان حقیقت مطلق ببینیم، بلکه باید آن‌ها را به‌عنوان احتمالاتی ببینیم که با شواهد جدید می‌توانند تغییر کنند. این روش به ما کمک می‌کند تا در جهانی پر از عدم قطعیت، تصمیمات بهتری بگیریم.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
جهان مملو از عدم قطعیت است و ما مدام با این پرسش روبه‌رو هستیم که چه باید باور کنیم. استدلال بیزی راهی برای فکر کردن دربارۀ این پرسش ارائه می‌دهد، روشی که باورهای ما را به‌عنوان احتمالات کمی می‌کند و به ما می‌آموزد چگونه آن‌ها را با شواهد جدید به‌روز کنیم.
فرض کنید می‌خواهید بدانید آیا فردا باران می‌آید یا نه. احتمال بارش باران را با توجه به دانسته‌های کنونی‌تان تخمین می‌زنید، مثلاً ۳۰ درصد. این احتمال اولیه یا باور پیشین شماست. حالا فرض کنید پیش‌بینی هواشناسی را می‌بینید که می‌گوید احتمال باران ۸۰ درصد است. باور پیشین شما با این شواهد جدید ترکیب می‌شود و احتمال جدیدی به دست می‌آید، مثلاً ۵۰ درصد. این فرآیند به‌روزرسانی باور نام دارد.
استدلال بیزی به ما می‌گوید که باورهایمان را باید به‌صورت احتمالاتی بیان کنیم، نه به‌صورت یقین مطلق. وقتی شواهد جدیدی به دست می‌آوریم، باید باورهایمان را با توجه به این شواهد اصلاح کنیم. این روش به ما کمک می‌کند تا به‌تدریج به حقیقت نزدیک‌تر شویم، حتی اگر هرگز به یقین کامل نرسیم.
برای مثال، فرض کنید در حال بررسی این هستید که آیا دو مکعب با هم برابرند یا نه. ابتدا احتمال برابری آن‌ها را ۵۰ درصد در نظر می‌گیرید. سپس یکی از مکعب‌ها را وزن می‌کنید و می‌بینید کمی سنگین‌تر است. این شواهد احتمال برابری را کاهش می‌دهد، مثلاً به ۲۰ درصد. حالا اگر مکعب دوم را هم وزن کنید و ببینید دقیقاً به همان اندازه سنگین‌تر است، احتمال برابری دوباره افزایش می‌یابد. این فرآیند به‌روزرسانی مداوم باورها، قلب استدلال بیزی است.
استدلال بیزی به ما نشان می‌دهد که باورهایمان نباید ثابت بمانند. هرچه شواهد بیشتری جمع‌آوری کنیم، باورهایمان دقیق‌تر می‌شوند. این روش به‌ویژه در علم بسیار مهم است، جایی که نظریه‌ها با شواهد جدید آزمایش می‌شوند و باورهای پیشین اصلاح می‌شوند.
اما استدلال بیزی فقط برای علم نیست. در زندگی روزمره هم از آن استفاده می‌کنیم، حتی اگر ندانیم. وقتی با کسی آشنا می‌شویم و بر اساس رفتارش قضاوت می‌کنیم، باور اولیه‌مان را با مشاهدات جدید به‌روز می‌کنیم. اگر کسی دیر سر قرار برسد، ممکن است فکر کنیم وقت‌شناس نیست، اما اگر بارها به‌موقع برسد، باورمان تغییر می‌کند.
مهم‌ترین درس استدلال بیزی این است که باید انعطاف‌پذیر باشیم. باورهایمان را نباید به‌عنوان حقیقت مطلق ببینیم، بلکه باید آن‌ها را به‌عنوان احتمالاتی ببینیم که با شواهد جدید می‌توانند تغییر کنند. این روش به ما کمک می‌کند تا در جهانی پر از عدم قطعیت، تصمیمات بهتری بگیریم.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
👍2
پیکان زمان و آنتروپی
ما در طول زندگی، با روند افزایش سن روبه‌رو هستیم و از کودکی نابالغ به بزرگسالی بالغ تبدیل می‌شویم. جهان هم همین‌طور است و با بالا رفتن سن دچار تغییر و تحول می‌شود - جهان هستی که در زمان انفجار بزرگ، سوزان و چگال بود، در آینده به جهانی سرد و خالی تبدیل خواهد شد. این دو مورد، نشانه‌هایی از وجود پیکان زمان هستند، پدیده‌ای که حاکی از جهت‌دار بودن زمان است و گذشته را از آینده تفکیک می‌کند.
در تفکر سنتی، مردم به خلاف این ماجرا عقیده داشتند. این تصور که دنیا بر پایۀ غایت‌شناسی بنا شده و به سوی هدفی غایی حرکت می‌کند، بسیار مرسوم بوده است. اما بهتر است جهان را اکینولوژیکی در نظر بگیریم. هر چیزی که در وضعیت فعلی جهان هستی ما جذاب و پیچیده به نظر می‌رسد، ریشه در شرایط نقطۀ آغاز جهان هستی دارد.
