سوال:
یه فکت روانشناسی میگه به هنگام مرگ طبیعی ماده‌ای در مغز به نام DMT از غده‌ی صنوبری ترشح می‌شود که قوی‌ترین روان‌گردان شناخته شده توسط بشر است و باعث می‌شود فرد کل زندگی خود را به صورت فیلم‌وار در چند دقیقه ببیند. گمان می‌کنم اگر دکتر راجع به این فکت توضیحی ارائه بدهند برای عموم جالب خواهد بود.

پاسخ دکتر تقی کیمیایی اسدی:
رفرانس را بنویسند که در کدام مرکز علم اعصاب چنین تحقیق مسخره‌ای شده است. چه کسی لحظه‌ی مرگ چنین چیزی را از این غده بیرون کشیده و با چه وسیله‌ای پی برده‌اند که در ذهن کسی که در حال مرگ است فیلمی در جریان است. دی‌ام‌تی ماده‌ی توهم‌زایی بنظر در متابولیسم سروتونین است. اما غده‌ی صنوبری نمی‌تواند چنین کاری بکند و فیلمی هم در مغز نیست که بازسازی شود. ضمنا دست از این موضوعات بی‌فایده و دور از ذهن و تخیلی و‌ مخصوصا غده‌ی صنوبری بردارید. این مشغله‌ی ذهنی با این غده به حد مضحکی رسیده است.

شناخت (قسمت دوازدهم - مغز در خمره)

~ رابرت ام مارتین

دیرباور: خوب، دکارت برای طرح این مسئله که آیا حواس ما دید درستی از واقعیت به ما می‌دهند یا نه از دیو شرور استفاده کرد. یک روایت امروزی از آن را بشنوید. در واقع همان استدلال است، اما در قالب داستان‌های علمی تخیلی امروزی‌تر گفته شده است. خیال کن تو در واقع فقط یک مغز در خمره هستی - یعنی تنها چیزی که در مورد تو وجود دارد یک مغز فعال است، که در یک خمره حاوی مایع مغذی شناور است، و سیم‌هایی ورودی و خروجی از آن به یک رایانه وصل‌اند. رایانه به داخل بخشی از مغز تو که ورودی دیداری را دریافت می‌کند سیگنال‌‌هایی می‌فرستد، و به نظر تو می‌رسد که داری چیزی را می‌بینی - در حالی که در واقع نمی‌بینی. رایانه، از کیفیت‌های حسی دیگری که داری، ورودی‌های حسی دیگری هم که ظاهری‌اند ایجاد می‌کند، توهم بوها، صداها و امثال آن را به وجود می‌آورد. وقتی دلت می‌خواهد چیزی بخوری، مغز تو سیگنال‌هایی به پاهایت می‌فرستد تا حرکت کنند و تو را تا جلوی یخچال ببرند، اما مسلم است که تو واقعاً چنین کاری نمی‌کنی - تو پایی نداری. رایانه این خروجی را تفسیر می‌کند و ورودی دیداری تو را طوری تغییر می‌دهد که به نظرت برسد داری به سمت یخچال می‌روی، و کمی بعد، به نظرت بیاید که یک کم از یک پیتزای مانده را می‌خوری، و بعد به نظرت برسد که رودل کرده‌ای و امثال آن. کل زندگی تو این طور بوده است - تو از موقع تولد چیزی جز یک مغز در خمره نبوده‌ای. تمام دنیای تو وهم و خیالات است...

لینک 1⃣ 2⃣ 3⃣   4⃣ 5⃣ 6⃣ 7⃣ 8⃣ 9⃣ 🔟 1⃣1⃣

افراد اندیشمند و کنجکاوی که تنها بر فرهنگ همگانی متکی هستند، تا در مورد چیزی مانند آتلانتیس آگاه شوند، صدها و هزاران بار بیشتر از انسان‌های معمولی که توان تشخيص متعادلی دارند، ممکن است گرفتار افسانه‌های دروغینی شوند که با دید غیرانتقادی مورد بحث قرار گرفته‌اند.

