شما سطح گفت‌وگوها در دنیا رو ببین. اونوقت ما گرفتار یه مشت برمامگوزیم اینجا. خودی و ناخودی هم نمی‌شناسه. باید برای فکت‌ها هم بجنگی، یجور رفتار می‌کنند که انگار وضعیت زندگی ما عادیه. پس حق بدید به اون اعضای برخی گروه‌ها که بعضا فحش میدن.

مثلا یه بار با یه نفر گفت‌وگو میکردم. درباره بچه‌های خارج از ازدواج، اونم طبق دیدگاهش هی می‌گفت اینا حرومزاده‌ان. بعد منم میگفتم آقا این حرفت طبق اون عقاید عقب مونده‌ات بار منفی داره، و اون بچه با پای خودش که نیومده تو بخوای اونو بکوبی. من یکی بگو اون یکی بگو. آخر سر هم باز حرفای خودشو میزد. اینجا بود که باید اون روی سگ منو میدید. عقب مونده ترین و زشت ترین عقاید ممکن رو دارند. از همه هم پروتر هستند.

از اونجایی که نون حروم گردنشون رو کلفت کرده و بویی از انسانیت نبردن. سر همین ما به همین فعالیت علمی و مرتبط با اجتماع ادامه میدیم. تا یه موقع سرمون به باد نره. 😁

یکی از پیامدهای مخرب‌تر مغالطهٔ توده ثابت این باور است که اگر کسانی ثروتمندتر شده‌اند، لابد سهم بیشتری را از دیگران دزدیده‌اند. رابرت نوزیک، فیلسوف، مثال مشهوری در این باب دارد که اگر آن را برای قرن بیست‌و‌یکم به‌روزرسانی کنیم، نشان می‌دهد چرا این باور نادرست است. جِی. کِی. رولینگ، نویسندهٔ رمان‌های هری پاتر، یکی از میلیاردرهای جهان است که بیش از ۴۰۰ میلیون نسخه از رمان‌هایش به فروش رفته و فیلم‌های اقتباسی از آنها هم توسط همین تعداد تماشاگر دیده شده است. حال، تصور کنید یک میلیارد نفر هر کدام با طیب خاطر ۱۰ دلار برای لذت خواندن یک کتاب هری پاتر یا دیدن فیلم آن پرداخته باشند و فقط یک‌دهم این مبلغ به جیب رولینگ رفته باشد. در این حالت، او به یک میلیاردر تبدیل شده و نابرابری را افزایش داده است، اما وضع مردم را بهتر کرده است، نه بدتر (البته این به آن معنا نیست که هر ثروتمندی لزوماً وضع دیگران را بهتر می‌کند). هم‌چنین، این موضوع به آن معنا نیست که ثروت رولینگ پاداش عادلانهٔ تلاش یا مهارت او یا جایزهٔ شادی یا سوادی است که به جهان اعطا کرده است. هیچ شورایی حکم نداده که او سزاوار چنین ثروتی است. ثروت او حاصل تصمیمات داوطلبانهٔ میلیاردها خریدار کتاب و بینندهٔ فیلم است.

شاهنامه فردوسی

اگر حوصله شاهنامه رو نداشتید گلستان رو بخونید.

اگر حوصله گلستان رو ندارید، خیام و آن دروغ دلاویز رو بخونید.

