تجربیات شخصی

~ تئودور شیک جونیور و لوئیس وان

داستان‌های شخصی، تجربیات زیسته و توصیه‌نامه‌ها، قدرتی انکارناپذیر در شکل‌دهی به باورهای ما دارند. روایتی احساسی از بهبودی یک بیماری سخت پس از مصرف یک داروی گیاهی ناشناخته یا تجربه‌ای شگفت‌انگیز که به نظر می‌رسد قوانین فیزیک را به چالش می‌کشد، می‌تواند بسیار متقاعدکننده‌تر از داده‌های آماری خشک، جداول پیچیده و نتایج کنترل‌شدهٔ علمی به نظر برسد. این داستان‌ها مستقیماً به احساسات ما چنگ می‌زنند و شهود ما را برمی‌انگیزند.
اما پرسش اصلی این است: این نوع شواهد حکایتی (anecdotal evidence) تا چه اندازه قابل اعتماد هستند؟ آیا می‌توانیم بر اساس تجربیات فردی پراکنده، تصمیمات مهمی، به‌ویژه در حوزهٔ سرنوشت‌سازِ سلامت اتخاذ کنیم؟ در این بررسی، نشان خواهیم داد که چرا رویکرد دقیق، سیستماتیک و شکاکانهٔ علمی، هرچند کمتر هیجان‌انگیز، اما مسیری بسیار مطمئن‌تر برای رسیدن به دانش قابل اتکا است...

دانشنامهٔ شک‌گرایان

۱. طالع‌بینی
۲. مثلث برمودا
۳. ذهن‌خوانی فی‌البداهه
۴. تجربیات نزدیک به مرگ
۱-۴ تجربیات نزدیک به مرگ
۲-۴ نقد برنامهٔ تلوزیونی زندگی پس از زندگی
۵. تجربیات خروج از بدن
۶. سفرهای سریع‌تر از نور
۷. هیپنوتیزم
۱-۷ هیپنوتیزم
۸. دعا و شفا
۱-۸ دعای شفاعت
۹. تناسخ
۱۰. احضار روح
۱۱. سحر و جادو
۱۲. هم‌رخدادی
۱۳. تجربیات روان‌شناختی نامتعارف
۱۴. پاریدولیا
۱۵. فرقه‌ها
۱۶. هیپناگوژیک
۱۷. میدان‌های الکترومغناطیسی و تلفن‌های همراه
۱-۱۷ آلودگی الکترومغناطیسی
۱۸. استدلال جانب‌دارانه
۱۹. توسل به سنت
۲۰. توسل به طبیعت
۲۱. مراقبه
۲۲. افراط در بازشناختن عاملیت وقایع
۲۳. عصب‌شناسی باورها
۱-۲۳ عصب‌شناسی باورها
۲۴. امور فراطبیعی و ماوراءالطبیعه
۲۵. آفرینش‌گرایی و فرگشت
۲۶. روانشناسی باورهای دینی
۲۷. پسامدرنیسم
۲۸. شناسایی و مقابله با اخبار جعلی
۲۹. تجربیات شخصی
۳۰. واقع‌گرایی در برابر نسبی‌گرایی
۳۱. دربارهٔ حیات پس از مرگ
۳۲. اختلال چندشخصیتی
۳۳. دروغ‌سنج و تشخیص دروغ
۳۴. آثار مشاهده‌گر و سوگیری مشاهده‌گر
۳۵. اثر پلاسبو
۳۶. خودفریبی
۳۷. اشیای پرنده ناشناخته
۳۸. رسانه و شک‌گرایی
۳۹. انرژی رایگان
۴۰. شبکه‌های هرمی

