In writing this book, I've come to understand a way in which I (and probably mathematicians in general) contribute unintentionally to innumeracy. I have a difficult time writing at extended length about anything. Either my mathematical training or my natural temperament causes me to distill the crucial points and not to dwell (I want to write "dither") over side issues or contexts or biographical detail. The result, I think, is clean exposition, which can nevertheless be intimidating to people who expect a more leisurely approach. The solution is for a variety of people to write about mathematics. As has been said about many subjects, mathematics is too important to be left to the mathematicians.

ضمن نوشتن این کتاب، به این نتیجه رسیدم که من (و احتمالاً ریاضیدانان، در کل) ناخواسته در ریاضی‌نابلدی سهم داریم. خود من به سختی می‌توانم راجع به هر موضوعی مفصلاً مطلب بنویسم. تعلیم ریاضی‌‌ام و خلق‌وخوی ذاتی‌ام، هر چه هست، باعث می‌شود که نکات کلیدی را استخراج کنم و روی مسائل جانبی یا متون یا جزئیات زندگی‌نامه‌ای درنگ نکنم (یا به قول خودم «وقت تلف نکنم»). نتیجهٔ کار به نظرم، توضیحی تمیز و روشن است که در عین حال شاید برای افرادی که انتظار رویکردی فارغانه‌تر دارند ترسناک باشد. راه‌حل این است که افراد گوناگون دربارهٔ ریاضیات بنویسند. همان‌طور که دربارهٔ چند موضوع گفته‌اند، ریاضیات آن‌ قدر مهم است که نمی‌توان آن را فقط به ریاضیدانان سپرد.

~ جان آلن پائولوس

این بچه ها رو انقد تو مشتشون فشار میدن، انقد عقاید قالبی و مسخره رو بهشون تحمیل میکنند و در نهایت هم بدون اینکه چیزی بلد باشه، که مقصرش هم احتمالا خود بچه‌ست!!، دلمرده رهاش می‌کنند تو نعمت و اقتصاد گل و بلبل ایران. از امکانات زیاد و توجه بیش از حد بچه های بیسواد و پر مدعا بار میاد.

يه جوكى هست كه طرف هر روز میرفت امامزاده و دعا میکرد تو قرعه کشی بانک برنده بشه، آخر يه شب امامزاده اومد به خوابش و گفت فلان فلان شده اول بايد تو بانک حساب باز كنى! حالا ربطش به اين ويدئو چيه؟ زندگى اين خبرنگار قزاقستانى، اونجور كه خودش ميگه، با وايرال شدن كليپ گفتگوى سال گذشته‌ش با بانو اما استون زير و رو شده و حسابى تغيير كرده، تا حد زبادى خود اين اتفاقى كه در اون گفتگو رخ داده و وايرال شدنش نتيجه‌ى تصادفه، پس شبيه اينه كه دوستمون بليط بخت‌آزمايى برده باشه يا تو قرعه‌كشى بانک برنده شده باشه و طبيعيه كه خيلى از آدم‌ها آرزو دارن چنين اتفاقى براشون بيفته؛ اما موضوع اصلى اينه كه اين جوون قبلش بليط بخت‌آزمايى رو خريده و اين ديگه تصادفى نيست يا خيلى كمتر به شانس بستگى داره. درسته كه اون گفتگو و وايرال شدنش تصادفيه، ولى وقتى تصادف رخ داده، دوستمون براش آماده بوده، حداقلش اينه كه ويژگی‌هاى لازم براى حضور در مصاحبه‌ى مطبوعاتى فيلم يورگوس لانتيموس رو كسب كرده بوده كه تونسته اونجا باشه. معمولأ در چنين مواردى، خيليا ممكنه فقط به اون تصادف كه ناگهان يه زندگى رو تغيير ميده نگاه كنند و آماده شدن براى تصادف رو نبينند، چنين كسانى يک عمر ممكنه در اين آرزو باشند كه چنين تصادفى براشون رخ بده و تو قرعه‌كشى برنده بشن، به نظرم اون جوک اصلا براى چنين كسانى، كه كم هم نيستند، ساخته شده!
عزت زياد. رضا امير

پی‌نوشت‌: به خانم اما استون هم بايد كفت:
No, it's not just for saying Emily!

