اشیای پرنده برساختی

ساده‌تر است که مشاهدات شی پرنده ناشناخته را به جای تلاش‌های نامعلوم فرازمینیان، به بی‌خردی‌های معلوم زمینیان نسبت دهیم. (ریچارد فاینمن)

این واقعیت ناخوشایند که پدیده‌ای می‌تواند از بیخ و بن توسط آدم‌های عاقل، جدی، راستگو، درس‌خوانده و فرهیخته دچار سوء برداشت شود، در گزارش‌های مربوط به شی پرنده ناشناخته آشکارا نمود می‌یابد.
موردی واقعی: در ۳ مارس ۱۹۶۸ یک شی پرنده ناشناخته توسط شاهدهای متعددی در چندین ایالت دیده شد. در تنسی سه آدم فرهیختهٔ درس‌خوانده (از جمله شهردار شهری بزرگ) نوری را در آسمان دیدند که به سرعت به سمت‌شان می‌آمد. آنان گفتند آن چیزی که از حدود ۳۰۰ متری بالای سرشان گذشت، سفینهٔ فلزی بزرگی بود که در سکوت حرکت می‌کرد. آنان شعله‌هایی نارنجی رنگ را دیدند که از پشت آن بیرون می‌زد و پنجره‌های مربعی زیادی را که از داخل آن شی روشن بود مشاهده کردند. در گزارشی به نیروی هوایی آمریکا، یک شاهد گفت که «آن سفينه به شکل سیگار برگ کلفتی ... به اندازهٔ بدنهٔ یکی از بزرگ‌ترین هواپیماهای ما یا حتی شاید بزرگ‌تر بود.» تقریبا در همان زمان، شش فرد در ایندیانا همان شی پرنده ناشناخته را دیدند. گزارش آنان به نیروی هوایی حاکی از بدنه‌ای به شکل سیگار برگ، حرکت در ارتفاع نوک درختان، خروج آتش از انتهایش مانند موشک و پنجره‌هایی روشن بود. در همان هنگام، دو نفر در اوهایو نیز آن را دیدند. اما آنان گفتند که سه شی نورانی را دیدند، نه یکی. یکی از این شاهدها از دوربین دوچشمی خود برای دیدن بهتر شی پرنده استفاده کرد. او گزارشی مفصل به نیروی هوایی ارائه کرد که بیان می‌کرد که اشیا شبیه «نعلبکی‌های وارون» بودند که در ارتفاع پایین و گروهی در سکوت پرواز می‌کردند.
خوشبختانه دقیقاً می‌دانیم که این شاهدها (و بسیاری دیگر) آن شب در آسمان چه چیزی را دیدند. مدارک فرماندهی پدافند هوایی آمریکای شمالی (NORAD) و مستندات دیگر نشان می‌دهد به هنگام مشاهدهٔ سی پرنده ناشناخته، موشک به کار رفته برای پرتاب سفینهٔ Zond4 شوروی پس از ورود به اتمسفر، در سرتاسر آسمان به صورت تکه‌های نورانی متلاشی شده بود. مسیر آن همان جهت جنوب غربی، شمال شرقی دیده شده توسط شاهدها بود که چندین ایالت را شامل می‌شد. شاهدها فقط نور حاصل از نابودی موشک را دیده بودند.
پس این جزئیات جالب از کجا آب می‌خوردند؛ سفینه‌ای عظیم، نعلبکی‌های وارون، پنجره‌های مربعی، سیگار برگ فلزی؟ آن‌ها برساخته شدند. به گفتهٔ هینز: این شاخ و برگ دادن‌ها کاملا آفریدهٔ ذهن شاهدهایند: نه اینکه آنان دیوانه، مست یا احمق بوده‌اند، بلکه چون مغز انسان به این شیوه کار می‌کند. می‌توان گفت که این شاهدها آنچه را که می‌گویند، دریافته‌اند. ولی این بدان مفهوم نیست که آنان آنچه را که واقعا وجود داشته است، دریافته‌اند. همچنین دقت کنید که برآورد ارتفاع آن شی تا چه اندازه نادقیق بوده است ... [شاهدها] ۳۰۰ متری را تخمین زده‌اند، حال آن که موشک وارد شونده به واقع در ارتفاع چند کیلومتر و ده‌ها کیلومتر دورتر بوده است. هنگامی که شخصی نوری را در آسمان بدون هیچ زمینه‌ای مشاهده می‌کند، مثلا در شب، این عدم دقت کلی به کرات مشاهده می‌شود. در این شرایط، بسیاری از نشانه‌هایی که مغز برای تعیین فاصله به کار می‌گیرد غایب‌اند، پس هیچ مبنای دقیقی برای قضاوت در دست نیست. حتی خلبانان نیز، که فرض می‌شود افرادی خبره در مشاهدهٔ دقیق اشیا در آسمان باشند، با برساختن دریافتی شی پرنده ناشناخته به گمراهی کشیده می‌شوند. مثلا در ۵ ژوئن ۱۹۶۹، در نزدیکی سنت لویی، خلبانان دو خط هوایی و یک جنگندهٔ گارد ملی هوایی، برخوردی نزدیک با آنچه که می‌گفتند اسکادران کاملی از اشیا پرنده ناشناخته بوده است، داشتند. اواخر نیمروز بود که کمک خلبان یکی از هواپیماهای مسافری نخستین بار متوجه اشیا پرنده ناشناخته شد. یک کنترلر ترافیک سازمان هوایی فدرال که اتفاقاً در کابین به عنوان ناظر حضور داشت بعداً گزارش کرد که به نظر می‌رسید اسکادران با هواپیما برخورد خواهد کرد. او گفت به نظر می‌رسید که آن‌ها دارند به شکلی دلهره آور نزدیک می‌شوند، در چند صد متری هواپیما! آن‌ها به رنگ «آلومینیوم براق» و به شکل «هواپیمای آب‌نشین» بودند. دقایقی بعد، خدمهٔ هواپیمای دیگر (۱۲ کیلومتری غرب اولی) عبور سريع اشیا پرنده ناشناخته از کنارشان را به برج مراقبت گزارش دادند. سپس خلبان جنگنده که در پشت هواپیمای مسافری دوم در ۴۱۰۰۰ پایی پرواز می‌کرد، برخوردی نزدیک با اشیا پرنده ناشناخته را مخابره کرد. وی گفت «لعنتی‌ها، داشتند به من می‌زدند». ظاهراً در آخرین لحظه ناگهان اشیا پرنده ناشناخته تغییر مسیر می‌دهند و از سر راهش بالا می‌کشند، یعنی که «در اختیار کنترلی هوشمند» بوده‌اند.

