دوباره پر قدرت برمی‌گردم و موضوعات مختلف رو پیش میبریم. فعلا درگیر بازخوانی کتاب ریاضی‌نابلدی‌ام تا چاپ بشه. عدم فعالیتم سر زیاد شدن کارهاست.

وقتی جمله‌هایی از این دست می‌خوانم که «پایه‌های سرمایه‌داری در حال فروپاشی است»، با خودم می‌گویم شاید بد نباشد مدتی را طوری زندگی کنیم که در خیابان‌ها الاغ راه برود و قابلمه‌ها در دو طرفش تاب بخورند. چون ما امروز در دنیای واقعاً شگفت‌انگیزی زندگی می‌کنیم که دست لوس‌ترین نسل احمق‌ها افتاده است. بدترین نمونه‌اش سفرهای هوایی است. مردم از پرواز برمی‌گردند و شروع می‌کنند به تعریف ماجرا. می‌گویند: «بدترین روز عمرم بود. سوار هواپیما شدیم و چهل دقیقه روی باند معطلمان کردند.» واقعاً؟ خب بعدش چه شد؟ نکند به طرزی باورنکردنی، مثل پرنده در هوا پرواز کردید؟ نکند محال‌وار تا میان ابرها اوج گرفتید؟ نکند در معجزهٔ پرواز انسان شریک شدید و بعد آرام روی لاستیک‌های غول‌پیکری فرود آمدید که حتی به مخیله‌تان هم خطور نمی‌کند ‌چطور بادشان می‌کنند؟ شما روی یک صندلی، در آسمان نشسته‌اید. همین حالا شبیه اسطوره‌های یونانی هستید! مردم می‌گویند تأخیر دارد؟ سفر هوایی کُند است؟ نیویورک تا کالیفرنیا پنج ساعت! این مسیر قبلاً سی سال طول می‌کشید. تازه، تعداد زیادی از شما وسط راه می‌مردید؛ یکی تیر به گردنش می‌خورد، بقیه همان‌ جا خاکش می‌کردند، یک تکه چوب و کلاهش را بالای قبرش می‌گذاشتند و به راهشان ادامه می‌دادند. اگر برادران رایت این وضع را می‌دیدند، حتماً لگدی حوالهٔ همه‌مان می‌کردند.

استیون پینکر
– معدنی‌ثانی

ترکیب فن‌آوری اینترنت و جمع‌سپاری از سوی هزاران داوطلب باعث ایجاد دسترسی‌ای‌ خیره‌کننده‌‌ به بزرگ‌ترین آثار بشری شده است. تردیدی نیست که بهترین عصر فرهنگ کدام است؛ پاسخ ناگزیر «امروز» است، تا زمانی که «فردا» جای آن را بگیرد. این پاسخ مبتنی بر مقایسه‌های جانبدارانه میان کیفیت آثار امروز و گذشته نیست؛ مقایسه‌هایی که اساساً در موقعیتی نیستیم که انجام بدهیم، همان‌ گونه که بسیاری از آثار بزرگ گذشته هم در زمان خود به‌درستی شناخته نشدند. این نتیجه از خلاقیت بی‌وقفهٔ ما و انباشت مداوم حافظهٔ فرهنگی‌مان ناشی می‌شود. امروزه، ما، به‌ معنای واقعی کلمه، تقریباً به همهٔ آثار نبوغ‌آمیز پیش از زمان خود، همراه با آثار معاصرانمان، دسترسی داریم؛ در حالی که مردمان پیش از ما نه به اینها دسترسی داشتند و نه به آنها. مهم‌تر از همه آنکه میراث فرهنگی جهان دیگر در انحصار ثروتمندان یا ساکنان مراکز فرهنگی نیست، بلکه در دسترس هر کسی است که به این شبکهٔ عظیم دانش متصل باشد؛ یعنی در دسترس اکثر بشریت و به‌زودی همهٔ آن.

زمانیکه ﻫﻤﺴﺮﻡ مُرد، آدم‌های زیادی پیشم آمدند و از من پرﺳﯿﺪﻧﺪ؛ ﺁﯾﺎ ﮐﺎﺭﻝ°° ﺩﺭ لحظهٔ آخر ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ایمان آورد. آن‌ها ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ مدام ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﯽ‌ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ؛ ﺁﯾﺎ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ می‌کنم دﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ خواهم دید.

ﮐﺎﺭﻝ ﺑﺎ شهامتی مثال زدنی ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ سعی نکرد به موهومات پناه ببرد.

ﺗﺮﺍﮊﺩﯼ ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭ ﺍﻭ می‌دانستیم ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ دوباره همدیگر ﺭﺍ نمی‌بینیم، من هرگز ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ بار دیگر ﺑﻪ ﮐﺎﺭﻝ ﺑﭙﯿﻮﻧﺪﻡ. ﺍﻣﺎ نکتهٔ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ این است، زمانیکه ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﯾﻢ؛ یعنی ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻪ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻝ، ما با ﺩﺭﮎ این موضوع که حیات بسیار ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ با طراوت زندگی کردیم. ﻣﺎ هرگز تظاهر به بی‌اهمیتی ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ این تعریف که ﭼﯿﺰﯼ ﺟﺰ فراق نهایی نیست، نکردیم. جوری ﮐﻪ وی ﺑﺎ ﻣﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ می‌کرﺩ و طوری ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺍﻭ برخورد می‌کردﻡ؛ شیوه‌ای بود ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﺯ یکدیگر ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩهٔ ﺧﻮد مراقبت می‌کردیم، او همیشه اینگونه زندگی کرد. ﺍﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻢ‌ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ نظریه است که من او را یکروز ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﻢ.

