جنبش رمانتیسم خیلی محکم جلوی آرمان‌های روشنگری ایستاد. آدم‌هایی مثل روسو، هردر، شلینگ و دیگران، این باورهای روشنگری را رد می‌کردند که: می‌شود عقل و احساس را از هم جدا کرد؛ می‌شود آدم‌ها را بدون در نظر گرفتن فرهنگشان بررسی کرد؛ آدم‌ها باید برای کارهایشان دلیل منطقی بیاورند؛ ارزش‌ها همه‌جا و همه‌وقت یکسان‌اند؛ و اینکه صلح و رفاه بهترین هدف‌ها هستند. رمانتیک‌ها در عوض معتقد بودند که انسان بخشی از یک پیکره‌ٔ بزرگ‌تر و زنده است -مثل فرهنگ، نژاد، ملت، دین، روح یک دوران، یا یک نیروی تاریخی- و وظیفه‌ٔ آدم‌ها این است که این روح بزرگ و متعالی را که جزئی از آن هستند، به شکلی خلاقانه به نمایش بگذارند. از نظر آن‌ها مبارزه‌ٔ قهرمانانه بالاترین ارزش بود، نه حل کردن مشکلات. آن‌ها می‌گفتند خشونت بخشی از ذات طبیعت است و اگر بخواهیم جلوی آن را بگیریم، جان و طراوت زندگی را از آن گرفته‌ایم. شاعر فرانسوی شارل بودلر در جمله‌ای معروف می‌گوید: «فقط سه دسته آدم قابل احترام‌اند: کشیش، جنگجو و شاعر. چون کارشان دانستن، کُشتن و آفریدن است.»

~ استیون پینکر

پینکر اولین و واضح‌ترین بدیل برای آرمان‌های روشنگری رو ایمان دینی معرفی میکنه؛

واضح‌ترین این جایگزین‌ها ایمان دینی است. اینکه چیزی را ایمانی قبول کنی، یعنی بدون دلیل درست و حسابی باورش کنی؛ خب، پس همین اول کار، ایمان به چیزهای ماوراء طبیعی با عقل در تضاد است. دین‌ها معمولاً با انسانگرایی هم به مشکل می‌خورند؛ هر وقت که چیزی غیر از خوب بودن حال آدم‌ها را هدف مهم‌تری بدانند. مثلاً قبول کردن یک ناجی آسمانی، درست دانستن یک داستان مقدس، مجبور کردن مردم به انجام آداب و رسوم یا رعایت تابوها، تبلیغ کردن برای اینکه دیگران هم همین کارها را بکنند و مجازات کردن یا شیطان جلوه دادن کسانی که این‌ها را قبول ندارند. یک جای دیگر این تضاد، وقتی است که دین‌ها برای روح بیشتر از زندگی ارزش قائل می‌شوند؛ که این آن‌قدرها هم که به نظر می‌رسد چیز خوبی نیست. وقتی به زندگی بعد از مرگ اعتقاد داشته باشی، ممکن است به این نتیجه برسی که سلامتی و خوشحالی این دنیا خیلی مهم نیست، چون این زندگی فقط یک چشم به هم زدن در برابر ابدیت است؛ یا فکر کنی اینکه مردم را مجبور کنی تا راه درست را بپذیرند، لطف در حقشان است؛ یا حتی به این نتیجه برسی که شهادت بهترین اتفاقی است که می‌تواند برایت بیفتد! در مورد تضاد با علم هم که دیگر همه می‌دانند؛ داستان‌هایش هم در تاریخ هست هم در اخبار روز: از گالیله و آن دادگاه معروف میمون اسکوپس (سر قضیه‌ٔ داروین) گرفته تا بحث‌های امروزی سر سلول‌های بنیادی و تغییرات آب و هوایی.