تأثیرات موقتی نابرابری بر رفاه پای اشتباه رایج دیگری را هم به میان می‌کشد: یکی‌گرفتنِ نابرابری با ناعادلانه‌بودن. در بسیاری از مطالعات روان‌شناسی این نکته به اثبات رسیده است که انسان‌ها، حتی خردسالان، ترجیح می‌دهند که منافع بادآورده به‌تساوی بین افراد تقسیم شود؛ حتی اگر این امر به کاهش سهم کلی هر فرد منجر شود. این یافته‌ها باعث شده بود برخی روان‌شناسان سندرمی به نام فرار از نابرابری را مطرح کنند: تمایل آشکار به توزیع ثروت. کریستینا استارمَنز و مارک شِسکین و پل بلوم، سه تن از روان‌شناسان بنام، در مقالهٔ اخیرشان‌ با عنوان «چرا مردم جوامع نابرابر را ترجیح می‌دهند»، نگاهی دوباره به این پژوهش‌ها انداختند. آنان دریافتند مردم، ما‌دامی که احساس کنند تخصیص‌ها عادلانه بوده -یعنی پاداش‌ به کسانی رسیده که سخت‌ کار کرده‌اند‌ یا سخاوتمندانه‌ کمک کرده‌اند یا حتی برندگان خوش‌شانس یک قرعه‌کشی بی‌طرف بوده‌اند- توزیع‌های نابرابر را ترجیح می‌دهند؛ هم توزیع بین شرکت‌کنندگان یک آزمایش، هم بین شهروندان کشورشان. نویسندگان در جمع‌بندی می‌گویند: «تاکنون هیچ شواهدی وجود نداشته که نشان بدهد کودکان یا بزرگسالان، در کل، از نابرابری بیزارند». مردم با نابرابری اقتصادی مشکلی ندارند، به شرطی که احساس کنند کشور بر اساس شایسته‌سالاری اداره می‌شود. آنان زمانی به خشم می‌آیند که حس کنند چنین نیست. روایت‌هایی که دربارهٔ علل نابرابری در اذهان مردم وجود دارد، از خود نابرابری مهم‌تر جلوه می‌کند. این امر به سیاستمداران فرصت می‌دهد تا با انگشت‌گذاشتن بر دغل‌کارانی مانند ملکه‌های رفاه، مهاجران، کشورهای خارجی، بانکداران یا ثروتمندان -که گاهی با اقلیت‌های قومی معادل در نظر گرفته می‌شوند- عوام را تحریک کنند.

~ پینکر
–معدنی

ساده‌ترین روایت از تاریخچهٔ نابرابری این است که این پدیده سوغات مدرنیته است. مطابق این دیدگاه، ما کار را در وضعیت برابر آغاز کرده‌ایم، چون وقتی ثروتی نبوده همه سهمی برابر از هیچ داشته‌اند. بعد که ثروت ایجاد شده‌، عده‌ای توانسته‌اند سهمی بیشتر از دیگران داشته باشند. در این روایت، نابرابری از صفر آغاز می‌شود و با گذشت زمان و افزایش ثروت، نابرابری هم رشد می‌کند، اما این داستان کاملاً درست نیست.

جو جدید:
قرار بود بریم میدون آزادی زوزه بکشیم. این شهرستونیا اعتراض کردن و نذاشتن. 😁

هاجیمه نو ایپو

داستان مجموعه دربارهٔ پسری به نام ماکونوچی ایپو است که دانش‌آموز مدرسه‌ای در ژاپن است. او علاوه بر تحصیل در مدرسه اغلب به مادرش در اداره امور خانه کمک می‌کند و در بیرون خانه نیز برای بدست آوردن خرج خانه مشغول کار است اما داستان انیمه به همین‌جا ختم نمی‌شود چرا که ایپو در مدرسه وضعیت مناسبی ندارد و اغلب توسط بچه‌ها مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد و نمی‌تواند از خود در برابر آن‌ها دفاع کند تا اینکه یک روز با فردی به نام تاکامورا مامورو آشنا می‌شود که یک بوکسور حرفه‌ای است. تاکامورا، ایپو را با خود به باشگاه بوکس می‌برد و از آنجاست که اولین جرقه‌های این ورزش و علاقه‌مندی آن در ایپو بوجود می‌آید...

توصیه میکنم.

همیشه یه ده بیست تا فیلم و سریال دانلود کنید، هر موقع حوصله‌تون سر رفت یکیش رو ببینید. بهتر از کارهای دیگه‌ست. و کلا کار لذت بخشیه. وضعیت ما مثل ماشینیه که سگ‌دست بریده و فرمون دیگه تحت کنترل نیست. در لحظه زندگی کنید.

پاتریک: عالیه. قبل از اینکه ادامه بدیم، یه پیشنهاد برات دارم. اگه من ۲۳۵۰ دلار بهت بدم، که هزینه لغو شهروندیته، و یه بلیت هواپیمای فرست کلاس هم به هر کشور کمونیستی‌ای که بخوای برات بگیرم، و ۲۰ هزار دلار هم پول توجیبی بهت بدم، حاضری از شهروندیت دست بکشی و بری به اون کشور؟ هر کشور کمونیستی‌ای که بخوای.

