«صفت زن ستیز برای حاکمان ایران صرفا یک #برساخت_رسانه_ای است».
#عبدالکریمی

✳️همچنین نگاه کنید به این لینک و فرسته دیگر در این لینک.

درخت آزادی را باید هر از چندی با خون آزادیخواهان و ستمکاران آبیاری کرد.

~ توماس جفرسون
– نظری

مطالعه‌ای روی ۹۶۶ زن زیمبابوه‌ای نشان داد که ۱۷ درصد از مردان متاهل در واقع رابطه جنسی را از همسران خود دریغ می‌کنند و زنان از این موضوع بسیار ناراضی بودند. ناراحتی زنان در شرایط قابل پیش‌بینی رخ می‌دهد، آشکار می‌شود. اولین مورد نگرانی در مورد احتمال پایان رابطه است. زنان نگران این هستند که خودداری مرد از رابطه جنسی، به ویژه زمانی که مشتاق رابطه جنسی هستند، نشان دهنده از دست دادن عشق است. این امر او را در معرض خطر سرمایه‌گذاری و فرزندان آنها را در معرض خطر قرار می‌دهد. و این یک نشانه پیشگویی جدایی یا طلاق است. از میان زنان مورد مطالعه که از همسر خود جدا شده یا طلاق گرفته بودند، ۲۷ درصد گزارش دادند که شریک زندگی آنها قبل از جدایی رابطه جنسی را متوقف کرده است.

~ دیوید باس
– طباخیان

هم زنان و هم مردان، شریکی می‌خواهند که برای رابطه جنسی با آنها ارزش قائل باشد و آنها را جذاب بداند. خودداری از رابطه جنسی می‌تواند به این معنی باشد که شریک جنسی شما، شما را جذاب نمی‌داند. گاهی اوقات این نشانه کاهش ارزش شما در نظر شریک جنسی‌تان است، به همین دلیل است که هم زنان و هم مردان از کناره‌گیری جنسی شریک زندگی خود ناراحت می‌شوند.

~ دیوید باس
– طباخیان

الان پیک مصرف برق ایران ۶۷ هزارمگاواته، و ۱۲ هزارمگاوات کسری دارند. همزمان پیک ایالت تگزاس به ۷۶ هزارمگاوات رسیده. ازین مقدار، بالای ۲۸ درصدش از خورشید بوده، بالای ۲۳ درصدش از باد، که یعنی مجموعا بالای ۵۲ درصد! این حجم تولید این دو باعث شده معادل ۱۶ هزار مگاوات از ظرفیت نیروگاه‌های سوخت فسیلی آفلاین بشه.
مهمه اداره خونه رو به کی بسپاری.

~ Anarchonomy

There is an extensive literature on the subject of prisoner's dilemmas. The two-party prisoner's dilemma can be extended to a situation where there are many people, each having the choice whether to make a minuscule contribution to the public good or a massive one to his own private gain. This many party prisoner's dilemma is useful in modeling situations where the economic value of "intangibles" such as clean water, air, and space is an issue.

متون همه‌جانبه‌ای دربارهٔ دوراهی زندانی به رشتهٔ تحریر در آمده است. دوراهی زندانی دوجانبه را می‌توان به وضعیتی تعمیم داد که در آن افراد بی‌شماری وجود دارند و هر یک باید انتخاب کنند که آیا سهم ناچیزی در خیر عمومی داشته باشند یا سودی کلان در جهت منافع شخصی‌شان بیندوزند. دوراهی زندانی چندجانبه در مدل‌سازی موقعیت‌هایی که در آن‌ ارزش اقتصادی «ناملموس‌ها» مانند آب پاک، هوای پاک و فضای پاک
مطرح می‌شود، مفید است.
 
