ضرورت بردباری در برابر تفاوت‌های عقیدتی
برای ثابت کردن این موضوع که مسیحیان بایستی نسبت به یکدیگر بردبار (tolerant) بوده و سعه‌ی صدر داشته باشند، نیاز به هنری شاق و بزرگ و فصاحتی سنجیده نیست. من قدمی فراتر می‌گذارم و به شما می‌گویم که بایستی همه‌ی انسان‌ها را همانند برادر خود بنگریم. چه گفتید؟ برادر من یک ترک باشد؟ برادر من چینی باشد؟ یهودی؟ یک سیامی؟ بله، بدون شک و تردید. آیا ما جملگی فرزندان یک پدر و مخلوق خدایی یگانه نیستیم؟
اما این مردمان ما را تحقیر می‌کنند، به ما لقب بت‌پرست می‌دهند. خوب، من به آن‌ها می‌گویم که کاملاً در اشتباه‌اند. به نظرم من می‌توانم لجاجت متکبرانه‌ی یک امام‌جمعه‌ی مسلمانان یا یک روحانی بودایی را دچار شگفت‌زدگی نمایم، اگر با آن‌ها کم و بیش این‌چنین سخن بگویم: این کره‌ی خاکی، همانند گرات دیگر در عالم هستی، نقطه‌ای بیش نیست و ما در این عظمت گم گشته‌ایم. این انسان با این قدوقواره‌ی محدود خود، قطعاً در این عالم موجود محقری است. یکی از این موجودات ناچیز به چند نفر از همسایگانش در عربستان یا در جنوب آفریقا می‌گوید: به من گوش دهید، چون خدای همه‌ی جهان‌ها مرا آگاه ساخته است؛ نزدیک به نه‌صد میلیون مورچه‌ی کوچک چون ما در زمین زندگی می‌کند، اما تنها لانه‌ی مورچه‌ی من عزیز خداوند است و بقیه جملگی تا ابد مورد انزجار او هستند و این تنها لانه‌ی من است که سعادتمند می‌شود و مابقی جاودانه بیچاره خواهند بود.
آن‌ها مرا بازداشت خواهند کرد و از من خواهند پرسید که کدام دیوانه‌ای چنین مزخرفاتی گفته است؟ من هم مجبور خواهم شد که به آن‌ها پاسخ دهم: خودتان گفته‌اید. البته بعد از آن تلاش خواهم کرد که آن‌ها را آرام کنم، هرچند این کار دشوار خواهد بود.
اکنون سخنم با مسیحیان است و جرئت می‌کنم تا به یک دومنیکن مفتش عقاید بگویم: برادر من، شما می‌دانید که هر خطه‌ی ایتالیا گویش و لهجه‌ی خود را دارد و به هیچ‌وجه آن‌گونه که در ونیز و بِرگامو سخن می‌گویند، در فلورانس صحبت نمی‌کنند. فرهنگستان کروسکا زبانی را مشخص و مدون کرده است. لغت‌نامه‌ی این فرهنگستان مرجعی است که نبایستی از آن فاصله گرفت و دستور زبان بوئنماتی راهنمایی است بی‌خطا. اما واقعاً چنین می‌پندارید که کنسول فرهنگستان و در غیاب او بوئنماتی می‌توانند وجداناً زبان همه‌ی ونیزی‌ها و برگامی‌هایی که اصرار بر ادامه‌ی گویش و لهجه‌ی خود دارند را از بیخ ببرند؟
📘 رساله‌ای در باب مدارا و بردباری
✍🏻 ولتر
↔️ احسان دستغیب
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
برای ثابت کردن این موضوع که مسیحیان بایستی نسبت به یکدیگر بردبار (tolerant) بوده و سعه‌ی صدر داشته باشند، نیاز به هنری شاق و بزرگ و فصاحتی سنجیده نیست. من قدمی فراتر می‌گذارم و به شما می‌گویم که بایستی همه‌ی انسان‌ها را همانند برادر خود بنگریم. چه گفتید؟ برادر من یک ترک باشد؟ برادر من چینی باشد؟ یهودی؟ یک سیامی؟ بله، بدون شک و تردید. آیا ما جملگی فرزندان یک پدر و مخلوق خدایی یگانه نیستیم؟
اما این مردمان ما را تحقیر می‌کنند، به ما لقب بت‌پرست می‌دهند. خوب، من به آن‌ها می‌گویم که کاملاً در اشتباه‌اند. به نظرم من می‌توانم لجاجت متکبرانه‌ی یک امام‌جمعه‌ی مسلمانان یا یک روحانی بودایی را دچار شگفت‌زدگی نمایم، اگر با آن‌ها کم و بیش این‌چنین سخن بگویم: این کره‌ی خاکی، همانند گرات دیگر در عالم هستی، نقطه‌ای بیش نیست و ما در این عظمت گم گشته‌ایم. این انسان با این قدوقواره‌ی محدود خود، قطعاً در این عالم موجود محقری است. یکی از این موجودات ناچیز به چند نفر از همسایگانش در عربستان یا در جنوب آفریقا می‌گوید: به من گوش دهید، چون خدای همه‌ی جهان‌ها مرا آگاه ساخته است؛ نزدیک به نه‌صد میلیون مورچه‌ی کوچک چون ما در زمین زندگی می‌کند، اما تنها لانه‌ی مورچه‌ی من عزیز خداوند است و بقیه جملگی تا ابد مورد انزجار او هستند و این تنها لانه‌ی من است که سعادتمند می‌شود و مابقی جاودانه بیچاره خواهند بود.
آن‌ها مرا بازداشت خواهند کرد و از من خواهند پرسید که کدام دیوانه‌ای چنین مزخرفاتی گفته است؟ من هم مجبور خواهم شد که به آن‌ها پاسخ دهم: خودتان گفته‌اید. البته بعد از آن تلاش خواهم کرد که آن‌ها را آرام کنم، هرچند این کار دشوار خواهد بود.
اکنون سخنم با مسیحیان است و جرئت می‌کنم تا به یک دومنیکن مفتش عقاید بگویم: برادر من، شما می‌دانید که هر خطه‌ی ایتالیا گویش و لهجه‌ی خود را دارد و به هیچ‌وجه آن‌گونه که در ونیز و بِرگامو سخن می‌گویند، در فلورانس صحبت نمی‌کنند. فرهنگستان کروسکا زبانی را مشخص و مدون کرده است. لغت‌نامه‌ی این فرهنگستان مرجعی است که نبایستی از آن فاصله گرفت و دستور زبان بوئنماتی راهنمایی است بی‌خطا. اما واقعاً چنین می‌پندارید که کنسول فرهنگستان و در غیاب او بوئنماتی می‌توانند وجداناً زبان همه‌ی ونیزی‌ها و برگامی‌هایی که اصرار بر ادامه‌ی گویش و لهجه‌ی خود دارند را از بیخ ببرند؟
📘 رساله‌ای در باب مدارا و بردباری
✍🏻 ولتر
↔️ احسان دستغیب
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
دعایی برای آزادیِ عقیده و بردباری
اکنون دیگر روی سخنم با انسان‌ها نیست، بلکه با توست، ای خدای همه‌ی موجودات و همه‌ی افراد و همه‌ی ادوار. اگر به مخلوقات ضعیفی چون ما که گم‌گشته در بی‌کرانیم و ناچیز در کیهان و کهکشان‌ها، این رخصت داده شده تا جرئت کنیم و از تو چیزی بخواهیم، از تویی که همه‌چیز بخشیده‌ای و تویی که فرمان‌هایت همچنان که لیاقت خلل‌ناپذیر هم هستند، می‌خواهم که به خطاهای متصل به طبیعت ما به دیده‌ی ترحم و شفقت بنگری که مبادا لغزش‌های ما منجر به فلاکت ما شود. تو هرگز قلبی برای نفرت‌ورزیدن و دستی برای گشتن به ما نداده‌ای. چنان کن که به یکدیگر یاری رسانیم تا بار این زندگی رنج‌آور و گذرا را تاب بیاوریم و تحمل کنیم.
کاری کن که تفاوت‌های ناچیز در لباس‌هایی که بدن نحیف ما را می‌پوشاند، مغایرت‌هایی که بین رسوم و مقررات ناقص ما وجود دارد، اختلافاتی که بین عقاید احمقانه‌ی ما بروز می‌کند و تفاوت‌های میان وضعیت زندگی‌مان که به چشمان ما نابرابر و نزد تو برابر است و سایه‌ی تمام این تمایزهای بین این اتم‌های ناچیز که بشر نام گرفته، ابزار نفرت و ستمگری نشود.
خداوندا، چنان کن که کسانی که هنگام ظهر برای نیایش تو شمع روشن می‌کنند، نسبت به آن‌هایی که به آفتاب خورشید تو بسنده کرده‌اند، بردبار (tolerant) باشند و آن‌هایی که لباس خود را با چادری سفید می‌پوشانند تا بگویند که به تو عشق می‌ورزند، از کسانی که به همین منظور عبایی سیاه بر تن می‌کنند، منزجر نباشند و بدان‌سان باشد که عبادت تو با زبانی کهن یا با زبانی جدیدتر فرقی نکند و برابر تلقی شود.
و چنان باشد که افرادی که ملبس به رنگ قرمز و بنفش هستند و بر تکه‌ای زمین و گل‌ولای از این جهان مسلط شده‌اند و مقداری فلزات گرد‌شده در اختیار دارند که آن را ثروت و مکنت می‌نامند، بدون تفرعن و تکبر از آن لذت ببرند و بقیه به آن‌ها غبطه نخورند. چرا که تو نیک می‌دانی که در این پوچی‌ها نه چیزی برای غبطه خوردن وجود دارد و نه مایه‌ای برای تفرعن و نه مایه‌ای برای فخرفروشی پیدا می‌شود.
باشد که همه‌ی انسان‌ها به یاد داشته باشند که با یکدیگر برادرند و از سرکوب و ستمی که به روح و روان‌ها می‌افتد، بیزار باشند. اگر بلاهای برآمده از جنگ اجتناب‌ناپذیر است، پس در هنگام صلح از یکدیگر منزجر نباشیم و همدیگر را پاره نکنیم و از این لحظات و فرصت وجودمان بهره بریم و به هزار زبان گوناگون، از سیام تا کالیفرنیا، به شکرگزاری تو، خداوندی که این فرصت را در اختیار ما قرار دادی، بپردازیم.
📘 رساله‌ای در باب مدارا و بردباری
✍🏻 ولتر
↔️ احسان دستغیب
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
اکنون دیگر روی سخنم با انسان‌ها نیست، بلکه با توست، ای خدای همه‌ی موجودات و همه‌ی افراد و همه‌ی ادوار. اگر به مخلوقات ضعیفی چون ما که گم‌گشته در بی‌کرانیم و ناچیز در کیهان و کهکشان‌ها، این رخصت داده شده تا جرئت کنیم و از تو چیزی بخواهیم، از تویی که همه‌چیز بخشیده‌ای و تویی که فرمان‌هایت همچنان که لیاقت خلل‌ناپذیر هم هستند، می‌خواهم که به خطاهای متصل به طبیعت ما به دیده‌ی ترحم و شفقت بنگری که مبادا لغزش‌های ما منجر به فلاکت ما شود. تو هرگز قلبی برای نفرت‌ورزیدن و دستی برای گشتن به ما نداده‌ای. چنان کن که به یکدیگر یاری رسانیم تا بار این زندگی رنج‌آور و گذرا را تاب بیاوریم و تحمل کنیم.
کاری کن که تفاوت‌های ناچیز در لباس‌هایی که بدن نحیف ما را می‌پوشاند، مغایرت‌هایی که بین رسوم و مقررات ناقص ما وجود دارد، اختلافاتی که بین عقاید احمقانه‌ی ما بروز می‌کند و تفاوت‌های میان وضعیت زندگی‌مان که به چشمان ما نابرابر و نزد تو برابر است و سایه‌ی تمام این تمایزهای بین این اتم‌های ناچیز که بشر نام گرفته، ابزار نفرت و ستمگری نشود.
خداوندا، چنان کن که کسانی که هنگام ظهر برای نیایش تو شمع روشن می‌کنند، نسبت به آن‌هایی که به آفتاب خورشید تو بسنده کرده‌اند، بردبار (tolerant) باشند و آن‌هایی که لباس خود را با چادری سفید می‌پوشانند تا بگویند که به تو عشق می‌ورزند، از کسانی که به همین منظور عبایی سیاه بر تن می‌کنند، منزجر نباشند و بدان‌سان باشد که عبادت تو با زبانی کهن یا با زبانی جدیدتر فرقی نکند و برابر تلقی شود.
و چنان باشد که افرادی که ملبس به رنگ قرمز و بنفش هستند و بر تکه‌ای زمین و گل‌ولای از این جهان مسلط شده‌اند و مقداری فلزات گرد‌شده در اختیار دارند که آن را ثروت و مکنت می‌نامند، بدون تفرعن و تکبر از آن لذت ببرند و بقیه به آن‌ها غبطه نخورند. چرا که تو نیک می‌دانی که در این پوچی‌ها نه چیزی برای غبطه خوردن وجود دارد و نه مایه‌ای برای تفرعن و نه مایه‌ای برای فخرفروشی پیدا می‌شود.
باشد که همه‌ی انسان‌ها به یاد داشته باشند که با یکدیگر برادرند و از سرکوب و ستمی که به روح و روان‌ها می‌افتد، بیزار باشند. اگر بلاهای برآمده از جنگ اجتناب‌ناپذیر است، پس در هنگام صلح از یکدیگر منزجر نباشیم و همدیگر را پاره نکنیم و از این لحظات و فرصت وجودمان بهره بریم و به هزار زبان گوناگون، از سیام تا کالیفرنیا، به شکرگزاری تو، خداوندی که این فرصت را در اختیار ما قرار دادی، بپردازیم.
📘 رساله‌ای در باب مدارا و بردباری
✍🏻 ولتر
↔️ احسان دستغیب
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
تعصب، دشمن آزادی و عدالت
تعصب چیست؟ تعصب (fanaticism) بیماری‌ای است که به عقل و خرد زیان می‌رساند، اما به‌ندرت به آن توجه می‌شود. به انسان تعصب‌زده نمی‌توان گفت که بیمار است، چون او در تب و تاب است و نمی‌شنود. اگر به او بگویید که بیمار است، تبش شدیدتر می‌شود و حالش بدتر می‌گردد. بیماری او از راه استدلال و منطق درمان‌پذیر نیست، زیرا عقلش بیمار است. تعصب مانند تب نوبه‌ای است که هر روز بدتر می‌شود و در نهایت به مرگ می‌انجامد.
آیا می‌توان تصور کرد که تعصب مذهبی از تعصب‌های دیگر زیان‌بارتر باشد؟ اگر این‌گونه نبود، چرا در شهر تولوز، در قرن هجدهم، که فلسفه و عقل در حال پیشرفت بود، ژان کالاس بی‌گناه را به چرخه‌ی اعدام سپردند؟ چرا این پیرمرد را به جرم قتل پسرش، که خودکشی کرده بود، محکوم کردند؟ چون او پروتستان بود و مردم شهر، گرفتار تعصب کور، او را دشمن دین پنداشتند. تعصب مذهبی، وقتی با خرافات درآمیزد، انسان را به جنایاتی وامی‌دارد که عقل سالم از آن بیزار است.
این تعصبات از کجا می‌آیند؟ از کسانی که خود را نگهبان دین می‌دانند، اما دین را به ابزاری برای قدرت تبدیل کرده‌اند. آن‌ها با فریادهایشان، مردم را به خشونت و ستم علیه دیگران تحریک می‌کنند. در تولوز، فریاد زدند که کالاس پسرش را کشته، چون او قصد داشت کاتولیک شود. این شایعه‌ی بی‌اساس، که ریشه در تعصب داشت، خانواده‌ای را نابود کرد. آیا این عدالت است؟ آیا این دین است؟
ما باید از خود بپرسیم: چرا به جای گفت‌وگو و استدلال، به سرکوب و خشونت روی می‌آوریم؟ اگر دین به ما نفرت و قتل بیاموزد، آیا این دین، دین خداوند است یا ساخته‌ی دست انسان‌های متعصب؟ عقل و انسانیت ما را به بردباری دعوت می‌کند، اما تعصب، این دشمن پنهان، راه را بر عدالت و آزادی می‌بندد.
📘 رساله‌ای در باب مدارا و بردباری
✍🏻 ولتر
↔️ احسان دستغیب
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
تعصب چیست؟ تعصب (fanaticism) بیماری‌ای است که به عقل و خرد زیان می‌رساند، اما به‌ندرت به آن توجه می‌شود. به انسان تعصب‌زده نمی‌توان گفت که بیمار است، چون او در تب و تاب است و نمی‌شنود. اگر به او بگویید که بیمار است، تبش شدیدتر می‌شود و حالش بدتر می‌گردد. بیماری او از راه استدلال و منطق درمان‌پذیر نیست، زیرا عقلش بیمار است. تعصب مانند تب نوبه‌ای است که هر روز بدتر می‌شود و در نهایت به مرگ می‌انجامد.
آیا می‌توان تصور کرد که تعصب مذهبی از تعصب‌های دیگر زیان‌بارتر باشد؟ اگر این‌گونه نبود، چرا در شهر تولوز، در قرن هجدهم، که فلسفه و عقل در حال پیشرفت بود، ژان کالاس بی‌گناه را به چرخه‌ی اعدام سپردند؟ چرا این پیرمرد را به جرم قتل پسرش، که خودکشی کرده بود، محکوم کردند؟ چون او پروتستان بود و مردم شهر، گرفتار تعصب کور، او را دشمن دین پنداشتند. تعصب مذهبی، وقتی با خرافات درآمیزد، انسان را به جنایاتی وامی‌دارد که عقل سالم از آن بیزار است.
این تعصبات از کجا می‌آیند؟ از کسانی که خود را نگهبان دین می‌دانند، اما دین را به ابزاری برای قدرت تبدیل کرده‌اند. آن‌ها با فریادهایشان، مردم را به خشونت و ستم علیه دیگران تحریک می‌کنند. در تولوز، فریاد زدند که کالاس پسرش را کشته، چون او قصد داشت کاتولیک شود. این شایعه‌ی بی‌اساس، که ریشه در تعصب داشت، خانواده‌ای را نابود کرد. آیا این عدالت است؟ آیا این دین است؟
ما باید از خود بپرسیم: چرا به جای گفت‌وگو و استدلال، به سرکوب و خشونت روی می‌آوریم؟ اگر دین به ما نفرت و قتل بیاموزد، آیا این دین، دین خداوند است یا ساخته‌ی دست انسان‌های متعصب؟ عقل و انسانیت ما را به بردباری دعوت می‌کند، اما تعصب، این دشمن پنهان، راه را بر عدالت و آزادی می‌بندد.
