سفرهای سریع‌تر از نور

~ روهان اچ. واینار

💬عواقب و نتایجِ نگاهی آخرت‌شناختی (eschatological) به تاریخ

مارک لیلا، استادِ علوم‌ِ سیاسیِ دانشگاهِ کلمبیا، در کتابِ "خدایِ مرده‌زاد" می‌گوید که اگر دیدگاهی آخرت‌شناختی (eschatological) راجع به تاریخ داشته باشیم و سیاست را الهیاتی بسازیم، نقشه و طرحِ انسانی به‌وسیله‌یِ نقشه و طرحی الهیاتی مختل می‌شود و مسیرِ تاریخ نامعلوم گشته و پیوسته به تعویق می‌افتد. نگاهی آخرالزمانی به تاریخ دقیقاً به وسیله‌یِ روندِ تعجیل/تعویقِ تاریخ توسطِ مؤمنان تعریف می‌گردد. و چون این فرآیند (تعجیل/تعویقِ تاریخ) به انتها نمی‌رسد و مشخص نیست که کی تاریخ به انتهایش خواهد رسید (حکومتِ خدا و منجی و فرستاده‌اش بر زمین)، این امر باعث می‌شود بسط و توسعه‌یِ تاریخی توسطِ انسان نیز دچارِ اختلال گردد. و نیز از آنجا که این گفتمانِ آخرالزمانی راجع به تاریخ امری استعلایی (transcendental) و همیشه در آینده (نه وضعیتِ فعلی) است، نمی‌شود حضورِ آن را به وسیله‌یِ عقل تجربه، شناسایی و یا نقد کرد، و این امر درنتیجه باعث می‌شود جهت‌گیریِ تاریخی به دستِ دین، کلیسا و روحانیون بیفتد. او می‌گوید راهِ حلِ این مسئله را می‌توان در فلسفه‌یِ سیاسیِ هابز جست:

For Hobbes, a decent political life could not be realized within the terms set by Christian political theology, which bred violent eschatological passions and stifled human development. The only way to control such passions, which flowed from religion to politics and back again, was to detach political life from them completely. This had to happen within Western institutions, but first it had to happen within Western minds.

"برایِ هابز، یک حیاتِ سیاسیِ شایسته و درخور نمی‌تواند بر مبنایِ الهیاتِ سیاسیِ مسیحی رقم بخورد، یعنی آن الهیاتی که موجبِ بروزِ شور و احساساتِ آخرالزمانی می‌گردد و مانعِ توسعه‌یِ انسانی می‌شود. تنها راهِ کنترلِ این شورها و احساساتِ آخرالزمانی، که از دین به سیاست و از سیاست به دین در جریان‌اند، این است که حیاتِ سیاسی را از الهیات کاملاً جدا سازیم. این اتفاق می‌بایست در درونِ نهادهایِ غربی رخ می‌داد، ولی نخست باید این رخداد در ذهن‌هایِ غربی اتفاق می‌افتاد."

A reorientation would have to take place, turning human attention away from the eternal and transcendent, toward the here and now. The old habit of looking to the divine nexus for political guidance would have to be broken, and new habits developed.

"یک بازجهت‌گیری می‌بایست رخ می‌داد، بازجهت‌گیری‌ای که توجهِ انسانی را از امرِ ابدی و استعلایی به سویِ امرِ مکان‌مند و این‌جایی سوق دهد. عادتِ کهنه‌یِ نگاه کردن به یک اتصالِ الهی جهتِ دریافتِ هدایت‌هایِ سیاسی باید کنار گذاشته می‌شد، و عادت‌هایی تازه باید ایجاد می‌شد."

او می‌گوید که توماس هابز یکی از اولین کسانی بود که این راهِ حل را ارائه داد:

For Hobbes, the first step toward achieving that end was to get people thinking about—and suspicious about—the sources of faith. If they could start to see ignorance and fear behind most religious beliefs; if they became skeptical of claims to revelation; if they learned to distrust priests and ministers; if they questioned political interpretations of scripture; if they linked religious fervor with political violence—in short, if they began to think of religion as a human phenomenon rather than a divine one, the spell of political theology might be broken. Then, and only then, could sane thinking about political life begin.

