🔍موضوع کنفرانس: 🛰ایستگاه فضایی بین المللی

🗓تاریخ برگزاری : ۱۳۹۷/۰۲/۱۷
🕚ساعت : ۲۳ به وقت ایران
#ارائه_دهنده
#جناب_فرزاد_اشکر

⬅️لینک گروه :
🌐https://t.me/joinchat/BZy-gUdU58Br4dtkEaJn8w

🔴آیا اعتیاد به سکس واقعا بیماری است؟

🔹فعالیت مغز افراد "معتاد" به تماشای پورن مشابه فعالیت مغزی افراد معتاد به مواد مخدر است، در زمانی است که ماده مورد نظرشان به آنها نشان داده شود.

❓اما اعتیاد به سکس واقعا بیماریست؟ در Instant view بخوانید

https://bbc.in/2KJlptR
🌿🍂@Science4lifee

سر دسته نر والهای باله کوتاه(وسط) بچه مرده خود را بر دهان گرفته ،حمل و به همراه دو وال ماده شنا می کند.
آبهای هاواییNB
🌿🍂@Science4lifee

‍ 👁🔬با وجود حرکتهای بسیار چشم ،چگونه ما هیچ لرزشی در دیدمان احساس نمی کنیم؟
چشم یک ورودی دیتا از محیط اطراف به مغز به شمار می رود .
چشم ما در هر ثانیه 4 بار حرکت می کند اما با این حال هیچ لرزشی در دید ما بوجود نمی آید.هنگامی که در کنار دریا قدم می زنیم حتی لرزشی که پاها به بدن وارد می کنند ایرادی به دید ما وارد نمی کند .
فرض کنید با یک دوربین فیلمبرداری شروع به فیلمبرداری کنید و در هر ثانیه چهار بار دوربین را تکان دهید قطعا فیلم گرفته شده با لرزشهای فراوان همراه خواهد بود.
راز دید ما بدون هیچ لرزشی، در مغز است.
مغز انسان می تواند حرکات چشم را قبل از حرکت پیش بینی کند که قسمتی از فضای کورتکس مغز نقش مهمی در این عمل ایفا می کند و این پیش بینی حرکت چشم باعث می شود که مغز به راحتی و به سرعت با این حرکات هماهنگ ، محیط و دید بدون لرزشی را تصویر سازی کند .
نکته جالب توجه این است که پروسه ای به این مهمی بدون اینکه متوجه بشویم در حال وقوع است .
مغز شگفتی ها و رازهای اینچنینی بسیاری در خود دارد که دانشمندان به دنبال کشف آنها هستند.

👤Mike Nobdy
🌿🍂@Science4lifee
♻️منبع:
https://www.technology.org/2017/12/08/why-our-eyes-are-moving-all-the-time-and-yet-the-image-were-seeing-isnt-shaking/

در آب، صرف نظر از نوع وسیله نقلیه ( اردک، قایق یا زیر دریایی...) و اندازه آن و حتی سرعت آن، جبهه امواجی به نام Kelvin wave front ایجاد می شوند که همواره زاویه مخروط آن 39 درجه است.

http://www.sciencemag.org/news/2013/05/lord-kelvin-wipes-out-speed-boat-wakes
🌿🍂@Science4lifee
http://www.hko.gov.hk/education/edu06nature/ele_kelvinwake_e.htm

تصویر زیبا و شگفت انگیز از پای یک پشه استرالیایی در زیر میکروسکوپ الکترونی . NB
🌿🍂@Science4lifee

