اینجا آز دربارهٔ یه زندگی معمولی حرف نمیزنه، وقتی میگه تو آمریکا باید جون بکنی، منظورش رسیدن به جایی هست که دیگه هیچی برات مهم نیست.

احضار روح

~ درو کریستی

این رو زمانی نوشتم که هیچ جنگی رخ نداده بود.
امروز فقط ریپلای میکنم که چرا همیشه گفتم من از جنگ با این و اون نمی‌ترسم برای کشورم (جدا از اینکه کلا چقدر ضد جنگ هستم به شکل کلی) من از جنگ آب میترسم برای سرزمینم.
من از جنگ زیرساخت میترسم. من از بلاهای جبران‌ناپذیری که جمهوری اسلامی بر سر ما و کشورمان آورده می‌ترسم.
و امروز جمهوری اسلامی خیلی زیبا نشسته و داره از خطر بحران آب برای یک ماه دیگه‌ی تهران میگه.
شما آب رو ول کن شما برو خط اول دکترین‌ت رو اجرا کن که حذف اسرائیل و آمریکا از روی کره‌ی زمین هست، آب و برق و هوا و خوراک و کار و اقتصاد و زندگی نرمال مشکل ما مردم هست شما خودت رو درگیر ما مردم ایران نکن.

از صبح هزارتا چیز نوشتم و هی پاک کردم اینقدر که نمیشه هیچی نوشت...

@daneshagahi

میدونید، تمام بزرگان ما، روشنفکران و باسوادان ما تو انتقال علم به مردم شکست خوردن. حتی نتونستن بهشون مفهوم ارزش و وظیفه و خلط بین اینا رو یاد بدن. یه مشت آدم افاده‌ای و بر‌ما‌مگوز که هر جا میبینیشون چهار نفر پشت سرشون استاد استاد می‌کنند، یا سر بزنگاه چنان رنگ عوض میکنند که انگار از اول یه گونه‌ی دیگه بودن!
https://t.me/science4lifee/4793?single
سر همین هنوزم میبینم که ایرانی تا گردن تو گه گرفتار شده! اما باز استوری میذاره؛ هشتگ غزه!
این چه عقاید ریاکارانه و احمقانه ای هست که شما دارید؟
شما خیر سرتون ایرانی هستید، این ضرب‌المثل ها رو تا حالا نخوندید؟

چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است.

https://t.me/hafezeye_tarikhi/1558
خیلی ضروری هست که جلوی این ایدئولوژی متعفن گرفته بشه. تلاش کنید و خودتون رو به بی‌خیالی نزنید خود همین هدف انگیزه ای میشه برای ادامه زندگیتون.

... کانت تصریح کرد که شعار روشنگری این است: «جرات اندیشیدن داشته باش!» و خواستهٔ بنیادین آن آزادی اندیشه و بیان است. «هیچ عصری نمی‌تواند پیمانی ببندد که نسل‌های آینده را از گسترش بینش‌ها و افزایش دانش و تصفیهٔ خطاهایشان باز دارد. این عمل جنایتی است علیه طبیعتِ انسان که سرنوشت راستینش دقیقاً در چنین پیشرفتی نهفته است.»

~ اینک روشنگری اثر استیون پینکر
ترجمهٔ دکتر معدنی و نظری

در دست ترجمه.

تمدن خوش‌بین جامعه‌ای است باز که از نوآوری نمی‌ترسد و بر سنت‌های نقد استوار است.

~ پینکر
–معدنی

... اگر بتوان وجه‌اشتراکی میان اندیشمندان روشنگری یافت، آن مورد پافشاری آنان بر این نکته بود که برای فهم جهان باید معیار خرد را با تمام قوا به کار بگیریم و به منابع توهم مانند ایمان، جزم، مکاشفه، قدرت، کاریزما، عرفان، پیشگویی، رویا، احساسات درونی یا خوانش هرمنوتیکی متون مقدس تکیه نکنیم.

~ پینکر
–معدنی

دکتر معدنی رو خودم کشف کردم، شما قلم رو ببین. خود پینکر فارسی بلد بود، نمیتونست با چنین نثر زیبایی بنویسه. 😁

و اونم حاصل این مدل کتاب خریدن هست. می‌ره بیرون میاد پنج تا کتاب چسبیده به دستش.