چگونه دربارهٔ چیزهای عجیب بیندیشیم؟
–تئودورشیک، لوئیس وُن

هیچوقت برام سوال نبوده که چرا مردها کمتر از زن‌ها عمر میکنند. رفتار یه مرد رندوم:

ص ۲۰

واقعیت اثر هانس رزلینگ

هانس روسلینگ در یک نظرسنجی متوجه میشه که در سوئد کمتر از یک‌چهارم مردم فکر میکردند که میانگین جهانی امید به زندگی الان اینقدر بالاست! روسلینگ اسم این مجموعه تحقیقات رو گذاشته بود «پروژه جهل». لوگوی پروژه هم عکس یک شامپانزه ست. چون به قول روسلینگ: «اگر گزینه‌ ها رو روی موز می‌نوشتم و به شامپانزه‌ های باغ‌وحش میدادم تا جواب درست رو انتخاب کنند، حتماً از آدم‌ها بهتر عمل میکردند.»

ص ۲۷

واقعیت اثر هانس رزلینگ

در سمت راست اسم کشورهایی رو نوشته که از مردمشون سوال پرسیدن. جوابی که شامپانزه‌ها شانسی دادن تقریبا ۳۳ درصده که با ایموجی نشون داده شده.

ص ۴۴
واقعیت اثر هانس رزلینگ

بدترین جاها تو دنیا تو این قضیه افغانستان، سومالی و جمهوری آفریقای مرکزیه که تا حد ممکن دخترها رو از ادامه تحصیل منع میکنند.