هیچی ... هیچی ... هیچی ... (همین را برای چند هزار سال تکرار کنید) ... بعد یک‌دفعه غوغایی به پا می‌شود. هزار سال بعد از میلاد مسیح، دنیا تقریباً هیچ فرقی با زمان خود حضرت مسیح از نظر ثروت نکرده بود. پانصد سال دیگر طول کشید تا درآمد مردم دو برابر شود. بعضی مناطق گاهی یک رشد ناگهانی داشتند، اما این رشدها همیشگی نبود و روی هم جمع نمی‌شد. از قرن نوزدهم به بعد بود که این افزایش‌های کم‌کم، تبدیل به جهش‌های خیلی بزرگ شد. بین سال ۱۸۲۰ تا ۱۹۰۰، درآمد دنیا سه برابر شد. کمی بیشتر از پنجاه سال بعد، دوباره سه برابر شد. فقط بیست و پنج سال طول کشید تا یک بار دیگر سه برابر شود، و سی و سه سال دیگر هم زمان برد تا یک بار دیگر هم سه برابر شود. «تولید ناخالص جهانی» امروز، از زمانی که انقلاب صنعتی در سال ۱۸۲۰ شروع شد تقریباً صد برابر و از شروع دوران روشنگری در قرن هجدهم، تقریباً دویست برابر شده است. بحث‌هایی که دربارهٔ «تقسیم ثروت» و «رشد اقتصادی» می‌شود، معمولاً «تقسیم کردن یک کیک» را با «پختن یک کیک بزرگ‌تر» مقایسه می‌کنند (یا همان‌طور که جورج دبلیو بوش به اشتباه گفت: «کیک را درازتر کنیم»). اگر آن کیکی که سال ۱۷۰۰ داشتیم تقسیم می‌کردیم، در یک قالب استاندارد ۲۳ سانتی پخته شده بود، آن‌وقت کیکی که امروز داریم قطرش بیشتر از ۳ متر است. اگر می‌خواستیم با دقت جراحی، کوچک‌ترین تکه‌ٔ ممکنی که فکرش را بکنید – مثلاً یک تکه که پهن‌ترین قسمتش ۵ سانت باشد – از این کیک امروزی ببُریم، همان یک تکه به اندازه‌ٔ کل کیک سال ۱۷۰۰ می‌شد.

~ استیون پینکر

I remember once listening to someone at a party drone on about the difference between "continually" and "continuously." Later that evening we were watching the news, and the TV weathercaster announced that there was a 50 percent chance of rain for Saturday and a 50 percent chance for Sunday, and concluded that there was therefore a 100 percent chance of rain that weekend.
یادم می‌آید یک روز در مجلس ضیافتی به حرف‌های کسی گوش می‌دادم که با آب‌وتاب دربارهٔ تفاوت بین «مستمراً» و مکرراً» داد سخن می‌داد. اواخر همان شب، داشتیم اخبار تماشا می کردیم که هواشناسی تلویزیون اعلام کرد احتمال بارش برای شنبه و یکشنبه ۵۰ درصد است و نتیجه گرفت به احتمال ۱۰۰ درصد آخر هفته باران می‌بارد.
 
The remark went right by the self-styled grammarian, and even after I explained the mistake to him, he wasn't nearly as indignant as he would have been had the weathercaster left a dangling participle. In fact, unlike other failings which are hidden, mathematical illiteracy is often flaunted: "I can't even balance my checkbook." "I'm a people person, not a numbers person." Or "I always hated math."