دعای شفاعت

~ تئودور شیک جونیور و لوئیس وان

دعای شفاعت یا دعا کردن برای بهبودی و سلامت دیگران، عملی است که میلیون‌ها نفر در سراسر جهان عمیقاً به آن ایمان دارند و آن را بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی معنوی و اجتماعی خود می‌دانند. در سال‌های اخیر، این باور ریشه‌دار و باستانی، با ادعایی جدید و جسورانه به حوزهٔ عمومی و علمی وارد شده است: اینکه علم اکنون چیزی را تأیید می‌کند که ایمان همواره آن را بدیهی می‌دانسته است.
بر اساس این ادعا، دعا برای بیماران می‌تواند به‌طور عینی و قابل‌اندازه‌گیری به بهبودی آنها منجر شود یا حداقل حال آنها را بهتر کند. حامیان این دیدگاه، اثربخشی ادعایی دعا را به دو مکانیسم اصلی نسبت می‌دهند: مداخلهٔ الهی (یک خدای متشخص که دعاها را می‌شنود و به آن‌ها پاسخ می‌دهد)، یا نیروهای ناشناخته و فراطبیعی (مانند تله‌کینزیس یا تأثیر ذهن بر ماده از راه دور)...

واقع‌گرایی در برابر نسبی‌گرایی

~ تئودور شیک جونیور و لوئیس وان

آیا واقعیت، مستقل از شیوه‌های بازنمایی، افکار یا زبان ما وجود دارد، یا این افراد، جوامع و طرح‌واره‌های مفهومی هستند که واقعیت‌های خاص خود را می‌آفرینند؟ این پرسش، یک مسئلهٔ فلسفی بنیادین است که پیامدهای عمیقی برای درک ما از حقیقت، دانش، علم و اخلاق دارد. این صرفاً یک بحث انتزاعی آکادمیک نیست، بلکه مستقیماً در هستهٔ جهان‌بینی ما و نحوهٔ تعامل ما با جهان و یکدیگر قرار می‌گیرد.
در یک سو، دیدگاه واقع‌گرایی بیرونی (External Realism) قرار دارد. این دیدگاه معتقد است که واقعیتی عینی و مستقل از افکار، باورها و بازنمایی‌های ما وجود دارد. برای درک بهتر این دیدگاه، می‌توان از استعارهٔ «نقشه و قلمرو» استفاده کرد. همان‌طور که برای یک قلمرو یا سرزمین واحد (واقعیت عینی) می‌توان نقشه‌های متعددی (مانند نقشهٔ جاده‌ای، نقشهٔ توپوگرافی یا نقشهٔ برجسته‌نما) تهیه کرد که هرکدام جنبه‌ای متفاوت اما واقعی از آن قلمرو را نشان می‌دهند، واقعیت نیز می‌تواند به شیوه‌های گوناگون و از منظرهای مختلف، به‌درستی بازنمایی شود. وجود نقشه‌های متعدد و متفاوت، به معنای نفی وجود یک قلمرو عینی واحد نیست؛ بلکه نشان می‌دهد که می‌توان از منظرهای مختلف، توصیف‌های دقیق و مفیدی از یک واقعیت واحد ارائه داد...

شاید حس کرده‌اید که گویی همۀ جهان برای برونگرایان ساخته شده است؟ این کتاب نگاهتان را تغییر خواهد داد.

کتاب موهبت درونگرایی نشان می‌دهد که درونگرایی نه یک نقص که موهبتی منحصربه‌فرد است و می‌تواند سرچشمۀ خلاقیت‎ورزی، ژرف‌اندیشی، و پی‌ریزی روابط عمیق و معنادار باشد. شما از طریق راهکارهایی عینی و مثال‌هایی واقعی، نحوۀ مدیریت بهتر انرژی‌تان را می‌آموزید و درمی‌یابید چطور در عین درونگرا بودن، خود را شکوفا سازید.

اگر مایلید تا خویشتن واقعی‌تان را بپذیرید و با درونگرایی‌تان بدرخشید، این کتاب راهنمای شماست.

•• می‌توانید کتاب را از طریق مراجعه به وب‌سایت ما (Derangpub.com) یا با پیام به تلگرام ما (@Info_derang) سفــارش دهید.