-The Stillborn God, Religion, Politics, and the Modern West, Mark Lilla, Vintage, 2008

"برایِ هابز، اولین گام جهتِ رسیدن به این هدف، این بود که مردم را وادارد تا به این مسئله فکر کنند -- و مشکوک باشند-- که این سرچشمه‌یِ ایمان کجاست. اگر آن‌ها می‌توانستند شروع کنند که در پسِ اکثرِ باورهایِ دینی خرافات و جهل را ببیند؛ اگر آن‌ها می‌توانستند راجع به ادعاهایِ مرتبط با وحی شکاک باشند؛ اگر می‌توانستند به کشیشان و روحانیون بی‌اعتماد باشند؛ اگر آن‌ها قرائت‌هایِ سیاسیِ کتابِ مقدس را به چالش می‌کشیدند؛ اگر آن‌ها تب و هیجانِ دینی را با خشونتِ سیاسی مرتبط می‌ساختند-- خلاصه، اگر آن‌ها می‌توانستند شروع کنند به فکر راجع به این مسئله که دین یک پدیده‌یِ انسانی است به جایِ این‌که الهی باشد، این طلسمِ الهیاتِ سیاسی می‌توانست که شکسته شود. فقط و فقط آن هنگام بود که اندیشیدنِ درست و صحیح راجع به حیاتِ سیاسی ممکن می‌شد."

بعدا که بزرگ شدی میفهمی، جلسه ای که بیشتر از سه نفر آدم توش باشه به جایی نمی‌رسه.

بخشی از سریال from

ولی خودمونیم هر چی آدم پخمه و بیسواد هست برای ما رفتن رو منبر. چهار تا پاراگراف نوشته و هر برچسبی که زده تو متن خودشم هست! 😁

در ضمن از جنبش‌های مدنی هم یدونه اسمش رو بلدید یدونه هم مبارزه زیر پتو.

جهان تنظیم شده؟
.
برشی کوتاه از گفتگوی #گراهام_آپی و #ریچارد_سویینبرن
.
Credit: Friction YouTube channel

#فلسفه #خدا #تنظیم_شدگی

@tanidegi

چند وقت قبل متنی از دوست فیلسوفم مهدی سالم دیدم و در نظرم خیلی منطقی و قوی بود به لحاظ استدلالی، امروز بهونه ای شد تا خلاصه ای که ازش نوشتم رو ارسال کنم:

۱. فرض اولیه الهیات
خدایی وجود دارد که کامل، هوشمند، هدفمند، نامحدود و فعال است. او کار عبث، تکراری یا زشت انجام نمی‌دهد.

نتیجه از فرض‌های بالا:
چنین خدایی نمی‌تواند بیکار بماند و چون کار تکراری هم نمی‌کند، باید دائماً در حال آفرینش جهان‌های بی‌شمار، متفاوت و منحصر به فرد باشد. از آنجایی که او کامل است، تمام این جهان‌ها نیز باید «زیبا، خاص و تنظیم‌شده» باشند.

The Punchline:
اگر تمام جهان‌های ممکن که خدا می‌آفریند، ذاتاً «تنظیم‌شده» و «خاص» هستند، پس گفتن اینکه «جهان ما تنظیم‌شده و خاص است» یک حرف بی‌معنی (Tautology) است. این صفت دیگر هیچ ویژگی متمایزی به جهان ما نمی‌دهد. خاص بودن جهان ما که سنگ بنای برهان تنظیم ظریف بود، توسط ویژگی‌های خود خدا از بین می‌رود.

تمثیل برای فهم بیشتر:
اگر معلم به همهٔ شاگردانش بدون استثنا نمره بیست بدهد، گرفتن نمرهٔ بیست دیگر نشانهٔ «توجه ویژه» یا «استعداد خاص» یک شاگرد نیست. این صرفاً ویژگی «شاگرد آن معلم بودن» است.

۲. طبیعت‌گرایی
– طبیعت‌گرایی نیازی به فرض‌های اضافه (مثل وجود طراح) ندارد و ساده‌تر است (اصل تیغ اوکام).
– مفاهیمی مانند خاص بودن یا زیبایی جهان، مفاهیمی انسان‌محور و وابسته به ناظر هستند و واقعیتی عینی در مقیاس کیهانی ندارند.
– چه یک کیهان داشته باشیم و چه چندجهانی، هر دو از نظر طبیعت‌گرایی سناریوهای ممکنی هستند.


نظری: در اینجا ما با پذیرش صفات خدا به نتیجهٔ متناقض با هدف اولیه (خاص بودن جهان خودمان) رسیدیم. نهایتا از دل استدلال تنظیم ظریف خدایی دئیستی خارج می‌شود.


