امروزه، مهندسی ژنتیک می‌تواند در عرض چند روز همان کاری را انجام بدهد که کشاورزان سنتی در طول هزاران سال و بورلاگ در سال‌های «خسته‌کننده و ذهن‌فرسای خود» انجام داده‌اند. اکنون محصولات تراریخته‌ای در حال توسعه‌اند که عملکرد مطلوبی دارند، دارای ویتامین‌های حیاتی‌اند، در برابر خشکسالی و شوری و بیماری‌ها مقاوم‌اند، علیه آفات و فساد مقاومت نشان می‌دهند و به زمین و کوددهی و شخم‌زدن کمتری نیاز دارند. صدها مطالعه و تمام سازمان‌های بزرگ بهداشتی و علمی و بیش از صد برندهٔ جایزهٔ نوبل بر ایمنی این محصولات شهادت داده‌اند (جای تعجب نیست، چون چیزی به نام محصول غیرتراریختهٔ ژنتیکی وجود ندارد). با این حال، گروه‌های سنتی محیط‌زیستی با همان «بی‌اعتنایی همیشگی‌شان به گرسنگی» –به تعبیر استوارت برند، نویسندهٔ حوزهٔ بوم‌شناسی– کارزار متعصبانه‌ای را برای محروم‌کردن مردم از محصولات تراریخته به راه انداخته‌اند. این کارزار فقط شامل علاقه‌مندان به غذاهای طبیعی و دستکاری‌نشده در کشورهای غنی نیست، بلکه کشاورزان فقیر در کشورهای درحال‌توسعه را هم در بر می‌گیرد. مخالفت آنان از تعهد به ارزش مقدس و در عین حال بی‌معنای «طبیعی بودن» آغاز می‌شود و آنان را وامی‌دارد که «آلودگی ژنتیکی» و «بازی با طبیعت» را نکوهش کنند و «غذای واقعی» مبتنی بر «کشاورزی بوم‌شناختی» ترویج بدهند. از این نقطه، آنان روی شهودهای بدوی ذات‌باوری‌ و آلودگی‌ْ در افراد ناآشنا با علم سرمایه‌گذاری می‌کنند. چند مطالعهٔ اسفبار نشان داده است که نزدیک به نیمی از مردم فکر می‌کنند گوجه‌فرنگی‌ معمولی ژن ندارد اما انواع تراریختهٔ آن چرا؛ یا ژن جاسازی‌شده ‌در فلان مادهٔ غذایی ممکن است به ژنوم فردی که آن را می‌خورد، راه پیدا کند؛ یا جاسازی ژن اسفناج در پرتقال مزهٔ آن را شبیه اسفناج می‌کند. هشتاددرصد مردم موافق قانونی بودند که برچسب‌گذاری روی تمام غذاهای «حاوی دی‌ان‌ای» را الزامی می‌کند. همان‌طور که برند می‌گوید: «به‌جرأت می‌گویم که مخالفت جنبش محیط‌زیستی با مهندسی ژنتیک بیش از هر خطای دیگری خسارت به بار آورده است. ما مردم را گرسنه نگه داشته‌ایم، مانع پیشرفت علم شده‌ایم، به محیط‌زیست آسیب زده‌ایم و یکی از ابزارهای حیاتی را از دست‌اندرکارانمان دریغ کرده‌ایم.»

~ اینک روشنگری اثر استیون پینکر
–دکتر معدنی‌ثانی و نظری

در دست ترجمه

چری پیکینگ رو همه جا میتونید ببینید!

https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%DA%AF%D9%84%DA%86%DB%8C%D9%86%E2%80%8C%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86

پژوهش‌های روان‌شناختی نشان می‌دهد که ما با باورهای گوناگون، برخوردهای متفاوتی داریم. در مورد اغلب باورها، انسان‌ها در حالت پایه، موجوداتی (عمدتاً) منطقی هستند. ما معمولاً از رویکرد بیزی پیروی می‌کنیم؛ یعنی با دریافت اطلاعات جدید، باورهای پیشین خود را به‌روزرسانی می‌کنیم. اگر به ما بگویند که یک واقعیت تاریخی با آنچه در خاطر داریم تفاوت دارد، بی‌درنگ باور خود را در مورد آن واقعیت اصلاح می‌کنیم. افزون بر این، هرچه اطلاعات ما دربارهٔ موضوعی بیشتر و در نتیجه باورمان به آن مستحکم‌تر باشد، کندتر آن را تغییر خواهیم داد. ما صرفاً از یک باور به باوری دیگر نمی‌پریم، بلکه اطلاعات جدید را با دانسته‌های پیشین خود می‌آمیزیم.

