هیچوقت برام سوال نبوده که چرا مردها کمتر از زن‌ها عمر میکنند. رفتار یه مرد رندوم:

ص ۲۰

واقعیت اثر هانس رزلینگ

هانس روسلینگ در یک نظرسنجی متوجه میشه که در سوئد کمتر از یک‌چهارم مردم فکر میکردند که میانگین جهانی امید به زندگی الان اینقدر بالاست! روسلینگ اسم این مجموعه تحقیقات رو گذاشته بود «پروژه جهل». لوگوی پروژه هم عکس یک شامپانزه ست. چون به قول روسلینگ: «اگر گزینه‌ ها رو روی موز می‌نوشتم و به شامپانزه‌ های باغ‌وحش میدادم تا جواب درست رو انتخاب کنند، حتماً از آدم‌ها بهتر عمل میکردند.»

ص ۲۷

واقعیت اثر هانس رزلینگ

در سمت راست اسم کشورهایی رو نوشته که از مردمشون سوال پرسیدن. جوابی که شامپانزه‌ها شانسی دادن تقریبا ۳۳ درصده که با ایموجی نشون داده شده.

ص ۴۴
واقعیت اثر هانس رزلینگ

بدترین جاها تو دنیا تو این قضیه افغانستان، سومالی و جمهوری آفریقای مرکزیه که تا حد ممکن دخترها رو از ادامه تحصیل منع میکنند.

ص ۴۵

واقعیت اثر هانس رزلینگ

سریال 100

ص ۵۲

واقعیت اثر هانس رزلینگ

چرا هی میگی پول ندارم، پولا:

مینی‌سریال Dark matter

... همه این‌ها تقصیر فرگشت است. ما برای سازگاری با زندگی مدرن به زمان بسیار بیشتری نیاز داریم. اگر کل دوران حیات بشر روی زمین را به اندازه ارتفاع یک میز فرض کنیم، تمام تاریخ مکتوب ما ضخامتی بیشتر از یک رومیزی نازک نخواهد داشت؛ دو قرن انقلاب صنعتی هم که دیگر تقریباً به چشم نمی‌آید و ضخامتش نهایتاً در حد یک تمبر پستی است. مغز ما انسان‌ها برای دنیایی طراحی شده است که دیگر وجود خارجی ندارد؛ دنیایی که در آن زنده ماندن ما نه به منطق و استدلال، که به واکنش‌های کور و غریزی وابسته بود. تکان خوردن علفزارهای بلند می‌توانست کار یک ببر گرسنه باشد یا صرفاً وزش باد؛ اما در هر صورت، فرار کردن بسیار امن‌تر از ایستادن و استدلال کردن بود. انسانی که می‌خواست با منطق به دنبال کشف حقیقت بگردد، معمولاً عمر کوتاهی داشت.

خودفریبی نوشتهٔ جفری دین، ایوان دبلیو کلی و آرتور ماتر

... مغز کودکان طوری برنامه‌ریزی شد که هرچه به آن‌ها گفته می‌شود را به‌سرعت یاد بگیرند. آن‌ها باید یاد می‌گرفتند ــ و خیلی زود هم یاد می‌گرفتند ــ که آتش می‌سوزاند و سگ گاز می‌گیرد، در غیر این صورت زنده نمی‌ماندند. بزرگسالان هم طوری برنامه‌ریزی شدند که به محض دیدن کوچک‌ترین نشانه‌ای از ارتباط بین دو اتفاق، واکنش نشان دهند، حتی اگر در واقعیت هیچ ارتباطی بین آن‌ها نبود. اگر خوردن گیاهی خاص با بیماری هم‌زمان می‌شد، برای همیشه از آن گیاه دوری می‌کردند. شاید آن گیاه اصلاً عامل بیماری نبود، اما در زمان وفور نعمت، نخوردن یک گیاه خاص ضرری نداشت. پیشرفت بشر به «الگویابی» گره خورد؛ یعنی توانایی معنا بخشیدن به اشیاء، افراد و موقعیت‌ها. این مهارت چنان نقش حیاتی و تعیین‌کننده‌ای داشت که ما دچار این ولع شدیم که همه‌جا دنبال الگو بگردیم، حتی آنجا که هیچ الگویی وجود ندارد، مثل وقتی که اشکال معناداری را در میان ستارگان آسمان می‌بینیم. سپس نوبت به اختراع زبان رسید؛ پدیده‌ای که باعث شد باورهای برخاسته از تجربیات انسانی (چه درست و چه غلط) سینه به سینه حفظ شوند و روی جوامع آینده تأثیر بگذارند. و حالا ماییم و امروز، انسان‌هایی که تلاش می‌کنند با مغزی که برای بقا در دنیایی کاملاً متفاوت طراحی شده است، با مفاهیم پیچیده‌ای چون علم و شبه‌علم دست‌وپنجه نرم کنند...

خودفریبی نوشتهٔ جفری دین، ایوان دبلیو کلی و آرتور ماتر

... با گذشت زمان کودکان یاد می‌گیرند که با گزینشی‌تر عمل کردن و طرح پرسش‌های مختلف، از درگیری با باورهای متناقض پرهیز کنند. در نتیجه این روند، بیشتر ما در نهایت به همان باورهایی می‌رسیم که پدر و مادر و جامعه‌مان به آن‌ها معتقدند. در واقع، آنچه شالوده باورهای اصلی ما را شکل می‌دهد، جنسیت، میزان هوش یا تیپ شخصیتی ما نیست، بلکه نحوه تربیت ماست...

خودفریبی نوشتهٔ جفری دین، ایوان دبلیو کلی و آرتور ماتر

... ما طوری برنامه‌ریزی شده‌ایم که تقریباً هر چیزی را باور کنیم. آنچه بیشترین اهمیت را دارد، حقیقت یا منطق نیست، بلکه خود محتوای باور است. یا به قول برتراند راسل: «آنچه انسان‌ها می‌خواهند دانش نیست، بلکه قطعیت است.» برای بیشتر ما، زندگی بدون قطعیتی که یک سیستم اعتقادی (حال هر سیستمی که می‌خواهد باشد) به ارمغان می‌آورد، بسیار طاقت‌فرسا می‌شود. از همین رو، یکی از معدود قواعد کلی معتبر در روان‌شناسی اجتماعی «اصل قطعیت» است. این اصل می‌گوید وقتی شواهدی هم در تأیید و هم در رد یک باور وجود دارد، بیشتر مردم به‌جای اینکه سطح پایینی از قطعیت را از خود نشان دهند (که واکنش منطقی و درستی است)، با تعصب بالا و قطعیتی شدید، یا کاملاً موافق آن باور می‌شوند یا کاملاً مخالف آن (که رویکردی غیرقابل دفاع است). برای آن‌ها، در اشتباه بودن بسیار قابل‌تحمل‌تر از زندگی در شک و تردید است.

خودفریبی نوشتهٔ جفری دین، ایوان دبلیو کلی و آرتور ماتر