نقل‌قولی از اریکا جونگ، نویسندهٔ کتاب «ترس از پرواز» می‌گوید: «شما بسیاری از مردان باهوش را با زنان احمق می‌بینید، اما به ندرت یک زن باهوش را با یک مرد احمق می‌بینید.»

~ دیوید باس

مردان، زنانی که به نظر جوان و نابالغ هستند را از نظر جنسی قابل سوء استفاده‌تر از زنانی می‌دانند که کمی مسن‌تر و از نظر احساسی بالغ‌تر هستند، مردان، زنان نابالغ را برای رابطهٔ جنسی گذرا جذاب می‌دانند اما نه برای یک رابطه طولانی مدت. این موضوع تا حدی توضیح می‌دهد که چرا زنان جوان –در نوجوانی و اوایل بیست سالگی– بیشتر در معرض آزار جنسی قرار می‌گیرند. کمبود تجربه در بازار جفت‌یابی این زنان را آسیب‌پذیرتر می‌کند. زنان بالغ‌تر به ویژه پس از کسب تجربه در بازار جفت‌یابی تمایل دارند عاقل‌تر باشند. این موضوع توضیح می‌دهد که چرا احتمال قربانی شدن دانشجویان دختر در سال اول دانشگاه بسیار بیشتر از سال‌های بعد است. یک مطالعه نشان داد که ۷۳ درصد از قربانیان تجاوز جنسی در دانشگاه که شامل لمس جنسی ناخواسته نیز می‌شود، دانشجویان سال اول یا دوم بوده‌اند.
مسمومیت و خواب آلودگی نیز به عنوان نشانه‌هایی از قابلیت سوءاستفاده جنسی ثابت شده‌اند، الکل قدرت فیزیکی را تضعیف می‌کند، هوشیاری را کاهش می‌دهد، قضاوت را مختل می‌کند و دفاع طبیعی را کند می‌کند. الکل مجموعه‌ای از انتقال دهنده‌های عصبی به نام اندورفین را تحریک می‌کند، اندورفین‌ها به طور گسترده برای کاهش درد شناخته می‌شوند، با این حال یکی دیگر از عملکردهای آن‌ها ایجاد پیوند عاشقانه است که بخش کلیدی از سیستم دلبستگی انسان است. زنان نسبت به مردان الکل دهیدروژناز کمتری در معده خود دارند. این آنزیم به عنوان بخشی از فرآیند سم زدایی الکل توسط بدن تولید می‌شود. این موضوع دلیل اصلی این است که چرا زنان حتی با مصرف کمتر الکل نسبت به وزن بدن، سریع‌تر از مردان مست می‌شوند. از آنجایی که الکل اندورفین‌های پیوند دهنده را تحریک می‌کند، زنان هنگام مستی بیشتر احتمال دارد تعاملات و روابط خود با مردان را اشتباه تفسیر کنند، آنها احتمال پیوند عاطفی و یک رابطهٔ طولانی مدت را بیش از حد برآورد می‌کنند. چیزی که دکتر اندی تامسون آن را سوگیری «ادراک پروسکو» می‌نامد.

~ دیوید باس

برداشت شهودی افراد تا جایی که من دیدم، دقیقا خلاف این هست. یعنی آدم‌ها فکر می‌کنند افراد سن بالا راحت‌تر پا میدن و گول می‌خورند. :)

کافیه برنده بشی تا از قیافه‌ت هم تعریف کنند.

~ Anarchonomy

بعد از اینکه برنده میشن، از خودساخته بودنشون میگن. و این برای من قابل پذیرش نیست.

Birth Control

Permanent
۱. وازکتومی
۲. سترون‌سازی
Lifestyle
۳. پرهیز از هرگونه رابطه‌ی جنسی
۴. شیردهی به عنوان روش جلوگیری
۵. بیرون کشیدن
۶. روش‌های مبتنی بر آگاهی از باروری
Use every time
۷. کلاهک دهانه رحم
۸. اسپرم‌کش‌ها
۹. اسفنج ضدبارداری
۱۰. دیافراگم
۱۱. کاندوم زنانه
۱۲. کاندوم
Used On a Schedule
۱۳. قرص ضدبارداری
۱۴. چسب ضدبارداری
۱۵. حلقه ضدبارداری
۱۶. آمپول ضدبارداری
۱۷. آی‌یو‌دی ضدبارداری
۱۸. ایمپلنت ضدبارداری


– هرگز نبودن بهتر است (دیوید بناتار)
– دفاعیه‌ای بر سقط جنین (جودیت تامسون)
– دربارهٔ سقط جنین (آرش نراقی)
– سقط جنین قانونی (استیون پینکر)
– چگونه از تنهایی لذت ببریم (سارا میتلند)
– دربارهٔ پسران و مردان (ریچارد ریوز)

لطفاً به اشتراک بگذارید

میگه که: تو خونه یه گربه قاچاقچی دارم.