~جان آلن پائولوس
-معدنی

زنی به نام سیما را تصور کنید: بیسواد، در کشوری فقیر، که پایش از روستایش فراتر نرفته، نیمی از فرزندانش را به خاطر بیماری از دست داده و مانند اکثر اطرافیانش در پنجاه سالگی از دنیا خواهد رفت. حال زنی به نام سالی را تصور کنید: تحصیل‌کرده، در کشوری ثروتمند، که به چندین شهر و پارک ملی سفر کرده، شاهد بزرگ شدن فرزندانش بوده، و تا هشتاد سالگی عمر خواهد کرد، اما در طبقهٔ متوسط رو به پایین گیر افتاده است. کاملاً قابل تصور است که سالی، به خاطر مشاهدهٔ ثروت چشمگیری که هرگز به آن دست نخواهد یافت، روحیه‌باخته و دلسرد باشد و چندان احساس خوشبختی نکند [نظری: خواسته یا ناخواسته خودتون رو با افراد سطح بالاتر و دارایی اونا و موقعیتی که دارند و... مقایسه می‌کنید]. حتی شاید از سیما، که به خاطر کوچکترین نعمت‌ها شاکر است، ناشادتر هم باشد. با این حال، جنون‌آمیز است اگر بپنداریم که وضعیت سالی بهتر از سیما نیست، و نهایت انحطاط اخلاقی است اگر نتیجه بگیریم که اصلاً نباید برای بهبود زندگی سیما تلاش کرد، چون ممکن است این بهبود، وضعیت همسایگان او را حتی بیش از خودش بهتر کند و در نهایت او را شادتر نسازد.

به هر حال، این آزمایش فکری موضوعیتی ندارد و بی‌فایده است، چرا که در دنیای واقعی، تقریباً به یقین می‌توان گفت که سالی خوشحال‌تر است. برخلاف باور پیشینی که معتقد بود مردم آنچنان درگیر مقایسه خود با هموطنان ثروتمندترشان هستند که فارغ از اینکه وضعیت خودشان چقدر بهبود یافته باشد، شاخص خوشبختی درونی (internal happiness meter) خود را پیوسته به نقطهٔ اولیه بازمی‌گردانند، در فصل ۱۸ خواهیم دید که افراد ثروتمندتر و مردمی که در کشورهای ثروتمندتر زندگی می‌کنند، (به طور میانگین) از افراد فقیرتر و مردمی که در کشورهای فقیرتر به سر می‌برند، شادتر هستند.

~ استیون پینکر
– نظری

اصلا فرقی نمیکنه چند سالت باشه. وقتی شور زندگی تو دلت نیست، با یه آدم افسرده یا کسی که ۷۰ سال هم داره فرقی نمیکنی. من هرازگاهی از دوستان نزدیک میپرسم؛ شما هم داخل سینه و اون احساساتتون درد خاصی رو حس نمیکنید؟ انگار که چیزی بخواد خفه‌تون بکنه؟

انگار این وضعیت سینوسی داره روان ما رو میخراشه. و نمی‌دونم مردم چطور با این موضوع کنار میان، چون همه رو دربرمیگیره...

– نظری

ما لزوماً دلتنگ خود گذشته با تمام کمبودهایش نیستیم. ما دلتنگ نسخه‌ٔ فیلتر شده و رمانتیک گذشته‌ای هستیم که در آن:
۱. جوان‌تر بودیم.
۲. مسئولیت کمتری داشتیم.
۳. مشکلات حل‌ شده و تمام‌ شده به نظر می‌رسند.
۴. زندگی ساده‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر به نظر می‌رسید.

این موارد از کجا می‌آیند؟ از سوگیری تایید و از حافظه‌ای که مدام خاطرات را فیلتر می‌کند. از سوگیری بازنگری خوش‌بینانه و رمانتیک دیدن گذشته، به صورتی که چیزهای ساده را بزرگنمایی می‌کنیم، دورهمی‌های صمیمی، آرام، چهره به چهره را با دنیای پرسرعت و پیچیده امروز مقایسه می‌کنیم...


Cognitive Biases
Selective Memory
Rosy retrospection
Romanticization

دو همه‌گیرشناس در اثر معروفشان به نام سطح روح (The Spirit Level) ادعا می‌کنند که در کشورهایی که نابرابری درآمدی بیشتر است میزان قتل، حبس، بارداری نوجوانان، مرگ‌ومیر نوزادان، بیماری‌های جسمی و روانی، بی‌اعتمادی اجتماعی، چاقی و سوءمصرف مواد به شکل معناداری بالاتر است. آنان این طور استدلال می‌کنند که نابرابری اقتصادی به نوبهٔ خود علت این آسیب‌هاست. جوامع نابرابر این حس را در افراد ایجاد می‌کند که آنان برای کسب سلطه و برتری در رقابتی بی‌رحمانه و همه‌ یا هیچ (winner-take-all competition) در برابر هم صف کشیده‌اند و تنش ناشی از این رقابت آنان را به ورطهٔ بیماری و خودتخریبی می‌کشاند.