📘 رساله‌ای در باب مدارا و بردباری
✍🏻 ولتر
↔️ احسان دستغیب
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
اقتدار پادشاهان و کشیشان، مانع آزادی
در گذشته، پادشاهان و کشیشان دست در دست هم، اقتدار مطلقه‌ای (absolutism) بر مردم داشتند. پادشاهان ادعا می‌کردند که از جانب خدا حکم می‌رانند، و کشیشان، با سوءاستفاده از دین، این ادعا را تأیید می‌کردند. این پیوند شوم، آزادیِ مردم را سلب کرد و آن‌ها را در بند خرافات و ستم نگه داشت. وقتی پادشاهان و کشیشان با هم متحد شوند، چه کسی جرئت می‌کند علیه بی‌عدالتی سخن بگوید؟
در فرانسه، این اقتدار منجر به فجایعی مانند لغو فرمان نانت شد. پروتستان‌ها از حقوقشان محروم شدند، تنها به این دلیل که با باورهای رسمی کلیسا هم‌رأی نبودند. آیا این عدالت است که به نام خدا، انسان‌ها را سرکوب کنیم؟ وقتی کشیشان و پادشاهان، دین را ابزار قدرت کنند، انسانیت قربانی می‌شود.
این اقتدار مطلقه، نه‌تنها آزادیِ عقیده را نابود کرد، بلکه اقتصاد و تجارت را نیز فلج نمود. پروتستان‌ها، که بسیاری‌شان بازرگانان و صنعت‌گران ماهری بودند، از فرانسه گریختند و سرمایه‌هایشان را با خود بردند. آیا این خردمندانه بود که به نام دین، کشور را از استعدادها و ثروتش محروم کنیم؟ عقل می‌گوید که آزادیِ عقیده، نه‌تنها حق انسان است، بلکه برای پیشرفت جامعه ضروری است.
ما باید از خود بپرسیم: آیا خداوند به پادشاهان و کشیشان اجازه داده که به نام او، انسان‌ها را سرکوب کنند؟ عقل و انسانیت ما را به این پاسخ می‌رساند که هیچ‌کس حق ندارد آزادیِ دیگران را به بهانه‌ی دین یا قدرت سلب کند. جامعه‌ای که در آن عقل و آزادی حاکم باشد، از ستم و خرافات آزاد خواهد شد.
📘 رساله‌ای در باب مدارا و بردباری
✍🏻 ولتر
↔️ احسان دستغیب
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
در گذشته، پادشاهان و کشیشان دست در دست هم، اقتدار مطلقه‌ای (absolutism) بر مردم داشتند. پادشاهان ادعا می‌کردند که از جانب خدا حکم می‌رانند، و کشیشان، با سوءاستفاده از دین، این ادعا را تأیید می‌کردند. این پیوند شوم، آزادیِ مردم را سلب کرد و آن‌ها را در بند خرافات و ستم نگه داشت. وقتی پادشاهان و کشیشان با هم متحد شوند، چه کسی جرئت می‌کند علیه بی‌عدالتی سخن بگوید؟
در فرانسه، این اقتدار منجر به فجایعی مانند لغو فرمان نانت شد. پروتستان‌ها از حقوقشان محروم شدند، تنها به این دلیل که با باورهای رسمی کلیسا هم‌رأی نبودند. آیا این عدالت است که به نام خدا، انسان‌ها را سرکوب کنیم؟ وقتی کشیشان و پادشاهان، دین را ابزار قدرت کنند، انسانیت قربانی می‌شود.
این اقتدار مطلقه، نه‌تنها آزادیِ عقیده را نابود کرد، بلکه اقتصاد و تجارت را نیز فلج نمود. پروتستان‌ها، که بسیاری‌شان بازرگانان و صنعت‌گران ماهری بودند، از فرانسه گریختند و سرمایه‌هایشان را با خود بردند. آیا این خردمندانه بود که به نام دین، کشور را از استعدادها و ثروتش محروم کنیم؟ عقل می‌گوید که آزادیِ عقیده، نه‌تنها حق انسان است، بلکه برای پیشرفت جامعه ضروری است.
ما باید از خود بپرسیم: آیا خداوند به پادشاهان و کشیشان اجازه داده که به نام او، انسان‌ها را سرکوب کنند؟ عقل و انسانیت ما را به این پاسخ می‌رساند که هیچ‌کس حق ندارد آزادیِ دیگران را به بهانه‌ی دین یا قدرت سلب کند. جامعه‌ای که در آن عقل و آزادی حاکم باشد، از ستم و خرافات آزاد خواهد شد.
📘 رساله‌ای در باب مدارا و بردباری
✍🏻 ولتر
↔️ احسان دستغیب
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
عقل جهانی، کلید رهایی از خرافات
عقل (reason) موهبتی الهی است که به همه‌ی انسان‌ها داده شده، اما چرا بسیاری از آن استفاده نمی‌کنند؟ عقل به ما می‌آموزد که حقیقت را با استدلال بجوییم، نه با پیروی کورکورانه از خرافات. در روزگاری که فلسفه و دانش در حال پیشرفت است، چرا هنوز عده‌ای به تعصب و جهل پایبندند؟
وقتی به تاریخ نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که بسیاری از فجایع، از جنگ‌های مذهبی گرفته تا سرکوب بی‌گناهان، نتیجه‌ی نادیده گرفتن عقل بوده است. در ماجرای ژان کالاس، اگر قضات به جای تعصب، از عقلشان استفاده می‌کردند، آیا یک پیرمرد بی‌گناه را به چرخه‌ی اعدام می‌سپردند؟ عقل به ما می‌گوید که هیچ‌کس را نباید به‌خاطر باورهایش مجازات کرد.
عقل جهانی، ما را به سوی عدالت و انسانیت هدایت می‌کند. وقتی عقل حاکم باشد، خرافات رنگ می‌بازد و انسان‌ها به جای نفرت، به گفت‌وگو و بردباری روی می‌آورند. آیا خداوند ما را آفریده تا در جهل و تعصب غرق شویم؟ یا اینکه عقل را به ما داده تا با آن، جهان را به جای بهتری تبدیل کنیم؟
بیایید عقل را سرلوحه‌ی زندگی‌مان قرار دهیم. عقل به ما می‌آموزد که تفاوت‌های عقیدتی، دلیلی برای دشمنی نیست. عقل به ما می‌گوید که عدالت، تنها با استدلال و انصاف به دست می‌آید، نه با شمشیر و تعصب. جامعه‌ای که عقل در آن حاکم باشد، از ستم و خرافات آزاد خواهد شد.
پایان
📘 رساله‌ای در باب مدارا و بردباری
✍🏻 ولتر
↔️ احسان دستغیب
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
عقل (reason) موهبتی الهی است که به همه‌ی انسان‌ها داده شده، اما چرا بسیاری از آن استفاده نمی‌کنند؟ عقل به ما می‌آموزد که حقیقت را با استدلال بجوییم، نه با پیروی کورکورانه از خرافات. در روزگاری که فلسفه و دانش در حال پیشرفت است، چرا هنوز عده‌ای به تعصب و جهل پایبندند؟
وقتی به تاریخ نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که بسیاری از فجایع، از جنگ‌های مذهبی گرفته تا سرکوب بی‌گناهان، نتیجه‌ی نادیده گرفتن عقل بوده است. در ماجرای ژان کالاس، اگر قضات به جای تعصب، از عقلشان استفاده می‌کردند، آیا یک پیرمرد بی‌گناه را به چرخه‌ی اعدام می‌سپردند؟ عقل به ما می‌گوید که هیچ‌کس را نباید به‌خاطر باورهایش مجازات کرد.
عقل جهانی، ما را به سوی عدالت و انسانیت هدایت می‌کند. وقتی عقل حاکم باشد، خرافات رنگ می‌بازد و انسان‌ها به جای نفرت، به گفت‌وگو و بردباری روی می‌آورند. آیا خداوند ما را آفریده تا در جهل و تعصب غرق شویم؟ یا اینکه عقل را به ما داده تا با آن، جهان را به جای بهتری تبدیل کنیم؟
بیایید عقل را سرلوحه‌ی زندگی‌مان قرار دهیم. عقل به ما می‌آموزد که تفاوت‌های عقیدتی، دلیلی برای دشمنی نیست. عقل به ما می‌گوید که عدالت، تنها با استدلال و انصاف به دست می‌آید، نه با شمشیر و تعصب. جامعه‌ای که عقل در آن حاکم باشد، از ستم و خرافات آزاد خواهد شد.
پایان
📘 رساله‌ای در باب مدارا و بردباری
✍🏻 ولتر
↔️ احسان دستغیب
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
جامعه و حکومت: تمایز و منشأ
بعضی از نویسندگان جامعه را آنچنان با حکومت آمیخته‌اند که تقریباً هیچ تمایزی بین آن‌ها قائل نمی‌شوند، در حالی که آن دو نه تنها متفاوت‌اند، بلکه منشأ متفاوتی هم دارند. نیازهای ما جامعه را به وجود می‌آورند و شرارت‌های ما حکومت‌ها را. جامعه به شیوۀ ایجابی با ایجاد انس و الفت بین آدم‌ها خوشبختی را می‌آفریند و حکومت به شیوۀ سلبی از راه مهار شرارت‌های ما. یکی آمیختن و گفتگو را تقویت می‌کند و دیگری تمایز می‌آفریند. اولی حمایت و دومی سیاست می‌کند.
جامعه در هر وضعیتی برکت است، اما حکومت حتی در بهترین وضعیت شری لازم و در بدترین وضعیت غیرقابل‌تحمل است. زیرا هنگامی که ستم می‌بینیم یا با داشتن حکومت در معرض همان فلاکت‌هایی قرار می‌گیریم که اگر در کشوری بدون حکومت بودیم، مصائب ما با تعمق در این باره که خودمان ابزار ستم بر خودمان را فراهم می‌کنیم به اوج می‌رسد. حکومت مانند جامه نشان از معصومیت ازدست‌رفته است، کاخ‌های پادشاهان بر ویرانۀ کوخ‌های بهشت ساخته شده‌اند.
زیرا اگر انسان از ندای وجدان پاک به‌طور یکنواخت و بدون مقاومت اطاعت کند، نیازی به قانون‌گذار ندارد، اما اگر چنین نباشد، به ندای وجدان بی‌توجه باشد، آدمی به این ضرورت پی می‌برد که بخشی از دارایی‌اش را تسلیم کند تا ابزاری برای حمایت از بقیۀ دارایی‌اش مهیا نماید. بدین ترتیب آدمی به حکم مصلحت‌اندیشی همانند موارد دیگر میان بد و بدتر، بد را انتخاب می‌کند. هم از این روست که امنیت نیت واقعی و هدف حکومت است.
برای آنکه درک درست و واضحی از نیت و هدف حکومت به‌دست آوریم، اجازه دهید که فرض کنیم تعداد قلیلی از افراد در بخش دورافتاده‌ای از زمین بدون ارتباط با سایر افراد بشر سکنا گزیده‌اند. این عده نمایندۀ اولین ساکنان هر کشوری یا جهان می‌توانند باشند. در این وضعیت، آزادی طبیعی جامعه اولین فکری است که به ذهن این افراد خطور می‌کند. توان یک انسان متناسب با نیازهای او نیست و ذهن او برای انزوای دائمی آمادگی ندارد.
چهار یا پنج نفر قادرند تا در طبیعت وحشی سکنایی قابل‌تحمل داشته باشند، اما یک انسان پس از یک عمر جان‌کندن هیچ چیزی فراچنگ نمی‌آورد. هنگامی که یک انسان به‌تنهایی درختی را با تبر می‌اندازد، نمی‌تواند آن را جابجا کند و تازه پس از جابجایی قادر نیست آن را به حالت قائم علم کند. بیماری، نه حتی هر نوع بدآوردنی، می‌تواند خطر مرگ داشته باشد، زیرا هرچند بیماری و بدآوردن مهلک نیستند، او انسان تنها را از زیستن باز می‌دارد.
از این رو خیلی زود، ضرورت همچون نیروی جاذبه مهاجران تازه‌وارد ما را به قالب یک جامعه درمی‌آورد. مادامی که اعضای این جامعه کاملاً با هم به عدل و انصاف رفتار می‌کنند، حکومت غیرلازم است. اما از آنجا که همه‌کس به غیر از خداوند جایزالخطاست، اهمال‌کاری ضرورت تأسیس نوعی حکومت را ایجاب می‌کند. درختی در نزدیکی آن جامعۀ مفروض ما حکم دارالحکومه خواهد داشت و زیر شاخه‌های آن کل ساکنان تجمع می‌کنند. بسیار محتمل است که عنوان اولین قوانین فقط مقررات باشد و آن‌ها هم با این ضمانت اجرا می‌گردند که شخص خطاکار به‌وسیلۀ عموم خوار شمرده شود.
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
بعضی از نویسندگان جامعه را آنچنان با حکومت آمیخته‌اند که تقریباً هیچ تمایزی بین آن‌ها قائل نمی‌شوند، در حالی که آن دو نه تنها متفاوت‌اند، بلکه منشأ متفاوتی هم دارند. نیازهای ما جامعه را به وجود می‌آورند و شرارت‌های ما حکومت‌ها را. جامعه به شیوۀ ایجابی با ایجاد انس و الفت بین آدم‌ها خوشبختی را می‌آفریند و حکومت به شیوۀ سلبی از راه مهار شرارت‌های ما. یکی آمیختن و گفتگو را تقویت می‌کند و دیگری تمایز می‌آفریند. اولی حمایت و دومی سیاست می‌کند.
جامعه در هر وضعیتی برکت است، اما حکومت حتی در بهترین وضعیت شری لازم و در بدترین وضعیت غیرقابل‌تحمل است. زیرا هنگامی که ستم می‌بینیم یا با داشتن حکومت در معرض همان فلاکت‌هایی قرار می‌گیریم که اگر در کشوری بدون حکومت بودیم، مصائب ما با تعمق در این باره که خودمان ابزار ستم بر خودمان را فراهم می‌کنیم به اوج می‌رسد. حکومت مانند جامه نشان از معصومیت ازدست‌رفته است، کاخ‌های پادشاهان بر ویرانۀ کوخ‌های بهشت ساخته شده‌اند.
زیرا اگر انسان از ندای وجدان پاک به‌طور یکنواخت و بدون مقاومت اطاعت کند، نیازی به قانون‌گذار ندارد، اما اگر چنین نباشد، به ندای وجدان بی‌توجه باشد، آدمی به این ضرورت پی می‌برد که بخشی از دارایی‌اش را تسلیم کند تا ابزاری برای حمایت از بقیۀ دارایی‌اش مهیا نماید. بدین ترتیب آدمی به حکم مصلحت‌اندیشی همانند موارد دیگر میان بد و بدتر، بد را انتخاب می‌کند. هم از این روست که امنیت نیت واقعی و هدف حکومت است.
برای آنکه درک درست و واضحی از نیت و هدف حکومت به‌دست آوریم، اجازه دهید که فرض کنیم تعداد قلیلی از افراد در بخش دورافتاده‌ای از زمین بدون ارتباط با سایر افراد بشر سکنا گزیده‌اند. این عده نمایندۀ اولین ساکنان هر کشوری یا جهان می‌توانند باشند. در این وضعیت، آزادی طبیعی جامعه اولین فکری است که به ذهن این افراد خطور می‌کند. توان یک انسان متناسب با نیازهای او نیست و ذهن او برای انزوای دائمی آمادگی ندارد.
چهار یا پنج نفر قادرند تا در طبیعت وحشی سکنایی قابل‌تحمل داشته باشند، اما یک انسان پس از یک عمر جان‌کندن هیچ چیزی فراچنگ نمی‌آورد. هنگامی که یک انسان به‌تنهایی درختی را با تبر می‌اندازد، نمی‌تواند آن را جابجا کند و تازه پس از جابجایی قادر نیست آن را به حالت قائم علم کند. بیماری، نه حتی هر نوع بدآوردنی، می‌تواند خطر مرگ داشته باشد، زیرا هرچند بیماری و بدآوردن مهلک نیستند، او انسان تنها را از زیستن باز می‌دارد.
از این رو خیلی زود، ضرورت همچون نیروی جاذبه مهاجران تازه‌وارد ما را به قالب یک جامعه درمی‌آورد. مادامی که اعضای این جامعه کاملاً با هم به عدل و انصاف رفتار می‌کنند، حکومت غیرلازم است. اما از آنجا که همه‌کس به غیر از خداوند جایزالخطاست، اهمال‌کاری ضرورت تأسیس نوعی حکومت را ایجاب می‌کند. درختی در نزدیکی آن جامعۀ مفروض ما حکم دارالحکومه خواهد داشت و زیر شاخه‌های آن کل ساکنان تجمع می‌کنند. بسیار محتمل است که عنوان اولین قوانین فقط مقررات باشد و آن‌ها هم با این ضمانت اجرا می‌گردند که شخص خطاکار به‌وسیلۀ عموم خوار شمرده شود.
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
نقد نظام حکومتی انگلستان: پیچیدگی و ناکارآمدی
حکومت‌های مطلقه هرچند ننگ فطرت بشری‌اند، این مزیت را دارند که ساده‌اند. اگر مردمی رنج می‌برند، می‌دانند که سرچشمۀ رنج‌های آن‌ها کجاست و به همین ترتیب علاج را می‌شناسند و در مورد علل و درمان‌ها سردرگم نیستند. اما نظام حکومتی انگلستان آن‌قدر پیچیده است که ملت سال‌ها رنج می‌برد بی‌آنکه قادر باشد کشف کند که عیب در کجای آن نهفته است. عده‌ای عیب را در جایی و بعضی در جای دیگر می‌دانند و هر طبیب سیاسی دارویی تجویز می‌کند.
می‌دانم که فائق آمدن بر تعصبات محلی یا دیرینه دشوار است، با این همه اگر ما رنج بررسی بخش‌های مختلف نظام حکومتی انگلستان را بر خود هموار کنیم، درخواهیم یافت که این بخش‌ها باقیمانده‌های دو جباریت باستانی‌اند که با ضروریات جمهوری جدید مخلوط شده‌اند: اولاً - باقیمانده‌های جباریت سلطنتی در شخص شاه تجسم می‌یابد. دوماً - باقیمانده‌های جباریت اشرافی به‌صورت اعضای مجلس اعیان. سوماً - ضروریات جمهوری جدید که همان اعضای مجلس عوام‌اند و آزادی انگلستان بر فضیلت آنان استوار است.
