نظرات ما از پرسه‌زدن در شبکه‌های اجتماعی سرچشمه می‌گیرند، نه مطالعه کتاب‌ها! این کپی برداری از دانایی، در واقع الگوی جدید نادانی است. به همین خاطر است که اخبار درست و غلط و شایعه و حقیقت در فضای مجازی تقریبا هم ارزش‌اند. چرا؟ چون ما فرصت نمی‌کنیم که درستی آنچه را که دریافت می‌کنیم، بررسی کنیم. بلافاصله آن را می‌خوانیم و احتمالا آن را برای دیگران فوروارد (ارسال) می‌کنیم و در گفتگوهای خانوادگی یا دوستانه یا کاری‌مان از آن اطلاعات استفاده می‌کنیم که نشان دهیم از زمانه عقب نیستیم. حضور در شبکه‌های اجتماعی مفید است. جریان آزاد اطلاعات در آن بسیار جذاب، مفید و غنیمت است. اما فراموش نکنیم که آن‌ها نمی‌توانند جایگزین کتاب و تفکر عمیق شوند.

~ قاسم قره داغی
@science4lifee

موجب‌انگاری، اختیار و مجازات (قسمت نخست - موجب‌انگاری)

~ رابرت ام مارتین

قائل به نظریه این‌همانی: یک کم قبل‌تر، دیرباور چیزی گفت که بحثمان با آن شروع شد اما ته‌و‌توی آن حرف را درنیاوردیم. حرفی که دیر باور زد چیزی شبیه این بود: اخلاق هیچ معنی ای ندارد، چون ما در واقع صرفاً ماشین هستیم. من می‌توانم بفهمم منظور از این حرف چیست که ما در واقع صرفاً ماشین هستیم. من به یک معنی آن را قبول دارم.

دیرباور: متوجه نمیشوم، تو نبودی که همین الان ادعا میکردی ماشین‌هایی مثل رایانه‌ها نمیتوانند هیچ ویژگی ذهنی‌ای داشته باشند؟ به علاوه قبول داشتی که آدم‌ها ویژگی‌های ذهنی دارند. پس نتیجه اش این نمی‌شود که ما صرفاً ماشین نیستیم؟

قائل به نظریه این‌همانی: نه، نتیجه اش این نمی‌شود. درست است، به نظر من ممکن نیست ماشین‌هایی مثل رایانه‌ها -‌چیزهایی که از سیم و قطعه‌های سیلیکونی ساخته می‌شوند- ویژگی ذهنی داشته باشند. چون برای این که چیزی را دارای ذهن بدانیم باید آن چیز مغز زنده داشته باشد، اما به نظر من آدم‌ها هم نوعی ماشین هستند. آن‌ها ماشین‌های متفکرند - اما از نوع زنده و دارای مغز...

لینک

توهمات جمعی (مقدمه)

توهمات جمعی را همه جا می‌توانیم پیدا کنیم؛ از زندگی‌هایی که می‌خواهیم داشته باشیم، تا کشوری که می‌خواهیم در آن زندگی کنیم، تا نحوه رفتارمان با همدیگر و حتی انتظاراتمان از نهادهای آموزشی تا محل کار. اما مخرب‌ترین نتیجه این است که توهم یک نسل به عقیده شخصی نسل بعدی تبدیل می‌شود.

لینک
@science4lifee

موجب‌انگاری، اختیار و مجازات (قسمت دوم - علت)

~ رابرت ام مارتین

دیرباور: خوب موضع جالبی است باید درباره‌اش بحث کنیم. اما اول دو تا سوال درباره علت (cause) دارم که می‌خواهم مطرح کنم.

موجب‌انگار: باشد.