آلانا: یه کشور کمونیستی نام ببر؟

پاتریک: می‌تونی بری کوبا، می‌تونیم بفرستیمت ونزوئلا، می‌تونیم بفرستیمت کره شمالی. هر کدوم از اینا که بخوای بری. هر کدوم رو که می‌خوای انتخاب کن. من یه بلیت یه طرفه بهت میدم و پولش رو هم حساب می‌کنم، اگه بخوای.

آلانا: پاسخ زیرلب و نامفهوم.

پایان مناظره دوم.

شکست قرارداد اجتماعی

~ علی نظری

وابستگی طولانی‌مدت جوانان به خانواده نه یک انتخاب فردی یا ترجیح فرهنگی، بلکه تله‌ای پیچیده و اقتصادی-اجتماعی است که گذار طبیعی به بزرگسالی را مختل کرده است. برای درک عمیق این معضل، باید مفهوم «وابستگی» را از تعریف ساده‌انگارانهٔ مالی آن فراتر برده و ابعاد روانی و عاطفی آن را بکاویم. در روانشناسی، تمایز مهمی میان دلبستگی ایمن و وابستگی بیمارگونه وجود دارد؛ اولی زمینه را برای رشد و استقلال فراهم می‌کند، در حالی که دومی به مانعی جدی بر سر راه آن بدل می‌شود. دلبستگی ایمن، پیوندی عاطفی است که در آن فرد، خانواده را به عنوان یک «پایگاه امن» می‌بیند که می‌تواند با اتکا به آن، جهان را کاوش کند و به استقلال برسد. این نوع رابطه، اعتماد به نفس را تقویت می‌کند. در مقابل، وابستگی بیمارگونه، حالتی است که در آن فرد بدون حمایت و تأیید دیگران (به‌ویژه والدین) قادر به عملکرد مستقل نیست. این حالت، ترس و انفعال را به دنبال دارد. این وابستگی مزمن که استعارهٔ «بند ناف نامرئی» به خوبی آن را توصیف می‌کند، مانع از آن می‌شود که فرد بزرگسال، تعهد بنیادین خود را وقف زندگی مستقل، اهداف شخصی و خانوادهٔ جدید خود کند ...

شاخص ادراک فساد
میزان فساد در بخش دولتی یک کشور را می‌سنجد. از ۱۸۰ کشور ایران در جایگاه ۱۵۱ است. نشان‌دهندهٔ سطح بسیار بالای فساد اداری و اقتصادی است.

https://www.transparency.org/en/cpi/2024

شاخص آزادی اقتصادی
این شاخص که توسط بنیاد هریتیج منتشر می‌شود، مواردی مانند حقوق مالکیت، اثربخشی قوه قضائیه و آزادی‌های تجاری و مالی را ارزیابی می‌کند. از بین ۱۸۴ کشور ایران در رتبه ۱۶۹ و در میان ۱۴ کشور منطقهٔ خاورمیانه و شمال آفریقا، در جایگاه آخر (چهاردهم) قرار گرفته است. این جایگاه نشان‌دهنده یک اقتصاد سرکوب‌شده با دخالت شدید دولت و فقدان آزادی‌های اقتصادی است.

https://www.heritage.org/index/pages/country-pages/iran

شاخص آزادی رسانه‌ها
این شاخص که توسط گزارشگران بدون مرز (RSF) تهیه می‌شود، وضعیت آزادی روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها را در کشورهای مختلف می‌سنجد.
از بین ۱۸۰ کشور ایران در جایگاه ۱۷۶ است. این جایگاه نشان‌دهندهٔ سرکوب شدید رسانه‌ها و فقدان آزادی بیان است.
ایران، یکی از بزرگ‌ترین زندان‌های روزنامه‌نگاران در جهان نیز به شمار می‌رود.

https://rsf.org/en/index

شاخص دموکراسی
این شاخص که توسط واحد اطلاعات اکونومیست (EIU) منتشر می‌شود، کشورها را بر اساس فرآیندهای انتخاباتی، عملکرد دولت، مشارکت سیاسی، فرهنگ سیاسی و آزادی‌های مدنی دسته‌بندی می‌کند.
ایران از بین ۱۶۷ کشور جایگاه ۱۵۴ است و در دستهٔ رژیم‌های اقتدارگرا (Authoritarian) طبقه‌بندی شده است.

https://www.eiu.com/n/campaigns/democracy-index-2024/