چند وقت قبل هم برادر کوچیکترم که چهارم ابتدایی هست، سر گیر دادن مادرم که چرا درساتو نمیخونی، بهش گفت: برادر بزرگترم الان چی شده که من اینارو بخونم؟

In writing this book, I've come to understand a way in which I (and probably mathematicians in general) contribute unintentionally to innumeracy. I have a difficult time writing at extended length about anything. Either my mathematical training or my natural temperament causes me to distill the crucial points and not to dwell (I want to write "dither") over side issues or contexts or biographical detail. The result, I think, is clean exposition, which can nevertheless be intimidating to people who expect a more leisurely approach. The solution is for a variety of people to write about mathematics. As has been said about many subjects, mathematics is too important to be left to the mathematicians.

ضمن نوشتن این کتاب، به این نتیجه رسیدم که من (و احتمالاً ریاضیدانان، در کل) ناخواسته در ریاضی‌نابلدی سهم داریم. خود من به سختی می‌توانم راجع به هر موضوعی مفصلاً مطلب بنویسم. تعلیم ریاضی‌‌ام و خلق‌وخوی ذاتی‌ام، هر چه هست، باعث می‌شود که نکات کلیدی را استخراج کنم و روی مسائل جانبی یا متون یا جزئیات زندگی‌نامه‌ای درنگ نکنم (یا به قول خودم «وقت تلف نکنم»). نتیجهٔ کار به نظرم، توضیحی تمیز و روشن است که در عین حال شاید برای افرادی که انتظار رویکردی فارغانه‌تر دارند ترسناک باشد. راه‌حل این است که افراد گوناگون دربارهٔ ریاضیات بنویسند. همان‌طور که دربارهٔ چند موضوع گفته‌اند، ریاضیات آن‌ قدر مهم است که نمی‌توان آن را فقط به ریاضیدانان سپرد.

~ جان آلن پائولوس

این بچه ها رو انقد تو مشتشون فشار میدن، انقد عقاید قالبی و مسخره رو بهشون تحمیل میکنند و در نهایت هم بدون اینکه چیزی بلد باشه، که مقصرش هم احتمالا خود بچه‌ست!!، دلمرده رهاش می‌کنند تو نعمت و اقتصاد گل و بلبل ایران. از امکانات زیاد و توجه بیش از حد بچه های بیسواد و پر مدعا بار میاد.

يه جوكى هست كه طرف هر روز میرفت امامزاده و دعا میکرد تو قرعه کشی بانک برنده بشه، آخر يه شب امامزاده اومد به خوابش و گفت فلان فلان شده اول بايد تو بانک حساب باز كنى! حالا ربطش به اين ويدئو چيه؟ زندگى اين خبرنگار قزاقستانى، اونجور كه خودش ميگه، با وايرال شدن كليپ گفتگوى سال گذشته‌ش با بانو اما استون زير و رو شده و حسابى تغيير كرده، تا حد زبادى خود اين اتفاقى كه در اون گفتگو رخ داده و وايرال شدنش نتيجه‌ى تصادفه، پس شبيه اينه كه دوستمون بليط بخت‌آزمايى برده باشه يا تو قرعه‌كشى بانک برنده شده باشه و طبيعيه كه خيلى از آدم‌ها آرزو دارن چنين اتفاقى براشون بيفته؛ اما موضوع اصلى اينه كه اين جوون قبلش بليط بخت‌آزمايى رو خريده و اين ديگه تصادفى نيست يا خيلى كمتر به شانس بستگى داره. درسته كه اون گفتگو و وايرال شدنش تصادفيه، ولى وقتى تصادف رخ داده، دوستمون براش آماده بوده، حداقلش اينه كه ويژگی‌هاى لازم براى حضور در مصاحبه‌ى مطبوعاتى فيلم يورگوس لانتيموس رو كسب كرده بوده كه تونسته اونجا باشه. معمولأ در چنين مواردى، خيليا ممكنه فقط به اون تصادف كه ناگهان يه زندگى رو تغيير ميده نگاه كنند و آماده شدن براى تصادف رو نبينند، چنين كسانى يک عمر ممكنه در اين آرزو باشند كه چنين تصادفى براشون رخ بده و تو قرعه‌كشى برنده بشن، به نظرم اون جوک اصلا براى چنين كسانى، كه كم هم نيستند، ساخته شده!
عزت زياد. رضا امير