دو بخش اول و دوم به‌خاطر موروثی بودن از مردم جدا هستند، زیرا که به لحاظ نظام حکومتی در جهت آزادی مملکت کاری نمی‌کنند. اینکه بگوییم که اساس حکومت انگلستان از اتحاد سه قوۀ مهارکنندۀ یکدیگر تشکیل شده‌اند، سخن خنده‌آوری است یا کلمات فاقد معنی‌اند و یا اینکه تضادهای آشکاری دارند. اینکه بگوییم اعضای مجلس عوام مهارکنندۀ اعمال شاه هستند، بر دو پیش‌فرض استوار است: اول اینکه پادشاه را نمی‌توان به حال خود گذاشت و به او اعتماد کرد، یا به عبارت دیگر، شهوت کسب قدرت مطلق بیماری طبیعی سلطنت است.
دوم اینکه اعضای مجلس عوام به‌خاطر انتصابشان از سوی مردم به منظور مهار شاه، لابد خردمندتر یا قابل‌اعتمادتر از پادشاه هستند. اما همان نظام حکومتی که به اعضای مجلس عوام توان می‌دهد که پادشاه را با قطع مقرری‌اش مهار کنند، به پادشاه هم این قدرت را می‌دهد تا با رد لوایح و عدم توشیح آن‌ها، اعضای مجلس عوام را مهار کند. این‌طور فرض می‌شود که پادشاه از کسانی که قبلاً فرض بر این بود که از او خردمندترند، خردمندتر می‌باشد و این یعنی پوچ!
در شالودۀ سلطنت چیزی بسیار مسخره وجود دارد؛ نخست آدمی را از راه‌های کسب اطلاع طرد می‌کند و با این حال پادشاه را به انجام کاری توانا می‌سازد که به عالی‌ترین قضاوت نیاز دارد. وضعیت پادشاه او را از جهان و مافیها جدا می‌سازد و با این حال کار پادشاه اقتضا می‌کند که او از احوالات جهان و پیرامون خود کاملاً باخبر باشد. هرگاه اجزای متفاوت به‌طور غیرطبیعی در تضاد با هم باشند و یکدیگر را نابود کنند، ثابت می‌شود که کل آن اجزا مهمل و بی‌فایده است.
بعضی از نویسندگان اساس حکومت انگلیس را این‌گونه توضیح می‌دهند: پادشاه مقوله‌ای است و مردم مقوله‌ای دیگر. اما مجلس عوام همۀ مشخصات مجلسی را دارد که علیه خودش دچار تفرقه است. لازم به ذکر نیست که پادشاه قدرت غالب و مسلط در قانون اساسی انگلیس است. تعصب انگلیسی‌ها نسبت به پادشاه، اعیان، و نمایندگان مجلس عوام خود، بیشتر ناشی از غرور ملی است تا خردمندی. ارادۀ پادشاه در سرزمین بریتانیا هم‌سنگ قانون در فرانسه است، با این تفاوت که به‌جای آنکه این اراده مستقیماً از دهان پادشاه صادر شود، به شکل قانون رعب‌انگیز پارلمان به مردم تحویل داده می‌شود.
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
حکومت‌های مطلقه هرچند ننگ فطرت بشری‌اند، این مزیت را دارند که ساده‌اند. اگر مردمی رنج می‌برند، می‌دانند که سرچشمۀ رنج‌های آن‌ها کجاست و به همین ترتیب علاج را می‌شناسند و در مورد علل و درمان‌ها سردرگم نیستند. اما نظام حکومتی انگلستان آن‌قدر پیچیده است که ملت سال‌ها رنج می‌برد بی‌آنکه قادر باشد کشف کند که عیب در کجای آن نهفته است. عده‌ای عیب را در جایی و بعضی در جای دیگر می‌دانند و هر طبیب سیاسی دارویی تجویز می‌کند.
می‌دانم که فائق آمدن بر تعصبات محلی یا دیرینه دشوار است، با این همه اگر ما رنج بررسی بخش‌های مختلف نظام حکومتی انگلستان را بر خود هموار کنیم، درخواهیم یافت که این بخش‌ها باقیمانده‌های دو جباریت باستانی‌اند که با ضروریات جمهوری جدید مخلوط شده‌اند: اولاً - باقیمانده‌های جباریت سلطنتی در شخص شاه تجسم می‌یابد. دوماً - باقیمانده‌های جباریت اشرافی به‌صورت اعضای مجلس اعیان. سوماً - ضروریات جمهوری جدید که همان اعضای مجلس عوام‌اند و آزادی انگلستان بر فضیلت آنان استوار است.
دو بخش اول و دوم به‌خاطر موروثی بودن از مردم جدا هستند، زیرا که به لحاظ نظام حکومتی در جهت آزادی مملکت کاری نمی‌کنند. اینکه بگوییم که اساس حکومت انگلستان از اتحاد سه قوۀ مهارکنندۀ یکدیگر تشکیل شده‌اند، سخن خنده‌آوری است یا کلمات فاقد معنی‌اند و یا اینکه تضادهای آشکاری دارند. اینکه بگوییم اعضای مجلس عوام مهارکنندۀ اعمال شاه هستند، بر دو پیش‌فرض استوار است: اول اینکه پادشاه را نمی‌توان به حال خود گذاشت و به او اعتماد کرد، یا به عبارت دیگر، شهوت کسب قدرت مطلق بیماری طبیعی سلطنت است.
دوم اینکه اعضای مجلس عوام به‌خاطر انتصابشان از سوی مردم به منظور مهار شاه، لابد خردمندتر یا قابل‌اعتمادتر از پادشاه هستند. اما همان نظام حکومتی که به اعضای مجلس عوام توان می‌دهد که پادشاه را با قطع مقرری‌اش مهار کنند، به پادشاه هم این قدرت را می‌دهد تا با رد لوایح و عدم توشیح آن‌ها، اعضای مجلس عوام را مهار کند. این‌طور فرض می‌شود که پادشاه از کسانی که قبلاً فرض بر این بود که از او خردمندترند، خردمندتر می‌باشد و این یعنی پوچ!
در شالودۀ سلطنت چیزی بسیار مسخره وجود دارد؛ نخست آدمی را از راه‌های کسب اطلاع طرد می‌کند و با این حال پادشاه را به انجام کاری توانا می‌سازد که به عالی‌ترین قضاوت نیاز دارد. وضعیت پادشاه او را از جهان و مافیها جدا می‌سازد و با این حال کار پادشاه اقتضا می‌کند که او از احوالات جهان و پیرامون خود کاملاً باخبر باشد. هرگاه اجزای متفاوت به‌طور غیرطبیعی در تضاد با هم باشند و یکدیگر را نابود کنند، ثابت می‌شود که کل آن اجزا مهمل و بی‌فایده است.
بعضی از نویسندگان اساس حکومت انگلیس را این‌گونه توضیح می‌دهند: پادشاه مقوله‌ای است و مردم مقوله‌ای دیگر. اما مجلس عوام همۀ مشخصات مجلسی را دارد که علیه خودش دچار تفرقه است. لازم به ذکر نیست که پادشاه قدرت غالب و مسلط در قانون اساسی انگلیس است. تعصب انگلیسی‌ها نسبت به پادشاه، اعیان، و نمایندگان مجلس عوام خود، بیشتر ناشی از غرور ملی است تا خردمندی. ارادۀ پادشاه در سرزمین بریتانیا هم‌سنگ قانون در فرانسه است، با این تفاوت که به‌جای آنکه این اراده مستقیماً از دهان پادشاه صادر شود، به شکل قانون رعب‌انگیز پارلمان به مردم تحویل داده می‌شود.
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
سلطنت و جانشینی موروثی: ظلم به طبیعت انسان
انسان در اصل برابر آفریده شده است و برابری را اوضاع و احوال بعدی نابود می‌کند. تمایز و تفاوت بین ثروتمندان و فقرا هم تا حد زیادی نابودکنندۀ برابری اصلی انسان‌هاست. با این همه، تمایز و نابرابری فرق مهم دیگری بین انسان‌ها وجود دارد که هیچ دلیل طبیعی یا دینی برای آن نمی‌توان تراشید و آن تقسیم انسان‌ها به پادشاهان و رعایاست. تمایز بین زنان و مردان را طبیعت و بین نیکان و بدان را خداوند تعیین می‌کنند، اما اینکه چگونه طبقه یا گروهی از انسان‌ها با آنچنان برتری نسبت به دیگران به دنیا می‌آیند که انگار گونه یا نژادی جدید هستند، احتیاج به تفحص دارد.
بر طبق گاهشماری عهد عتیق کتاب مقدس، در اعصار اولیۀ جهان، پادشاهی نبود و در نتیجه جنگی هم نبود. این پادشاهان‌اند که انسان‌ها را به آشفتگی و فلاکت می‌رسانند. هلند بدون پادشاه در قرن گذشته بیش از هر حکومت سلطنتی در اروپا از نعمت صلح بهره‌مند بوده است. عهد عتیق هم مؤید این ادعاست، زیرا زندگی ساده، آرام، و روستایی شیوخ قبایل در عهد عتیق در آن‌ها خرسندی‌ای ایجاد می‌کرد که با فرارسیدن تاریخ پادشاهان یهود رخت برمی‌بندد.
حکومت پادشاهی را اولین‌بار کافران برپا کردند و بنی‌اسرائیل از آن‌ها تقلید کردند. کافران به پادشاهان متوفی خود الوهیت می‌بخشیدند و جهان مسیحی این ایده را با پرستش پادشاهان در قید حیات توسعه داد. بی‌دینی از این بالاتر که لقب اعلی‌حضرت مقدس را برای یک کرم به‌کار ببریم که در اوج شکوه خود در حال تبدیل شدن به غبار است. همان‌طور که برتری دادن یک انسان بر سایر انسان‌ها را نمی‌توان بر اساس برابری حقوق طبیعی توجیه کرد، بر پایۀ نصوص کتاب مقدس هم نمی‌توان از آن دفاع نمود.
پادشاهی در کتاب مقدس یکی از گناهان قوم یهود است و به‌خاطر آن گناه لعنت نثارشان می‌شود. مدیان بر بنی‌اسرائیل استیلا یافت و جدعون با سپاهی اندک به مدیان حمله کرد. یهودیانی که از پیروزی خود مشعوف شده بودند، خواستند که او را پادشاه کنند. اما جدعون که از پارسایی روح برخوردار بود، در جواب به ایشان گفت: من بر شما سلطنت نخواهم کرد و پسر من بر شما سلطنت نخواهد کرد، خداوند بر شما سلطنت خواهد نمود.
حدود یکصد و سی سال بعد، بنی‌اسرائیل بار دیگر همین اشتباه را می‌کند. سموئیل پیر شد و پسران خود را بر اسرائیل داوران ساخت. اما پسرانش براه او رفتار نمی‌نمودند. پس جمیع مشایخ اسرائیل جمع شده، نزد سموئیل به رامه آمدند و او را گفتند: اینک تو پیر شده‌ای و پسرانت به راه تو رفتار نمی‌نمایند، پس الان برای ما پادشاهی نصب نما. این امر در نظر سموئیل ناپسند آمد. خداوند به سموئیل گفت: آواز قوم مرا در هرچه به تو گفتند بشنو، زیرا که تو را ترک نکردند، بلکه مرا ترک کردند.
سموئیل تمامی سخنان خداوند را به قوم بیان کرد و گفت: رسم پادشاهی که بر شما حکم خواهد نمود این است که پسران شما را گرفته، ایشان را بر عرابه‌ها و سواران خود خواهد گماشت. بهترین مزرعه‌ها و تاکستان‌های شما را گرفته، به خادمان خود خواهد داد. شما غلام او خواهید بود و در آن روز از دست پادشاه خود که برای خویشتن برگزیده‌اید فریاد خواهید کرد و خداوند در آن روز شما را اجابت نخواهد کرد.
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
انسان در اصل برابر آفریده شده است و برابری را اوضاع و احوال بعدی نابود می‌کند. تمایز و تفاوت بین ثروتمندان و فقرا هم تا حد زیادی نابودکنندۀ برابری اصلی انسان‌هاست. با این همه، تمایز و نابرابری فرق مهم دیگری بین انسان‌ها وجود دارد که هیچ دلیل طبیعی یا دینی برای آن نمی‌توان تراشید و آن تقسیم انسان‌ها به پادشاهان و رعایاست. تمایز بین زنان و مردان را طبیعت و بین نیکان و بدان را خداوند تعیین می‌کنند، اما اینکه چگونه طبقه یا گروهی از انسان‌ها با آنچنان برتری نسبت به دیگران به دنیا می‌آیند که انگار گونه یا نژادی جدید هستند، احتیاج به تفحص دارد.
بر طبق گاهشماری عهد عتیق کتاب مقدس، در اعصار اولیۀ جهان، پادشاهی نبود و در نتیجه جنگی هم نبود. این پادشاهان‌اند که انسان‌ها را به آشفتگی و فلاکت می‌رسانند. هلند بدون پادشاه در قرن گذشته بیش از هر حکومت سلطنتی در اروپا از نعمت صلح بهره‌مند بوده است. عهد عتیق هم مؤید این ادعاست، زیرا زندگی ساده، آرام، و روستایی شیوخ قبایل در عهد عتیق در آن‌ها خرسندی‌ای ایجاد می‌کرد که با فرارسیدن تاریخ پادشاهان یهود رخت برمی‌بندد.
حکومت پادشاهی را اولین‌بار کافران برپا کردند و بنی‌اسرائیل از آن‌ها تقلید کردند. کافران به پادشاهان متوفی خود الوهیت می‌بخشیدند و جهان مسیحی این ایده را با پرستش پادشاهان در قید حیات توسعه داد. بی‌دینی از این بالاتر که لقب اعلی‌حضرت مقدس را برای یک کرم به‌کار ببریم که در اوج شکوه خود در حال تبدیل شدن به غبار است. همان‌طور که برتری دادن یک انسان بر سایر انسان‌ها را نمی‌توان بر اساس برابری حقوق طبیعی توجیه کرد، بر پایۀ نصوص کتاب مقدس هم نمی‌توان از آن دفاع نمود.
پادشاهی در کتاب مقدس یکی از گناهان قوم یهود است و به‌خاطر آن گناه لعنت نثارشان می‌شود. مدیان بر بنی‌اسرائیل استیلا یافت و جدعون با سپاهی اندک به مدیان حمله کرد. یهودیانی که از پیروزی خود مشعوف شده بودند، خواستند که او را پادشاه کنند. اما جدعون که از پارسایی روح برخوردار بود، در جواب به ایشان گفت: من بر شما سلطنت نخواهم کرد و پسر من بر شما سلطنت نخواهد کرد، خداوند بر شما سلطنت خواهد نمود.
حدود یکصد و سی سال بعد، بنی‌اسرائیل بار دیگر همین اشتباه را می‌کند. سموئیل پیر شد و پسران خود را بر اسرائیل داوران ساخت. اما پسرانش براه او رفتار نمی‌نمودند. پس جمیع مشایخ اسرائیل جمع شده، نزد سموئیل به رامه آمدند و او را گفتند: اینک تو پیر شده‌ای و پسرانت به راه تو رفتار نمی‌نمایند، پس الان برای ما پادشاهی نصب نما. این امر در نظر سموئیل ناپسند آمد. خداوند به سموئیل گفت: آواز قوم مرا در هرچه به تو گفتند بشنو، زیرا که تو را ترک نکردند، بلکه مرا ترک کردند.
سموئیل تمامی سخنان خداوند را به قوم بیان کرد و گفت: رسم پادشاهی که بر شما حکم خواهد نمود این است که پسران شما را گرفته، ایشان را بر عرابه‌ها و سواران خود خواهد گماشت. بهترین مزرعه‌ها و تاکستان‌های شما را گرفته، به خادمان خود خواهد داد. شما غلام او خواهید بود و در آن روز از دست پادشاه خود که برای خویشتن برگزیده‌اید فریاد خواهید کرد و خداوند در آن روز شما را اجابت نخواهد کرد.
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
❤2👍1👎1🔥1
انتقاد از سلطنت موروثی و دفاع از آزادی
بعضی از نویسندگان جامعه را آنچنان با حکومت آمیخته‌اند که تقریباً هیچ تمایزی بین آن‌ها قائل نمی‌شوند، در حالی که آن دو نه تنها متفاوت هستند، بلکه منشأ متفاوتی هم دارند. نیازهای ما جامعه را به وجود می‌آورند و شرارت‌های ما حکومت‌ها را. جامعه به شیوه‌ی ایجابی با ایجاد انس و الفت بین آدم‌ها خوشبختی را می‌آفریند و حکومت به شیوه‌ی سلبی از راه مهار شرارت‌های ما. یکی آمیختن و گفتگو را تقویت می‌کند و دیگری تمایز می‌آفریند. اولی حامی است و دومی سیاست می‌کند.
جامعه در هر وضعیتی برکت است، اما حکومت حتی در بهترین وضعیت شری لازم و در بدترین وضعیت غیرقابل‌تحمل است. زیرا هنگامی که ستم می‌بینیم یا با داشتن حکومت در معرض همان فلاکت‌هایی قرار می‌گیریم که اگر در کشوری بدون حکومت بودیم، مصائب ما با تعمق در این باره که خودمان ابزار ستم بر خودمان را فراهم می‌کنیم به اوج می‌رسد. حکومت مانند جامه نشان از معصومیت ازدست‌رفته است، کاخ‌های پادشاهان بر ویرانه‌ی کوخ‌های بهشت ساخته شده‌اند، زیرا اگر انسان از ندای وجدان پاک به طور یکنواخت و بدون مقاومت اطاعت کند، نیازی به قانون‌گذار ندارد، اما اگر چنین نباشد، به ندای وجدان بی‌توجه باشد، آدمی به این ضرورت پی می‌برد که بخشی از دارایی‌اش را تسلیم کند تا ابزاری برای حمایت از بقیه‌ی دارایی‌اش مهیا نماید و بدین ترتیب آدمی به حکم مصلحت‌اندیشی، همانند موارد دیگر، میان بد و بدتر، بد را انتخاب می‌کند. هم از این روست که امنیت نیت واقعی و هدف حکومت است و بدیهی است که به هر شکلی ظاهر شود، قصد دارد ما را مطمئن گرداند که با کمترین هزینه و بیشترین سود بر سایر اشکال، مرجح است.