~ کارل سیگن

ویژگی روانی لازم برای کار گروهی

~ ویلیام فون هیپل

در میان شامپانزه‌ها احتمال رقابت بیش از احتمال همکاری است و بنابراین لابد برای اجداد دورمان، کار گروهی برای دور کردن شکارچیان بزرگ دشوار بوده است. یک جنوبی‌کپی‌عفاری که تنها سنگ پرت می‌کرد (شاید در حالی که دیگر اعضای گروه پا به فرار می‌گذاشتند) به احتمال قوی سرانجام از شکم شکارگری که چند خراش سطحی برداشته بود سر درمی‌آورد، اما چندین جنوبی‌کپی‌آسا که سنگ پرت می‌کردند، احتمالاً می‌توانستند کفتارها و ببرهای دندان خنجری و حتی شیرها را از خود دور کنند. همین نیاز به کار گروهی بود که مهم‌ترین تحول روانی‌ای را پدید آورد، که نه فقط بقا در علفزار، بلکه شکوفایی و پیشرفت را برای ما امکان‌پذیر کرد؛ این تحول توانایی و میل به همکاری بود. شامپانزه‌های امروزی هنگام شکار گروهی، و هنگام حمله‌ی گروهی به شامپانزه‌های دیگر، تا حدودی با یکدیگر همکاری می‌کنند. اما اصولاً نگاهشان به اعضای دیگر گروه که خویشاوند یا دوست نزدیک نیستند نگاهی رقابتی است...

لینک 1⃣ 2⃣ 3⃣

کار گروهی منجر به انقلاب شناختی شد

~ ویلیام فون هیپل

زمانی دانشمندان بر این عقیده بودند که ما این اندازه باهوش شدیم تا بتوانیم از فرصت‌های به کارگیری اجسام که قرار گرفتن انگشت شست در مقابل سایر انگشتان در اختیارمان قرار می‌دهد بهره ببریم. بی‌تردید این عقیده تا اندازه‌ای درست است؛ مثلاً هشت پا فوق‌العاده باهوش است و پاهایش فرصت‌هایی برایش فراهم می‌کند که تقریباً مشابه است با فرصت‌های پدید آمده برای انسان به واسطه‌ی قرار گرفتن انگشت شست در مقابل انگشتان دیگر. همچنین مغز بزرگ برای گورخر بی‌استفاده بود، چون امکان نداشت بتواند با سم‌هایش وسیله‌ای بسازد یا به‌کار گیرد. اما در نهایت، سروکله زدن با اعضای گروه خود چالش ذهنی به‌مراتب بزرگ‌تری از چالش به کارگیری اجسام است، به همین دلیل بسیاری از دانشمندان به فرضیه‌ی مغز اجتماعی روی آورده‌اند، که می‌گوید نخستی‌ها در طی فرایند تکامل صاحب مغزهای بزرگ شدند تا بتوانند چالش‌های اجتماعی خاص سروکار داشتن با دیگر اعضای گروه‌های خود را که در آن‌ها وابستگی متقابل اعضا بسیار شدید است حل و فصل کنند. این فرضیه به‌خصوص در مورد انسان مصداق دارد، و نه فقط به این دلیل که ما در مقایسه با کپی‌های بزرگ در گروه‌های بزرگ‌تری زندگی می‌کنیم. بلکه چون وقتی که اجدادمان نخستین بار از مزایای کار گروهی بهره‌مند شدند، به تدریج مقدمات لازم برای انواع گوناگون نوآوری اجتماعی را فراهم آوردند که بیشترشان در طول یک یا دو میلیون سال بعدی پدید آمدند. این نوآوری‌های اجتماعی مغز بزرگ‌تری برای هماهنگی و موفقیت لازم داشت و فشار بیشتری به اجدادمان برای باهوش‌تر شدن وارد کرد...


لینک 1⃣ 2⃣ 3⃣ 4⃣

https://www.instagram.com/p/Cn1-O3ZuZV8/?igshid=MDJmNzVkMjY=


💅مطالعه اخیر نشان می دهد

لامپهای یو وی (لامپ پرتوی فرا بنفش) که جهت خشک کردن مواد مانیکیور در ناخنکاری بکار می رود می تواند به «دی ان ای» آسیب بزند و موجب جهش های ژنتیکی ای شود که زمینه بروز سرطان را فراهم می‌کنند

محققان در سان دیگو کالیفرنیا سلول های موش و سلول های انسان را در ازمایشگاهی در معرض این نوع تابش قرار دادند (در بازه های زمانی بیست دقیقه ای)

مشاهدات اسیب به دی ان ای و در مواردی مرگ سلولی را نشان دادند.
این مطالعه شواهد مستقیم از بروز سرطان را نشان نداد اما مقدمه تحقیقات بعدی را برای بررسی اسیب ها و خطرات مانیکیور را فراهم می کند.