پی‌نوشت‌: به خانم اما استون هم بايد كفت:
No, it's not just for saying Emily!

هیچی ... هیچی ... هیچی ... (همین را برای چند هزار سال تکرار کنید) ... بعد یک‌دفعه غوغایی به پا می‌شود. هزار سال بعد از میلاد مسیح، دنیا تقریباً هیچ فرقی با زمان خود حضرت مسیح از نظر ثروت نکرده بود. پانصد سال دیگر طول کشید تا درآمد مردم دو برابر شود. بعضی مناطق گاهی یک رشد ناگهانی داشتند، اما این رشدها همیشگی نبود و روی هم جمع نمی‌شد. از قرن نوزدهم به بعد بود که این افزایش‌های کم‌کم، تبدیل به جهش‌های خیلی بزرگ شد. بین سال ۱۸۲۰ تا ۱۹۰۰، درآمد دنیا سه برابر شد. کمی بیشتر از پنجاه سال بعد، دوباره سه برابر شد. فقط بیست و پنج سال طول کشید تا یک بار دیگر سه برابر شود، و سی و سه سال دیگر هم زمان برد تا یک بار دیگر هم سه برابر شود. «تولید ناخالص جهانی» امروز، از زمانی که انقلاب صنعتی در سال ۱۸۲۰ شروع شد تقریباً صد برابر و از شروع دوران روشنگری در قرن هجدهم، تقریباً دویست برابر شده است. بحث‌هایی که دربارهٔ «تقسیم ثروت» و «رشد اقتصادی» می‌شود، معمولاً «تقسیم کردن یک کیک» را با «پختن یک کیک بزرگ‌تر» مقایسه می‌کنند (یا همان‌طور که جورج دبلیو بوش به اشتباه گفت: «کیک را درازتر کنیم»). اگر آن کیکی که سال ۱۷۰۰ داشتیم تقسیم می‌کردیم، در یک قالب استاندارد ۲۳ سانتی پخته شده بود، آن‌وقت کیکی که امروز داریم قطرش بیشتر از ۳ متر است. اگر می‌خواستیم با دقت جراحی، کوچک‌ترین تکه‌ٔ ممکنی که فکرش را بکنید – مثلاً یک تکه که پهن‌ترین قسمتش ۵ سانت باشد – از این کیک امروزی ببُریم، همان یک تکه به اندازه‌ٔ کل کیک سال ۱۷۰۰ می‌شد.

~ استیون پینکر

I remember once listening to someone at a party drone on about the difference between "continually" and "continuously." Later that evening we were watching the news, and the TV weathercaster announced that there was a 50 percent chance of rain for Saturday and a 50 percent chance for Sunday, and concluded that there was therefore a 100 percent chance of rain that weekend.
یادم می‌آید یک روز در مجلس ضیافتی به حرف‌های کسی گوش می‌دادم که با آب‌وتاب دربارهٔ تفاوت بین «مستمراً» و مکرراً» داد سخن می‌داد. اواخر همان شب، داشتیم اخبار تماشا می کردیم که هواشناسی تلویزیون اعلام کرد احتمال بارش برای شنبه و یکشنبه ۵۰ درصد است و نتیجه گرفت به احتمال ۱۰۰ درصد آخر هفته باران می‌بارد.
 
The remark went right by the self-styled grammarian, and even after I explained the mistake to him, he wasn't nearly as indignant as he would have been had the weathercaster left a dangling participle. In fact, unlike other failings which are hidden, mathematical illiteracy is often flaunted: "I can't even balance my checkbook." "I'm a people person, not a numbers person." Or "I always hated math."