The Probability:
- طرفداران تنظیم ظریف از کجا می‌دانند که احتمال به وجود آمدن جهان ما بسیار کم بوده است؟ ما فقط یک نمونه N=۱ از جهان داریم. ما هیچ اطلاعی از فضای نمونه یا دامنهٔ مقادیر ممکن برای ثابت‌های فیزیکی نداریم. صحبت از احتمالات در اینجا، بیشتر به pseudomathematics شبیه است تا یک استدلال آماری معتبر.
- اگر مدارک بیشتری برای چند جهانی پیدا شود، حتی راحت‌تر می‌توان از طبیعت‌گرایی دفاع کرد.
- اصل آنتروپیک می‌گوید: ما فقط می‌توانیم جهانی را مشاهده کنیم که اجازه به وجود آمدن مشاهده‌گر را بدهد.

~ نظری
https://medium.com/@mahhdy/%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%AA%D9%86%D8%B8%DB%8C%D9%85-%D8%AF%D9%82%DB%8C%D9%82-%DA%86%D8%B1%D8%A7-f7a05699875d

واقعیتش من از ۱۷ سالگی دیگه تلویزیون نگاه نکردم. چند سالی هم هست اخبار رو دنبال نمی‌کنم. یکی از استدلال‌های رولف دوبلی این بود که خود مردم، دوستان، خانواده یا افراد دیگه تو گفت‌وگوها خیلی مواقع خبرهای مهم رو بهت میگن. و من دیدم واقعا عمل میکنه. حالا یکی از دلایلی که کلا تلویزیون رو گذاشتم کنار، هر چیزی که توش پخش میشد چرت و پرت بود. چه اخبار، چه فیلم، چه سریال و ... . حالا تو این چند سال اخیر با یه موجی روبرو شدم که دارن تلاش می‌کنند یه سناریو بی مزه و ایرانی پسند رو بزرگنمایی کنند، یجور حس هم‌دردی و اعتراض رو نمایش بدن، مثلا با فیلم‌هایی مثل متری شش و نیم، برادران لیلا، نمی‌دونم پیرپسر ووو ... یجور فقر و بدبختی رو به نمایش میزارن که مخاطب میگه عههه این دقیقا وضعیت ماست! میخوام ببینم شما هم چنین برداشتی دارید یا من فقط این چیزها رو خز و حال‌بهم‌زن میدونم؟

درباره سریال اسکویید گیم

فصل سوم اسکویید گیم به اندازه یک و دو هیجان‌انگیز نیست، اما یجورایی خیلی از معماهای اخلاقی و ریاضی که خوندم رو به نمایش میذاره. یجورایی تلاش کردن تا روی نظریه بازی‌ها سوارش کنن.

فصل ۱ به لحاظ داستانی و معمایی و حتی صحنه‌های ترسناکش خیلی خوب بود. فصل دو و سه فقط داشتن دور سرشون میچرخیدن. و باز قرار فصل های جدیدتر بیاد. چون بخشی ازش گذاشتم گفتم یه موقع به معنای معرفی نباشه. فصل ۱ خوب بود، اما پیشنهاد نمیدم.