✅در این راستا سازمان پوست آکادمی آمریکا پیشنهاد میکند «حتما» قبل از استفاده از دستگاه UV کرم ضد آفتاب و دستکش های سیاه رنگی که فقط قسمت ناخن بیرون باشد زیر دستگاه  استفاده شود .

Appeal to self-evident truth
توسل به حقیقت بدیهی

شکل منطقی:
شخص ۱ بدون مدرک ادعا می‌کند Y صادق است.
شخص ۲ از او درخواست مدرک می‌کند.
شخص ۱ ادعا می‌کند Y بدیهی است.

مثال:
امیر: هیچ انسانی نباید حق داشته باشه انسان دیگه‌ای رو بکشه.
علی: چرا؟
امیر: بديهيه.

توضیح:
امیر به صورت تلویحی به علی اعلام می‌کند که استدلالش به مدرک یا توضیح خاصی احتیاج ندارد، چون بدیهی است. این کار مغالطه‌آمیز است.

راهنمایی:
اگر قادر به توضیح چیزی نیستید، معنی‌اش این نیست که حتماً بدیهی است، ممکن است این عدم توانایی ناشی از ضعف خودتان باشد.


این مغالطه با مغالطه‌ی قطعیت جعلی رابطه‌ی نزدیکی دارد:
همه میدونن که بدون دین، ما عملا با گوسفند بدون چوپون فرقی نداریم.

شناخت (قسمت سیزدهم - شک‌گرایی: فرضیه‌ی پنج دقیقه)

~ رابرت ام مارتین

دیرباور: به نظر همه بدیهی می‌رسد که ادراک حسی مبنای باورهایی باشد غیر از صرفاً آن باورهایی که درباره جهانی‌اند که درست جلویت است. جهانی که درست در همین لحظه آن را حس می‌کنی.

تعریف‌کننده: درست است. به فرض یادت می‌آید که برای جشن تولد ده سالگی‌ات با دوست‌هایت به سینما رفته‌ای. این چیزی است که تو، مسلماً، به نحو پسینی می‌دانی، چون تجربه‌های حسی مربوط به آن را در آن زمان داشته‌ای، اما در تجربه‌ی حسی الآنت چیزی نیست که این باور الآنت را موجه کند که آن کار را کرده‌ای، هیچ چیز جز یک اثر حافظه‌ای که الآن داری.

دیرباور: بله و این چیزی است که یک مسئله شک‌گرایانه دیگر را پیش می‌کشد که با این مرتبط است. آیا آثار حافظه اعتمادپذیرند. باز هم، شک‌گراها اشاره می‌کنند که گاهی (برای بعضی‌ها، شاید حتی خیلی مواقع) آن‌ها چیزهای غلطی به آدم می‌گویند، و البته اطلاعات خیلی زیادی درباره چیزهایی که در گذشته حس کرده‌ای وجود دارند که به تو نمی‌گویند. باز هم می‌توانی درستی آن‌ها را به شکل‌های مختلف بررسی کنی، اما آن راه‌های دیگر هم در معرض همین تردید شک‌گرایانه هستند...

لینک 1⃣ 2⃣ 3⃣   4⃣ 5⃣ 6⃣ 7⃣ 8⃣ 9⃣ 🔟 1⃣1⃣ 2⃣1⃣

در مسیر همایش

~ کارل سیگن

برای یک مسیری طولانی در خودرو نشستیم و در حالی که صدای قرچ قرچ برف پاک‌کن‌ها روی شیشه تکرار می‌شد، او گفت خوشحال است که من «همان دانشمند» هستم و در مورد علم پرسش‌های بسیاری دارد.
- مزاحمتان نمی‌شوم؟
- نه خواهش می‌کنم.
و خلاصه سرگرم گفت‌وگو شدیم، اما نه در مورد علم آنطور که بعدا مشخص شد. او می‌خواست در مورد فرازمینی‌های یخ زده و رنجور در یک پایگاه نیروی هوایی حوالی سان‌آنتونیو، احضار روح (راهی برای شنیدن آنچه در ذهن مردگان است - اما چنان‌که معلوم است چیز زیادی برای شنیدن نیست). کریستال‌ها، پیشگویی‌های نوستراداموس، طالع‌بینی و کفن تورین سخن بگوید. حرف‌های بی‌سر و ته را با اشتیاق فراوان پیش می‌کشید و من هر بار ناچار بودم با گفتن این جمله که «شواهد سست است، توجیه بسیار ساده‌تری وجود دارد» او را ناامید کنم...