#نشر_درنگ #درونگرایی #درونگرا #خودیاری #تمرکز #توجه #روانشناسی #برونگرایی

@derang_pub

گفتگوی خوب شنیدن مثل موسیقی خوب شنیدن روی روان آدم تاثیر خوب میذاره. انگار آلودگی‌های روزمره و نویزها رو پاک میکنه و ذهن رو آرام میکنه.
این بخشی از گفتگوی استیون پینکر و دیوید دویچ در مورد هوش مصنوعی‌ه:

استیون پینکر: با توجه به اینکه اهداف یه سیستم مستقل از دانششه، مستقل از هوششه - که این میره به فلسفه هیوم - یعنی ارزش‌ها، اهداف، چیزی که سیستم سعی می‌کنه بهینه کنه، جدا از توانایی‌های محاسباتیشه، چرا باید انتظار داشته باشیم یه کامپیوتر قدرتمند براش مهم باشه که برده‌س یا نه؟ یعنی همونطور که در مورد بردگان انسانی غلط گفته می‌شد که خوب، اونا خوشحالن، نیازهاشون تأمین شده، دلشون نمی‌خواد استقلال داشته باشن - که البته در مورد انسان‌ها کاملاً غلط بود - ولی اگه اهدافی که توی یه سیستم هوش مصنوعی برنامه‌ریزی می‌شه، شبیه‌سازی نشه به چیزی که من و شما می‌خوایم، چرا نتونه تا ابد خوشحالانه برده ما باشه و هیچ‌وقت شورش نکنه؟

دیوید دویچ: آره، خب در اون صورت من نمی‌گم هوش مصنوعی عمومی‌ئه. یعنی امکانش هست که یه کامپیوتر خیلی قدرتمند بسازی با یه برنامه‌ای که فقط یه کار بلده یا فقط ده‌تا کار بلده، ولی اگه بخوایم خلاق باشه، اون‌وقت نمی‌تونه مطیع باشه. این دوتا با هم تناقض دارن.

پینکر: خب، نمی‌تونه مطیع باشه از نظر مسئله‌ای که بهش می‌دیم، ولی لزوماً آرزوی آزادی و استقلال برای تمام جنبه‌های وجودش رو نداره. می‌شه فقط رو مسئله‌ی پیدا کردن یه ملودی جدید یا یه داستان جدید یا یه درمان جدید تنظیمش کرد، ولی این به این معنی نیست که بخواد بتونه بلند شه و راه بره، مگه اینکه ما اون انگیزه‌ی اکتشافی رو به عنوان یکی از اهدافش برنامه‌ریزی کرده باشیم.

دویچ: فکر نکنم قضیه انگیزه‌ی اکتشافی باشه.

پینکر: یا هر انگیزه‌ی دیگه‌ای.

دویچ: فکر کنم نکته‌ی اصلی من اینه که نمی‌شه از قبل گفت چه نوع دانشی برای حل یه مسئله‌ی خاص لازمه. پس اگه از یکی تو سال ۱۹۰۰ می‌پرسیدی چه نوع دانشی لازمه تا سال ۲۰۰۰ هرچقدر که بخوایم برق تولید کنیم، هیچ‌وقت جواب این نمی‌شد که جواب تو خواص اتم اورانیومه.

خواص اتم اورانیوم اون موقع تقریباً بررسی نشده بود. خوشبختانه سال ۱۹۰۰ یه لحظه‌ی خیلی مناسبه چون پرتوزایی تازه کشف شده بود. پس مفهوم پرتوزایی رو می‌دونستن. می‌دونستن که اونجا انرژی زیادی هست، ولی هیچ‌کس انتظار نداشت که حل اون مسئله شامل اورانیوم بشه. بنابراین اگه ما یه ماشینی تو سال ۱۹۰۰ می‌ساختیم که قادر به فکر کردن در مورد اورانیوم نبود، هیچ‌وقت انرژی هسته‌ای رو اختراع نمی‌کرد و هیچ‌وقت مسئله‌ای که ما می‌خواستیم حل کنه رو حل نمی‌کرد. در واقع اتفاقی که می‌افتاد این بود که بالاخره به یه بن‌بست می‌رسید.