چرا باید منتقدان زندانی را آزاد کنید؟

از منظر تکاملی، هدف اصلی هر سیستم زنده، از سلول گرفته تا جامعه، بقا و سازگاری با محیط متغیر است. جامعه‌ای که نتواند با چالش‌های جدید اقتصادی، اجتماعی، زیست‌محیطی، فناوری سازگار شود، ضعیف شده و در نهایت از بین می‌رود یا توسط جوامع دیگر مغلوب می‌شود. و اما تکامل بر اساس تنوع کار می‌کند. در طبیعت، تنوع ژنتیکی به یک گونه اجازه می‌دهد تا در برابر بیماری‌ها یا تغییرات محیطی جدید مقاومت کند. به نحوی مشابه در یک جامعه، ایده‌ها و سیاست‌ها نقش ژن‌ها را دارند. منتقد از جمله افرادی‌ست که بر تنوع افکار جامعه می‌افزاید. در حاکمیت بدون منتقد همه مجبورند به یک شکل فکر کنند و راه‌حل واحدی را تکرار کنند. جامعه‌ی بدون منتقد به شدت شکننده است و با اولین بحران پیش‌بینی‌نشده که راه‌حل موجود برای آن کارساز نیست، در معرض فروپاشی قرار می‌گیرد.
منتقدان به طور مداوم ایده‌ها، استراتژی‌ها و راه‌حل‌های جایگزین را به مخزن ایده‌های جامعه تزریق می‌کنند. حتی اگر نود درصد این ایده‌ها اشتباه یا ناکارآمد باشند، آن ده درصد باقی‌مانده ممکن است دقیقاً همان راه‌حلی باشد که جامعه برای بقا در بحران به آن نیاز دارد. منتقدان، تنوع فکری جامعه را تضمین می‌کنند. گناه منتقدان ما این است که آنچه را سال‌هاست در جمع‌های خصوصی می‌شنویم در عرصه‌ی عمومی بیان کرده‌اند.
هیچ حاکمیتی، هر چقدر هم خیرخواه باشد، معصوم و بی‌خطا نیست. سیاست‌ها اغلب با پیامدهای ناخواسته همراه‌اند. در این میان منتقدان مانند سیستم بازخوردی عمل می‌کنند و اولین کسانی‌اند که نقاط ضعف، خطرات و پیامدهای منفی یک سیاست را شناسایی کرده و درباره‌ی آن هشدار می‌دهند.
منتقد از پدیده‌ی خطرناک تفکرِ گروهی در میان حاکمان جلوگیری می‌کند. در تفکر گروهی، افراد برای حفظ هماهنگی و وفاداری به گروه، از ابراز عقاید مخالف خودداری می‌کنند و در نتیجه تصمیم‌های فاجعه‌باری می‌گیرند. منتقدان هستند که این حباب را می‌شکنند.
سرکوب منتقدان، به بهانه‌ی نیاز به انسجام، مانند این است که یک خلبان تمام سیستم‌های هشداردهنده کابین را خاموش کند، چرا که صدا آزاردهنده است. این کار ممکن است در کوتاه‌مدت آرامش دهد اما در نهایت به سقوط هواپیما منجر می‌شود. اگر از علم پزشکی تمثیلی را وام گیریم حاکمیتی که منتقدان را سرکوب می‌کند، مانند فردی است که با مصرف داروهای قوی، سیستم ایمنی بدن خود را سرکوب می‌کند. شاید در کوتاه‌مدت از شر برخی علائم آزاردهنده، مانند تب که نشانه‌ب مبارزه‌ی بدن است، خلاص شود، اما در برابر کوچکترین عفونتی به شدت آسیب‌پذیر شده و در معرض مرگ قرار می‌گیرد.
تکامل درس دیگری هم برایمان دارد. گونه‌هایی که بیش از حد برای یک محیط خاص تخصص پیدا می‌کنند، مانند جانوری که فقط یک نوع گیاه را می‌خورد، با تغییر آن محیط به سرعت منقرض می‌شوند. حاکمیت نیز ممکن است در یک ایدئولوژی خاص، بیش از حد صُلب شود و آبشخور تمام تصمیمات خود را آن ایدئولوژی قرار دهد. منتقدان با به چالش کشیدن مداوم وضعیت موجود، سیستم را مجبور به انعطاف‌پذیری و نوآوری می‌کنند و از رکود و تصلب آن جلوگیری می‌کنند و نمی‌گذارند جامعه در یک مسیر، بیش از حد جلو برود و توانایی تغییر مسیر را از دست بدهد.
مطابق معرفت‌شناسی تکاملی، اصل بقای شایسته‌ترین فقط در مورد موجودات زنده نیست بلکه در مورد ایده‌ها هم صدق می‌کند. وجود منتقدان، محیطی رقابتی برای ایده‌ها ایجاد می‌کند. حاکمیت مجبور می‌شود برای سیاست‌های خود دلیل و مدرک بیاورد، از آن‌ها دفاع کند و آن‌ها را در برابر انتقادات بهبود ببخشد. این رقابت باعث می‌شود سیاست‌های ضعیف و ناکارآمد حذف شده و سیاست‌های قوی‌تر و شایسته‌تر جایگزین شوند.
در غیاب نقد، حتی بهترین سیاست‌ها نیز به تدریج ناکارآمد می‌شوند، زیرا هیچ فشاری برای بهبود آن‌ها وجود ندارد.
از منظر تکاملی، وجود منتقدان یک ضرورت مطلق برای بقای بلندمدت جامعه است. حاکمیتی که منتقدان را ساکت می‌کند، در واقع خود را از ایده‌های نو محروم می‌کند؛ مکانیسم اصلاح خطا را از کار می‌اندازد؛ خود را در برابر تغییرات آینده شکننده و آسیب‌پذیر می‌کند؛ و راه را برای فساد و ناکارآمدی نظام‌مند باز می‌کند.
منتقدان زندانی را آزاد کنید. به خلاف تصور رایج در حاکمیت، در شرایط کنونی بیش از هر زمانی نیازمند تنوع ایده‌ها هستیم و وحدت کلمه راهکار خروج از بحران نیست. ممکن است شهود شما چیز دیگری بگوید اما بسیاری از یافته‌های علمی خلاف شهود‌ند و اتفاقاً راهکارهای علمی کارآمدترند. اگر به راهنمایی علم رفتار می‌کردیم امروز اینجا نبودیم. علوم را بر شهود خود ارجح داریم. راهکار بسیاری از مشکلات امروز در دستان همان منتقدان زندانی است که شرایط را طور دیگری دیدند. ای کاش حاکمان اندکی تکامل می‌دانستند و علم را راهنمای تصمیمات خود قرار می‌دادند.