~استیون پینکر
–نظری

سندی تو این ویدیو روتین مراقبت از ناخنش رو توضیح میده، اما هدف من از ارسال اون نحوه گرفتن ناخن‌هاش هست. حالا نیازی به این همه صاف گرفتن نیست، اما نباید عمیق و گرد اونا رو بگیرید تا هم قیافه شون زشت بشه و هم اذیت کنند. کم کم حلالی و صاف بگیرید این مدلی میشن. بازم همه چی بستگی به مدل دست و پاتون هم داره...

... کشورهای ثروتمند اما نابرابر، مانند سنگاپور و هنگ کنگ، اغلب از نظر اجتماعی سالم‌تر از کشورهای فقیرتر اما برابرتر، مانند کشورهای اروپای شرقی کمونیستی سابق هستند.

~پینکر

نظریهٔ کتاب سطح روح را «نظریهٔ جدید همه‌چیز جناح چپ» نامیده‌اند، و این نظریه نیز به اندازهٔ هر نظریهٔ دیگری که شتاب‌زده از کلافی سردرگم از همبستگی‌ها به یک تبیین تک‌علتی می‌پرد، پر از ایراد است ...

~ پینکر

در اقدامی کوبنده، جاناتان کِلِی و ماریا اوانز، دو جامعه‌شناس معروف، طی سه دهه تلاش و در مطالعه‌ای با بررسی دویست‌هزار نفر در شصت‌وهشت جامعه پیوند علّی نابرابری و شادکامی را گسستند. کلی و اوانز عوامل اصلی تأثیرگذار بر شادکامی مانند سرانهٔ تولید ناخالص داخلی ، سن، جنسیت، تحصیلات، وضعیت تأهل و فعالیت‌های مذهبی را ثابت نگه داشتند و پی بردند نظریه‌ای که نابرابری را عامل کاهش شادکامی می‌داند «در برابر صخرهٔ واقعیت‌ها به گِل می‌نشیند.» در کشورهای درحال‌توسعه نابرابری نه‌تنها ناامیدکننده نیست، بلکه دلگرم‌کننده است: در جوامعی که نابرابری بیشتر است، مردم شادترند. نویسندگان مدعی‌اند که هرگونه حسادت یا اضطراب جایگاه اجتماعی یا محرومیت نسبی که شاید مردم در کشورهای فقیر و نابرابر احساس کنند، تحت‌الشعاع امید قرار می‌گیرد. نابرابری را پیام‌آور فرصت‌ها تلقی می‌کنند، نشانه‌ای که تحصیلات و دیگر مسیرهای ترقی اجتماعی چه بسا برای خود آنها و فرزندانشان نتیجه‌بخش باشد. در کشورهای توسعه‌یافته (به‌جز کشورهای کمونیستی سابق)، نابرابری هیچ تأثیری اعم از مثبت یا منفی نداشت. (در کشورهای کمونیستی سابق ، نتایج دوپهلو بود: نابرابری به نسل سالخورده‌ای که در دوران کمونیسم بزرگ شده بود آسیب می‌رساند، اما برای نسل‌های جوان‌تر یا مفید بود یا تفاوتی ایجاد نمی‌کرد.)

~ استیون پینکر
–معدنی

محققان، تأثیر سایر عواملی را که بر خوشبختی مؤثرند (مثل سرانهٔ تولید ناخالص داخلی - GDP per capita، سن، تحصیلات و غیره) از نظر آماری «ثابت نگه داشته» یا کنترل کرده‌اند تا بتوانند تأثیر خالص خود نابرابری را بسنجند...

یافته اصلی این است که نظریه سطح روح با داده‌های واقعی پشتیبانی نمی‌شود و در برخورد با صخره سخت واقعیت‌ها، در هم می‌شکند.

–نظری

... اما روانشناسان کریستینا استارمنز، مارک شسکین و پاول بلوم در مقالهٔ اخیر خود با عنوان «چرا مردم جوامع نابرابر را ترجیح می‌دهند»، با بازنگری این مطالعات دریافتند که مردم توزیع‌های نابرابر را ترجیح می‌دهند، چه در میان شرکت‌کنندگان در یک آزمایش و چه در میان شهروندان یک کشور، مادامی که حس کنند این تخصیص منصفانه بوده است: یعنی پاداش‌ها به کسانی رسیده که سخت‌تر کار کرده‌اند، سخاوتمندانه‌تر کمک کرده‌اند، یا حتی برندگان خوش‌شانس یک قرعه‌کشی لاتاری بوده‌اند.