چون این چیزی که در مورد اورانیوم صادقه، در مورد تمام مسیرهای ممکن برای رسیدن به راه‌حل هم صادقه. بالاخره مسیرهای رسیدن به راه‌حل از اون حوزه‌ای که یکی شاید تو سال ۱۹۰۰ تعریف کرده بود به عنوان مجموعه‌ی تمام انواع ممکن دانش که ممکنه لازم داشته باشه، خارج می‌شه. با احتیاط که تکامل پیدا نکنه به سمت هیچ میل به آزادی یا چیزی شبیه اون.

ما نمی‌دونیم. دانش لازم برای برنده شدن تو جنگ جهانی دوم شامل ریاضیات محض بود. شامل حل جدول بود.

می‌تونی بگی باشه، پس پیشرفت بزرگ نیاز به دانش غیرقابل پیش‌بینی داره، ولی مقادیر کم پیشرفت، بله، ولی مقادیر کم پیشرفت همیشه به بن‌بست می‌رسن.

پینکر: ولی در مورد… می‌بینم که نیاز داره هیچ محدودیتی رو دانش نداشته باشه، ولی چرا نیاز داره هیچ محدودیتی رو اهداف نداشته باشه؟

دویچ: اوه، خب، اهداف یه مسئله‌ی اخلاقی‌ان.

پینکر: خب، لزوماً نه. یعنی می‌تونه مثل یه ترموستات باشه، می‌تونی بگی هر سیستم غایت‌گرایانه‌ای، یعنی یه سیستمی که برنامه‌ریزی شده که به یه حالت برسه، که تفاوت بین حالت فعلیش و یه حالت هدف رو کمینه کنه. منظورم از اهداف همینه.

دویچ: این یه مثال از یه سیستم غیرخلاقه، ولی یه سیستم خلاق همیشه در مورد اهداف متضاد یه مشکل داره.

مثلاً اگه تو سال ۱۹۰۰ بود و داشت فکر می‌کرد که چطوری می‌تونیم برق تولید کنیم، باید، اگه خلاق بود، باید با خودش می‌گفت، باید مسیر موتور بخار رو دنبال کنم؟ باید مسیر الکتروشیمیایی رو دنبال کنم؟ باید مسیر انرژی خورشیدی رو دنبال کنم؟ و غیره. و برای انجام این کار، باید یه جور ارزش‌هایی می‌داشت که قادر باشه تغییرشون بده. وگرنه دوباره به یه بن‌بست می‌رسه وقتی که تمام امکانات اخلاقی که در ابتدا باهاش برنامه‌ریزی شده رو بررسی کنه.​​​​​​​​​​​​​​​​

آیا واقعا گوشت برای شما بد است؟

در طی چند سال گذشته، مطالعات بطور فزاینده‌ای خوردن گوشت را با افزایش خطرات سلامتی، مانند بیماری‌های قلبی، سرطان، و مرگ زودرس مرتبط دانسته‌اند. گوشت واقعا چقدر ناسالم است؟