~ استیون پینکر

دومین ایده‌ٔ مهم ضد روشنگری این است که آدم‌ها فقط مثل سلول‌های بی‌ارزشی هستند که می‌شود آن‌ها را فدای یک بدن بزرگ‌تر (اَبَراُرگانیسم) کرد -این بدن بزرگ‌تر می‌تواند طایفه، قبیله، قوم، دین، نژاد، طبقه یا ملت باشد- و هدف اصلی، نه خوب بودن حال این آدم‌ها، بلکه افتخار و سربلندی آن «کُل» است. یک مثال خیلی روشن برای این طرز فکر ناسیونالیسم یا همان ملی‌گرایی است که در آن، بدن بزرگ همان دولت-ملت است (یعنی یک گروه قومی که حکومت هم دارد). تضاد بین این نگاه ملی‌گرایانه و نگاه انسانگرایانه (که برای تک‌تک آدم‌ها ارزش قائل است) را می‌شود در شعارهای وطن‌پرستانه‌ٔ افراطی و مرگ‌طلبانه دید؛ مثل آن جمله‌ٔ لاتین معروف «Dulce et decorum est pro patria mori» (یعنی «مردن برای وطن شیرین و با شکوه است») یا آن شعار «خوشا به حال آن‌هایی که با ایمانی آتشین، مرگ و پیروزی را با هم به آغوش کشیدند.» حتی جمله‌ٔ معروف جان اف. کندی که این‌قدرها هم خشن نیست -نپرسید کشورتان برای شما چه کار می‌تواند بکند؛ بپرسید شما برای کشورتان چه کار می‌توانید بکنید- باز هم همین تنش بین منافع فرد و منافع جمع را نشان می‌دهد.

البته حواسمان باشد که ناسیونالیسم (به آن معنای افراطی و جمع‌گرایانه) را با چیزهای خوب و لازمی مثل ارزش‌های مدنی، روحیهٔ همکاری اجتماعی، مسئولیت‌پذیری اجتماعی یا افتخار به فرهنگ خودی اشتباه نگیریم. ما آدم‌ها موجودات اجتماعی هستیم و حال خوب تک‌تک ما به این بستگی دارد که الگوهای همکاری و سازگاری در جامعه‌مان چطور کار کند. اگر ملت را به چشم یک جور قرارداد اجتماعی نانوشته بین آدم‌هایی ببینیم که در یک سرزمین با هم زندگی می‌کنند (چیزی شبیه هیئت مدیره‌ٔ یک ساختمان)، آن وقت ملت می‌شود یک ابزار ضروری برای اینکه زندگی اعضایش بهتر و شکوفاتر شود. و صد البته اینکه یک نفر به خواست خودش از منافع شخصی‌اش به نفع تعداد زیادی آدم دیگر بگذرد، کاری واقعاً قابل تحسین است. اما اینکه کسی را مجبور کنند جانش را بدهد برای یک رهبر کاریزماتیک یا یک تکه پارچه (پرچم)، یا چند تا خط و رنگ روی نقشه، زمین تا آسمان فرق دارد. اینکه آدم بمیرد تا جلوی جدا شدن یک استان را بگیرد، یا دایره‌ٔ نفوذ کشورش را بزرگ‌تر کند یا سرزمین‌هایی را که ادعا می‌کند مال آن‌ها بوده پس بگیرد، اصلاً هم کار مطبوع و درستی نیست.