ص ۴۵

واقعیت اثر هانس رزلینگ

سریال 100

ص ۵۲

واقعیت اثر هانس رزلینگ

چرا هی میگی پول ندارم، پولا:

مینی‌سریال Dark matter

... همه این‌ها تقصیر فرگشت است. ما برای سازگاری با زندگی مدرن به زمان بسیار بیشتری نیاز داریم. اگر کل دوران حیات بشر روی زمین را به اندازه ارتفاع یک میز فرض کنیم، تمام تاریخ مکتوب ما ضخامتی بیشتر از یک رومیزی نازک نخواهد داشت؛ دو قرن انقلاب صنعتی هم که دیگر تقریباً به چشم نمی‌آید و ضخامتش نهایتاً در حد یک تمبر پستی است. مغز ما انسان‌ها برای دنیایی طراحی شده است که دیگر وجود خارجی ندارد؛ دنیایی که در آن زنده ماندن ما نه به منطق و استدلال، که به واکنش‌های کور و غریزی وابسته بود. تکان خوردن علفزارهای بلند می‌توانست کار یک ببر گرسنه باشد یا صرفاً وزش باد؛ اما در هر صورت، فرار کردن بسیار امن‌تر از ایستادن و استدلال کردن بود. انسانی که می‌خواست با منطق به دنبال کشف حقیقت بگردد، معمولاً عمر کوتاهی داشت.

خودفریبی نوشتهٔ جفری دین، ایوان دبلیو کلی و آرتور ماتر

... مغز کودکان طوری برنامه‌ریزی شد که هرچه به آن‌ها گفته می‌شود را به‌سرعت یاد بگیرند. آن‌ها باید یاد می‌گرفتند ــ و خیلی زود هم یاد می‌گرفتند ــ که آتش می‌سوزاند و سگ گاز می‌گیرد، در غیر این صورت زنده نمی‌ماندند. بزرگسالان هم طوری برنامه‌ریزی شدند که به محض دیدن کوچک‌ترین نشانه‌ای از ارتباط بین دو اتفاق، واکنش نشان دهند، حتی اگر در واقعیت هیچ ارتباطی بین آن‌ها نبود. اگر خوردن گیاهی خاص با بیماری هم‌زمان می‌شد، برای همیشه از آن گیاه دوری می‌کردند. شاید آن گیاه اصلاً عامل بیماری نبود، اما در زمان وفور نعمت، نخوردن یک گیاه خاص ضرری نداشت. پیشرفت بشر به «الگویابی» گره خورد؛ یعنی توانایی معنا بخشیدن به اشیاء، افراد و موقعیت‌ها. این مهارت چنان نقش حیاتی و تعیین‌کننده‌ای داشت که ما دچار این ولع شدیم که همه‌جا دنبال الگو بگردیم، حتی آنجا که هیچ الگویی وجود ندارد، مثل وقتی که اشکال معناداری را در میان ستارگان آسمان می‌بینیم. سپس نوبت به اختراع زبان رسید؛ پدیده‌ای که باعث شد باورهای برخاسته از تجربیات انسانی (چه درست و چه غلط) سینه به سینه حفظ شوند و روی جوامع آینده تأثیر بگذارند. و حالا ماییم و امروز، انسان‌هایی که تلاش می‌کنند با مغزی که برای بقا در دنیایی کاملاً متفاوت طراحی شده است، با مفاهیم پیچیده‌ای چون علم و شبه‌علم دست‌وپنجه نرم کنند...

خودفریبی نوشتهٔ جفری دین، ایوان دبلیو کلی و آرتور ماتر

... با گذشت زمان کودکان یاد می‌گیرند که با گزینشی‌تر عمل کردن و طرح پرسش‌های مختلف، از درگیری با باورهای متناقض پرهیز کنند. در نتیجه این روند، بیشتر ما در نهایت به همان باورهایی می‌رسیم که پدر و مادر و جامعه‌مان به آن‌ها معتقدند. در واقع، آنچه شالوده باورهای اصلی ما را شکل می‌دهد، جنسیت، میزان هوش یا تیپ شخصیتی ما نیست، بلکه نحوه تربیت ماست...

خودفریبی نوشتهٔ جفری دین، ایوان دبلیو کلی و آرتور ماتر