آقای به‌اصطلاح زبان‌شناس این گفته را نادیده گرفت و حتی بعد از آنکه این اشتباه را برایش توضیح دادم، آن قدرها عصبانی نشد که اگر گویندهٔ اخبار وجه وصفی معلق به کار برده بود از کوره در می‌رفت. در واقع، برخلاف سایر نقص‌ها که پنهانشان می‌کنند، بی‌سوادی ریاضیاتی با افتخار به نمایش گذاشته می‌‌شود. «من حتی نمی‌تونم حساب‌ چک‌هام رو بالانس کنم». «من اجتماعی‌ام، اهل ریاضی نیستم». یا «من همیشه از ریاضی متنفر بوده‌ام.»

~ جان آلن پاولوس

بحث درباره سالگادو و همسرش که ۲ میلیون درخت کاشتند و منطقه ای رو آباد کردن.

Birth Control

Permanent
۱. وازکتومی
۲. سترون‌سازی
Lifestyle
۳. پرهیز از هرگونه رابطه‌ی جنسی
۴. شیردهی به عنوان روش جلوگیری
۵. بیرون کشیدن
۶. روش‌های مبتنی بر آگاهی از باروری
Use every time
۷. کلاهک دهانه رحم
۸. اسپرم‌کش‌ها
۹. اسفنج ضدبارداری
۱۰. دیافراگم
۱۱. کاندوم زنانه
۱۲. کاندوم
Used On a Schedule
۱۳. قرص ضدبارداری
۱۴. چسب ضدبارداری
۱۵. حلقه ضدبارداری
۱۶. آمپول ضدبارداری
۱۷. آی‌یو‌دی ضدبارداری
۱۸. ایمپلنت ضدبارداری


– هرگز نبودن بهتر است (دیوید بناتار)
– دفاعیه‌ای بر سقط جنین (جودیت تامسون)
– دربارهٔ سقط جنین (آرش نراقی)
– سقط جنین قانونی (استیون پینکر)
– چگونه از تنهایی لذت ببریم (سارا میتلند)
– دربارهٔ پسران و مردان (ریچارد ریوز)

یکی از آن دو نوآوری راه‌گشا، شکل‌گیری نهادهایی بود که داد و ستد کالا و خدمات و رد و بدل شدن فکر و ایده را حسابی روغن‌کاری می‌کردند و راه می‌انداختند – دقیقاً همان چرخه‌ٔ پرجنب‌وجوشی که آدام اسمیت می‌گفت چشمه‌ٔ اصلی تولید ثروت است. اقتصاددان‌های معروفی مثل داگلاس نورث، جان والیس و بری واینگست معتقدند که دولت‌ها، چه در طول تاریخ و چه در خیلی از کشورهای امروزی، راحت‌ترین و دم‌دست‌ترین راه برایشان این بوده و هست که گردن‌کلفت‌ها و سران قدرت با هم کنار بیایند که به پر و پای هم نپیچند و خون و خونریزی راه نیندازند، و در عوضش، هر کدام یک تیول و ملکی، یک حق امتیاز انحصاری، یک جواز و پروانه‌ٔ خاص، یک بازار دربست، یا یک دار و دسته‌ٔ نوچه و هوادار برای خودشان دست و پا کنند تا بتوانند یک گوشه‌ای از اقتصاد مملکت را تیول خودشان کنند و از رانتش بخورند و چرب کنند (رانت به همان معنای تخصصی که اقتصاددان‌ها می‌گویند، یعنی درآمدی که از دسترسی ویژه و انحصاری به یک منبع درمی‌آید). اما در انگلستان قرن هجدهم، این بساط رفیق‌بازی و امتیازهای ویژه و بخوربخورها کم‌کم برچیده شد و جایش را به اقتصادهای باز و آزاد داد؛ یعنی فضایی که در آن هر کسی می‌توانست هر چیزی را به هر کس دیگری بفروشد و قانون و حق و حقوق مالکیت و قراردادهای محکم و پابرجا هم پشت این معاملات بود. نهادهایی مثل بانک‌ها و شرکت‌ها و ادارات دولتی هم دیگر بر اساس ضوابط و مسئولیت‌های قانونی‌شان کار می‌کردند، نه با سفارش این و آن و پارتی‌بازی.