اما این مسخرگی و پوچی جانشینی موروثی نیست که برای بشریت نگران‌کننده است، بلکه جنبه‌ی اهریمنی آن است. آیا جانشین موروثی تضمین می‌کند که نسلی از مردان خردمند و نیک‌سیرت نگین پادشاهی و اقتداری الهی داشته باشند؟ برعکس، این نوع پادشاهی موروثی راه را برای به قدرت رسیدن احمق‌ها، رذل‌ها و نالایق‌ها باز می‌کند و در سرشت خود ظلم را نهفته دارد. انسان‌هایی که خود را مادرزاد حاکم و دیگران را مطیع و فرمانبردار می‌دانند، خیلی زود وقیح و بی‌شرم می‌شوند و چون خود را تافته‌ای جدابافته می‌دانند، ذهنشان از تبختر مسموم می‌شود و جهانی که در آن عمل می‌کنند با جهان واقعی بسیار متفاوت است و آن‌ها فرصت اندکی دارند تا منافع حقیقی جهان واقعی را دریابند و هنگامی که این افراد به حکومت می‌رسند، جاهل‌ترین و نالایق‌ترین در سراسر سرزمین‌های خود هستند.
در باب مسائل حکومتی، بریتانیا قادر نیست به این قاره عدالت ورزد: امور آن به‌زودی چنان سنگین و پیچیده خواهد شد که نمی‌توان با درجه‌ی قابل‌قبولی از راحتی، توسط قدرتی که چنین از ما دور است و چنین نسبت به ما ناآگاه است، اداره شود؛ زیرا اگر آن‌ها نمی‌توانند ما را فتح کنند، نمی‌توانند ما را اداره کنند. همیشه سه یا چهار هزار مایل دویدن برای یک شکایت یا درخواست، انتظار چهار یا پنج ماهه برای پاسخ، که وقتی به دست آید، پنج یا شش ماه دیگر برای توضیح آن لازم است، در چند سال آینده به‌عنوان حماقت و کودکانه‌گری تلقی خواهد شد. زمانی این کار مناسب بود، اما زمانی مناسب برای توقف آن فرا رسیده است.
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
بعضی از نویسندگان جامعه را آنچنان با حکومت آمیخته‌اند که تقریباً هیچ تمایزی بین آن‌ها قائل نمی‌شوند، در حالی که آن دو نه تنها متفاوت هستند، بلکه منشأ متفاوتی هم دارند. نیازهای ما جامعه را به وجود می‌آورند و شرارت‌های ما حکومت‌ها را. جامعه به شیوه‌ی ایجابی با ایجاد انس و الفت بین آدم‌ها خوشبختی را می‌آفریند و حکومت به شیوه‌ی سلبی از راه مهار شرارت‌های ما. یکی آمیختن و گفتگو را تقویت می‌کند و دیگری تمایز می‌آفریند. اولی حامی است و دومی سیاست می‌کند.
جامعه در هر وضعیتی برکت است، اما حکومت حتی در بهترین وضعیت شری لازم و در بدترین وضعیت غیرقابل‌تحمل است. زیرا هنگامی که ستم می‌بینیم یا با داشتن حکومت در معرض همان فلاکت‌هایی قرار می‌گیریم که اگر در کشوری بدون حکومت بودیم، مصائب ما با تعمق در این باره که خودمان ابزار ستم بر خودمان را فراهم می‌کنیم به اوج می‌رسد. حکومت مانند جامه نشان از معصومیت ازدست‌رفته است، کاخ‌های پادشاهان بر ویرانه‌ی کوخ‌های بهشت ساخته شده‌اند، زیرا اگر انسان از ندای وجدان پاک به طور یکنواخت و بدون مقاومت اطاعت کند، نیازی به قانون‌گذار ندارد، اما اگر چنین نباشد، به ندای وجدان بی‌توجه باشد، آدمی به این ضرورت پی می‌برد که بخشی از دارایی‌اش را تسلیم کند تا ابزاری برای حمایت از بقیه‌ی دارایی‌اش مهیا نماید و بدین ترتیب آدمی به حکم مصلحت‌اندیشی، همانند موارد دیگر، میان بد و بدتر، بد را انتخاب می‌کند. هم از این روست که امنیت نیت واقعی و هدف حکومت است و بدیهی است که به هر شکلی ظاهر شود، قصد دارد ما را مطمئن گرداند که با کمترین هزینه و بیشترین سود بر سایر اشکال، مرجح است.
اما این مسخرگی و پوچی جانشینی موروثی نیست که برای بشریت نگران‌کننده است، بلکه جنبه‌ی اهریمنی آن است. آیا جانشین موروثی تضمین می‌کند که نسلی از مردان خردمند و نیک‌سیرت نگین پادشاهی و اقتداری الهی داشته باشند؟ برعکس، این نوع پادشاهی موروثی راه را برای به قدرت رسیدن احمق‌ها، رذل‌ها و نالایق‌ها باز می‌کند و در سرشت خود ظلم را نهفته دارد. انسان‌هایی که خود را مادرزاد حاکم و دیگران را مطیع و فرمانبردار می‌دانند، خیلی زود وقیح و بی‌شرم می‌شوند و چون خود را تافته‌ای جدابافته می‌دانند، ذهنشان از تبختر مسموم می‌شود و جهانی که در آن عمل می‌کنند با جهان واقعی بسیار متفاوت است و آن‌ها فرصت اندکی دارند تا منافع حقیقی جهان واقعی را دریابند و هنگامی که این افراد به حکومت می‌رسند، جاهل‌ترین و نالایق‌ترین در سراسر سرزمین‌های خود هستند.
در باب مسائل حکومتی، بریتانیا قادر نیست به این قاره عدالت ورزد: امور آن به‌زودی چنان سنگین و پیچیده خواهد شد که نمی‌توان با درجه‌ی قابل‌قبولی از راحتی، توسط قدرتی که چنین از ما دور است و چنین نسبت به ما ناآگاه است، اداره شود؛ زیرا اگر آن‌ها نمی‌توانند ما را فتح کنند، نمی‌توانند ما را اداره کنند. همیشه سه یا چهار هزار مایل دویدن برای یک شکایت یا درخواست، انتظار چهار یا پنج ماهه برای پاسخ، که وقتی به دست آید، پنج یا شش ماه دیگر برای توضیح آن لازم است، در چند سال آینده به‌عنوان حماقت و کودکانه‌گری تلقی خواهد شد. زمانی این کار مناسب بود، اما زمانی مناسب برای توقف آن فرا رسیده است.
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
❤1👍1👎1🔥1
پاسخ به کوئیکرها: دین، سیاست، و استقلال
راقم این سطور یکی از معدود افرادی است که هرگز با مسخره کردن به دین توهین نمی‌کند یا به فرقه‌ای مذهبی ایراد بنی‌اسرائیلی نمی‌گیرد. همۀ آدم‌ها در مسائل دینی فقط به خدا پاسخ‌گو هستند و نه به آدم‌های دیگر. بنابراین، این مکتوب دقیقاً خطاب به شما به‌عنوان افرادی دیندار نوشته نشده، بلکه شما به‌عنوان گروهی که از دور دستی به آتش سیاست دارید، نوشته شده است.
هنگامی که آدم‌ها از راه راست منحرف می‌شوند، تعجبی ندارد که سکندری بخورند و بیفتند. از شیوه‌ای که شما شهادت‌نامۀ خود را سامان داده‌اید، برمی‌آید که سیاست، به‌عنوان روابط پیچیده بین افراد دین‌پیشه، مناسب شما نیست. عشق و تمایل به صلح به کوئیکریزم منحصر نمی‌شود. این سرشت و نیز آرزوی دینی همۀ پیروان فرقه‌های مختلف مذهبی است.
ما از مشاجره و نزاع با بریتانیا خسته شده‌ایم و پایانی برای آن به جز جدایی نهایی متصور نیستیم. ما استوار و پیگیر عمل می‌کنیم، زیرا که به‌خاطر بنیاد نهادن صلحی بی‌پایان و بی‌وقفه، پلیدی‌ها و تکلیف‌های شاق امروز را تحمل می‌کنیم. ما از سر انتقام یا به قصد فتح و تسخیر نمی‌جنگیم. به ما در خانۀ خودمان و در حریم خلوت خودمان حمله می‌کنند.
شاید ما نسبت به خانه‌خراب‌ها و توهین‌شدگان چهارگوشۀ این قاره رئوفتی احساس می‌کنیم که هنوز به قلب بعضی از شما راه نیافته است. ای شما نویسندگان آن شهادت‌نامه، به هوش باشید که آرمان و اساس را اشتباه نگیرید، سردی روح را دین ننامید، خشک‌مغزی و تعصب را به‌جای مسیحیت نشنانید. اگر سلاح بر کف گرفتن گناه است، پس آن کس که جنگ را آغاز می‌کند، گناه بیشتری مرتکب می‌شود.
اگر واقعاً از سر وجدان وعظ می‌کنید و نمی‌خواهید از دین خود بازیچه بسازید، با اعلان کردن عقاید خود به دشمنان ما، جهان را نسبت به صدق گفتارتان مجاب کنید. نگویید که تحت آزار و اذیت هستید، نکوشید تا ما را باعث و بانی آن مذمتی بدانید که بر خودتان روا می‌دارید. ما به این‌خاطر از شما شکایت نداریم که کوئیکر هستید، بلکه به این‌خاطر که کوئیکر نیستید.
در شهادت‌نامۀ خود از کتاب امثال سلیمان نبی نقل کردید: چون راه‌های مشخص پسندیدۀ خداوند باشد، دشمنانش را نیز با وی به مصالحه می‌آورد. اگر این‌ها واقعاً اصول شماست، پس چرا به آن عمل نمی‌کنید؟ پس چرا آنچه را که کار خداوند می‌دانید، به او واگذار نمی‌کنید؟
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
راقم این سطور یکی از معدود افرادی است که هرگز با مسخره کردن به دین توهین نمی‌کند یا به فرقه‌ای مذهبی ایراد بنی‌اسرائیلی نمی‌گیرد. همۀ آدم‌ها در مسائل دینی فقط به خدا پاسخ‌گو هستند و نه به آدم‌های دیگر. بنابراین، این مکتوب دقیقاً خطاب به شما به‌عنوان افرادی دیندار نوشته نشده، بلکه شما به‌عنوان گروهی که از دور دستی به آتش سیاست دارید، نوشته شده است.
هنگامی که آدم‌ها از راه راست منحرف می‌شوند، تعجبی ندارد که سکندری بخورند و بیفتند. از شیوه‌ای که شما شهادت‌نامۀ خود را سامان داده‌اید، برمی‌آید که سیاست، به‌عنوان روابط پیچیده بین افراد دین‌پیشه، مناسب شما نیست. عشق و تمایل به صلح به کوئیکریزم منحصر نمی‌شود. این سرشت و نیز آرزوی دینی همۀ پیروان فرقه‌های مختلف مذهبی است.
ما از مشاجره و نزاع با بریتانیا خسته شده‌ایم و پایانی برای آن به جز جدایی نهایی متصور نیستیم. ما استوار و پیگیر عمل می‌کنیم، زیرا که به‌خاطر بنیاد نهادن صلحی بی‌پایان و بی‌وقفه، پلیدی‌ها و تکلیف‌های شاق امروز را تحمل می‌کنیم. ما از سر انتقام یا به قصد فتح و تسخیر نمی‌جنگیم. به ما در خانۀ خودمان و در حریم خلوت خودمان حمله می‌کنند.
شاید ما نسبت به خانه‌خراب‌ها و توهین‌شدگان چهارگوشۀ این قاره رئوفتی احساس می‌کنیم که هنوز به قلب بعضی از شما راه نیافته است. ای شما نویسندگان آن شهادت‌نامه، به هوش باشید که آرمان و اساس را اشتباه نگیرید، سردی روح را دین ننامید، خشک‌مغزی و تعصب را به‌جای مسیحیت نشنانید. اگر سلاح بر کف گرفتن گناه است، پس آن کس که جنگ را آغاز می‌کند، گناه بیشتری مرتکب می‌شود.
اگر واقعاً از سر وجدان وعظ می‌کنید و نمی‌خواهید از دین خود بازیچه بسازید، با اعلان کردن عقاید خود به دشمنان ما، جهان را نسبت به صدق گفتارتان مجاب کنید. نگویید که تحت آزار و اذیت هستید، نکوشید تا ما را باعث و بانی آن مذمتی بدانید که بر خودتان روا می‌دارید. ما به این‌خاطر از شما شکایت نداریم که کوئیکر هستید، بلکه به این‌خاطر که کوئیکر نیستید.
در شهادت‌نامۀ خود از کتاب امثال سلیمان نبی نقل کردید: چون راه‌های مشخص پسندیدۀ خداوند باشد، دشمنانش را نیز با وی به مصالحه می‌آورد. اگر این‌ها واقعاً اصول شماست، پس چرا به آن عمل نمی‌کنید؟ پس چرا آنچه را که کار خداوند می‌دانید، به او واگذار نمی‌کنید؟
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
استقلال آمریکا: ضرورتی اجتناب‌ناپذیر
دربارۀ مزایای آشتی که رویایی دلپذیر به نظر می‌رسد، بحث و سخن بسیار گفته شده و هیچ تغییری در وضعیت ما به‌جای نگذاشته است. آشتی راه‌حل درستی نیست و باید آن طرف قضیه را بررسی کنیم و دربارۀ خسارات مادی‌ای که این مستعمرات متحمل می‌شوند و همیشه هم به‌خاطر اتصال و وابستگی به بریتانیای کبیر متحمل خواهند شد، دقت کنیم. از عده‌ای شنیده‌ام: آمریکا همان‌طور که در اتصال با بریتانیای کبیر بالیده و رونق یافته است، در آینده نیز همین اتصال به نیکبختی آن خواهد انجامید.
از این بیشتر سفسطه نمی‌توان کرد. ما نیز می‌توانیم ادعا کنیم که چون کودکی با شیر مادر رشد کرده، دیگر لازم نیست گوشت بخورد. حتی نمی‌توان قبول کرد که آمریکا در اتصال با بریتانیا رشد کرده است. اگر هیچ قدرت اروپایی کاری با آمریکا نداشت، احتمالاً رشد و رونق بیشتری هم پیدا می‌کرد. کسب‌وکاری که سبب ثروتمندی آمریکا شد، مایحتاج اولیۀ زندگی‌اند و تا خوب خوردن سنت اروپائیان است، بازار این کسب‌وکار همیشه رونق خواهد داشت.
بعضی دیگر می‌گویند: بریتانیای کبیر از ما پشتیبانی کرده است. اینکه به ما توجه فراوان داشته، حقیقت است و اینکه از این قاره به هزینۀ ما دفاع کرده است، هم به اعتراف خودش درست است. افسوس، تعصبات قدیمی سال‌هاست که ما را گمراه کرده‌اند. ما به پشتیبانی بریتانیای کبیر مباهات می‌کنیم، غافل از آنکه انگیزۀ بریتانیا منافع خودش بود، نه صرف حفظ اتصال. بگذارید بریتانیا از پشتیبانی قارۀ آمریکا دست بکشد، آن وقت خواهید دید که ما با فرانسه و اسپانیا، در جنگ با بریتانیا، در صلح و صفا خواهیم بود.
اخیراً در پارلمان اظهار شده که مستعمرات با هم رابطه‌ای ندارند، بلکه فقط از طریق کشور مادر با هم رابطه برقرار می‌کنند. این به‌طور حتم برای اثبات دوستی راهی غیرمستقیم است و البته نزدیک‌ترین و آسان‌ترین راه برای اثبات دشمنی. فرانسه و اسپانیا با ما به‌عنوان آمریکاییان هرگز دشمن نبوده‌اند و احتمالاً نخواهند بود، بلکه با ما به‌عنوان رعایای بریتانیای کبیر دشمن هستند.
عده‌ای می‌گویند که بالاخره بریتانیا کشور مادر است. اگر چنین باشد، پس رفتار این مادر ننگ‌آورتر است. حتی حیوانات درنده هم فرزندان خود را نمی‌خورند. اروپا و نه انگلیس، سرزمین مادر آمریکاست. این جهان جدید، پناهگاهی برای همۀ عاشقان تحت تعقیب آزادی‌های مدنی و مذهبی بوده که از هر گوشۀ اروپا اینجا به پناه آمده‌اند. این پناه‌جویان از آغوش مادری مهربان نگریخته‌اند، بلکه از بد حادثه اینجا به پناه آمده‌اند.
اگر مرام‌نامه‌ای منتشر می‌کردیم و به دربارهای کشورهای خارجی می‌فرستادیم، مصیبت‌هایی را که متحمل شده‌ایم، بازگو می‌کردیم و روش‌های مسالمت‌آمیزی را که بی‌حاصل برای التیام زخم‌ها به‌کار برده‌ایم، برمی‌شمردیم، و اظهار می‌داشتیم که دیگر قادر نیستیم تحت انقیاد بی‌رحمانۀ دربار بریتانیا در امن و آسایش زندگی کنیم، چنین تذکرهای بیادماندنی‌ای برای قارۀ آمریکا مفیدتر از یک کشتی مملو از عرض‌حال‌ها خطاب به بریتانیاست.
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
دربارۀ مزایای آشتی که رویایی دلپذیر به نظر می‌رسد، بحث و سخن بسیار گفته شده و هیچ تغییری در وضعیت ما به‌جای نگذاشته است. آشتی راه‌حل درستی نیست و باید آن طرف قضیه را بررسی کنیم و دربارۀ خسارات مادی‌ای که این مستعمرات متحمل می‌شوند و همیشه هم به‌خاطر اتصال و وابستگی به بریتانیای کبیر متحمل خواهند شد، دقت کنیم. از عده‌ای شنیده‌ام: آمریکا همان‌طور که در اتصال با بریتانیای کبیر بالیده و رونق یافته است، در آینده نیز همین اتصال به نیکبختی آن خواهد انجامید.
از این بیشتر سفسطه نمی‌توان کرد. ما نیز می‌توانیم ادعا کنیم که چون کودکی با شیر مادر رشد کرده، دیگر لازم نیست گوشت بخورد. حتی نمی‌توان قبول کرد که آمریکا در اتصال با بریتانیا رشد کرده است. اگر هیچ قدرت اروپایی کاری با آمریکا نداشت، احتمالاً رشد و رونق بیشتری هم پیدا می‌کرد. کسب‌وکاری که سبب ثروتمندی آمریکا شد، مایحتاج اولیۀ زندگی‌اند و تا خوب خوردن سنت اروپائیان است، بازار این کسب‌وکار همیشه رونق خواهد داشت.