دلیل این‌که تفاوت چشمگیری میان گذشته و آینده قائل می‌شویم، به خاطر ذات زمان نیست؛ بلکه به خاطر این است که عواقب رویداد تأثیرگذاری را زندگی می‌کنیم و آن: انفجار بزرگ است.
آنتروپی را می‌توان راهی برای اندازه‌گیری ناکارآمدی دانست؛ هرچه گرمای بیشتری گسیل شود، آنتروپی بیشتری هم به وجود می‌آید. قانون دوم ترمودینامیک می‌گوید آنتروپی کل هر سیستم بسته، هیچ‌گاه کاهش پیدا نمی‌کند، با گذر زمان ثابت می‌ماند یا افزایش پیدا می‌کند.
لودویگ بولتسمان بیان کرد که با در نظر گرفتن حالت‌های مختلفی از سیستم که به لحاظ ماکروسکوپی کاملاً شبیه به وضعیت خود سیستم هستند، می‌توانیم آنتروپی سیستم را مشخص کنیم. هرگاه آنتروپی چیدمانی پایین باشد، حالت‌های شبیه به آن چیدمان نیز بسیار محدود خواهند بود، در حالی‌که چیدمانی با آنتروپی بالا می‌تواند به بسیاری از حالت‌های احتمالی شباهت داشته باشد.
آنتروپی پایین در آغاز جهان، مسئول به وجود آمدن پیکان زمان «ترمودینامیک» است، همان چیزی که می‌گوید آنتروپی به سمت گذشته پایین بوده و به سوی آینده بالا خواهد بود. به نظر می‌رسد که همین ویژگی آنتروپی باعث شده تا تمام تفاوت‌های گذشته و آینده به طرز شگفت‌انگیزی پدید آیند. خاطرات، بالا رفتن سن و علت و معلول - همگی می‌توانند به قانون دوم ترمودینامیک مربوط شوند، به خصوص به این واقعیت که آنتروپی در گذشته پایین بوده است.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
ما در طول زندگی، با روند افزایش سن روبه‌رو هستیم و از کودکی نابالغ به بزرگسالی بالغ تبدیل می‌شویم. جهان هم همین‌طور است و با بالا رفتن سن دچار تغییر و تحول می‌شود - جهان هستی که در زمان انفجار بزرگ، سوزان و چگال بود، در آینده به جهانی سرد و خالی تبدیل خواهد شد. این دو مورد، نشانه‌هایی از وجود پیکان زمان هستند، پدیده‌ای که حاکی از جهت‌دار بودن زمان است و گذشته را از آینده تفکیک می‌کند.
در تفکر سنتی، مردم به خلاف این ماجرا عقیده داشتند. این تصور که دنیا بر پایۀ غایت‌شناسی بنا شده و به سوی هدفی غایی حرکت می‌کند، بسیار مرسوم بوده است. اما بهتر است جهان را اکینولوژیکی در نظر بگیریم. هر چیزی که در وضعیت فعلی جهان هستی ما جذاب و پیچیده به نظر می‌رسد، ریشه در شرایط نقطۀ آغاز جهان هستی دارد.
دلیل این‌که تفاوت چشمگیری میان گذشته و آینده قائل می‌شویم، به خاطر ذات زمان نیست؛ بلکه به خاطر این است که عواقب رویداد تأثیرگذاری را زندگی می‌کنیم و آن: انفجار بزرگ است.
آنتروپی را می‌توان راهی برای اندازه‌گیری ناکارآمدی دانست؛ هرچه گرمای بیشتری گسیل شود، آنتروپی بیشتری هم به وجود می‌آید. قانون دوم ترمودینامیک می‌گوید آنتروپی کل هر سیستم بسته، هیچ‌گاه کاهش پیدا نمی‌کند، با گذر زمان ثابت می‌ماند یا افزایش پیدا می‌کند.
لودویگ بولتسمان بیان کرد که با در نظر گرفتن حالت‌های مختلفی از سیستم که به لحاظ ماکروسکوپی کاملاً شبیه به وضعیت خود سیستم هستند، می‌توانیم آنتروپی سیستم را مشخص کنیم. هرگاه آنتروپی چیدمانی پایین باشد، حالت‌های شبیه به آن چیدمان نیز بسیار محدود خواهند بود، در حالی‌که چیدمانی با آنتروپی بالا می‌تواند به بسیاری از حالت‌های احتمالی شباهت داشته باشد.
آنتروپی پایین در آغاز جهان، مسئول به وجود آمدن پیکان زمان «ترمودینامیک» است، همان چیزی که می‌گوید آنتروپی به سمت گذشته پایین بوده و به سوی آینده بالا خواهد بود. به نظر می‌رسد که همین ویژگی آنتروپی باعث شده تا تمام تفاوت‌های گذشته و آینده به طرز شگفت‌انگیزی پدید آیند. خاطرات، بالا رفتن سن و علت و معلول - همگی می‌توانند به قانون دوم ترمودینامیک مربوط شوند، به خصوص به این واقعیت که آنتروپی در گذشته پایین بوده است.
📘 تصویر بزرگ
✍🏻 شون کرول
↔️ هدیه شایسته
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
❤1👍1