آقای به‌اصطلاح زبان‌شناس این گفته را نادیده گرفت و حتی بعد از آنکه این اشتباه را برایش توضیح دادم، آن قدرها عصبانی نشد که اگر گویندهٔ اخبار وجه وصفی معلق به کار برده بود از کوره در می‌رفت. در واقع، برخلاف سایر نقص‌ها که پنهانشان می‌کنند، بی‌سوادی ریاضیاتی با افتخار به نمایش گذاشته می‌‌شود. «من حتی نمی‌تونم حساب‌ چک‌هام رو بالانس کنم». «من اجتماعی‌ام، اهل ریاضی نیستم». یا «من همیشه از ریاضی متنفر بوده‌ام.»

~ جان آلن پاولوس

بحث درباره سالگادو و همسرش که ۲ میلیون درخت کاشتند و منطقه ای رو آباد کردن.

Birth Control

Permanent
۱. وازکتومی
۲. سترون‌سازی
Lifestyle
۳. پرهیز از هرگونه رابطه‌ی جنسی
۴. شیردهی به عنوان روش جلوگیری
۵. بیرون کشیدن
۶. روش‌های مبتنی بر آگاهی از باروری
Use every time
۷. کلاهک دهانه رحم
۸. اسپرم‌کش‌ها
۹. اسفنج ضدبارداری
۱۰. دیافراگم
۱۱. کاندوم زنانه
۱۲. کاندوم
Used On a Schedule
۱۳. قرص ضدبارداری
۱۴. چسب ضدبارداری
۱۵. حلقه ضدبارداری
۱۶. آمپول ضدبارداری
۱۷. آی‌یو‌دی ضدبارداری
۱۸. ایمپلنت ضدبارداری


– هرگز نبودن بهتر است (دیوید بناتار)
– دفاعیه‌ای بر سقط جنین (جودیت تامسون)
– دربارهٔ سقط جنین (آرش نراقی)
– سقط جنین قانونی (استیون پینکر)
– چگونه از تنهایی لذت ببریم (سارا میتلند)
– دربارهٔ پسران و مردان (ریچارد ریوز)

یکی از آن دو نوآوری راه‌گشا، شکل‌گیری نهادهایی بود که داد و ستد کالا و خدمات و رد و بدل شدن فکر و ایده را حسابی روغن‌کاری می‌کردند و راه می‌انداختند – دقیقاً همان چرخه‌ٔ پرجنب‌وجوشی که آدام اسمیت می‌گفت چشمه‌ٔ اصلی تولید ثروت است. اقتصاددان‌های معروفی مثل داگلاس نورث، جان والیس و بری واینگست معتقدند که دولت‌ها، چه در طول تاریخ و چه در خیلی از کشورهای امروزی، راحت‌ترین و دم‌دست‌ترین راه برایشان این بوده و هست که گردن‌کلفت‌ها و سران قدرت با هم کنار بیایند که به پر و پای هم نپیچند و خون و خونریزی راه نیندازند، و در عوضش، هر کدام یک تیول و ملکی، یک حق امتیاز انحصاری، یک جواز و پروانه‌ٔ خاص، یک بازار دربست، یا یک دار و دسته‌ٔ نوچه و هوادار برای خودشان دست و پا کنند تا بتوانند یک گوشه‌ای از اقتصاد مملکت را تیول خودشان کنند و از رانتش بخورند و چرب کنند (رانت به همان معنای تخصصی که اقتصاددان‌ها می‌گویند، یعنی درآمدی که از دسترسی ویژه و انحصاری به یک منبع درمی‌آید). اما در انگلستان قرن هجدهم، این بساط رفیق‌بازی و امتیازهای ویژه و بخوربخورها کم‌کم برچیده شد و جایش را به اقتصادهای باز و آزاد داد؛ یعنی فضایی که در آن هر کسی می‌توانست هر چیزی را به هر کس دیگری بفروشد و قانون و حق و حقوق مالکیت و قراردادهای محکم و پابرجا هم پشت این معاملات بود. نهادهایی مثل بانک‌ها و شرکت‌ها و ادارات دولتی هم دیگر بر اساس ضوابط و مسئولیت‌های قانونی‌شان کار می‌کردند، نه با سفارش این و آن و پارتی‌بازی.

~ استیون پینکر