~ استیون پینکر

دین و ملی‌گرایی دوتا از پایه‌های اصلی تفکر محافظه‌کارانه (راست‌گرایی) هستند و هنوز هم روی زندگی میلیاردها نفر در کشورهایی که این تفکرات در آن‌ها نفوذ دارد، تأثیر می‌گذارند. خیلی از همکاران چپ‌گرای من وقتی شنیدند دارم کتابی درباره‌ٔ خرد و انسانگرایی می‌نویسم، کلی تشویقم کردند و ذوق‌زده بودند که قرار است کلی حرف و استدلال جدید علیه راست‌گراها پیدا کنند. اما یادشان رفته بود که همین چند وقت پیش، زمانی که ملی‌گرایی با جنبش‌های آزادی‌بخش مارکسیستی قاطی شده بود، خود چپ‌گراها خیلی هم از ملی‌گرایی بدشان نمی‌آمد و با آن همراهی می‌کردند. و حالا هم خیلی از همین چپ‌گراها، طرفدار سیاستمداران هویت‌گرا و به اصطلاح «مبارزان عدالت اجتماعی» هستند؛ کسانی که حقوق فردی را نادیده می‌گیرند و به جایش دنبال برابر کردن موقعیت نژادها، طبقه‌ها و جنسیت‌ها هستند و فکر می‌کنند این گروه‌ها توی یک مسابقه‌ٔ بی‌رحمانهٔ برد-باخت (با حاصل‌جمع صفر) با هم می‌جنگند.

~ استیون پینکر

چرا علوم قدیم را دست کم می‌گیریم؟

~ امیرمحمد گمینی

من در حال توضیح دادن همجنسگرایی به آقایی که کنار اسمش Dr گذاشته: همنجسگرایی بیماری نیست. و الان هم وقت حمله به این گروه نیست، شما باید بری داخل باورهات و بگردی و ببینی چطور میشه گفت علم ثابت کرده و ما از قبل گفته بودیم.

دکتر: پس تو خودت هم دوجنسه هستی.

علی نظری: نه دکتر جان من همجنسگرا نیستم.

چون ویدیو کامل این حرف ها رو ندیدم، قضاوت خاصی هم نمیکنم. چون به تحقیق خاصی هم اشاره نمیکنه ، صرفا به عنوان یک نظر شخصی در نظرش میگیرم و فرض میگیرم راست میگه و صرفا توصیه میکنم یکی از پادکست های دکتر مکری رو گوش بدید تا ببینید که خود شما در درست شدن این شرایط چقدر مقصر میتونید باشید:

بررسی کتاب #درباره_پسران و مردان نوشته #ریچارد_ریوز بخش اول

بررسی کتاب #درباره_پسران و مردان نوشته #ریچارد_ریوز بخش دوم

دیشب وقتی به بخش دوم کتاب پینکر رسیدم، سر درش اینو نوشته بود:

اگر مجبور بودید دوره‌ای را در تاریخ برای به دنیا آمدن انتخاب کنید، و از قبل نمی‌دانستید که قرار است چه کسی باشید -یعنی نمی‌دانستید توی خانواده‌ٔ پولدار به دنیا می‌آیید یا فقیر، توی کدام کشور، زن می‌شوید یا مرد- اگر مجبور بودید چشم‌بسته انتخاب کنید که در چه دوره‌ای به دنیا بیایید، همین الان را انتخاب می‌کردید.

— باراک اوباما، ۲۰۱۶


شما عمق و استدلالی که پشت این حرف پنهان شده رو ببینید!
البته که میدونم برخی اصلا نمیدونند درباره چی دارم حرف میزنم.
الان نمیخوام به دفاع از حرف اوباما بپردازم. و یا نمیخوام مثل پینکر هم از این موضوع دفاع کنم که دنیا جای خیلی بهتری شده. و تا همین یک قرن قبل همین لوله‌کشی آب و آب تمیز و... هم حق مسلم شما نبود و به چیزی دسترسی نداشتید. ولی برای اینکه توی بحث های منطقی بخوام از علم دفاع کنم. دوست دارم از مخاطبم بپرسم:

وقتی فردا صبح از خواب بیدار می‌شی، انتظار داری خورشید از شرق طلوع کنه یا غرب؟

پاسخ شما به این سوال همون اعتبار علم هست. چون هم دارید به تجربیاتتون اعتماد می‌کنید که البته ما جمعی و با متود خاصی این کار رو میکنیم و هم دارید به قوانین طبیعت اعتماد می‌کنید. که روی روش استقرایی سوار شده ذهنیت ما.
و خب شما نمیتونید همزمان به یکی استناد کنید و به دیگری که با دقت بیشتری فراهم شده پشت پا بزنید! و اگر بخواهیم فراتر از این بریم و فکت ها رو هم انکار کنیم، این دیگه میشه یکجور شک‌گرایی افراطی و بستن راه گفت‌وگو، یعنی دیگه اشتراکی برای ادامه نمیمونه.