~ استیون پینکر

تو تامین برق آدما موندن، دنبال سامانه هوش مصنوعی هستن.

نمودارهای مربوط به کشورهای غیربریتانیایی در شکل، داستان فصل حیرت‌انگیز دیگری از کتاب رفاه را بازگو می‌کنند: از اواخر قرن بیستم به این‌سو، کشورهای فقیر هم به نوبت خودشان از چنبره‌ٔ فقر گریخته‌اند. آن جهش بزرگ حالا دارد به «همگرایی بزرگ» تبدیل می‌شود. کشورهایی که تا همین اواخر، فقر از سر و رویشان می‌بارید، حالا به وضعیت مالی خوبی رسیده‌اند. مثل کره‌ٔ جنوبی، تایوان و سنگاپور. (مادر همسر سابقم که سنگاپوری است، تعریف می‌کرد که در بچگی، یک تخم‌مرغ را چهار نفری می‌خوردند.)
از سال ۱۹۹۵، ۳۰ تا از ۱۰۹ کشور در حال توسعه‌ٔ دنیا، از بنگلادش و السالوادور و اتیوپی گرفته تا گرجستان و مغولستان و موزامبیک و پاناما و رواندا و ازبکستان و ویتنام، نرخ‌های رشدی را تجربه کرده‌اند که معنایش این است که هر هجده سال یک‌بار درآمدشان دو برابر شده. ۴۰ کشور دیگر هم نرخ رشدی داشته‌اند که هر سی و پنج سال درآمد را دو برابر می‌کند. چیزی شبیه نرخ رشد تاریخی خود آمریکا. اینکه چین و هند تا سال ۲۰۰۸ به همان درآمد سرانه‌ای رسیدند که سوئد به ترتیب در سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۲۰ داشت، خودش کم چیزی نیست. اما وقتی یادمان بیاید که این درآمد سرانه برای چه جمعیت عظیمی بوده (۱/۳ و ۱/۲ میلیارد نفر)، اهمیتش چند برابر می‌شود. تا سال ۲۰۰۸، کل جمعیت دنیا، یعنی همه‌ٔ آن ۶/۷ میلیارد نفر، به طور متوسط درآمدی داشتند معادل درآمد اروپای غربی در سال ۱۹۶۴. و نه، این فقط به خاطر این نیست که پولدارها پولدارتر شده‌اند(که البته شده‌اند). فقر شدید دارد ریشه‌کن می‌شود و دنیا دارد به یک طبقه‌ٔ متوسط بزرگ تبدیل می‌شود.

~ استیون پینکر

۱. مغالطه توسل به قوانین
۲. حجاب و دام گناه: شرطی‌سازی اجتماعی
۳. شش استدلال علیه حجاب اسلامی اجباری

رادلت می‌نویسد: «سال ۱۹۷۶، مائو یک‌تنه و خیلی اساسی، جهت فقر جهانی را با یک حرکت ساده عوض کرد: از دنیا رفت.» البته این‌طور نیست که آن «همگرایی بزرگ» را فقط و فقط مدیون رشد چین باشیم، اما خب، چین با آن قد و قواره‌اش، خواهی‌نخواهی آمارهای جهانی را تکان می‌دهد، و علت‌های پیشرفت چین هم می‌تواند برای جاهای دیگر درسی باشد. مرگ مائو تسه‌تونگ، خودش نماد سه تا از دلایل اصلی همین همگرایی بزرگ است.