~ پینکر

... مردم با نابرابری اقتصادی مشکلی ندارند، به شرطی که احساس کنند کشورشان شایسته‌سالار (meritocratic) است و زمانی خشمگین می‌شوند که حس کنند چنین نیست. روایت‌ها دربارهٔ علل نابرابری در ذهن مردم از خود وجود نابرابری اهمیت بیشتری پیدا می‌کند...

~ پینکر

این اهمیت «روایت» فضا را برای سیاستمداران پوپولیست باز می‌کند تا با تحریک عوام نابرابری موجود را به بی‌انصافی ناشی از تقلب یک گروه خاص نسبت دهند.

–نظری

این اصل بیان می‌کند که بار اثبات یک ادعا، متناسب با میزان خارق‌العاده و نامتعارف بودن آن ادعاست. به عبارت دیگر، هرچه یک ادعا با دانش و فهم متعارف ما از جهان در تضاد بیشتری باشد، برای پذیرش آن به شواهد و مدارک بسیار قوی‌تر و استثنایی‌تری نیاز داریم.

ادعای عادی (Ordinary Claim):
اگر کسی بگوید دیشب شام خوردم، این یک ادعای عادی است و نیازی به شواهد خارق‌العاده ندارد.
ادعای خارق‌العاده (Extraordinary Claim):
اما اگر همان شخص بگوید دیشب با موجودات فضایی شام خوردم، این یک ادعای خارق‌العاده است و برای اثبات آن، به شواهد خارق‌العاده نیاز است، نه صرفاً حرف آن شخص.

جوامع شکارچی-گردآورنده در ظاهر بسیار برابری‌طلب به نظر می‌رسند. واقعیتی که الهام‌بخش نظریهٔ کمونیسم اولیهٔ مارکس و انگلس بود. اما قوم‌نگاران (ethnographers) خاطرنشان می‌کنند که این تصویر از برابری‌طلبی در جوامع اولیه گمراه‌کننده است. نخست آنکه گروه‌های شکارچی-گردآورنده که امروز برای مطالعه در دسترس ما هستند، نمایندهٔ واقعی سبک زندگی نیاکان ما نیستند. چرا که این گروه‌ها به سرزمین‌های حاشیه‌ای (marginal lands) رانده شده و زندگی کوچ‌نشینی را در پیش گرفته‌اند که انباشت ثروت را ناممکن می‌سازد، دست‌کم به این دلیل ساده که حمل‌ونقل ثروت برای کوچ‌نشینان مایه‌ی دردسر است. اما در مقابل، شکارچی-گردآورندگان یکجانشین، مانند بومیان منطقهٔ شمال غربی اقیانوس آرام که سرشار از منابعی چون ماهی سالمون، میوه‌ها و حیوانات پوست‌دار بود، به شکلی فاحش نابرابری‌طلب بودند و اشرافیتی موروثی را پدید آوردند که برده‌داری می‌کردند، کالاهای لوکس را می‌انباشتند و ثروت خود را در مراسم‌های پر زرق و برق پاتلچ (potlatches) به رخ می‌کشیدند. افزون بر این، حتی در میان شکارچی-گردآورندگان کوچ‌نشین، در حالی که گوشت شکار به اشتراک گذاشته می‌شود – زیرا شکار تا حد زیادی به شانس بستگی دارد و تقسیم این غنیمت بادآورده همگان را در برابر روزهای بی‌غذایی بیمه می‌کند – اما غذاهای گیاهی را کمتر به اشتراک می‌گذارند، چرا که گردآوری محصول تلاش است و تقسیم بی‌رویهٔ آن، راه را برای سواری مجانی گرفتن (free-riding) دیگران باز می‌کند. میزانی از نابرابری و همچنین آگاهی از آن، در تمامی جوامع امری جهان‌شمول است...

~ استیون پینکر
– نظری

Sharing meat, keeping plant foods: Cosmides & Tooby 1992.

Inequality and awareness of inequality are universal: Brown 1991.

Hunter-gatherer inequality: Smith et al. 2010. The average excludes questionable forms of “wealth” such as reproductive success, grip strength, weight, and sharing partners.