این خرد بود که اکثر اندیشمندان روشنگری را واداشت تا باور به وجود خدای انسان‌وار را که در امور بشر دخالت می‌کند رد کنند. به‌کارگیری خرد نشان داد که گزارش‌های مربوط به معجزات شک‌برانگیز است، نویسندگان کتب مقدس موجوداتی صرفاً انسانی‌اند، رویدادهای طبیعی بدون توجه به وضع رفاهی بشر به وقوع می‌پیوندد و فرهنگ‌های گوناگون به خدایانی باور دارند که هر یک با دیگری ناسازگارند و احتمالاً همه به یک اندازه زادهٔ تخیل انسان‌اند. (چنان‌که مونتسکیو نوشت: «اگر مثلث‌ها خدا داشتند، خدایشان را سه‌ضلعی می‌ساختند.») با این همه، تمام اندیشمندان روشنگری خداناباور نبودند. برخی از آنان دادارباور بودند (برعکس خداباوران)، یعنی معتقد بودند خداوند جهان را به حرکت درآورده و سپس در کناری ایستاده تا عالم بر اساس قوانین طبیعت به راه خود ادامه بدهد. برخی دیگر همه‌خداباور بودند که «خدا» را مترادف با خودِ قوانین طبیعت می‌دانستند. اما کمتر کسی مجذوب آن خدای قانون‌گذار، معجزه‌آفرین و پدرِ پسرداری می‌شد که در کتب مقدس توصیف شده بود.

~ پینکر
–معدنی

اندیشمندانی مانند کانت، باروخ اسپینوزا، توماس هابز، دیوید هیوم و آدام اسمیت همگی روان‌شناسانی کنجکاو بودند و امیال غیرعقلانی و نقطه‌ضعف‌های ما را به‌خوبی می‌دانستند. آنان تأکید می‌کردند که فقط با شناسایی و برجسته‌کردن سرچشمه‌های رایجِ حماقت می‌توان به غلبه بر آن امیدوار بود.

~ پینکر
–معدنی

هانس در این ویدیو دیدگاه کنستانتین کیسین راجع‌به درگیری اسرائیل و فلسطین رو شرح میده، حتما ببینید:
https://youtu.be/2fcopRk-n6A?si=eI_RQ2pK5pWjZN5u

در این طرز تفکر، دولت نه حکم الهی است برای حکمرانی، نه مترادف «جامعه»، نه تجلی روح ملی یا دینی یا نژادی. دولت از ابداعات بشری است که بر پایهٔ قرارداد اجتماعی نانوشته‌ای شکل گرفته و هدف از طراحی آن ارتقای رفاه شهروندان از طریق رفتارهای هماهنگ‌ و تقبیح اَعمال خودخواهانه‌ای است که شاید برای هر فردی وسوسه‌انگیز باشد، اما همه را در وضع بدتری قرار می‌دهد. چنان‌که در اعلامیهٔ استقلال -مشهورترین محصول روشنگری- آمده است،‌ دولت برای پاسداری از حق حیات و آزادی و جستجوی خوشبختی در بین مردم تأسیس می‌شود و قدرت مشروع خود را از رضایت حکومت‌شوندگان می‌گیرد.

~ پینکر
–معدنی

اینم در پاسخ به انتقادهایی که شده بود. هر دو ویدیو رو بادقت ببینید. 😁
برای دوستانتون هم بفرستید.
https://youtu.be/aI6lnpDA6KI?si=IhQ4m_QPY-OIfP5F

بعد یه مشکل دیگه ای که هست اغلب از من انتظار دارن تا موضع خودم رو دقیق بگم. من یه آدم اکتیو تو زمینهٔ علمم و به مباحث فلسفی هم میپردازم. و از طرفی اسم و هویت واقعی هم دارم. نه پشت نقاب پنهان شدم و نه اونور آبم که ککمم نگزه، اگر فکر میکنید من آدم خشکی هستم! با تفکرات خاص و ... باید بگم که اگر جامعه باز بود و آزادی بیان داشتم، ده برابر از این بدترش رو نشونتون میدادم! این جامعه منو ضعیف و بیمار کرده.

... مردم کالاها و خدمات خود را مبادله می‌کنند و اسمیت توضیح می‌دهد که فعالیت اقتصادی نوعی همکاری دوجانبهٔ سودمند است (که به زبان امروزی به آن بازی با حاصل‌جمع مثبت می‌گویند): هر طرف چیزی به دست می‌آورد که برایش ارزشمندتر از چیزی است که واگذار می‌کند. از طریق مبادلهٔ داوطلبانه، افراد با تأمین منافع خود به دیگران نیز سود می‌رسانند. همان طور ‌که اسمیت نوشت: «ما شاممان را نه از سر خیرخواهی قصاب یا آبجوساز یا نانوا، بلکه به لطف منفعت‌جویی‌ خودِ آنها به دست می‌آوریم. ما با افراد نه از راه انسانیت، بلکه از مسیر حُب ذاتشان وارد گفتگو می‌شویم.» منظور اسمیت این نیست که مردم بی‌رحمانه خودخواه‌اند یا باید چنین باشند؛ او یکی از دقیق‌ترین مفسران تاریخ دربارهٔ همدلی بشر‌ بود. او صرفاً معتقد بود که تمایل طبیعی افراد به مراقبت از خود و خانواده‌شان در بازار به نفع همه تمام می‌شود.