لینک 1⃣
✍مترجم: رضا شعبانی

علم، شوق و بلندپروازی انسان را بر می‌انگیزد، اما شبه‌علم هم همین کار را می‌کند. از ترویج ضعیف علم در جامعه رخنه‌هایی بر جای می‌ماند که شبه‌علم آن‌ها را به بهترین شکل ممکن پر می‌کند. اگر بر همگان آشکار شود که هر ادعای علمی پیش از پذیرفته شدن نیاز به شواهد کافی دارد، جایی برای جولان شبه‌علم باقی نمی‌ماند. اما همانند قانون گرشام Gresham's law که به خوبی در فرهنگ همگانی جا افتاده است و بیانگر آن است که پول بد پول خوب را بی‌برکت می‌کند علم بد نیز علم خوب را ویران می‌کند.

~ کارل سیگن

چگونگی رخ دادن اغلب تجربیات فراطبیعی و سوپرنچرال بشر 😂😂

جهش اجتماعی‌ای که ما را انسان کرد

~ ویلیام فون هیپل

وقتی که اجداد ما برای حل چالش‌های زندگی در علف‌زار از قضا راه‌حلی اجتماعی یافتند، رشته‌ای از رویدادها را به جریان انداختند که سرانجام به خاستگاه‌های بشری‌مان رسید و به همین دلیل است که من حرکت از جنگل‌های بارانی به سوی علف‌زار را «جهش اجتماعی» می‌خوانم. جهش از درختان به سوی علف‌زار آشکارا تعبیری استعاری است (و در حقیقت بیشتر رانده شدن بوده است تا جهش)، اما جهش‌مان به سوی راه‌حلی اجتماعی به ما امکان داد که از زیر سایه‌ی شکارگران بزرگ بیرون بیاییم و صحنه را برای راهبردهای اجتماعی پیچیده‌تر آماده کنیم. اگر دست بر قضا راه‌حل دیگری برای زندگی در علف‌زار یافته بودیم (مثلاً شکل کاراتری از نقب‌زنی و پنهان شدن یا دویدن)، آن گاه من این داستان را نمی‌نوشتم و شما در حال خواندنش نبودید. انتخابی که اجدادمان کردند تا اندازه‌ای تصادفی بود اما فرصت‌هایی که در اختیار داشتند آن را به شدت محدود می‌کرد...

لینک 1⃣ 2⃣ 3⃣ 4⃣ 5⃣

ادموند وی تیل در کتاب «گردش فصل‌ها» (۱۹۵۰) بیان می‌کند: «اینکه چیزی را که احساس خوبی به ما می‌دهد، بدون توجه به حقیقت داشتن یا نداشتن‌اش بپذیریم، به همان اندازه از لحاظ اخلاقی ناپسند است که تنها برایمان به دست آوردن پول مهم باشد، نه روش به‌دست آوردن آن».

~ کارل سیگن

فردریش نیچه در کتاب «تبارشناسی اخلاق» مانند بسیاری از افراد دیگر می‌گوید: «روند پایان‌ناپذیر فروتنی انسان» با انقلاب‌های علمی به پیش می‌رود. نیچه برای از بین رفتن «باور به برتری انسان، یگانگی و بی‌مانندی او در طرح آفرینش» به سوگ می‌نشیند. از نظر من بسیار بهتر است که دنیا را همان‌گونه که هست درک کنیم تا اینکه بر توهم‌های خود پافشاری کنیم، هر چند خشنود کننده و مایه‌ی آرامش دل باشند. کدام خلق و خو با بقای گونه‌ی ما سازگارتر است؟ کدام یک در آینده توان بیشتری به ما می‌دهد؟ و اگر خودباوری دروغین ما در این روند اندکی آسیب ببیند، آیا در کل زیانی به ما می‌رسد؟ آیا دلیلی وجود دارد تا آن را با آغوش باز نپذیریم و آن را مکمل و رشد دهنده‌ی شخصیت به شمار نیاوریم؟
کشف این موضوع که عمر هستی نزدیک به هشت تا پانزده میلیارد سال است و نَه شش تا دوازده هزار سال، دیدگاه ما را در مورد شکوه و بزرگی آن قوت می‌بخشد. پذیرفتن این دیدگاه که ما آرایش پیچیده‌ای از اتم‌ها هستیم و نه یک روح دمیده شده از آسمان، دست‌کم اهمیت اتم‌ها را نزد ما بیشتر می‌‌کند؛ دریافت این موضوع که سیاره‌ی ما یکی از میلیاردها سیاره در کهکشان راه شیری و کهکشان ما نیز یکی از میلیاردها کهکشان موجود است، دامنه‌ی چیزهای ممکن را گسترده‌تر می‌کند. فهمیدن اینکه نیاکان ما با میمون‌ها یکسان بوده‌اند، ما را به موجودات زنده‌ی دیگر پیوند می‌زند و تاثیر به‌سزایی در سرشت انسان -مگر در پاره‌ای موارد اندوهناک باشد- دارد.