بعضی دیگر می‌گویند: بریتانیای کبیر از ما پشتیبانی کرده است. اینکه به ما توجه فراوان داشته، حقیقت است و اینکه از این قاره به هزینۀ ما دفاع کرده است، هم به اعتراف خودش درست است. افسوس، تعصبات قدیمی سال‌هاست که ما را گمراه کرده‌اند. ما به پشتیبانی بریتانیای کبیر مباهات می‌کنیم، غافل از آنکه انگیزۀ بریتانیا منافع خودش بود، نه صرف حفظ اتصال. بگذارید بریتانیا از پشتیبانی قارۀ آمریکا دست بکشد، آن وقت خواهید دید که ما با فرانسه و اسپانیا، در جنگ با بریتانیا، در صلح و صفا خواهیم بود.
اخیراً در پارلمان اظهار شده که مستعمرات با هم رابطه‌ای ندارند، بلکه فقط از طریق کشور مادر با هم رابطه برقرار می‌کنند. این به‌طور حتم برای اثبات دوستی راهی غیرمستقیم است و البته نزدیک‌ترین و آسان‌ترین راه برای اثبات دشمنی. فرانسه و اسپانیا با ما به‌عنوان آمریکاییان هرگز دشمن نبوده‌اند و احتمالاً نخواهند بود، بلکه با ما به‌عنوان رعایای بریتانیای کبیر دشمن هستند.
عده‌ای می‌گویند که بالاخره بریتانیا کشور مادر است. اگر چنین باشد، پس رفتار این مادر ننگ‌آورتر است. حتی حیوانات درنده هم فرزندان خود را نمی‌خورند. اروپا و نه انگلیس، سرزمین مادر آمریکاست. این جهان جدید، پناهگاهی برای همۀ عاشقان تحت تعقیب آزادی‌های مدنی و مذهبی بوده که از هر گوشۀ اروپا اینجا به پناه آمده‌اند. این پناه‌جویان از آغوش مادری مهربان نگریخته‌اند، بلکه از بد حادثه اینجا به پناه آمده‌اند.
اگر مرام‌نامه‌ای منتشر می‌کردیم و به دربارهای کشورهای خارجی می‌فرستادیم، مصیبت‌هایی را که متحمل شده‌ایم، بازگو می‌کردیم و روش‌های مسالمت‌آمیزی را که بی‌حاصل برای التیام زخم‌ها به‌کار برده‌ایم، برمی‌شمردیم، و اظهار می‌داشتیم که دیگر قادر نیستیم تحت انقیاد بی‌رحمانۀ دربار بریتانیا در امن و آسایش زندگی کنیم، چنین تذکرهای بیادماندنی‌ای برای قارۀ آمریکا مفیدتر از یک کشتی مملو از عرض‌حال‌ها خطاب به بریتانیاست.
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
جهانی نو در انتظار: فراخوان به استقلال
خورشید هرگز بر آرمانی متعالی‌تر از این نتابیده است. این آرمان یک شهر، کشور، استان، یا قلمرو پادشاهی نیست، بلکه آرمان یک قاره است که دست‌کم یک‌هشتم ربع مسکون ما را شامل می‌شود. اکنون زمان پاشیدن بذر اتحاد، ایمان، و شرافت است. هر اثری که اکنون به‌جای بگذاریم، مانند نامی است که با نوک سوزن بر پوست نازک بلوط جوانی حک می‌کنیم و زخم پوست به همراه درخت بزرگ می‌شود.
جوانی زمان مناسب عادت‌های نیک است و ملت‌ها هم مانند افراد در جوانی خود می‌توانند عادت‌های نیک در خود بپرورانند. نیم‌قرن دیگر که بگذرد، شاید دشوار باشد که حکومتی در قارۀ آمریکا تشکیل گردد. تنوع وسیع منافع و علایق که بر اثر افزایش کسب‌وکار و جمعیت پیش می‌آید، به آشفتگی و سردرگمی می‌انجامد. مهاجرنشینی علیه مهاجرنشین دیگر برمی‌خیزد.
صمیمیتی که در طفولیت شکل بگیرد و دوستی که در بدبختی به وجود بیاید، بیش از همۀ پیوندها ماندگارتر است. اتحادیۀ ما از این خصوصیت برخوردار است، یعنی ما ملتی جوانیم و تحت فشار و ظلم واقع شده‌ایم، اما با همۀ مشکلات، هماهنگی‌مان را حفظ کرده‌ایم. زمان حال، زمان حقیقی تشکیل آن است.
اکثر ملت‌ها اجازه دادند که فرصت‌های مغتنم از کفشان برود و به ناچار مجبور به پذیرش قوانین از جانب فاتحان خود شدند. نخست پادشاه داشتند و بعد شکلی از حکومت، در حالی که مواد قانون یا قانون اساسی حکومت باید نخست شکل بگیرد. هنگامی که ویلیام فاتح انگلستان را به زیر مهمیز درآورد، به ضرب شمشیر به آن‌ها قانون داد.
در باب دین و مذهب، من اعتقاد دارم که وظیفۀ لاینفک همۀ حکومت‌ها حراست پیروان هر دین، مذهب، یا آئین است. اگر از این تعصبات خلاص شویم، همۀ ترس‌ها از ذهن ما رخت برمی‌بندد. من به فرقه‌های مختلف دینی و مذهبی موجود در میان ما، همانند کودکان یک خانواده نگاه می‌کنم که فقط در آنچه که نام‌های مسیحی نامیده می‌شود، با هم تفاوت دارند.
ما این قدرت را داریم که جهان را طرحی نو دراندازیم. زایش جهانی نو در دسترس است و نسلی از انسان‌ها که تعداد آن‌ها به جمعیت کل اروپا می‌رسد، قرار است از حوادث چندماهه، سهم‌شان از آزادی را دریافت دارند. تعلل فاجعه است.
پایان
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
خورشید هرگز بر آرمانی متعالی‌تر از این نتابیده است. این آرمان یک شهر، کشور، استان، یا قلمرو پادشاهی نیست، بلکه آرمان یک قاره است که دست‌کم یک‌هشتم ربع مسکون ما را شامل می‌شود. اکنون زمان پاشیدن بذر اتحاد، ایمان، و شرافت است. هر اثری که اکنون به‌جای بگذاریم، مانند نامی است که با نوک سوزن بر پوست نازک بلوط جوانی حک می‌کنیم و زخم پوست به همراه درخت بزرگ می‌شود.
جوانی زمان مناسب عادت‌های نیک است و ملت‌ها هم مانند افراد در جوانی خود می‌توانند عادت‌های نیک در خود بپرورانند. نیم‌قرن دیگر که بگذرد، شاید دشوار باشد که حکومتی در قارۀ آمریکا تشکیل گردد. تنوع وسیع منافع و علایق که بر اثر افزایش کسب‌وکار و جمعیت پیش می‌آید، به آشفتگی و سردرگمی می‌انجامد. مهاجرنشینی علیه مهاجرنشین دیگر برمی‌خیزد.
صمیمیتی که در طفولیت شکل بگیرد و دوستی که در بدبختی به وجود بیاید، بیش از همۀ پیوندها ماندگارتر است. اتحادیۀ ما از این خصوصیت برخوردار است، یعنی ما ملتی جوانیم و تحت فشار و ظلم واقع شده‌ایم، اما با همۀ مشکلات، هماهنگی‌مان را حفظ کرده‌ایم. زمان حال، زمان حقیقی تشکیل آن است.
اکثر ملت‌ها اجازه دادند که فرصت‌های مغتنم از کفشان برود و به ناچار مجبور به پذیرش قوانین از جانب فاتحان خود شدند. نخست پادشاه داشتند و بعد شکلی از حکومت، در حالی که مواد قانون یا قانون اساسی حکومت باید نخست شکل بگیرد. هنگامی که ویلیام فاتح انگلستان را به زیر مهمیز درآورد، به ضرب شمشیر به آن‌ها قانون داد.
در باب دین و مذهب، من اعتقاد دارم که وظیفۀ لاینفک همۀ حکومت‌ها حراست پیروان هر دین، مذهب، یا آئین است. اگر از این تعصبات خلاص شویم، همۀ ترس‌ها از ذهن ما رخت برمی‌بندد. من به فرقه‌های مختلف دینی و مذهبی موجود در میان ما، همانند کودکان یک خانواده نگاه می‌کنم که فقط در آنچه که نام‌های مسیحی نامیده می‌شود، با هم تفاوت دارند.
ما این قدرت را داریم که جهان را طرحی نو دراندازیم. زایش جهانی نو در دسترس است و نسلی از انسان‌ها که تعداد آن‌ها به جمعیت کل اروپا می‌رسد، قرار است از حوادث چندماهه، سهم‌شان از آزادی را دریافت دارند. تعلل فاجعه است.
پایان
📘 عقل سلیم
✍🏻 تامس پین
↔️ رامین مستقیم
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
الهام‌بخشی به مبارزه برای آزادی
این‌ها زمان‌هایی هستند که روح انسان را می‌آزمایند. سرباز تابستانی و میهن‌پرست آفتابی در این بحران از خدمت به کشورشان شانه خالی می‌کنند؛ اما آنکه اکنون مقاومت کند، شایسته‌ی عشق و سپاس زنان و مردان است. استبداد (Tyranny)، مانند جهنم، به‌آسانی تسخیر نمی‌شود؛ اما این تسلی را داریم که هرچه نبرد دشوارتر باشد، پیروزی باشکوه‌تر است. آنچه به‌آسانی به دست آید، بهای اندکی دارد: تنها ارزش است که به هر چیز اهمیت می‌بخشد. آسمان می‌داند چگونه بر کالاهایش قیمت مناسب نهد؛ و عجیب است اگر کالایی آسمانی چون آزادی (Freedom) بهای والایی نداشته باشد. بریتانیا، با ارتشی برای اجرای استبدادش، اعلام کرده که نه‌تنها حق مالیات گرفتن، بلکه حق «الزام ما در همه‌ی موارد» را دارد، و اگر چنین الزامی بردگی نیست، پس بردگی در این زمین وجود ندارد. این سخن حتی کفرآمیز است؛ زیرا قدرتی چنین نامحدود تنها از آنِ خداوند است.
من به اندازه‌ی هر انسان دیگری از خرافه به دورم، اما باور پنهانی‌ام همواره این بوده و هست که خداوند متعال مردمی را که با جدیت و به‌کرات با هر روش شرافتمندانه‌ای که عقل بتواند ابداع کند، از بلایای جنگ پرهیز کرده‌اند، به نابودی نظامی یا رها شدن بی‌حمایت واگذار نمی‌کند. من آن‌قدر بی‌ایمان نیستم که گمان کنم او اداره‌ی جهان را رها کرده و ما را به دست اهریمنان سپرده است؛ و از آنجا که چنین نیست، نمی‌توانم ببینم پادشاه بریتانیا بر چه اساسی می‌تواند از آسمان برای مقابله با ما یاری بخواهد: یک قاتل عادی، یک راهزن یا یک دزد خانگی به همان اندازه‌ی او بهانه‌ای برای این کار دارد.
من زمانی خشم شدیدی را که هر انسان باید در برابر اصول پست توری‌ها احساس کند، حس کردم: یکی از آن‌ها، که میخانه‌ای در آمبوی داشت، در آستانه‌ی درش ایستاده بود، با کودکی زیبا در دست، حدود هشت یا نه‌ساله، که تا به حال ندیده بودم، و پس از آنکه به خیالش با احتیاط نظرش را گفت، با این سخن غیرپدرانه پایان داد: «خب! به من در روزگارم آرامش بده.» هیچ انسانی در این قاره نیست که باور نداشته باشد جدایی باید روزی به‌طور کامل رخ دهد، و یک پدر سخاوتمند باید می‌گفت: «اگر قرار است مشکلی باشد، در روزگار من باشد تا فرزندم آرامش داشته باشد»؛ و این تأمل ساده، اگر به‌خوبی به کار گرفته شود، برای بیدار کردن هر انسانی به انجام وظیفه کافی است.
از این گروه مردان صرف‌نظر می‌کنم و با شور و حرارت یک دوست به سوی کسانی می‌روم که شجاعانه ایستاده‌اند و هنوز مصمم‌اند که تا آخر مقاومت کنند: نه بر چند نفر، بلکه بر همه فرامی‌خوانم: نه این ایالت یا آن ایالت، بلکه هر ایالت: برخیزید و به ما یاری دهید؛ شانه‌هایتان را زیر چرخ بگذارید؛ بهتر است نیروی بیش از حد داشته باشیم تا کم، وقتی هدفی چنین بزرگ در خطر است. بگذارید به جهان آینده گفته شود که در ژرفای زمستان، وقتی تنها امید و فضیلت می‌توانستند دوام آورند، شهر و روستا، از خطری مشترک هراسان، به پا خاستند تا آن را روبه‌رو شوند و دفع کنند.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
این‌ها زمان‌هایی هستند که روح انسان را می‌آزمایند. سرباز تابستانی و میهن‌پرست آفتابی در این بحران از خدمت به کشورشان شانه خالی می‌کنند؛ اما آنکه اکنون مقاومت کند، شایسته‌ی عشق و سپاس زنان و مردان است. استبداد (Tyranny)، مانند جهنم، به‌آسانی تسخیر نمی‌شود؛ اما این تسلی را داریم که هرچه نبرد دشوارتر باشد، پیروزی باشکوه‌تر است. آنچه به‌آسانی به دست آید، بهای اندکی دارد: تنها ارزش است که به هر چیز اهمیت می‌بخشد. آسمان می‌داند چگونه بر کالاهایش قیمت مناسب نهد؛ و عجیب است اگر کالایی آسمانی چون آزادی (Freedom) بهای والایی نداشته باشد. بریتانیا، با ارتشی برای اجرای استبدادش، اعلام کرده که نه‌تنها حق مالیات گرفتن، بلکه حق «الزام ما در همه‌ی موارد» را دارد، و اگر چنین الزامی بردگی نیست، پس بردگی در این زمین وجود ندارد. این سخن حتی کفرآمیز است؛ زیرا قدرتی چنین نامحدود تنها از آنِ خداوند است.
من به اندازه‌ی هر انسان دیگری از خرافه به دورم، اما باور پنهانی‌ام همواره این بوده و هست که خداوند متعال مردمی را که با جدیت و به‌کرات با هر روش شرافتمندانه‌ای که عقل بتواند ابداع کند، از بلایای جنگ پرهیز کرده‌اند، به نابودی نظامی یا رها شدن بی‌حمایت واگذار نمی‌کند. من آن‌قدر بی‌ایمان نیستم که گمان کنم او اداره‌ی جهان را رها کرده و ما را به دست اهریمنان سپرده است؛ و از آنجا که چنین نیست، نمی‌توانم ببینم پادشاه بریتانیا بر چه اساسی می‌تواند از آسمان برای مقابله با ما یاری بخواهد: یک قاتل عادی، یک راهزن یا یک دزد خانگی به همان اندازه‌ی او بهانه‌ای برای این کار دارد.
من زمانی خشم شدیدی را که هر انسان باید در برابر اصول پست توری‌ها احساس کند، حس کردم: یکی از آن‌ها، که میخانه‌ای در آمبوی داشت، در آستانه‌ی درش ایستاده بود، با کودکی زیبا در دست، حدود هشت یا نه‌ساله، که تا به حال ندیده بودم، و پس از آنکه به خیالش با احتیاط نظرش را گفت، با این سخن غیرپدرانه پایان داد: «خب! به من در روزگارم آرامش بده.» هیچ انسانی در این قاره نیست که باور نداشته باشد جدایی باید روزی به‌طور کامل رخ دهد، و یک پدر سخاوتمند باید می‌گفت: «اگر قرار است مشکلی باشد، در روزگار من باشد تا فرزندم آرامش داشته باشد»؛ و این تأمل ساده، اگر به‌خوبی به کار گرفته شود، برای بیدار کردن هر انسانی به انجام وظیفه کافی است.
از این گروه مردان صرف‌نظر می‌کنم و با شور و حرارت یک دوست به سوی کسانی می‌روم که شجاعانه ایستاده‌اند و هنوز مصمم‌اند که تا آخر مقاومت کنند: نه بر چند نفر، بلکه بر همه فرامی‌خوانم: نه این ایالت یا آن ایالت، بلکه هر ایالت: برخیزید و به ما یاری دهید؛ شانه‌هایتان را زیر چرخ بگذارید؛ بهتر است نیروی بیش از حد داشته باشیم تا کم، وقتی هدفی چنین بزرگ در خطر است. بگذارید به جهان آینده گفته شود که در ژرفای زمستان، وقتی تنها امید و فضیلت می‌توانستند دوام آورند، شهر و روستا، از خطری مشترک هراسان، به پا خاستند تا آن را روبه‌رو شوند و دفع کنند.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
محافظه‌کاران و توهم رحم دشمن
محافظه‌کار از جماعت بزدل است؛ زیرا بندگی، چاپلوسی و ترجیح منافع شخصی بنیاد محافظه‌کاری است و آدمی که تحت چنین نفوذی قرار دارد، هرچند خشن و سبع باشد، باز هم دل و جرئت ندارد. مواردی هست که زبان برای افاده‌ی معنی قاصر است و این مورد هم از همان موارد است. اشخاصی هستند که کاملاً متوجه اهریمنی نیستند که به آن‌ها حمله می‌کند و خود را به امید واهی تسکین می‌دهند و امیدوارند که اگر دشمن پیروز شد، به آن‌ها رحم خواهد کرد. این دیوانگی احمق‌هاست که از کسانی ناعادل و ظالم انتظار رحم و شفقت داشته باشند. حتی اگر دشمن وعده دهد که رحم خواهد کرد، تنها یکی از کلک‌های خود را به قصد پیروزی به کار برده است. حیله‌گری روباه [دین] همان‌قدر قتاله است که خشونت گرگ [دربار] و ما باید هم در برابر گرگ و هم در برابر روباه مقاومت کنیم. هدف اول هاو، بخشی با وعید و بخشی با وعده پی گرفته می‌شود تا یا بترساند یا مردم را اغوا کند تا سلاح را کنار بگذارند و رحم و شفقت از او طلب کنند. وزارتخانه به گیج همین روش را توصیه می‌کند. این همان صلحی‌ست که محافظه‌کاران صلح می‌نامند که به تفاهم با همه می‌انجامد. برعکس، این صلحی‌ست که به فوریت خرابی بیشتری از آنچه فکر می‌کنیم به ارمغان خواهد آورد!