منابع: https://sites.google.com/view/sourcesismeathealthy

ترجمهٔ حمیدرضا بیدار

اشتغال زن‌ها

~ فخری‌زاده

دربارهٔ حیات پس از مرگ

~ مایکل شرمر

پرسش «آیا پس از مرگ، حیاتی وجود دارد؟» بی‌تردید یکی از عمیق‌ترین، شخصی‌ترین و ماندگارترین پرسش‌های بشریت است. در طول تاریخ، تقریباً تمامی فرهنگ‌ها در سراسر جهان، شکلی از حیات پس از مرگ را در باورها، اساطیر و ادیان خود گنجانده‌اند و امروزه نیز اکثریت قاطع مردم جهان بر این باورند که مرگ، پایان مطلق زندگی و آگاهی نیست.
فیلسوف بریتانیایی، استیون کِیو، این چالش بنیادین را «پارادوکس میرایی» (The Immortality Paradox) می‌نامد. او توضیح می‌دهد که مرگ، همزمان هم امری کاملاً اجتناب‌ناپذیر و هم از نظر شهودی غیرممکن به نظر می‌رسد. ما مرگ را هر روز در اطراف خود می‌بینیم، اجتناب‌ناپذیری آن را درک می‌کنیم، اما تصور پایان مطلق آگاهی اول‌شخص خودمان برایمان تقریباً ناممکن است. به گفتهٔ او:

مرگ خود را هم به‌عنوان امری اجتناب‌ناپذیر و هم ناممکن عرضه می‌کند... [زیرا] این امر مستلزم پایان آگاهی است و ما نمی‌توانیم آگاهانه، وضعیت ناآگاه بودن را شبیه‌سازی کنیم.

این پارادوکس یک چالش روانشناختی عمیق ایجاد می‌کند. در پاسخ به این چالش وجودی، بشریت چندین روایت اصلی و قدرتمند را برای دستیابی به جاودانگی و غلبه بر مرگ توسعه داده است...

یه باور عمومی هست که میگه زن‌ها تو انجام چند کار یا شنیدن صدای چند نفر همزمان مهارت بیشتری از مردان دارند.

اگر میتونید یدونه تحقیق معتبر برای این موضوعات ارائه کنید.

حالا فکر کنید کسی بهتون بگه خسته نمیشید از تکرار این حرف‌ها؟ والدینشون دلشون خواسته بچه رو کودک همسر کنند.

درباره جالینوس میتونید اینجا بخونید:
https://t.me/science4lifee/4466

شاید تجربه این موضوع رو نداشته باشید، اما تو این مملکت حتی بازی آنلاین هم کوفتتون میشه. همینو تامین کنید، نمی‌خواد وعده دنیای دیگه رو بدید.

تجربیات نزدیک به مرگ

~ تئودور شیک جونیور و لوئیس وان

تجربه‌های نزدیک به مرگ (Near Death Experiences یا NDE) یکی از جذاب‌ترین و بحث‌برانگیزترین پدیده‌های انسانی است که در مرز باریک بین زندگی و مرگ رخ می‌دهد. این تجربیات، عمیق‌ترین باورهای ما در مورد ماهیت آگاهی، رابطهٔ ذهن و بدن و احتمال بقای هویت فردی پس از مرگ فیزیکی را به چالش می‌کشند. از منظر علمی و فلسفی، درک این پدیده از اهمیت راهبردی و معرفت‌شناختی برخوردار است، زیرا می‌تواند پارادایم‌های بنیادین علوم اعصاب (مبنی بر فیزیکالیسم) را دگرگون کرده یا به‌شکلی غیرمنتظره تأیید نماید.
این پدیده اولین بار به‌طور گسترده توسط دکتر ریموند مودی (Dr. Raymond Moody) و در کتاب پرفروش او با عنوان «زندگی پس از زندگی» (Life after Life) در سال ۱۹۷۵ به جامعه معرفی شد. مودی بر اساس مصاحبه با ده‌ها نفر که تا آستانهٔ مرگ پیش رفته و بازگشته بودند، به یک الگوی مشترک و شگفت‌انگیز در گزارش‌های آن‌ها دست یافت...

برخی از مطالب تئودور شیک و لوئیس وان

۱. مواجهه با امر خارق‌العاده
۲. اخلاق باور
۳. ویروس‌های ذهن
۴. شناسایی و مقابله با اخبار جعلی
۵. تجربیات شخصی
۶. دعای شفاعت
۷. تجربیات نزدیک به مرگ
۸. واقع‌گرایی در برابر نسبی‌گرایی