دیر‌باور: خب، اول می‌خواهم بپرسم چطور علت را از شرایط پس زمینه‌ای متمایز میکنی. تو قبول داشتی که زدن کلید ممکن است منجر به روشن شدن چراغ نشود، مثلاً اگر برق رفته باشد. بنابراین وقتی فهرست می‌کنیم که برای روشن شدن چراغ چه چیزهایی لازم‌اند، باید هر دوی اینها را در فهرست بیاوریم، اینکه برق نرفته، و این که کلید زده شده است. و همینطور چیزهای دیگری مثلاً به فرض، اینکه سیم‌کشی به لامپ چراغ جریان کاملی را برقرار کرده. درست است؟

موجب‌انگار: بله این یعنی اینکه هیچ‌کدام از این شرایط فقط به تنهایی کافی نیستند تا چراغ را روشن کنند.

دیرباور: پس چطور آنی را که علت میدانی تشخیص میدهی؟

لینک

توهمات جمعی (قسمت نخست - اعتماد)

با توجه به عدم اعتماد عمیق در جامعه امروز، اغلب ما علت آن را در یکدیگر جست‌وجو می‌کنیم. به دلیل نحوه رفتار نهادها با ما، با گرفتن امکان انتخاب از ما و اساساً با غیرقابل‌ اعتماد دانستن ما، ما نیز خودمان را با آن عینک نگریسته‌ایم. اما آیا واقعیت چنین است؟

لینک
@science4lifee

موجب‌انگاری، اختیار و مجازات (قسمت سوم - تقدیرگرایی)

~ رابرت ام مارتین

تقدیرگرا: خوب است. اینطوری من هم فرصت مناسبی پیدا میکنم تا درباره نظرم با شما حرف بزنم که فکر میکنم به دیدگاه موجب انگار ربط داشته باشد. به نظر من هم همه چیز از جمله همه اعمال و تصمیم‌های انسان از پیش موجب هستند. من معتقدم هر اتفاقی که در آینده می‌افتد - از جمله همه اعمال و تصمیم‌های انسان - حتمی است. مقدر است که این طور اتفاق بیفتد و کاری از دست آدم ساخته نیست. شبیه همان فکری است که سربازها گاهی در جنگ دارند: این که یک گلوله یا بمب هست که اسمت روی آن نوشته شده است که به زبان استعاری، یعنی مقدر است که کشته شوی و هیچ چاره ای نیست. ما ناگریز از چیزی هستیم که مقدر شده در آینده اتفاق بیفتد - درباره اش هیچ کاری نمیتوانیم بکنیم.

موجب‌انگار: خب، فرض کن مقدر باشد که من با بیژن برخورد کنم، آدم مزاحمی که واقعاً نمی‌خواهم امروز وقتی به مغازه میروم او را ببینم. پس یعنی من نمیتوانم از دیدن آن شخص دوری کنم؟ مثلاً فرض کن تمام روز در خانه بمانم.

تقدیرگرا: خب اگر واقعاً مقدر باشد بیژن را ببینی، با وجود این واقعیت که تمام تلاشت را میکنی بیرون از مغازه بمانی، به یک شکلی به هر حال طوری میشود که آنجا بروی و او هم آنجا باشد. یا مثلاً اگر موفق شوی در خانه بمانی او به یک دلیل به خانه تو می‌آید. گریزناپذیر است. کاری از دست تو ساخته نیست.

لینک

توهمات جمعی ( قسمت دوم - موفقیت)

یکی از مهم‌ترین توهمات جمعی به نحوه تعریف زندگی موفق در نظر مردم مربوط است. برای مثال، بسیاری از ما باور داریم که زندگی موفق با داشتن شهرت تعریف می‌شود. نهادهای عمومی ما در واقع حول دیدگاه نادرستی درباره خواسته‌های مردم از زندگی تأسیس شده‌اند، در رسانه‌های ما، در محیط کسب‌وکار ما، افراد دقیقاً دچار همان توهمات هستند. ما تبلیغات، فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی داریم که همگی به ما می‌گویند زندگی موفق یعنی مشهور بودن. در این بخش از مجموعه توهمات جمعی، با توهمی به نام زندگی موفق آشنا می‌شویم.

لینک
@science4lifee