اگر ولایات دور دست اسلحه را زمین بگذارند، طعمه‌ی آسانی برای سرخ‌پوستان خواهند بود. این شاید منظور نظر محافظه‌کاران باشد و بدشان نیاید. اگر ولایات نزدیک ما اسلحه زمین بگذارند، انزجار ولایات دور دست را به جان خریده‌اند. اگر فقط یک ایالت اسلحه را زمین بگذارد، آن وقت هاو باید آن ایالت را به پادگانی تبدیل کند و ارتش بریتانیایی ژنرال‌ها و هسین‌ها آن پادگان را از گزند خشم بقیه‌ی ایالات حفظ کنند. ترس مشترک خود ضامن عشق مشترک است و بدا به حال آن ایالتی که دیگر ترس مشترک را حس نکند. هاو از سر لطف شما را به نابودی وحشیانه‌ای می‌کشاند و آدمیزاده باید احمق یا یاغی و افسارگسیخته باشد که به کنه‌ی نیات هاو پی نبرد. من یکی خودم را به دست خیالات نمی‌سپرم. من در گوش شما منطق نجوا می‌کنم و به وضوح و سادگی تلفظ الفبا، حقیقت را به رخ شما می‌کشم.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
محافظه‌کار از جماعت بزدل است؛ زیرا بندگی، چاپلوسی و ترجیح منافع شخصی بنیاد محافظه‌کاری است و آدمی که تحت چنین نفوذی قرار دارد، هرچند خشن و سبع باشد، باز هم دل و جرئت ندارد. مواردی هست که زبان برای افاده‌ی معنی قاصر است و این مورد هم از همان موارد است. اشخاصی هستند که کاملاً متوجه اهریمنی نیستند که به آن‌ها حمله می‌کند و خود را به امید واهی تسکین می‌دهند و امیدوارند که اگر دشمن پیروز شد، به آن‌ها رحم خواهد کرد. این دیوانگی احمق‌هاست که از کسانی ناعادل و ظالم انتظار رحم و شفقت داشته باشند. حتی اگر دشمن وعده دهد که رحم خواهد کرد، تنها یکی از کلک‌های خود را به قصد پیروزی به کار برده است. حیله‌گری روباه [دین] همان‌قدر قتاله است که خشونت گرگ [دربار] و ما باید هم در برابر گرگ و هم در برابر روباه مقاومت کنیم. هدف اول هاو، بخشی با وعید و بخشی با وعده پی گرفته می‌شود تا یا بترساند یا مردم را اغوا کند تا سلاح را کنار بگذارند و رحم و شفقت از او طلب کنند. وزارتخانه به گیج همین روش را توصیه می‌کند. این همان صلحی‌ست که محافظه‌کاران صلح می‌نامند که به تفاهم با همه می‌انجامد. برعکس، این صلحی‌ست که به فوریت خرابی بیشتری از آنچه فکر می‌کنیم به ارمغان خواهد آورد!
اگر ولایات دور دست اسلحه را زمین بگذارند، طعمه‌ی آسانی برای سرخ‌پوستان خواهند بود. این شاید منظور نظر محافظه‌کاران باشد و بدشان نیاید. اگر ولایات نزدیک ما اسلحه زمین بگذارند، انزجار ولایات دور دست را به جان خریده‌اند. اگر فقط یک ایالت اسلحه را زمین بگذارد، آن وقت هاو باید آن ایالت را به پادگانی تبدیل کند و ارتش بریتانیایی ژنرال‌ها و هسین‌ها آن پادگان را از گزند خشم بقیه‌ی ایالات حفظ کنند. ترس مشترک خود ضامن عشق مشترک است و بدا به حال آن ایالتی که دیگر ترس مشترک را حس نکند. هاو از سر لطف شما را به نابودی وحشیانه‌ای می‌کشاند و آدمیزاده باید احمق یا یاغی و افسارگسیخته باشد که به کنه‌ی نیات هاو پی نبرد. من یکی خودم را به دست خیالات نمی‌سپرم. من در گوش شما منطق نجوا می‌کنم و به وضوح و سادگی تلفظ الفبا، حقیقت را به رخ شما می‌کشم.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
👍2
نقد سلطنت و استبداد
امپراتوری جهانی از امتیازات یک نویسنده است. او به همه‌ی بشریت توجه دارد، و اگرچه نمی‌تواند اطاعت آن‌ها را فرمان دهد، می‌تواند وظیفه‌ی آن‌ها را مشخص کند. جمهوری ادبیات (Republic of Letters) باستانی‌تر از سلطنت است و در جهان جایگاهی بسیار والاتر از دربار بنده‌صفت بریتانیا دارد؛ آنکه علیه عقل شورش کند، شورشی واقعی است، اما آنکه در دفاع از عقل علیه استبداد (Tyranny) شورش کند، شایسته‌تر از جرج سوم به عنوان «مدافع ایمان» است.
شما، به‌عنوان یک نظامی، ممکن است شمشیر جنگ را دراز کنید و آن را «آخرین استدلال پادشاهان» بنامید؛ ما در پاسخ می‌توانیم شمشیر عدالت را به شما نشان دهیم و آن را «بهترین تازیانه‌ی ستمگران» بنامیم. اولی ممکن است برای مدتی تهدید کند یا حتی بترساند و ملتی توهین‌شده را به ضعف و سستی کشاند، اما عقل به‌زودی این تباهی را درمان می‌کند و آرامش و استقامت را بازمی‌گرداند. لرد محترم، می‌بینم که شما اکنون نویسنده شده‌اید و اعلامیه‌ای منتشر کرده‌اید؛ من نیز یک بحران منتشر کرده‌ام. این دو در مقابل یکدیگرند؛ هر دو نمی‌توانند هم‌زمان بالا روند، و یکی باید فرو افتد؛ و چنان سریع است چرخش امور که کار شما، می‌بینم، از جایگاه نخستش بسیار فرو افتاده و اکنون تنها در حاشیه‌ی افق سیاسی پیداست.
شگفت‌آور است که تا چه حد شیفتگی، حماقت کور و لجاجت می‌تواند بشر را پیش برد، و اعلامیه‌ی خواب‌آلود شما گواهی است که این حتی در خواب نیز آن‌ها را رها نمی‌کند. شاید گمان کردید آمریکا نیز در حال چرت زدن است، و از این‌رو، مانند شیطان به سوی حوا، فریب را آرام زمزمه کردید تا او را بیدار نکنید. این قاره، آقا، آن‌قدر وسیع است که یک‌جا به خواب نرود، و حتی در خوابش چنان هوشیار است که از پای ناپاک یک مهاجم به خود بلرزد. اعلامیه‌هایتان را صادر کنید، خوش آمدید، زیرا ما آموخته‌ایم که «به خودمان احترام بگذاریم» و آن یاغی توهین‌کننده‌ای را که شما را به کار گرفته، تحقیر کنیم.
اندکی پس از بازگشت شما به نیویورک، اعلامیه‌ای بسیار غیرلیبرال و غیرمردانه علیه کنگره منتشر کردید؛ زیرا بی‌شک از خط ادب عمومی خارج شدید، نخست با درخواست ملاقات با آن‌ها به‌عنوان اشخاص خصوصی، غرور ملی خود را پنهان کردید، و در پایان کوشیدید با حمله‌ی اعلامیه‌ای به کل کنگره، توده‌ی مردم را فریب دهید؛ آن‌ها را تحت یک نام گرد آوردید و تحت نامی دیگر به آن‌ها توهین کردید. اما پادشاهی که خدمت می‌کنید و هدفی که حمایت می‌کنید، چنان نمونه‌های اندکی از رفتار شایسته به شما می‌دهد که کنگره از سر دلسوزی به موقعیت شما، این توهین را نادیده گرفت.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
امپراتوری جهانی از امتیازات یک نویسنده است. او به همه‌ی بشریت توجه دارد، و اگرچه نمی‌تواند اطاعت آن‌ها را فرمان دهد، می‌تواند وظیفه‌ی آن‌ها را مشخص کند. جمهوری ادبیات (Republic of Letters) باستانی‌تر از سلطنت است و در جهان جایگاهی بسیار والاتر از دربار بنده‌صفت بریتانیا دارد؛ آنکه علیه عقل شورش کند، شورشی واقعی است، اما آنکه در دفاع از عقل علیه استبداد (Tyranny) شورش کند، شایسته‌تر از جرج سوم به عنوان «مدافع ایمان» است.
شما، به‌عنوان یک نظامی، ممکن است شمشیر جنگ را دراز کنید و آن را «آخرین استدلال پادشاهان» بنامید؛ ما در پاسخ می‌توانیم شمشیر عدالت را به شما نشان دهیم و آن را «بهترین تازیانه‌ی ستمگران» بنامیم. اولی ممکن است برای مدتی تهدید کند یا حتی بترساند و ملتی توهین‌شده را به ضعف و سستی کشاند، اما عقل به‌زودی این تباهی را درمان می‌کند و آرامش و استقامت را بازمی‌گرداند. لرد محترم، می‌بینم که شما اکنون نویسنده شده‌اید و اعلامیه‌ای منتشر کرده‌اید؛ من نیز یک بحران منتشر کرده‌ام. این دو در مقابل یکدیگرند؛ هر دو نمی‌توانند هم‌زمان بالا روند، و یکی باید فرو افتد؛ و چنان سریع است چرخش امور که کار شما، می‌بینم، از جایگاه نخستش بسیار فرو افتاده و اکنون تنها در حاشیه‌ی افق سیاسی پیداست.
شگفت‌آور است که تا چه حد شیفتگی، حماقت کور و لجاجت می‌تواند بشر را پیش برد، و اعلامیه‌ی خواب‌آلود شما گواهی است که این حتی در خواب نیز آن‌ها را رها نمی‌کند. شاید گمان کردید آمریکا نیز در حال چرت زدن است، و از این‌رو، مانند شیطان به سوی حوا، فریب را آرام زمزمه کردید تا او را بیدار نکنید. این قاره، آقا، آن‌قدر وسیع است که یک‌جا به خواب نرود، و حتی در خوابش چنان هوشیار است که از پای ناپاک یک مهاجم به خود بلرزد. اعلامیه‌هایتان را صادر کنید، خوش آمدید، زیرا ما آموخته‌ایم که «به خودمان احترام بگذاریم» و آن یاغی توهین‌کننده‌ای را که شما را به کار گرفته، تحقیر کنیم.
اندکی پس از بازگشت شما به نیویورک، اعلامیه‌ای بسیار غیرلیبرال و غیرمردانه علیه کنگره منتشر کردید؛ زیرا بی‌شک از خط ادب عمومی خارج شدید، نخست با درخواست ملاقات با آن‌ها به‌عنوان اشخاص خصوصی، غرور ملی خود را پنهان کردید، و در پایان کوشیدید با حمله‌ی اعلامیه‌ای به کل کنگره، توده‌ی مردم را فریب دهید؛ آن‌ها را تحت یک نام گرد آوردید و تحت نامی دیگر به آن‌ها توهین کردید. اما پادشاهی که خدمت می‌کنید و هدفی که حمایت می‌کنید، چنان نمونه‌های اندکی از رفتار شایسته به شما می‌دهد که کنگره از سر دلسوزی به موقعیت شما، این توهین را نادیده گرفت.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
مقاومت در برابر استبداد و انگیزه برای پیروزی
اگر آمریکا با نیمی از روحیه‌ای که در برابر بدبختی‌هایش مقاومت کرد، از مزایایش بهره می‌برد، تا کنون ملتی فاتح و آرام بود؛ اما در دامان آرامش نرم غنوده، به امیدهایش تکیه کرد، و تنها ناملایمات او را به تکاپو واداشت. اینکه در پایان سال گذشته، حیله یا صداقت دشمن را به ظاهری برای صلح واداشت، مسئله‌ای نیست که دانستنش مهم باشد؛ کافی است که تأثیر آن را بر سیاست‌هایمان ببینیم و با قاطعیت برای پاسخ به این فریب برخیزیم.
جنگ از سوی آمریکا، جنگی از احساسات طبیعی بوده است. شجاع در سختی‌ها؛ آرام در پیروزی‌ها؛ خواب‌آلود در استراحت؛ و در هر موقعیت، سخاوتمندانه به سوی صلح متمایل؛ آرامشی خطرناک و شوری بی‌نهایت، با تغییر شرایط، یکی پس از دیگری پدیدار شده‌اند. هر احساسی جز ناامیدی به نوبت برای انجام وظیفه فراخوانده شده است؛ و دشمن چنان در مورد توانایی‌ها و روحیه‌ی ما اشتباه کرده که وقتی گمان می‌کرد ما را مغلوب کرده، ما فاتحان برخاستیم. گستردگی ایالات متحده، تنوع منابع آن‌ها، جهانی بودن هدفشان، واکنش سریع احساساتشان، و شباهت دیدگاه‌هایشان، در هر موقعیت دشوار، چیزی تولید کرده که با حمایت مشیت الهی و پیگیری با شور، در یک لحظه کارزار یک فصل را به انجام رسانده است.
گزارش سرنوشت چارلستون، مانند ناملایمات سال ۱۷۷۶، سرانجام روحی را برانگیخت و شعله‌ای را افروخت که شاید هیچ رویداد دیگری نمی‌توانست ایجاد کند. اگر دشمن دروغی را شایع کرده باشد، نادانسته ما را به زندگی برانگیخته‌اند، و اگر حقیقت را گفته باشند، ناخواسته به ما خدمتی کرده‌اند. ما با دست‌های بسته از خستگی‌های جنگ بازمی‌گشتیم و آرام به فکر لذت بردن از استراحت بودیم. وابستگی که به چارلستون گذاشته شده بود، خواب‌آلودگی بر آمریکا افکنده بود.
هرچند از دست دادن چارلستون ممکن است دردناک باشد، اما اگر این امر ما را به‌طور عمومی از خواب دوازده‌ماهه‌ی گذشته بیدار کند و روح روزهای پیشین را در ما تجدید نماید، مزیتی مهم‌تر از این زیان به دست خواهد آمد. آمریکا همیشه آن چیزی است که خود می‌پندارد. تحت هدایت احساسات و عمل به ذهن خود، او، به دلخواه خود، فاتح یا قربانی می‌شود.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
اگر آمریکا با نیمی از روحیه‌ای که در برابر بدبختی‌هایش مقاومت کرد، از مزایایش بهره می‌برد، تا کنون ملتی فاتح و آرام بود؛ اما در دامان آرامش نرم غنوده، به امیدهایش تکیه کرد، و تنها ناملایمات او را به تکاپو واداشت. اینکه در پایان سال گذشته، حیله یا صداقت دشمن را به ظاهری برای صلح واداشت، مسئله‌ای نیست که دانستنش مهم باشد؛ کافی است که تأثیر آن را بر سیاست‌هایمان ببینیم و با قاطعیت برای پاسخ به این فریب برخیزیم.
جنگ از سوی آمریکا، جنگی از احساسات طبیعی بوده است. شجاع در سختی‌ها؛ آرام در پیروزی‌ها؛ خواب‌آلود در استراحت؛ و در هر موقعیت، سخاوتمندانه به سوی صلح متمایل؛ آرامشی خطرناک و شوری بی‌نهایت، با تغییر شرایط، یکی پس از دیگری پدیدار شده‌اند. هر احساسی جز ناامیدی به نوبت برای انجام وظیفه فراخوانده شده است؛ و دشمن چنان در مورد توانایی‌ها و روحیه‌ی ما اشتباه کرده که وقتی گمان می‌کرد ما را مغلوب کرده، ما فاتحان برخاستیم. گستردگی ایالات متحده، تنوع منابع آن‌ها، جهانی بودن هدفشان، واکنش سریع احساساتشان، و شباهت دیدگاه‌هایشان، در هر موقعیت دشوار، چیزی تولید کرده که با حمایت مشیت الهی و پیگیری با شور، در یک لحظه کارزار یک فصل را به انجام رسانده است.
گزارش سرنوشت چارلستون، مانند ناملایمات سال ۱۷۷۶، سرانجام روحی را برانگیخت و شعله‌ای را افروخت که شاید هیچ رویداد دیگری نمی‌توانست ایجاد کند. اگر دشمن دروغی را شایع کرده باشد، نادانسته ما را به زندگی برانگیخته‌اند، و اگر حقیقت را گفته باشند، ناخواسته به ما خدمتی کرده‌اند. ما با دست‌های بسته از خستگی‌های جنگ بازمی‌گشتیم و آرام به فکر لذت بردن از استراحت بودیم. وابستگی که به چارلستون گذاشته شده بود، خواب‌آلودگی بر آمریکا افکنده بود.
هرچند از دست دادن چارلستون ممکن است دردناک باشد، اما اگر این امر ما را به‌طور عمومی از خواب دوازده‌ماهه‌ی گذشته بیدار کند و روح روزهای پیشین را در ما تجدید نماید، مزیتی مهم‌تر از این زیان به دست خواهد آمد. آمریکا همیشه آن چیزی است که خود می‌پندارد. تحت هدایت احساسات و عمل به ذهن خود، او، به دلخواه خود، فاتح یا قربانی می‌شود.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
نقد استبداد (Tyranny) و دفاع از خودگردانی (Self-Governance)
استدلال با کسی که استفاده و اقتدار عقل را نفی کرده و فلسفه‌اش در تحقیر بشریت خلاصه می‌شود، مانند دادن دارو به مرده یا تلاش برای متقاعد کردن یک بی‌خدا با کتاب مقدس است. از بی‌حسی خود در احساس و تأمل لذت ببرید. این امتیاز حیوانات است. و هیچ انسانی به این افتخارات حسادت نمی‌کند، که در آن تنها یک وحشی می‌تواند رقیبتان و یک خرس اربابتان باشد.
از آنجا که شما با بی‌شمار اعمال ناعادلانه، چه از روی احساسات و چه با نیت قبلی، «اینجا آرمیده» را بر شرافت ازدست‌رفته‌تان حک کرده‌اید، تظاهر به نگرانی از طنزها یا نظرات مردم درباره‌ی شما صرفاً تصنع است. آنچه از شما باقی مانده، ممکن است هر لحظه از بین برود. هرچه زودتر بهتر. زیرا آنکه از شهرتش جان به در برد، از سر لجاجت با خود زیست می‌کند، مانند مردی که به سرزنش خود گوش می‌سپارد.