هادی صمدی
@evophilosophy

اکثر ما گمان می‌کنیم که فقط دیگران هستند که به چیزهای عجیب باور دارند. ما قطعاً اینطور نیستیم، چون بیش از حد باهوشیم. اما حقیقت آن است که بسیاری از افراد باهوش نیز به چیزهای عجیب باور دارند، و دلیل این امر آن است که این افراد در دفاع کردن از باورهایی که به دلایلی غیرهوشمندانه به آن‌ها دست یافته‌اند، مهارت بالایی دارند.

در اغلب موارد، ما به باورهایمان نه به دلیل شواهد تجربی و استدلال منطقی، بلکه به دلایل گوناگونی دست می‌یابیم که تماماً به ژن‌ها، والدین، همزادها، همسالان، آموزش و فرهنگ‌مان بازمی‌گردد.

~ مایکل شرمر

دیوید پرکینزِ روانشناس، یک مطالعهٔ همبستگی جالب انجام داد. او دریافت که میان هوش (که با یک آزمون هوش استاندارد سنجیده می‌شد) و توانایی دلیل آوردن برای یک دیدگاه و دفاع از آن، همبستگی مثبت قوی وجود دارد. او همچنین دریافت که میان هوش و توانایی در نظر گرفتن گزینه‌های دیگر، همبستگی منفی قوی وجود دارد.

به عبارت دیگر، هرچه افراد باهوش‌تر باشند، بهتر می‌توانند از باورهای خودشان دفاع کنند و آن‌ها را حقیقی جلوه دهند، و در مقابل، کمتر پذیرای درستی باورهای دیگران هستند. افراد باهوش در توجیه عقلانی باورهای خود با استدلال‌های منطقی مهارت بیشتری دارند، اما در نتیجه، کمتر به بررسی دیدگاه‌های دیگران تمایل دارند.

~ مایکل شرمر

... می‌توان از یک محاسبهٔ تقریبی مشابه برای توضیح رویاهای پیش‌آگاهی از مرگ استفاده کرد.

- هر فرد به‌طور متوسط در هر شب حدود ۵ رویا و در هر سال ۱۸۲۵ رویا می‌بیند.
- حال اگر فرض کنیم که ما تنها یک‌دهم از رویاهای خود را به‌خاطر می‌آوریم، در آن صورت هر یک از ما سالانه ۱۸۲٫۵ رویا را به یاد خواهیم آورد.
- در آمریکا حدود ۳۰۰ میلیون نفر زندگی می‌کنند که این جمعیت، سالانه ۵۴٫۷ میلیارد رویای به یاد مانده تولید می‌کنند.
- جامعه‌شناسان به ما می‌گویند که هر یک از ما به‌طور متوسط حدود ۱۵۰ نفر را به خوبی می‌شناسیم و این امر، شبکه‌ای اجتماعی با ۴۵ میلیارد ارتباط شخصی ایجاد می‌کند.
- با توجه به نرخ مرگ‌ومیر سالانهٔ ۲٫۴ میلیون نفر در آمریکا (از همه سنین و به هر علتی)، اجتناب‌ناپذیر است که از میان آن ۵۴٫۷ میلیارد رویای به‌یادمانده، برخی از آن‌ها دربارهٔ یکی از این ۲٫۴ میلیون مرگ، در میان آن ۳۰۰ میلیون آمریکایی و ۴۵ میلیارد ارتباط شخصی‌شان باشد.