~ استیون نوولا

hedonic treadmill
... انسان‌ها به تغییراتِ سرنوشت خود خو می‌گیرند، همچون چشم که به نور و تاریکی عادت می‌کند، و به سرعت به یک خط پایهٔ ژنتیکی بازمی‌گردند ...

~ پینکر

سلام وقتت بخیر ارلان عزیز، من یخورده تحقیق کردم و دیدم که خیلی جاها میگن که اختلال تو GPS تاثیر داره و ... میخوام بدونم چقدر کارایی داره که اینا الان دارن ما رو آزار میدن. دیشب زدم بیرون تو تهران برم جایی، جی‌پی‌اس علی نظری از کابل رو نشون میداد. اونا فکر اینو نکردن؟ تاثیرش روی حملات داخلی و خارجی چقدر تفاوت ایجاد می‌کنه؟

درود بر شما
بلحاظ فنی جمینگ (قطع) یا اسپوفینگ (جعل) امواج ماهواره‌های ناوبری هیچ تاثیری ندارند...

چون امواج تجاری داره مختل میشه!
در صورتی که ابدا هیچکس خبر نداره امواج ماهواره‌های ناوبری نظامی توی چه رنجی هستش!

این اختلال گسترده ۲ دلیل دارد :

۱. پروپاگاندا : که به ملت بگن ما با اینکار داریم از حمله کوادها و ریز پرنده ها جلوگیری میکنیم و جون شما (اره جون عمشون) رو حفظ میکنیم

۲. تجهیزات قدیمی جنگال روسی که توان تشخیص لاین رنجی صحیح امواج نظامی رو ندارن و همه امواج رو کور میکنن!

استدلال جانب‌دارانه

~ استیون نوولا

... هنری دیوید ثورو در اثر کلاسیک خود «والدن» (۱۸۵۴)، این جملهٔ مشهور را نوشت: «تودهٔ مردمان، عمری را در استیصالی خاموش (quiet desperation) به سر می‌برند». البته هرگز معلوم نشد که یک گوشه‌نشین/منزوی (recluse) در کلبه‌ای کنار برکه، چگونه به این راز پی برده بود! و خودِ تودهٔ مردمان نیز با این نظر مخالف‌اند ...

~ پینکر
–نظری

... امروزه ما شواهد به‌مراتب بیشتری در اختیار داریم که نشان می‌دهد «پارادوکس ایسترلین» وجود خارجی ندارد. نه تنها در داخل هر کشور افراد ثروتمندتر شادترند، که مردمِ کشورهای ثروتمندتر نیز شادترند و با افزایش ثروت کشورها در گذر زمان، مردمشان نیز شادتر می‌شوند ...

~ پینکر
–نظری

Source: Stevenson & Wolfers 2008a, fig. 11, based on data from the Gallup World Poll 2006. Credit: Betsey Stevenson and Justin Wolfers.

استاد پرویز ناتل خانلری:

همین که انقلاب شد پس از خروج از زندان، حقوق بازنشستگی را قطع کردند و حساب‌های بانک را بستند و حق معامله را سلب کردند و از پس انداز بابت حقوق دورهٔ سناتوری مبلغ یک میلیون و سیصدهزار تومان مطالبه کردند.

حاصل اینکه پس از چهل‌وهفت سال تدریس از آموزگاری تا استادی فعلاً از مال دنیا، یک پولْ درآمد ندارم و با فروش کتاب و درآمد مختصری از حق تالیف که کتابفروشان می‌پردازند این صد ساله را با تشویش و سختی معیشت در این گرانی سرسام‌آور به سر برده‌ام تا بعد چه بلایی به سرم بیاید.