این‌گونه در گور و آراسته، شما را به کنجکاوی دیگران واگذار می‌کنم و به تاریخ اعمال هنوز زنده‌ی شما بازمی‌گردم. شخصیت سر ویلیام از زمان ورودش به آمریکا تحولات شگفت‌انگیزی را پشت سر گذاشته است. اکنون ثابت و شناخته‌شده است؛ و ما هیچ امیدی به صداقت شما نداریم و هیچ ترسی از توانایی‌تان. تنبلی و ناتوانی سهم بزرگی در وجود شما دارند، که هرگز اجازه نمی‌دهند بیش از قهرمان شرارت‌های کوچک و ماجراهای ناتمام باشید. آنچه در ابتدا در نظر برخی معتدل به نظر می‌آمد، نه از فضیلت واقعی شما، بلکه از تضاد احساسات ناشی می‌شد که شما را در تردید دائمی نگه می‌داشت. یک رذیلت اغلب رذیلت دیگر را دفع می‌کند، بدون کمترین شایستگی در انسان؛ مانند نیروهایی در جهت‌های مخالف که یکدیگر را به سکون می‌رسانند.
شایسته‌ی شما بود که وقار شریف شخصیت را حفظ کنید؛ روحی والا از سخاوت نشان دهید؛ با پشتکار سرسختانه در حفظ نظم، احترام به دست آورید و در همه‌ی موارد رفتاری تغییرناپذیر و بزرگوارانه از خود نشان دهید، تا در حالی که عزم دشمنانه‌ی شما را می‌دیدیم، صداقت انسانی‌تان را تحسین کنیم. شما با عناوین پرطمطراق فرمانده و کمیسر به آمریکا آمدید؛ نه‌تنها برای سرکوب آنچه شما شورش می‌نامید با اسلحه، بلکه برای شرمنده کردن آن با برتری نمونه‌ی خود. اما به‌جای آن، حامی تقلب‌های پست و مبتذل، مشوق قساوت‌های سرخ‌پوستان بوده‌اید و محموله‌ای از رذایل سیاه‌تر از آن‌هایی که ادعای سرکوبشان را داشتید، وارد کرده‌اید.
بشریت در تعیین درست و نادرست به‌طور جهانی هم‌نظر نیست؛ اما برخی اعمال وجود دارند که توافق همه‌ی ملت‌ها و افراد آن‌ها را با نام تغییرناپذیر پستی (Meanness) نشان کرده است. در فهرست رذایل انسانی، برخی چنان ساختاری ظریف دارند که بدون فریب دادن فضیلتی نمی‌توانند به کار روند؛ اما پستی هیچ هم‌پیمان یا عذری ندارد. در گرد و غبار و پس‌مانده‌های سایر رذایل زاده می‌شود و چنان چهره‌ی منفوری دارد که همه‌ی دیگر رذایل از آن بیزاری می‌جویند. سر ویلیام، کمیسر جرج سوم، سرانجام به آن رتبه و نسب بخشیده است. او فراری را به پای میز شورا آورده و آن را هم‌نشین نشان شوالیه‌گری کرده است.
پستی خاصی که در این توصیف به آن اشاره می‌کنم، جعل (Forgery) است. شما، آقا، از جعل و انتشار اسکناس‌های قاره‌ای تقلبی حمایت کرده‌اید. در همان روزنامه‌های نیویورک که اعلامیه‌ی شما تحت اقتدار اربابتان منتشر شد و عفو و حمایت به این ایالات پیشنهاد می‌کرد، آگهی‌های مکرری از فروش پول تقلبی وجود داشت و افرادی که به‌صورت رسمی از سوی شما و تحت پرچمتان آمده بودند، در تلاش برای توزیع آن‌ها دستگیر شدند.
زبان از بیان پستی پادشاه شما، وزیرانش و ارتشش ناتوان است. آن‌ها رذالت را چنان صیقل داده‌اند که نامی برای آن باقی نمانده است. به رذایل خشن اعصار گذشته، پس‌مانده‌ها و کثافت‌های کامل‌ترین رذالت را افزوده‌اند و چنان در فریب مارگونه غرق شده‌اند که هیچ دشمن بزرگواری در میانشان باقی نمانده است.
از چنین مردان و اربابانی، باشد که دست رحیم آسمان آمریکا را حفظ کند! و هرچند رنج‌هایی که اکنون تحمل می‌کند سنگین و شدید است، در برابر وزن بدی‌هایی که تحت حکومت پادشاه شما و پارلمان مزدورش احساس می‌کرد، مانند کاه در باد است.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
استدلال با کسی که استفاده و اقتدار عقل را نفی کرده و فلسفه‌اش در تحقیر بشریت خلاصه می‌شود، مانند دادن دارو به مرده یا تلاش برای متقاعد کردن یک بی‌خدا با کتاب مقدس است. از بی‌حسی خود در احساس و تأمل لذت ببرید. این امتیاز حیوانات است. و هیچ انسانی به این افتخارات حسادت نمی‌کند، که در آن تنها یک وحشی می‌تواند رقیبتان و یک خرس اربابتان باشد.
از آنجا که شما با بی‌شمار اعمال ناعادلانه، چه از روی احساسات و چه با نیت قبلی، «اینجا آرمیده» را بر شرافت ازدست‌رفته‌تان حک کرده‌اید، تظاهر به نگرانی از طنزها یا نظرات مردم درباره‌ی شما صرفاً تصنع است. آنچه از شما باقی مانده، ممکن است هر لحظه از بین برود. هرچه زودتر بهتر. زیرا آنکه از شهرتش جان به در برد، از سر لجاجت با خود زیست می‌کند، مانند مردی که به سرزنش خود گوش می‌سپارد.
این‌گونه در گور و آراسته، شما را به کنجکاوی دیگران واگذار می‌کنم و به تاریخ اعمال هنوز زنده‌ی شما بازمی‌گردم. شخصیت سر ویلیام از زمان ورودش به آمریکا تحولات شگفت‌انگیزی را پشت سر گذاشته است. اکنون ثابت و شناخته‌شده است؛ و ما هیچ امیدی به صداقت شما نداریم و هیچ ترسی از توانایی‌تان. تنبلی و ناتوانی سهم بزرگی در وجود شما دارند، که هرگز اجازه نمی‌دهند بیش از قهرمان شرارت‌های کوچک و ماجراهای ناتمام باشید. آنچه در ابتدا در نظر برخی معتدل به نظر می‌آمد، نه از فضیلت واقعی شما، بلکه از تضاد احساسات ناشی می‌شد که شما را در تردید دائمی نگه می‌داشت. یک رذیلت اغلب رذیلت دیگر را دفع می‌کند، بدون کمترین شایستگی در انسان؛ مانند نیروهایی در جهت‌های مخالف که یکدیگر را به سکون می‌رسانند.
شایسته‌ی شما بود که وقار شریف شخصیت را حفظ کنید؛ روحی والا از سخاوت نشان دهید؛ با پشتکار سرسختانه در حفظ نظم، احترام به دست آورید و در همه‌ی موارد رفتاری تغییرناپذیر و بزرگوارانه از خود نشان دهید، تا در حالی که عزم دشمنانه‌ی شما را می‌دیدیم، صداقت انسانی‌تان را تحسین کنیم. شما با عناوین پرطمطراق فرمانده و کمیسر به آمریکا آمدید؛ نه‌تنها برای سرکوب آنچه شما شورش می‌نامید با اسلحه، بلکه برای شرمنده کردن آن با برتری نمونه‌ی خود. اما به‌جای آن، حامی تقلب‌های پست و مبتذل، مشوق قساوت‌های سرخ‌پوستان بوده‌اید و محموله‌ای از رذایل سیاه‌تر از آن‌هایی که ادعای سرکوبشان را داشتید، وارد کرده‌اید.
بشریت در تعیین درست و نادرست به‌طور جهانی هم‌نظر نیست؛ اما برخی اعمال وجود دارند که توافق همه‌ی ملت‌ها و افراد آن‌ها را با نام تغییرناپذیر پستی (Meanness) نشان کرده است. در فهرست رذایل انسانی، برخی چنان ساختاری ظریف دارند که بدون فریب دادن فضیلتی نمی‌توانند به کار روند؛ اما پستی هیچ هم‌پیمان یا عذری ندارد. در گرد و غبار و پس‌مانده‌های سایر رذایل زاده می‌شود و چنان چهره‌ی منفوری دارد که همه‌ی دیگر رذایل از آن بیزاری می‌جویند. سر ویلیام، کمیسر جرج سوم، سرانجام به آن رتبه و نسب بخشیده است. او فراری را به پای میز شورا آورده و آن را هم‌نشین نشان شوالیه‌گری کرده است.
پستی خاصی که در این توصیف به آن اشاره می‌کنم، جعل (Forgery) است. شما، آقا، از جعل و انتشار اسکناس‌های قاره‌ای تقلبی حمایت کرده‌اید. در همان روزنامه‌های نیویورک که اعلامیه‌ی شما تحت اقتدار اربابتان منتشر شد و عفو و حمایت به این ایالات پیشنهاد می‌کرد، آگهی‌های مکرری از فروش پول تقلبی وجود داشت و افرادی که به‌صورت رسمی از سوی شما و تحت پرچمتان آمده بودند، در تلاش برای توزیع آن‌ها دستگیر شدند.
زبان از بیان پستی پادشاه شما، وزیرانش و ارتشش ناتوان است. آن‌ها رذالت را چنان صیقل داده‌اند که نامی برای آن باقی نمانده است. به رذایل خشن اعصار گذشته، پس‌مانده‌ها و کثافت‌های کامل‌ترین رذالت را افزوده‌اند و چنان در فریب مارگونه غرق شده‌اند که هیچ دشمن بزرگواری در میانشان باقی نمانده است.
از چنین مردان و اربابانی، باشد که دست رحیم آسمان آمریکا را حفظ کند! و هرچند رنج‌هایی که اکنون تحمل می‌کند سنگین و شدید است، در برابر وزن بدی‌هایی که تحت حکومت پادشاه شما و پارلمان مزدورش احساس می‌کرد، مانند کاه در باد است.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
❤1
استقلال و شکوه انقلاب آمریکا
این‌ها زمان‌هایی که روح انسان را آزمودند، پایان یافته‌اند—و بزرگ‌ترین و کامل‌ترین انقلابی که جهان تاکنون شناخته، با شکوه و خوشبختی به انجام رسیده است.
اما گذر از اوج خطر به ایمنی—از آشوب جنگ به آرامش صلح، هرچند در تصور شیرین است، نیازمند آرامشی تدریجی در حواس است تا آن را دریافت کند. حتی آرامش می‌تواند چنان به‌یک‌باره ما را مبهوت کند. طوفان طولانی و خروشانی که در لحظه‌ای فروکش کند، ما را بیش از لذت، در حالت شگفتی رها می‌کند؛ و باید لحظاتی از تأمل بگذرد تا بتوانیم شیرینی آرامش را بچشیم.
هیچ‌گاه، می‌گویم، کشوری تا این حد فرصت‌های خوشبختی نداشته است. آغاز حیاتش، مانند طلوع صبحی زیبا، بی‌ابر و نویدبخش بود. آرمانش نیک بود. اصولش عادلانه و آزادمنشانه. روحیه‌اش آرام و استوار. رفتارش با دقیق‌ترین گام‌ها تنظیم شده بود، و همه‌چیز درباره‌اش نشان شرافت داشت. هر کشوری (شاید هیچ کشور دیگری در جهان) نمی‌تواند به چنین سرآغاز منصفانه‌ای ببالد. حتی اولین اسکان در آمریکا با ماهیت انقلاب هم‌خوانی دارد. روم، که زمانی بانوی مغرور جهان بود، در اصل گروهی از راهزنان بود. غارت و چپاول او را ثروتمند کرد و ستم بر میلیون‌ها نفر او را بزرگ ساخت. اما آمریکا هرگز نباید از گفتن زادگاهش یا مراحل صعودش به امپراتوری شرم کند.
یادآوری گذشته، اگر به‌درستی عمل کند، باید او را به شایسته‌ترین جاه‌طلبی‌ها برانگیزد، یعنی افزودن به شهرت منصفانه‌ای که با آن آغاز کرد. جهان او را در ناملایمات بزرگ دیده است؛ بدون اندیشه‌ی تسلیم، زیر بار دشواری‌های انباشته مبارزه کرده، شجاعانه، بلکه با افتخار، با سختی‌ها روبه‌رو شده و با افزایش طوفان، در عزم خود راسخ‌تر شده است. همه‌ی این‌ها به‌حق شایسته‌ی اوست، زیرا استقامتش این شخصیت را سزاوار کرده است. پس بگذارید جهان ببیند که او می‌تواند رفاه (Prosperity) را نیز تحمل کند: و فضیلت صادقانه‌اش در زمان صلح، برابر با شجاع‌ترین فضیلت در زمان جنگ باشد.
او اکنون به صحنه‌های آرام و زندگی خانگی فرو می‌آید. نه زیر سایه‌ی سرو ناامیدی، بلکه برای لذت بردن در سرزمین خودش، زیر تاک خودش، از شیرینی تلاش‌هایش و پاداش زحماتش. در این موقعیت، باشد که هرگز فراموش نکند که شهرت ملی منصفانه به اندازه‌ی استقلال (Independence) اهمیت دارد. این شهرت جذابیتی دارد که بر جهان اثر می‌گذارد و حتی دشمنان را متمدن می‌سازد. این شهرت، وقاری می‌بخشد که اغلب از قدرت برتر است و احترامی را فرمان می‌دهد که شکوه و جلال در آن ناکام می‌مانند.
اگر لکه‌ای، از هر سبب که باشد، بر انقلابی که تا پایان زمان باید افتخاری برای عصری که آن را به انجام رساند، بیفتد، همیشه مایه‌ی تأسف و فراموش‌ناشدنی خواهد بود: انقلابی که بیش از هر رویداد بشری (اگر بتوان آن را چنین نامید) به روشن کردن جهان و انتشار روحیه‌ی آزادی و آزادمنشی (Freedom and Liberality) در میان بشریت کمک کرده است.
با برکت‌های صلح، استقلال (Independence) و تجارت جهانی، ایالات، به‌صورت فردی و جمعی، فرصت و اوقات فراغت خواهند داشت تا امور داخلی خود را تنظیم و برقرار کنند و از هرگونه افترا به شرافتشان جلوگیری کنند. حفظ شخصیت آسان‌تر از بازسازی آن است، و آن انسانی که، اگر چنین کسی باشد، از روی نیت‌های شوم یا حقارت روح، پنهانی دست به آسیب زدن به آن بزند، زخمی ایجاد می‌کند که هرگز در توانش نخواهد بود که درمان کند.
از آنجا که ما میراثی برای آیندگان برقرار کرده‌ایم، بگذارید این میراث با هر نشانه‌ی انتقال شرافتمندانه به نسل‌های بعد منتقل شود. هزینه‌ی اندکش، در مقایسه با ارزش ایالات، عظمت هدف و ارزش شخصیت ملی، مبادله‌ای سودمند خواهد بود.
اما آنچه باید ذهن متفکر و ژرف‌اندیش را بیش از همه تحت تأثیر قرار دهد و همه‌ی نگرانی‌های کوچک‌تر را در بر گرفته و آسان می‌کند، اتحاد ایالات (Union of the States) است. شخصیت ملی بزرگ ما به این بستگی دارد. این تنها چیزی است که به ما اهمیت در خارج و امنیت در داخل می‌بخشد. تنها از این طریق است که ما در جهان شناخته می‌شویم یا می‌توانیم شناخته شویم؛ پرچم ایالات متحده است که کشتی‌ها و تجارت ما را در دریاها یا در بندر خارجی ایمن می‌کند. گذرنامه‌های مدیترانه‌ای ما باید تحت همین عنوان به دست آید. همه‌ی معاهدات ما، چه اتحاد، صلح یا تجارت، تحت حاکمیت ایالات متحده شکل می‌گیرد، و اروپا ما را با هیچ نام یا عنوان دیگری نمی‌شناسد.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
این‌ها زمان‌هایی که روح انسان را آزمودند، پایان یافته‌اند—و بزرگ‌ترین و کامل‌ترین انقلابی که جهان تاکنون شناخته، با شکوه و خوشبختی به انجام رسیده است.
اما گذر از اوج خطر به ایمنی—از آشوب جنگ به آرامش صلح، هرچند در تصور شیرین است، نیازمند آرامشی تدریجی در حواس است تا آن را دریافت کند. حتی آرامش می‌تواند چنان به‌یک‌باره ما را مبهوت کند. طوفان طولانی و خروشانی که در لحظه‌ای فروکش کند، ما را بیش از لذت، در حالت شگفتی رها می‌کند؛ و باید لحظاتی از تأمل بگذرد تا بتوانیم شیرینی آرامش را بچشیم.
هیچ‌گاه، می‌گویم، کشوری تا این حد فرصت‌های خوشبختی نداشته است. آغاز حیاتش، مانند طلوع صبحی زیبا، بی‌ابر و نویدبخش بود. آرمانش نیک بود. اصولش عادلانه و آزادمنشانه. روحیه‌اش آرام و استوار. رفتارش با دقیق‌ترین گام‌ها تنظیم شده بود، و همه‌چیز درباره‌اش نشان شرافت داشت. هر کشوری (شاید هیچ کشور دیگری در جهان) نمی‌تواند به چنین سرآغاز منصفانه‌ای ببالد. حتی اولین اسکان در آمریکا با ماهیت انقلاب هم‌خوانی دارد. روم، که زمانی بانوی مغرور جهان بود، در اصل گروهی از راهزنان بود. غارت و چپاول او را ثروتمند کرد و ستم بر میلیون‌ها نفر او را بزرگ ساخت. اما آمریکا هرگز نباید از گفتن زادگاهش یا مراحل صعودش به امپراتوری شرم کند.
یادآوری گذشته، اگر به‌درستی عمل کند، باید او را به شایسته‌ترین جاه‌طلبی‌ها برانگیزد، یعنی افزودن به شهرت منصفانه‌ای که با آن آغاز کرد. جهان او را در ناملایمات بزرگ دیده است؛ بدون اندیشه‌ی تسلیم، زیر بار دشواری‌های انباشته مبارزه کرده، شجاعانه، بلکه با افتخار، با سختی‌ها روبه‌رو شده و با افزایش طوفان، در عزم خود راسخ‌تر شده است. همه‌ی این‌ها به‌حق شایسته‌ی اوست، زیرا استقامتش این شخصیت را سزاوار کرده است. پس بگذارید جهان ببیند که او می‌تواند رفاه (Prosperity) را نیز تحمل کند: و فضیلت صادقانه‌اش در زمان صلح، برابر با شجاع‌ترین فضیلت در زمان جنگ باشد.