~ مایکل شرمر

این موضوع رو پائولوس تو کتاب ریاضی‌نابلدی مفصل بهش میپردازه ... چند روز پیش یدونه کلیپ دیدم داشت همین ارتباط شخصی رو به صورت طنز نشون میداد که بگه رهبرمون چطور با الکسیس ارتباط داره ... نشون داد پوتین رهبر رو ملاقات کرده، پوتین فلان آدم رو و اون آدم هم ساسی‌مانکن رو ملاقات کرده. تو چند تا حرکت رسیدیم به هدف! 😁

استنلی میلگریم ِ روان‌شناس رهیافت تجربی‌تری را برای بررسی ملاقات‌‌‌های تصادفی اتخاذ کرد. او نامه و‌ نام یک فرد دیگر (فرد هدف) را داد به چند نفر از اعضای گروهی که به صورت تصادفی انتخاب شده بودند و قرار بر این بود که نامه به فرد هدف برسد. دستورالعمل این بود که هر فرد باید نامه را به کسی برساند که احتمال می‌دهد فرد هدف را بیشتر می‌شناسد و او هم باید نفر بعدی را به انجام همین کار هدایت کند تا آنکه به فرد هدف برسند. میلگریم پی برد که تعداد واسطه‌ها [برای رساندن نامه] از دو تا ده نفر متغیر است و پنج واسطه بیشترین عددی است که تکرار می‌شود. این‌ مطالعه حتی اگر به اندازهٔ مبحث قبلی احتمالات فوق‌العاده به نظر نرسد اما بسیار شگفت‌انگیز است. این مطالعه راهی می‌گشاید بر توضیح آنکه چگونه اطلاعات محرمانه و شایعات و لطیفه‌ها این قدر سریع بین مردم پخش می‌شود.
 
اگر فرد هدف معروف باشد، تعداد واسطه‌ها باز هم کمتر می‌شود، خصوصاً اگر شما با یک یا دو چهرهٔ سرشناس در ارتباط باشید. بین شما و رئیس‌جمهور ریگان چند واسطه وجود دارد؟ فرض کنید این عدد N است. اگر این عدد N باشد، آنگاه تعداد واسطه‌ها بین شما و دبیرکلْ گورباچف کمتر یا مساوی با (N+۱) خواهد بود؛ چون ریگان گورباچف را می‌شناسد. چند واسطه بین شما و الویس پرسلی وجود دارد؟ باز هم این عدد بزرگ‌تر از (N + ۲) نخواهد بود، چون ریگان نیکسون را می‌شناسد و نیکسون هم با پرسلی ملاقات داشته است. اکثر مردم وقتی می‌فهمند زنجیره‌ای که آنها را به اکثر چهره‌های سرشناس متصل می‌کند چه قدر کوتاه است شگفت‌زده می‌شوند.

~ ریاضی‌نابلدی اثر جان آلن پائولوس
ترجمهٔ معدنی و نظری

در دست چاپ

این کتاب برای ۳۰ سال قبله، تمام دغدغه‌هایی که داشتن، هنوزم داره تکرار میشه و چه بسا بدتر. اونوقت اینجا چهار تا آمار نمره بالا میاد، میان به بچه‌ها برچسب میزنند. کارل سیگن بزنه به کمرتون. با عقاید متوهم‌تون روزگار ما رو سیاه کردید.

Birth Control

Permanent
۱. وازکتومی
۲. سترون‌سازی
Lifestyle
۳. پرهیز از هرگونه رابطه‌ی جنسی
۴. شیردهی به عنوان روش جلوگیری
۵. بیرون کشیدن
۶. روش‌های مبتنی بر آگاهی از باروری
Use every time
۷. کلاهک دهانه رحم
۸. اسپرم‌کش‌ها
۹. اسفنج ضدبارداری
۱۰. دیافراگم
۱۱. کاندوم زنانه
۱۲. کاندوم
Used On a Schedule
۱۳. قرص ضدبارداری
۱۴. چسب ضدبارداری
۱۵. حلقه ضدبارداری
۱۶. آمپول ضدبارداری
۱۷. آی‌یو‌دی ضدبارداری
۱۸. ایمپلنت ضدبارداری

۱۹. تامل دربارهٔ سقط جنین

– هرگز نبودن بهتر است (دیوید بناتار)
– دفاعیه‌ای بر سقط جنین (جودیت تامسون)
– دربارهٔ سقط جنین (آرش نراقی)
– سقط جنین قانونی (استیون پینکر)
– چگونه از تنهایی لذت ببریم (سارا میتلند)
– دربارهٔ پسران و مردان (ریچارد ریوز)