بررسی آرای حسین نصر دربارۀ تاریخ علم و نظریۀ تکامل داروین

~ امیرمحمد گمینی

چرا به جای هیچ، چیزی وجود دارد؟

~ ایتان سیگل
ترجمهٔ مریم درودیان

دیافراگم ضد بارداری چیست؟ نحوه استفاده، مزایا و معایب آن

via doctoreto.com

ترجیح می‌دهم پرسش‌هایی داشته باشم که نتوان پاسخی برایشان یافت تا اینکه پاسخ‌هایی داشته باشم که نتوان آنها را به پرسش گرفت.

- ریچارد فاینمن، فیزیک‌دانِ فقید آمریکایی (۱۹۸۸-۱۹۱۸)
~ ترجمهٔ جناب شهبازی

از پیج بیگ بنگ

در فضا چه مشکلاتی برای بدن ما ایجاد می‌شود؟

از آنجایی که بدن انسان برای حیات بر روی زمین وفق داده شده است، زمانیکه سیاره خود را به منظور سفر به فضا ترک می‌کنیم ممکن است اتفاقات عجیبی برای ما بیافتد؛

چشم‌ها:
بسیاری از فضانوردان ممکن است تا حدی میزان بینایی خود را از دست بدهند (ضعیفی چشم). دلیل این مساله هنوز به طور کامل مشخص نیست. با این وجود اعتقاد بر این است که دلیل اصلی آن وجود فشار زیاد در داخل سر است. اشعه‌های کیهانی cosmic rays که در خارج از جو وجود دارند نیز می‌توانند به طور موقت دید ما را مختل کنند.

مغز:
زمانی که ما در فضا هستیم مغز ما دائما در حال وفق دادن خود با شرایط جدید است. به عنوان گواهی بر این مطلب می‌توان از استرس زیاد، بی‌خوابی و سعی در ایجاد تعادل در سیستم بدن نام برد.

ستون فقرات:
فضانوردان در فضا بلند قدتر هستند. بر زمین نیروی جاذبه سبب فشرده شدن ستون فقرات می‌شود. در فضا که جاذبه ضعیف‌تر است فاصله بین ستون فقرات نیز بیشتر است.

قلب:
در فضا به دلیل اینکه قلب نیاز به پمپاژ خون با فشار زیاد (نسبت به زمین) در سطح بدن ندارد، ممکن است به مرور ضعیف شده و کوچک‌تر شود که در بازگشت به زمین مشکلاتی را برای فضانوردان به وجود خواهد آورد.

عضلات:
در فضا برای نگهداشتن بدن به عضلات نیاز چندانی نیست. از اینرو ممکن است به مرور زمان ضعیف شده و از بین بروند. برای جلوگیری از این امر فضانوردان باید هر روز در فضا ورزش کنند.

خون:
در زمین به طور معمول نیروی جاذبه خون را به سمت پاهای ما می‌کشد. اما در فضا خون به سمت سر فضانورد کشیده می‌شود و از این رو آنها صورت‌های پف کرده‌ای دارند.

استخوان‌ها:
درست به مانند عضلات، استخوان‌ها نیز در جاذبه پایین خیلی مورد استفاده قرار نمی‌گیرند و ممکن است در صورت ورزش نکردن به مرور ضعیف و شکننده شوند.

ترجمه: حمیدرضا
منبع: سایت nova.org

کاندوم زنانه چیست؟ مزایا، عوارض و طرز استفاده از آن

via doctoreto.com