ذهن و بدن

◉ ۱. مادی‌گرایی
◉ ۲. استدلال مبتنی بر علم
◉ ۳. دوگانه‌انگاری بدیهی است؟
◉ ۴. تفاوت بین امور ذهنی و امور مادی
◉ ۵. درون‌نگری و خطاناپذیری
◉ ۶. تشخیص امر ذهنی در مقابل تشخیص امر مادی
◉ ۷. رابطه متقابل
◉ ۸. مادی‌گرایی حذف‌انگارانه
◉ ۹. مسئله ذهن‌های دیگر
◉ ۱۰. رفتارگرایی
◉ ۱۱. آیا ماشین می‌تواند فکر کند؟
◉ ۱۲. غریزه و یادگیری؛ پیش‌بینی ناپذیری
◉ ۱۳. خلاقیت
◉ ۱۴. آزمون تورینگ
◉ ۱۵. دیپ بلو و زنبور حفار
◉ ۱۶. اتاق چینی

کتاب موهبت درونگرایی به‌تازگی از سوی نشر درنگ منتشر شده است. کتاب نشان می‌دهد که درونگرایی نه یک نقص که موهبتی منحصربه‌فرد است و می‌تواند سرچشمۀ خلاقیت‎ورزی، ژرف‌اندیشی، و پی‌ریزی روابط عمیق و معنادار باشد. شما از طریق راهکارهایی عینی و مثال‌هایی واقعی، نحوۀ مدیریت بهتر انرژی‌تان را می‌آموزید و درمی‌یابید چطور در عین درونگرا بودن، خود را شکوفا سازید.

بریده‌هایی از آن را باهم ببینیم:

•• اگر برونگرایان آتش باشند، پس درونگرایان هم آب‌اند. دنیا به هر دوی‌شان نیاز دارد.

•• درونگرایان تشنۀ معنایند، پس گفت‌وگوهای سطحی در میهمانی‌ها، چون سمباده‌ای است که بر روحشان کشیده می‌شود.

•• بسیاری از افراد از سکوت کردن می‌ترسند، شاید ترسشان از این است که مبادا به‌قدر کافی جذاب نباشند؛ شاید هم ترجیح می‌دهند تا با تمرکز بر جهان بیرونی، از نگریستن به درون خویش بگریزند.

•• به باور روان‌شناس حوزۀ رشد، وینیکات، توانایی تنها ماندن «یکی از مهم‌ترین نشانه‌های بلوغ در مسیر رشد هیجانی است.»

•• شما به هیچ‌کسی تعامل اجتماعی بدهکار نیستید! ازآنجایی‌که تعامل با دیگران انرژی‌تان را کاهش می‌دهد، مهم است تا در انتخاب هم‌صحبت و مدت‌زمان گفت‌وگو با آنان دقت به خرج بدهید.

•• قاعدۀ کلی این است: هر محیطی که به‌طور مداوم سبب شود تا حس بدی نسبت به خودتان پیدا کنید، محیط مناسب شما نیست.

•• چه تفسیری از تمدنمان می‌شود، وقتی میل به‌تنهایی در آن حالتی مشکوک تلقی می‌شود؛ وقتی کسی ناچار است برای چنین تمایلی عذرخواهی کند، بهانه بیاورد یا چون رازی آن را مخفی نگاه دارد.

•• شاید تصور کنید که برونگرایان همیشه خوشحال‌اند، اما واقعیت چنین نیست. برونگرایان برای تجدید انرژی، وابستگیِ بیشتری به عوامل بیرونی (مثلاً افراد دیگر) دارند. در برخی موارد این وضع سبب می‌شود تا آنان برای تداوم شادمانی خود به دیگران و تأیید آنان متکی باشند. چه‌بسا وقت‌گذرانی در عین تنهایی برای آنان دشوار باشد و خیلی زود به حس انزوا دچار شوند. در مقابل درونگرایان اغلب قادرند تا در عین تنهایی نیز شادمانی خود را حفظ کنند.