~ کارل سیگن

✍مترجم : رضا شعبانی

دوغ‌شناسی
داشتم فکر می‌کردم که اسناد و مدارک این همه فواید کجاست؟ که یهو ایشان (با مراجعه به رفرنس) «مقاله» را از جیب خود خارج کرد. 😁😁

شناخت (قسمت چهاردهم و پایان - شک‌گرایی: مشکل استقرا)

~ رابرت ام مارتین

عقل‌گرا: اعتراف می‌کنم که بعضی باورها تماماً با ادراک موجه می‌شوند: باورهایی که درباره چیزهای جزئی‌ای‌اند که درست جلویت هستند (یا بوده‌اند) ـ مثلاً شبیه وقتی که یک اردک می‌بینی و می‌شنوی کواک کواک می‌کند، و باور می‌کنی که یک اردک آن‌جاست که در حال کواک کواک کردن است. اما به نظر خیلی از عقل‌گراها این باورها، حتی اگر صادق و موجه باشند، شناخت واقعی محسوب نمی‌شوند. شناخت پیش پا افتاده و جزئی هستند - فقط درباره چیزهای مادی جزئی هستند، که تغییر می‌کنند و می‌آیند و می‌روند. شناخت واقعی باید درباره چیزهای پایدار و کلی باشد. این چیزی است که عقل‌گراها از افلاطون، در قرن چهارم ق.م، تا حالا گفته‌اند. شاید به این علت باشد که دکارت تأکید می‌کند حقایق بسیار انتزاعی و کلی ریاضیات و هندسه شناخت واقعی‌اند، برخلاف واقعیت‌های بسیار جزئی و مادی‌ای که با ادراک برایمان معلوم می‌شوند. حتی علم معاصر (که شکی نیست اساساً متأثر از تجربه‌گرایی است) بر چیزی تمرکز می‌کند که واقعاً ارزش دانستن دارد: نه واقعیت‌های جزئی و پیش پاافتاده اردکی مثل این، بلکه کلیت بخشی‌ها، اینکه یک نوع چیز چطور عمل می‌کند، قوانین طبیعت.

تجربه‌گرا: قبول دارم که برای دانستن چیزهایی مهم‌تر از واقعیت‌های مربوط به یک اردک جزئی وجود دارند. اما این باعث نمی‌شود که باورهای موجه درباره چیزهای جزئی را شناخت واقعی به شمار نیاوریم.

لینک 1⃣ 2⃣ 3⃣   4⃣ 5⃣ 6⃣ 7⃣ 8⃣ 9⃣ 🔟 1⃣1⃣ 2⃣1⃣ 3⃣1⃣

شناخت

◉ ۱. تعریف شناخت
◉ ۲. یقین و خطاپذیری
◉ ۳. یقین و احتمال 
◉ ۴. باورهای محتمل و پارادوکس بخت‌آزمایی
◉ ۵. مسائل گتیه‌ای
◉ ۶. تجربه‌گرایی و عقل‌گرایی تصورات
◉ ۷. غریزی بودن و زبان
◉ ۸. تجربه‌گرایی و عقل‌گرایی: احکام
◉ ۹. احکام تحلیلی و ترکیبی
◉ ۱۰. احکام پیشینی ترکیبی
◉ ۱۱. شک‌گرایی ادراک
◉ ۱۲. مغز در خمره
◉ ۱۳. شک‌گرایی: فرضیه‌ی پنج دقیقه
◉ ۱۴. شک‌گرایی: مشکل استقرا