زیرا در یک بازار کارآمد، خریدن کالا ارزان‌تر از دزدیدن آن تمام می‌شود و خَلق هم زنده‌شان برای آدم نفع بیشتری دارد تا مرده‌شان (همان طور که لودویگ فون میزسِ اقتصاددان قرن‌ها بعد گفت: «اگر خیاط به جنگ نانوا برود، از آن به بعد باید نانش را خودش بپزد»). بسیاری از اندیشمندان روشنگری، از جمله مونتسکیو، کانت، ولتر، دیدرو و آبه دو سن پیر از آرمان تجارت ملایم حمایت می‌کردند. بنیان‌گذاران آمریکا -جورج واشنگتن، جیمز مدیسون و به‌ویژه الکساندر همیلتون- نهادهای این ملت جوان را طوری طراحی کردند که این آرمان را پرورش بدهد.
 
~ استیون پینکر
– دکتر معدنی

سریال پنگوئن
ادامهٔ فیلم‌های بتمن، اما دیگه از بتمن خبری نیست. یه مشت گنگستر که همدیگه رو میکشن. پیشنهاد نمیکنم.

قانون آنتروپی چه ربطی به امور بشری دارد؟ زندگی و خوشبختی ما به کسر بی‌نهایت کوچکی از آرایش‌های منظم ماده در دریایی از احتمالات ممکن وابسته است. بدن ما تجمع نامحتملی از مولکول‌هاست و این نظم را به کمک امور نامحتمل دیگری حفظ می‌کند: مواد معدودی که ما را تغذیه می‌کنند و مصالح معدودی که در قالب اشکال انگشت‌شمار برای ما لباس و سرپناه فراهم می‌آورند و اشیا را مطابق میل ما جابجا می‌کنند. اغلبِ آرایش‌های ماده در جهان برای ما هیچ فایدهٔ دنیوی ندارد. به همین دلیل، هنگامی که امور بدون هدایت عامل انسانی تغییر کند، به احتمال زیاد رو به بدترشدن می‌گذارد. قانون آنتروپی در زندگی روزمره هم در قالب ضرب‌المثل‌ بر سر زبان‌ها افتاده است: «بنای سست زود فرو می‌ریزه»، «کار از درون می‌پوسه»، «روزگار بالا و پایین داره»، «از هر چی بترسی سرت میاد» و سخن سم ریبرن، قانون‌گذار تگزاسی: «یه دیوونه یه سنگ می‌اندازه تو چاه، صد تا عاقل نمی‌تونن درش بیارن.»

~ استیون پینکر
–دکتر معدنی

در نگاه اول، به نظر می‌رسد که قانون آنتروپی صرفاً به تاریخی دلسردکننده و آینده‌ای نومید‌کننده منتهی می‌شود. جهان از وضعی با آنتروپی پایین، یعنی مه‌بانگ، با آن غلظت بی‌پایان و چگالِ انرژی آغاز شد. از آن نقطه به بعد، همه چیز رو به افول گذاشت و جهان شروع به انبساط کرد -و کماکان به آن ادامه می‌دهد- و به سوپ‌ رقیقی از ذراتِ پراکنده و یکنواخت در فضا تبدیل شد. البته، در عالم واقع، جهانی که آن را درک‌ می‌کنیم سوپ بی‌شکل نیست بلکه کهکشان‌ها، سیاره‌ها، کوه‌ها، ابرها، برف‌دانه‌‌ها و شکوفایی نباتات و حیوانات -مِن‌جمله خود ما- به آن جان داده‌اند.

یکی از دلایلی که کیهان آکنده از این پدیده‌های جالب است، مجموعه‌ای از فرآیندها با نام فرآیندهای خودسازمان‌دهی است که به مناطق محصور دارای نظم اجازهٔ ظهور می‌دهد. وقتی انرژی به سیستمی تزریق می‌شود و آن سیستم در مسیر حرکت خود به سوی آنتروپی این انرژی را می‌پراکند، شاید در چیدمان‌های منظم و حتی زیبایی مانند کره، مارپیچ، پراکندگی از مرکز به بیرون، گرداب، موج، بلور یا فراکتال به تعادل برسد. این واقعیت مسلم که ما این چیدمان‌ها ‌را زیبا می‌دانیم، ضمناً نشان می‌دهد که زیبایی صرفاً در چشم بیننده نیست. پاسخ زیبایی‌شناختی مغز شاید نوعی استقبال از الگوهای ضدآنتروپی باشد که از طبیعت سر بر آورده‌اند.

~ اینک روشنگری اثر استیون پینکر
– ترجمهٔ دکتر معدنی

در دست ترجمه