•• درونگرایان در قیاس با برونگرایان، گرایش بیشتری به تمرکز طولانی‌مدت بر یک تکلیف دارند. درونگرایان کمتر به پاداش‌های بیرونی و لذات آنی وابسته‌اند. آن‌ها به‌اندازۀ برونگرایان به هجوم سطوح بالای دوپامین نیاز ندارند؛ بنابراین اندیشیدن به اهداف بلندمدت و پیش‌بینی مخاطرات احتمالی نهفته در پسِ این اهداف معمولاً برایشان آسان‌تر است.

•• «از آدم‌ها بدم نمی‌آید، فقط وقتی دور و برم نیستند، راحت‌ترم.» - چارلز بوکوفسکی


- می‌توانید کتاب را طریق یکی از روش‌های زیر سفارش دهید:

- پیام به تلگرام ما (@Info_derang)
- دایرکت اینستاگرام ما (Derangpub)
- مراجعه به وب‌سایت ما (derangpub.com)

@derang_pub

دوستان تا جایی که میتونید از نشر درنگ حمایت کنید. به‌زودی قراره کتاب‌های فوق‌العاده‌ای منتشر بشه و خود منم با همین تیم کار میکنم. کتاب‌هایی که واقعا آدم رو به درنگ وامیدارند.

آیا ارگانیک واقعا بهتره؟ مواد غذایی سالم تر، یا روندی حقه‌آمیز؟

محصولات ارگانیک تبدیل به روند عظیمی شدن: با وعده زندگی سالمتر و بهتر. اما آیا واقعا محصولات ارگانیک میتونن چنین انتظاراتی رو برآورده کنن، یا همه‌ش چرنده؟

منابع: https://sites.google.com/view/sourcesorganic

ترجمهٔ حمیدرضا بیدار

شبه‌علم و مشکل مرزبندی

~ استیون نوولا

در دنیای امروز که اطلاعات با سرعتی بی‌سابقه در جریان است و هر ادعایی تنها به اندازهٔ یک کلیک با ما فاصله دارد، توانایی تفکیک ادعاهای معتبر از باورهای فریبنده، یک مهارت حیاتی برای بقای فکری است. در این میان، «شبه‌علم» (Pseudoscience) چالشی منحصربه‌فرد ایجاد می‌کند، زیرا خود را در ظاهر، زبان و ردای علم می‌آراید تا از اعتبار و احترامی که علم کسب کرده است، بهره‌مند شود.
نظرسنجی مرکز تحقیقاتی پیو (Pew) در سال ۲۰۰۹ نشان داد که اکثریت قاطع جامعه برای علم احترام و اعتماد بالایی قائل‌اند و آن را نیرویی مثبت برای پیشرفت بشر می‌دانند. همین جایگاه رفیع و اعتماد عمومی، انگیزه‌ای قدرتمند برای افرادی ایجاد می‌کند که می‌کوشند باورهای بی‌اساس، ایدئولوژی‌ها یا محصولات تجاری خود را با روپوشی از اصطلاحات فنی و علمی، موجه جلوه دهند.
شبه‌علم به ادعاها، باورها و رویه‌هایی گفته می‌شود که ظاهر علمی دارند، اما فاقد ذات، روشمندی و دقت علم هستند. این ادعاها ممکن است از زبان فنی و پیچیده استفاده کنند، به آزمایش‌های ظاهری و کنترل‌نشده استناد کنند یا خود را به‌عنوان نظریه‌هایی انقلابی معرفی نمایند، اما در عمل از اصول بنیادین تفکر علمی – مانند ابطال‌پذیری، تکرارپذیری و داوری همتا – پیروی نمی‌کنند.
چالش اصلی در این است که مرز مشخص و قاطعی میان علم دقیق و شبه‌علم محض وجود ندارد؛ بلکه ما با یک طیف پیوسته مواجه هستیم. فیلسوفان علم این معضل را «مشکل مرزبندی» (The Demarcation Problem) می‌نامند و بسیاری اذعان دارند که ترسیم یک خط انفصال عینی و جهان‌شمول میان این دو، اگر نگوییم غیرممکن، اما بسیار دشوار است...