ذهن و بدن (قسمت نخست - مادی‌گرایی)

~ رابرت ام مارتین

دیرباور: به نظرم بحث‌هایی که درباره‌ی اخلاق می‌کردیم بی‌معنی است. در واقع اصلاً از اول چیزی به عنوان اخلاق وجود ندارد. اخلاق به آدم می‌گوید چه کاری را باید یا نباید انجام بدهد، اما هیچ‌کس در هیچ چیز، هیچ انتخاب واقعی‌ای ندارد، چون ما در واقع سرتاپا چیزی جز ماشین نیستیم.

دوگانه‌انگار: صبر کن، همین جا نگه دار! در ذات این حرفی که الان گفتی کلی چیز هست که جای بحث دارد و باید برایش کلی تبیین بیاوری. اول از همه این که چرا فکر می‌کنی ما در واقع سرتاپا چیزی جز ماشین نیستیم؟

دیرباور: خب…

قائل به نظریه این‌ همانی: خب این همان جایی است که من می‌توانم به کمکت بیایم. من مادی‌گرا هستم و به نظر ما مادی‌گراها انسان‌ها ماشین هستند، به این معنی که ما سرتاپا چیزهایی مادی هستیم: یعنی موجوداتی زیستی که از موادی شیمیایی تشکیل شده‌ایم، و مثل هر چیز دیگری که در این جهان وجود دارد تابع تمام قوانین فیزیک و شیمی هستیم. بنابراین هر کاری که می‌کنیم علل مادی قاعده‌مند - که فیزیکی و شیمیایی‌اند دارد...

لینک

خروج از آفریقا

~ ویلیام فون هیپل

لوسی سه میلیون سال پس از خارج شدن از جنگل، با قامتی راست راه می‌رفت اما هنوز خیلی بیشتر شبیه به شامپانزه بود تا انسان. اگر او را در باغ وحش می‌دیدید احتمالاً واکنش خاصی نشان نمی‌دادید، چون از ظاهرش آنقدرها معلوم نبود که در حال تبدیل شدن به انسان است. اما لوسی فهمید که سنگ می‌تواند ابزار بسیار مفیدی باشد و شواهدی هست که ظاهراً نشان می‌دهد او لبه سنگ‌ها را تیز می‌کرد تا کاراتر باشند. اگر چنین چیزی حقیقت داشته باشد، گامی بسیار فراتر از حد توانایی شامپانزه است که از سنگ به عنوان ابزار استفاده می‌کند، اما هرگز دیده نشده است که آن را تغییر دهد.
یک میلیون سال بعد، انسان راست قامت قطعاً با استفاده از استخوان و چوب و پوست حیوانات ابزار می‌ساخت، اما این ابزارها مدت‌ها پیش از میان رفته است....

لینک 1⃣ 2⃣ 3⃣ 4⃣ 5⃣ 6⃣

راه رفتن با قامت راست

~ ویلیام فون هیپل

قبلا اشاره‌ی مختصری داشتم به این نکته که بدن جنوبی‌کپی‌آسا طوری تحول یافت که برای پرتاب اجسام مناسب باشد، و این محصول جانبی دوپا بودن، یا راه رفتن با قامت راست بود. اما به این بحث نپرداختم که در ابتدا اصلاً چرا لوسی تصمیم گرفت که راست راه برود. حال که درباره‌ی توانایی‌های شناختی متفاوت جنوبی‌کپی‌آساها و انسان راست قامت بحث کرده‌ایم، می‌توانیم به این پرسش بپردازیم، زیرا یکی از مهم‌ترین رویدادها در تاریخ تکاملی ما است. اگر دوپا نشده بودیم، تقریباً شکی نیست که هرگز یاد نمی‌گرفتیم که اجسام را آنقدر خوب پرتاب کنیم، و در این صورت انقلاب اجتماعی شناختی‌ای که ما را انسان کرد هم شاید رخ نمی‌داد. اما راه رفتن با قامت راست چه دلیلی دارد؟ چه بهره‌ای نصیب اجدادمان شد وقتی که دیگر از سرِ مشت‌هایشان مانند یک جفت پای جلویی استفاده نکردند؟

لینک 1⃣ 2⃣ 3⃣ 4⃣ 5⃣ 6⃣ 7⃣