وقتی که بعد از انقلاب در زندان بودم، در یکی از روزنامه‌های اسلامی فهرستی از اسامی رجال دورهٔ طاغوت چاپ کرده بودند زیر عنوان «غارتگران اموال ملی» و اسم من هم در آن میان بود. این دو صفحه را نوشتم تا خودم و دیگران بدانیم که من چقدر از اموال را غارت کرده‌ام.

در هر حال سرنوشت من از آغاز، فقر و تنگدستی بود. کودکی و جوانی را با تهیدستی به سر بردم و در این سر پیری هم که دیگر مجالی برای تغییر تقدیر نیست. در همان عُسرت به سر می‌برم. سرنوشتم این است: فقر!

عجیب اینکه از همان آغاز جوانی که دودست لباس بیشتر نداشتم (که یکی از پارچهٔ وطنی کازرونی بود) همه مرا متموّل می‌شمردند و این خود رحمت و تکلیفی برای من در زندگی بود. با یک دست کت‌وشلوار راه می‌رفتم و می‌گفتند چقدر مرتب لباس می‌پوشی و چقدر توجه به سر و وضعت داری!

... چندان شگفت‌آور نیست که همزمان با افزایش خودمختاری زنان در قیاس با مردان، از میزان شادی‌شان کاسته شده باشد. در گذشته، فهرست مسئولیت‌های زنان به‌ندرت از چارچوب خانه فراتر می‌رفت. اما امروزه، زنان جوان بیش از پیش اهدافی چون شغل، خانواده، ازدواج، پول، تفریح، دوستی، کسب تجربه، اصلاح بی‌عدالتی‌های اجتماعی، رهبری در جامعه و خدمت به جامعه را در فهرست اهداف زندگی خود قرار می‌دهند. و این یعنی دغدغه‌های فراوان برای نگرانی و راه‌های بی‌شمار برای ناکامی: زن نقشه می‌چیند و خدا می‌خندد.

~ پینکر
–نظری

پینکر این اصطلاح رو تغییر داده و به جای مرد از کلمه زن استفاده کرده:
Man plans and God laughs.

فکر میکنم منظور ازش این باشه که اهداف و برنامه های شما تو زندگی هر چقدر بزرگ و بلندپروازانه تر باشه. شکست های بسیاری هم خواهید خورد. سر همین هر بار که زمین می‌خورید خدا به ریشتون می‌خنده. 😁

... فقط گزینه‌های حاصل از استقلال فردی نیست که باری بر دوش ذهن مدرن می‌نهد؛ «پرسش‌های بزرگ هستی» نیز چنین می‌کنند. هرچه انسان‌ها تحصیل‌کرده‌تر می‌شوند و به مراجعِ سنتی با دیدهٔ تردید می‌نگرند، چه بسا دیگر به حقایق دینی قانع نشوند و خود را در کیهانی بی‌تفاوت از نظر اخلاقی، سرگشته و بی‌لنگر بیابند. و اینک، نماد مدرنِ اضطراب، وودی آلن، که در فیلم «هانا و خواهرانش» (۱۹۸۶)، «شکاف نسلی» قرن بیستم را در گفتگویی با والدینش چنین به تصویر می‌کشد:

میکی: ببینید، شماها دارید پا به سن می‌گذارید، نه؟ از مرگ نمی‌ترسید؟
پدر: چرا باید بترسم؟
میکی: چون دیگه وجود نخواهید داشت!
پدر: خب که چی بشه؟
میکی: این فکر تنتون رو نمی‌لرزونه؟
پدر: کی به این چرت‌وپرت‌ها فکر می‌کنه؟ الان زنده‌ام. وقتی هم بمیرم، خب مرده‌ام دیگه.
میکی: نمی‌فهمم. نمی‌ترسید؟
پدر: از چی؟ من که بیهوشم.
میکی: آره، می‌دونم. ولی اینکه دیگه هیچ‌وقت نباشی!
پدر: تو از کجا می‌دونی؟
میکی: خب، اوضاع خیلی امیدوارکننده به نظر نمیاد.
پدر: کی می‌دونه چی می‌شه؟ یا بیهوشم یا نیستم. اگه نبودم، همون موقع یه فکری به حالش می‌کنم. نمی‌خوام الان نگرانِ وقتی باشم که بیهوشم.
مادر [از خارج از قاب]: معلومه که خدا وجود داره، احمق! تو خدا رو قبول نداری؟
میکی: ولی اگه خدا هست، پس چ-چرا این همه شرارت تو دنیا هست؟ خیلی ساده‌اش رو می‌گم. چ-چرا اصلاً نازی‌ها وجود داشتن؟
مادر: مکس، جوابشو بده.
پدر: من چه می‌دونم نازی‌ها واسه چی بودن؟ من هنوز نمی‌دونم این در قوطی‌بازکن چه‌جوری کار می‌کنه.