~ استیون پینکر

اولین دلیل، به سر آمدن دوران کمونیسم (و آن سوسیالیسم فضولی که در همه‌چیز سرک می‌کشید) بود. همان‌طور که قبلاً هم گفتیم، اقتصادهای بازاری استاد تولید ثروت به شکلی حیرت‌آور هستند، اما اقتصادهای دستوری و توتالیتر، چیزی جز کمبود و رکود و اغلب قحطی برای مردمشان به ارمغان نمی‌آورند. اقتصاد بازار، جدا از اینکه از مزایای تخصصی شدن کارها استفاده می‌کند و به مردم انگیزه می‌دهد تا چیزهایی را که دیگران می‌خواهند تولید کنند، یک مشکل بزرگ دیگر را هم حل می‌کند: اینکه چطور تلاش صدها میلیون آدم را با هم هماهنگ کند. این کار را هم با استفاده از قیمت‌ها انجام می‌دهد که مثل یک شبکه، خبر نیاز و موجودی کالاها را به همه جا می‌رسانند. این یک مسئله‌ٔ محاسباتی غول‌پیکر است که هیچ برنامه‌ریز نابغه‌ای نمی‌تواند از پشت میزش در یک اداره‌ٔ مرکزی آن را حل‌وفصل کند. خلاصه، یک کوچ بزرگ از سیستم اشتراکی‌سازی، کنترل مرکزی دولت، انحصارهای دولتی و آن کاغذبازی‌های نفس‌گیر برای گرفتن هر مجوزی (چیزی که در هند به آن می‌گفتند «دیکتاتوری مجوز») به سمت اقتصادهای باز، از دهه‌ٔ ۱۹۸۰ در خیلی جاها کلید خورد. این تغییر و تحولات شامل چیزهایی بود مثل چراغ سبز نشان دادن دنگ شیائوپینگ به سرمایه‌داری در چین، از هم پاشیدن اتحاد شوروی و تمام شدن ریاستش بر اروپای شرقی و آزاد شدن دست و بال اقتصاد در کشورهایی مثل هند و برزیل و ویتنام و بقیه.

~ استیون پینکر

سوگیری ادراکی پروسکو توضیح می‌دهد که چرا این موضوع گاهی به فاجعه ختم می‌شود. مشاوران دانشگاه با زنانی مواجه می‌شوند که در مورد مست شدن و رابطه جنسی با مردی که فکر می‌کنند یک شریک عاشقانه بالقوه است صحبت می‌کنند، اما وقتی هوشیار می‌شوند، می‌فهمند که این یک اشتباه وحشتناک بوده است. سوگیری ادراکی پروسکو، که توسط الکل، سپس ترشح اندورفین و به نوبه خود سوء تفاهم در مورد ایجاد پیوند عاطفی ایجاد می‌شود، باعث ایجاد تعارض جنسی می‌شود.

~ دیوید باس

دانشجویان اغلب الکل را با مواد مخدر دیگر، مانند ماری جوانا یا اکستازی، مخلوط می‌کنند. ماری جوانا، اگرچه اغلب توسط مصرف کنندگان به عنوان یک داروی بی ضرر در نظر گرفته می‌شود، می تواند قضاوت را تغییر دهد، اضطراب را کاهش دهد، و باعث خواب آلودگی شود - اثراتی که آسیب پذیری را افزایش می‌دهد. اضطراب، یک احساس ناخوشایند که اغلب ناکارآمد در نظر گرفته می‌شود، در واقع در سطوح مناسب بسیار سازگار است. هوشیاری را نسبت به خطرات احتمالی افزایش می‌دهد. داروی اکستازی به طور معمول با پر کردن مغز از دوپامین، احساسات را تشدید می‌کند. اکستازی که گاهی اوقات "قرص عشق" نامیده می‌شود، می تواند احساس دلبستگی و پیوند اجتماعی را افزایش دهد. به طور همزمان بازداری‌ها را کاهش می‌دهد و نشانه‌های سوء استفاده جنسی را که ناخواسته به غریبه‌ها یا آشنایان گاه به گاه ارسال می‌شود، تقویت می‌کند.

~ دیوید باس