او اکنون به صحنه‌های آرام و زندگی خانگی فرو می‌آید. نه زیر سایه‌ی سرو ناامیدی، بلکه برای لذت بردن در سرزمین خودش، زیر تاک خودش، از شیرینی تلاش‌هایش و پاداش زحماتش. در این موقعیت، باشد که هرگز فراموش نکند که شهرت ملی منصفانه به اندازه‌ی استقلال (Independence) اهمیت دارد. این شهرت جذابیتی دارد که بر جهان اثر می‌گذارد و حتی دشمنان را متمدن می‌سازد. این شهرت، وقاری می‌بخشد که اغلب از قدرت برتر است و احترامی را فرمان می‌دهد که شکوه و جلال در آن ناکام می‌مانند.
اگر لکه‌ای، از هر سبب که باشد، بر انقلابی که تا پایان زمان باید افتخاری برای عصری که آن را به انجام رساند، بیفتد، همیشه مایه‌ی تأسف و فراموش‌ناشدنی خواهد بود: انقلابی که بیش از هر رویداد بشری (اگر بتوان آن را چنین نامید) به روشن کردن جهان و انتشار روحیه‌ی آزادی و آزادمنشی (Freedom and Liberality) در میان بشریت کمک کرده است.
با برکت‌های صلح، استقلال (Independence) و تجارت جهانی، ایالات، به‌صورت فردی و جمعی، فرصت و اوقات فراغت خواهند داشت تا امور داخلی خود را تنظیم و برقرار کنند و از هرگونه افترا به شرافتشان جلوگیری کنند. حفظ شخصیت آسان‌تر از بازسازی آن است، و آن انسانی که، اگر چنین کسی باشد، از روی نیت‌های شوم یا حقارت روح، پنهانی دست به آسیب زدن به آن بزند، زخمی ایجاد می‌کند که هرگز در توانش نخواهد بود که درمان کند.
از آنجا که ما میراثی برای آیندگان برقرار کرده‌ایم، بگذارید این میراث با هر نشانه‌ی انتقال شرافتمندانه به نسل‌های بعد منتقل شود. هزینه‌ی اندکش، در مقایسه با ارزش ایالات، عظمت هدف و ارزش شخصیت ملی، مبادله‌ای سودمند خواهد بود.
اما آنچه باید ذهن متفکر و ژرف‌اندیش را بیش از همه تحت تأثیر قرار دهد و همه‌ی نگرانی‌های کوچک‌تر را در بر گرفته و آسان می‌کند، اتحاد ایالات (Union of the States) است. شخصیت ملی بزرگ ما به این بستگی دارد. این تنها چیزی است که به ما اهمیت در خارج و امنیت در داخل می‌بخشد. تنها از این طریق است که ما در جهان شناخته می‌شویم یا می‌توانیم شناخته شویم؛ پرچم ایالات متحده است که کشتی‌ها و تجارت ما را در دریاها یا در بندر خارجی ایمن می‌کند. گذرنامه‌های مدیترانه‌ای ما باید تحت همین عنوان به دست آید. همه‌ی معاهدات ما، چه اتحاد، صلح یا تجارت، تحت حاکمیت ایالات متحده شکل می‌گیرد، و اروپا ما را با هیچ نام یا عنوان دیگری نمی‌شناسد.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
ترویج وحدت برای پیروزی در برابر استبداد
نه بر چند نفر، بلکه بر همه فرامی‌خوانم: نه بر این ایالت یا آن ایالت، بلکه بر هر ایالت: برخیزید و به ما یاری رسانید؛ شانه‌هایتان را زیر چرخ بگذارید؛ بهتر است نیروی بیش از حد داشته باشیم تا کم، هنگامی که هدفی چنین بزرگ در میان است. بگذارید به جهان آینده گفته شود که در ژرفای زمستان، هنگامی که جز امید و فضیلت چیزی بر جای نمانده بود، شهر و روستا، به هشدار خطری مشترک، به پا خاستند تا با آن روبه‌رو شوند و آن را دفع کنند. نگویید که هزاران نفر رفته‌اند، ده‌ها هزار نفر را به میدان آورید؛ بار این روز را بر دوش تقدیر نیفکنید، بلکه «ایمان خود را با عمل نشان دهید» تا خداوند شما را برکت دهد. مهم نیست کجا زندگی می‌کنید یا در چه مرتبه‌ای از زندگی هستید، شر یا خیر به همه‌ی شما خواهد رسید. دور و نزدیک، ایالت‌های مرکزی و مرزی، غنی و فقیر، همگی به یکسان رنج خواهند برد یا شادمان خواهند شد. قلبی که اکنون احساس نکند، مرده است؛ خون فرزندانش ترسویی او را نفرین خواهد کرد، کسی که در زمانی که اندکی تلاش می‌توانست همه‌چیز را نجات دهد و شادمان سازد، عقب‌نشینی کند. من انسانی را دوست دارم که در دشواری لبخند می‌زند، از پریشانی نیرو می‌گیرد و با تأمل شجاع‌تر می‌شود. کوچک‌ذهنان عقب می‌نشینند؛ اما آنکه قلبش استوار است و وجدانش رفتارش را تأیید می‌کند، اصولش را تا مرگ پی خواهد گرفت.
زمانی خشم شدیدی را که هر انسان باید در برابر اصول پست توری‌ها احساس کند، حس کردم: یکی از آن‌ها، که میخانه‌ای در آمبوی داشت، در آستانه‌ی درش ایستاده بود، با کودکی زیبا در دست، حدود هشت یا نه‌ساله، که تا به حال ندیده بودم، و پس از آنکه به خیالش با احتیاط نظرش را گفت، با این سخن غیرپدرانه پایان داد: «خب! به من در روزگارم آرامش بده.» هیچ انسانی در این قاره نیست که باور نداشته باشد جدایی باید روزی به‌طور کامل رخ دهد، و یک پدر سخاوتمند باید می‌گفت: «اگر قرار است مشکلی باشد، در روزگار من باشد تا فرزندم آرامش داشته باشد»؛ و این تأمل ساده، اگر به‌خوبی به کار گرفته شود، برای بیدار کردن هر انسانی به انجام وظیفه کافی است. هیچ مکانی بر زمین نمی‌توانست به اندازه‌ی آمریکا (America) شادمان باشد. موقعیتش از تمام جهان پرهیاهو دور است، و جز تجارت با آن‌ها کاری ندارد. انسان می‌تواند میان خوی و اصل تمایز قائل شود، و من به همان یقینی که خداوند جهان را اداره می‌کند، اطمینان دارم که آمریکا تا زمانی که از سلطه‌ی بیگانه رها نشود، شادمان نخواهد بود. جنگ‌ها، بدون توقف، تا آن دوره ادامه خواهند یافت، و این قاره در نهایت باید پیروز شود؛ زیرا هرچند شعله‌ی آزادی (Liberty) گاهی خاموش شود، زغال آن هرگز نمی‌میرد.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
نه بر چند نفر، بلکه بر همه فرامی‌خوانم: نه بر این ایالت یا آن ایالت، بلکه بر هر ایالت: برخیزید و به ما یاری رسانید؛ شانه‌هایتان را زیر چرخ بگذارید؛ بهتر است نیروی بیش از حد داشته باشیم تا کم، هنگامی که هدفی چنین بزرگ در میان است. بگذارید به جهان آینده گفته شود که در ژرفای زمستان، هنگامی که جز امید و فضیلت چیزی بر جای نمانده بود، شهر و روستا، به هشدار خطری مشترک، به پا خاستند تا با آن روبه‌رو شوند و آن را دفع کنند. نگویید که هزاران نفر رفته‌اند، ده‌ها هزار نفر را به میدان آورید؛ بار این روز را بر دوش تقدیر نیفکنید، بلکه «ایمان خود را با عمل نشان دهید» تا خداوند شما را برکت دهد. مهم نیست کجا زندگی می‌کنید یا در چه مرتبه‌ای از زندگی هستید، شر یا خیر به همه‌ی شما خواهد رسید. دور و نزدیک، ایالت‌های مرکزی و مرزی، غنی و فقیر، همگی به یکسان رنج خواهند برد یا شادمان خواهند شد. قلبی که اکنون احساس نکند، مرده است؛ خون فرزندانش ترسویی او را نفرین خواهد کرد، کسی که در زمانی که اندکی تلاش می‌توانست همه‌چیز را نجات دهد و شادمان سازد، عقب‌نشینی کند. من انسانی را دوست دارم که در دشواری لبخند می‌زند، از پریشانی نیرو می‌گیرد و با تأمل شجاع‌تر می‌شود. کوچک‌ذهنان عقب می‌نشینند؛ اما آنکه قلبش استوار است و وجدانش رفتارش را تأیید می‌کند، اصولش را تا مرگ پی خواهد گرفت.
زمانی خشم شدیدی را که هر انسان باید در برابر اصول پست توری‌ها احساس کند، حس کردم: یکی از آن‌ها، که میخانه‌ای در آمبوی داشت، در آستانه‌ی درش ایستاده بود، با کودکی زیبا در دست، حدود هشت یا نه‌ساله، که تا به حال ندیده بودم، و پس از آنکه به خیالش با احتیاط نظرش را گفت، با این سخن غیرپدرانه پایان داد: «خب! به من در روزگارم آرامش بده.» هیچ انسانی در این قاره نیست که باور نداشته باشد جدایی باید روزی به‌طور کامل رخ دهد، و یک پدر سخاوتمند باید می‌گفت: «اگر قرار است مشکلی باشد، در روزگار من باشد تا فرزندم آرامش داشته باشد»؛ و این تأمل ساده، اگر به‌خوبی به کار گرفته شود، برای بیدار کردن هر انسانی به انجام وظیفه کافی است. هیچ مکانی بر زمین نمی‌توانست به اندازه‌ی آمریکا (America) شادمان باشد. موقعیتش از تمام جهان پرهیاهو دور است، و جز تجارت با آن‌ها کاری ندارد. انسان می‌تواند میان خوی و اصل تمایز قائل شود، و من به همان یقینی که خداوند جهان را اداره می‌کند، اطمینان دارم که آمریکا تا زمانی که از سلطه‌ی بیگانه رها نشود، شادمان نخواهد بود. جنگ‌ها، بدون توقف، تا آن دوره ادامه خواهند یافت، و این قاره در نهایت باید پیروز شود؛ زیرا هرچند شعله‌ی آزادی (Liberty) گاهی خاموش شود، زغال آن هرگز نمی‌میرد.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
❤1
اهمیت اتحاد ایالات برای عظمت ملی
آنچه بیش از همه ذهن متفکر و ژرف‌اندیش را تحت تأثیر قرار می‌دهد و همه‌ی نگرانی‌های کوچک‌تر را در بر گرفته و آسان می‌کند، اتحاد ایالات (Union of the States) است. شخصیت ملی بزرگ ما به این بستگی دارد. این تنها چیزی است که به ما اهمیت در خارج و امنیت در داخل می‌بخشد. تنها از این طریق است که ما در جهان شناخته می‌شویم یا می‌توانیم شناخته شویم؛ پرچم ایالات متحده است که کشتی‌ها و تجارت ما را در دریاها یا در بندر خارجی ایمن می‌کند. گذرنامه‌های مدیترانه‌ای ما باید تحت همین عنوان به دست آید. همه‌ی معاهدات ما، چه اتحاد، صلح یا تجارت، تحت حاکمیت ایالات متحده شکل می‌گیرد، و اروپا ما را با هیچ نام یا عنوان دیگری نمی‌شناسد.
تقسیم امپراتوری به ایالت‌ها برای راحتی خودمان است، اما در خارج این تمایز پایان می‌یابد. امور هر ایالت محلی است. آن‌ها نمی‌توانند فراتر از خودشان بروند. و اگر تمام دارایی حتی ثروتمندترین آن‌ها صرف درآمد شود، برای حمایت از حاکمیت در برابر حمله‌ی خارجی کافی نخواهد بود. به‌اختصار، ما هیچ حاکمیت ملی دیگری جز به‌عنوان ایالات متحده نداریم. اگر چنین بود، برای ما فاجعه‌بار می‌بود—بسیار پرهزینه برای حفظ و غیرممکن برای حمایت. افراد یا ایالت‌های منفرد می‌توانند خود را هرچه بخواهند بنامند؛ اما جهان، به‌ویژه جهان دشمنان، با سوت زدن یک نام مرعوب نمی‌شود. حاکمیت باید قدرتی برای حفاظت از همه‌ی اجزایی که آن را تشکیل می‌دهند داشته باشد: و به‌عنوان ایالات متحده (United States) ما شایسته‌ی اهمیت این عنوان هستیم، اما در غیر این صورت خیر. اتحاد ما، که به‌خوبی و عاقلانه تنظیم و مستحکم شده، ارزان‌ترین راه برای عظمت، آسان‌ترین راه برای قدرت، و شادمانه‌ترین اختراع در حکومتی است که شرایط آمریکا می‌پذیرد.—زیرا از هر ایالت چیزی را که به‌خودی‌خود ناکافی است جمع می‌کند و مجموعه‌ای را شکل می‌دهد که برای همه خدمت می‌کند.
ایالت‌های هلند نمونه‌ی ناگواری از اثرات حاکمیت منفرد هستند. وضعیت پراکنده‌ی آن‌ها آن‌ها را در معرض دسیسه‌ها، زیان‌ها، مصیبت‌ها و دشمنان بی‌شمار قرار می‌دهد؛ و تقریباً غیرممکن بودن به تصمیم‌گیری در اقداماتشان و اجرای آن تصمیم، برای آن‌ها، و برای ما، منبعی از بدبختی بی‌پایان خواهد بود.
با ایالت‌های متحد مانند افراد در جامعه است؛ باید چیزی واگذار شود تا کل ایمن گردد. از این دیدگاه، ما از آنچه می‌دهیم سود می‌بریم و سودی سالانه بیش از سرمایه به دست می‌آوریم.—من همیشه آزرده می‌شوم وقتی می‌شنوم که اتحاد، آن سپر بزرگ آزادی و ایمنی (Liberty and Safety) ما، با کمترین بی‌احترامی سخن گفته می‌شود. این مقدس‌ترین چیز در قانون اساسی آمریکا (America) است، و چیزی است که هر انسان باید به آن افتخار کند و با حساسیت از آن پاسداری کند. شهروندی ما در ایالات متحده، شخصیت ملی ماست. شهروندی ما در هر ایالت خاص، تنها تمایز محلی ماست. با این یکی در خانه شناخته می‌شویم، با آن یکی در جهان. عنوان بزرگ ما آمریکایی‌ها (Americans) است—عنوان کوچک‌تر ما با مکان تغییر می‌کند.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader
آنچه بیش از همه ذهن متفکر و ژرف‌اندیش را تحت تأثیر قرار می‌دهد و همه‌ی نگرانی‌های کوچک‌تر را در بر گرفته و آسان می‌کند، اتحاد ایالات (Union of the States) است. شخصیت ملی بزرگ ما به این بستگی دارد. این تنها چیزی است که به ما اهمیت در خارج و امنیت در داخل می‌بخشد. تنها از این طریق است که ما در جهان شناخته می‌شویم یا می‌توانیم شناخته شویم؛ پرچم ایالات متحده است که کشتی‌ها و تجارت ما را در دریاها یا در بندر خارجی ایمن می‌کند. گذرنامه‌های مدیترانه‌ای ما باید تحت همین عنوان به دست آید. همه‌ی معاهدات ما، چه اتحاد، صلح یا تجارت، تحت حاکمیت ایالات متحده شکل می‌گیرد، و اروپا ما را با هیچ نام یا عنوان دیگری نمی‌شناسد.
تقسیم امپراتوری به ایالت‌ها برای راحتی خودمان است، اما در خارج این تمایز پایان می‌یابد. امور هر ایالت محلی است. آن‌ها نمی‌توانند فراتر از خودشان بروند. و اگر تمام دارایی حتی ثروتمندترین آن‌ها صرف درآمد شود، برای حمایت از حاکمیت در برابر حمله‌ی خارجی کافی نخواهد بود. به‌اختصار، ما هیچ حاکمیت ملی دیگری جز به‌عنوان ایالات متحده نداریم. اگر چنین بود، برای ما فاجعه‌بار می‌بود—بسیار پرهزینه برای حفظ و غیرممکن برای حمایت. افراد یا ایالت‌های منفرد می‌توانند خود را هرچه بخواهند بنامند؛ اما جهان، به‌ویژه جهان دشمنان، با سوت زدن یک نام مرعوب نمی‌شود. حاکمیت باید قدرتی برای حفاظت از همه‌ی اجزایی که آن را تشکیل می‌دهند داشته باشد: و به‌عنوان ایالات متحده (United States) ما شایسته‌ی اهمیت این عنوان هستیم، اما در غیر این صورت خیر. اتحاد ما، که به‌خوبی و عاقلانه تنظیم و مستحکم شده، ارزان‌ترین راه برای عظمت، آسان‌ترین راه برای قدرت، و شادمانه‌ترین اختراع در حکومتی است که شرایط آمریکا می‌پذیرد.—زیرا از هر ایالت چیزی را که به‌خودی‌خود ناکافی است جمع می‌کند و مجموعه‌ای را شکل می‌دهد که برای همه خدمت می‌کند.
ایالت‌های هلند نمونه‌ی ناگواری از اثرات حاکمیت منفرد هستند. وضعیت پراکنده‌ی آن‌ها آن‌ها را در معرض دسیسه‌ها، زیان‌ها، مصیبت‌ها و دشمنان بی‌شمار قرار می‌دهد؛ و تقریباً غیرممکن بودن به تصمیم‌گیری در اقداماتشان و اجرای آن تصمیم، برای آن‌ها، و برای ما، منبعی از بدبختی بی‌پایان خواهد بود.
با ایالت‌های متحد مانند افراد در جامعه است؛ باید چیزی واگذار شود تا کل ایمن گردد. از این دیدگاه، ما از آنچه می‌دهیم سود می‌بریم و سودی سالانه بیش از سرمایه به دست می‌آوریم.—من همیشه آزرده می‌شوم وقتی می‌شنوم که اتحاد، آن سپر بزرگ آزادی و ایمنی (Liberty and Safety) ما، با کمترین بی‌احترامی سخن گفته می‌شود. این مقدس‌ترین چیز در قانون اساسی آمریکا (America) است، و چیزی است که هر انسان باید به آن افتخار کند و با حساسیت از آن پاسداری کند. شهروندی ما در ایالات متحده، شخصیت ملی ماست. شهروندی ما در هر ایالت خاص، تنها تمایز محلی ماست. با این یکی در خانه شناخته می‌شویم، با آن یکی در جهان. عنوان بزرگ ما آمریکایی‌ها (Americans) است—عنوان کوچک‌تر ما با مکان تغییر می‌کند.
📘 بحران
✍🏻 تامس پین
📚 گروه کتابخوانی علمی
@SciBookReader