ﻣﻦ ﻓﮑﺮ نمی‌کنم ﺩﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﮐﺎﺭﻝ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ. ﻣﺎ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﯾﻢ. ﻣﺎ یکدیکر ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﯿﻬﺎﻥ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺷﮕﻔﺖ‌ﺍﻧﮕﯿﺰ ﺑﻮﺩ.


نوشته ای از آنا درویان،
همسر کارل سیگن
ـــــــــــــــــــــ

°° «کارل ادوارد سِیگِن» اخترشناس آمریکایی و مروج اخترشناسی، اخترفیزیک و سایر علوم طبیعی بود. وی پیشگام اخترزیست‌شناسی و بنیان‌گذار طرح جستجوی هوش فرا زمینی معروف به «سِتی» است. سیگن یک ندانم‌گرا (اگنوستیک) بود.

•• اگر دوستانی مشتاق خواندن دارید، لطفاً شناسهٔ کانال را در اختیارشان قرار دهید:
@andiiishe
goo.gl/bP8CWi

اختلال چندشخصیتی

اسکات اُ لیلینفلد و استیون جی لین

در همین حال، متخصصان سلامت روان -و چه بسا فرهنگ عمومی- آستانهٔ تشخیص بیماری‌های روانی را پایین آورده‌اند. از سال ۱۹۵۲ تا سال ۱۹۹۴، فهرست اختلالات موجود در دستنامهٔ تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) انجمن روان‌پزشکی آمریکا، سه برابر شد و به حدود سیصد اختلال رسید؛ از جمله اختلال شخصیت دوری‌گزین (که بسیاری از افرادی را در بر می‌گیرد که پیشتر «خجالتی» خوانده می‌شدند)، مسمومیت با کافئین و اختلال عملکرد جنسی زنان. تعداد علائم لازم برای توجیه یک تشخیص کاهش پیدا کرده و دامنهٔ عوامل استرس‌زایی که می‌توان آنها را محرک بروز اختلال دانست، گسترش یافته است. همان طور‌ که ریچارد مک‌نالی، روان‌شناس، یادآور می‌شود: «غیرنظامیانی که وحشت جنگ جهانی دوم -به‌ویژه کارخانه‌های مرگ نازی‌ها- را از سر گذرانده‌اند، اگر بفهمند که امروزه کشیدن دندان عقل، شنیدن شوخی‌های رکیک در محیط کار یا زایمان یک نوزاد سالم پس از وضع حمل بی‌دردسر هم ممکن است به اختلال استرس پس از سانحه منجر شود، شوکه می‌شوند». در نتیجهٔ همین جابه‌جایی مفهومی، برچسب «افسردگی» امروز به وضعیت‌هایی زده می‌شود که در گذشته آنها را غم، اندوه یا ماتم می‌نامیدند.

پینکر
ترجمه معدنی و‌ نظری

وعده افزایش حقوق برای آرام کردن اعتراضات از سوی نیکلای چائوشسکو، رهبر رومانی، در آخرین سخنرانی پیش از سرنگونی حکومت و تیرباران (۳۰ آذر ۱۳۶۸)
@hafezeye_tarikhi

ما ادامه داریم...

این گل پرپر
این گل پرپر جوون کیه؟

هنگامی که قدرت جبار بر زندگی آرام مردم مسلط می‌شود، صورتی گلگون از اعتمادبه‌نفس دارد. با اطمینان پرچمی برمی‌افرازد و فریاد می‌کشد: «منم، قدرت جبار! متفرق شوید و تا لگدمالتان نکرده‌ام راه را باز کنید!» لیکن جباریت زود پیر می‌شود؛ چند سالی که گذشت اعتماد به خود را از دست می‌دهد و برای اینکه پابرجا بماند و دست‌کم در ظاهر سرزنده بنماید با «دروغ» متحد می‌شود، چرا که زور جز دروغ پوششی ندارد و دروغ هم فقط زیر سایهٔ زور قابل دوام است. لزومی ندارد پنجه‌های سنگین زور روی همهٔ شانه‌ها بی‌وقفه فشار وارد بیاورد، کافی است که به اطاعت از او در برابر دروغ سر فرود آوریم و همه‌روزه در تزویر سهیم شویم، که همین است آن سرسپردگی بی‌چون‌وچرا.
و کلید نادیده‌انگاشتهٔ رهایی ما در همین نکتهٔ ساده و سهل‌الوصول نهفته است: عدم شرکت فردی در تزویر! چه باک که پردهٔ دروغ همه‌چیز را پوشانده و بر همهٔ شئون حاکم است، ما در مورد کم‌اهمیت‌ترین چیزها ایستادگی می‌کنیم. بگذار دروغ حکومت کند، اما بدون شرکت من!

زندگی بدون تزویر
الکساندر سالژنیتسین
ترجمهٔ روشن وزیری
•••

به امید آزادی ایران