~ پینکر
–نظری

شخصیت میکی (با بازی خود وودی آلن) نماد آدم مدرن، سکولار و روشنفکره. اون با اضطراب اگزیستانسیال کلنجار می‌ره و دنبال جوابای منطقی برای بزرگ‌ترین رازای زندگی، یعنی مرگ و مسئلهٔ شر می‌گرده.

پدر و مادرش، نمایندهٔ نسل قدیمی‌ترن که با این پرسش‌ها یه جور کاملاً متفاوت برخورد می‌کنن. اونا در برابر اضطراب فلسفی پسرشون، یه رویکرد عمل‌گرایانه، ساده و تقریباً بی‌اعتنا دارن.

جوابای پدر، اوجِ این تضاده. اون با گفتنِ «الان من زنده‌ام. وقتی بمیرم، مرده خواهم بود»، مرگ رو نه یه معمای فلسفی، که یه واقعیت ساده و فیزیکی می‌بینه. حاضر نیست وقت زندگیش رو صرف نگرانی برای دوران مرگ کنه.

مادر، یه راه دیگه برای فرار از این اضطراب رو پیشنهاد می‌ده: ایمان دینی ساده و بی‌چون‌وچرا (البته که خدایی هست، احمق!).

جملهٔ آخر پدر، یه شاهکار کمدیه. اون در جواب به یکی از عمیق‌ترین و دردناک‌ترین پرسش‌های فلسفی قرن بیستم (چرا نازی‌ها وجود داشتن؟)، با بی‌اعتنایی کامل، اون رو با یه مشکل پیش‌پاافتاده و روزمره مقایسه می‌کنه: «من نمی‌دونم در قوطی‌بازکن چطور کار می‌کنه». این جمله، نه تنها ناتوانی یا بی‌علاقگی اون رو به تفکر انتزاعی نشون می‌ده، بلکه به صورت کنایه‌آمیز، پوچی تلاش برای پیدا کردن جوابای ساده برای چنین پرسش‌های بزرگی رو هم برجسته می‌کنه.

اینو فرستادم تا نکته ای رو کلا درباره برخوردم با مسائل رو بهتون بگم! من این خانم رو چند باری دیدم! اونم فکر کنم با نام مستعار امپراطور کوزکو فعالیت میکرد! که سر دستگیریش توجهم رو جلب کرد! وگرنه زمانی که ویدیوهای نقد سیاسی می‌ساخت هیچوقت کارش رو دوست نداشتم، نه به اندازه زنده‌یاد علیرضا رضایی (شفاف‌سازی) ولی خب در کل ببینید اگر دیدید ویدیو و مطلبی داره تحریکتون می‌کنه به واکنش نشون دادن! باید بیشتر از قبل خودتون رو نگه دارید تا جواب ندید! چون متمرکز شدن روی مطلب چرت باعث معروف شدن اون مطلب چرت و خود اون آدم چرت میشه. حالا طرف یه چیزی ساخته. منتقد اومده یه چیز چرت دیگه جواب داده! شما الان علاوه بر اولی دومی رو هم دیدی!

اگر دیدید بعد از مدتی که یه پیج و کانال رو فالو کردید، اما هیچوقت پیگیرش نیستید! اون پیج و کانال رو حذف کنید.
میدونید مثل وسایلی میمونه که آدم تو خونه قایم می‌کنه برای روز مبادا، تو روز مبادا هم می‌ره یدونه نو میخره...