ورا روبین . متولد فلادلفیا .
او به وجود ماده تاریک پی برد .NB
🌿🍂@Science4lifee

چگونه زمان را احساس می كنیم؟
مترجم نارون دادخواه سایت دکتر مجازی
چرا هنگامی كه خوشحالیم و از زمان لذت می بریم، عقربه های ساعت می دوند؟ معمولا هنگامی كه منتظر اتوبوس هستید می توانید زمان سپری شده در ایستگاه را محاسبه كنید. توانایی مغز ما در پیگیری و محاسبه ی زمان تقریبا در تمام جنبه های زندگی روزمره از پخش موزیك گرفته تا برگزاری یك جلسه، مهم است.
هشدار داخلی كوچكی كه به شما می گوید مدت زمانی كوتاه یا طولانی را منتظر مانده اید، از گروهی از فرآیندهای بخش تمپورال مغز كه توسط دو عدد ساعت عصبی پشتیبانی و كنترل می شوند، منشا می گیرد. سابقا محققان تصور می كردند كه توانایی حسی ما در پیگیری و محاسبه زمان، از بخشی از مغز به نام جسم مخطط منشا می گیرد. تحقیقات نشان داده بودند كه این بخش از مغز، هنگامی كه انسان به زمان توجه می كند، فعال می شود و بیماران مبتلا به پاركینسون – كه جسم مخطط در آن ها آسیب دیده است – به سختی می توانند زمان را اعلام كنند. دانشمندان پیش بینی كردند كه جسم مخطط در طول فعالیت،موج های كوچكی را همانند تیك تاك ساعت تولید می كند.
با اینحال، تحقیقات اخیر نشان داده اند كه مغز ما جهت آگاهی از گذر زمان، به بخش هیپوكامپ مغز نیز وابسته است تا تعداد موج های تولید شده توسط جسم مخطط را ذخیره كند. این مفهوم تحت عنوان تئوری” فاصله ی زمانی” شناخته شده است و توضیح می دهد كه ما چگونه به طور ناخودآگاه، مدت زمان را در مقیاس ثانیه و ساعت محاسبه می كنیم. شاید توجه كرده باشید كه به نظر می رسد زمان، هنگامی كه با دوستانتان بوده اید، بسیار سریع تر از هنگامی كه در انتظار یك ملاقات مهم هستید، سپری شده است.
دانشمندان علوم عصب دریافتند دلیل این اتفاق اینست كه مغز شما، هنگامی كه به زمان توجه نمی كنید مثلا زمانی كه از یك فعالیت بسیار لذت می برید و هیچ توجهی نیز به گذر زمان ندارید، ثبت امواج مربوط به فعالیت را متوقف می كند. زمانیكه این اتفاق می افتد، مغز شما “تیك تاك” كمتری را در حافظه اش ذخیره میكند و باعث می شود كه احساس كنید زمان كمتری سپری شده است.
به عبارت دیگر، در شرایطی كه شما بیشتر به زمان توجه میكنید، مثلا زمانیكه در انتظار یك ملاقات به تعویق افتاده هستید، مغز شما هر تیك را به حساب می آورد چون چیز دیگری برای پرت كردن حواس خود از فكر كردن به زمان ندارید، و این باعث می شود كه گذر زمان بسیار آهسته تر احساس شود. بنابراین دفعه ی بعدی كه احساس كردید روزتان به كندی در حال سپری شدن است ،سعی كنید كمتر به زمان توجه كنید تا ساعت داخلی بدنتان نیز كمتر گذر زمان را ثبت كند. اگر می خواهید زمان سریع تر بگذرد، به ساعت نگاه نكنید!
تئوری “فاصله ی زمانی” توضیح میدهد ك چگونه مغز شما،زمان را همانند یك شمارشگر عصبی ثبت می كند!
١. روشن شدن ساعت
سیگنال آغاز با شروع اتفاقی كه مدت زمان خاصی به طول می انجامد، فعال می شود. مثلا ٣ دقیقه طول می كشد تا آب درون كتری به جوش آید.
٢. تقارن و همزمانی
سیگنال آغاز باعث تحریك نورون های قشری خاصی( كه معمولا با سرعت های متفاوتی فعال می شوند و در شكلA نشان داده شده اند) می شود تا تقریبا در یك زمان همدیگر را فعال كنند( شكلB) سپس آن ها به سرعت تحریك اولیه ی خود می رسند ولی چون همزمان با هم تحریك شده اند،فعالیت آن ها از الگوی خاصی پیروی می كند.
٣. دوپامین
گروهی از سلول های مغزی به نام نورون های spiny( مهره مانند) فعالیت نورون های قشری را مونیتور كرده و تعداد دفعاتی را كه الگوی فعالیت آن ها تكرار می شود، ثبت می كنند. زمانی كه اتفاق به پایان می رسد_در این مثال، هنگامی كه آب كتری به جوش می آید_انفجاری از دوپامین به سمت جسم مخطط فرستاده می شود.
۴. حافظه
آزاد شدن دوپامین باعث می شود كه سلول های spiny الگوی تحریك نورون های قشری در آن شدت خاص را به حافظه بسپارند. این فرآیند نوعی “قالب زمانی” برای اتفاق مذكور بوجود می آورد. تحقیق نشان می دهد كه خاطرات و اطلاعات منحصر به فردی برای تمامی فاصله های زمانی مختلف در حافظه وجود دارد.
۵. پایان زمان!
در این هنگام، سلول های spiny از فاصله های زمانی كه باید سلول های قشری را مونیتور كنند تا قالب زمانی را كه سیگنال های یك اتفاق خاص در آن به طول می انجامد، به حافظه بسپارند، آگاهی می یابند. هنگامی كه این اتفاق می افتد، جسم مخطط سیگنال هایی به دیگر نواحی مغزی كه در ارتباط با حافظه و تصمیم گیری هستند می فرستد كه باعث راه اندازی یك هشدار داخلی به نام “هشدار پایان” می شود!

ریتم تنفس چه تاثیری بر حافظه و ترس دارد

تنفس تنها بمنظور عمل اکسیژن رسانی نمی باشد بلکه بر بروز رفتار و عملکرد مغز نیز تاثیر گذار است. دانشمندان دانشگاه پزشکی Northwestern، برای اولین بار کشف کرده اند که ریتم تنفس موجب فعالیت الکتریکی در مغز می شود ، همچنین قضاوت هیجانی و قدرت یادآوری را افزایش می دهد. تاثیرات ریتم تنفس بر مغز بستگی به این دارد که فرد در حالت دم یا بازدم باشد و اینکه از طریق بینی یا دهان تنفس کند.
در این مطالعه، افرادی که در حالت دم قرار داشتند نسبت به کسانی که در حالت بازدم بودند، سریع تر نسبت به تصاویر وحشتناک، واکنش نشان می دادند. در عین حال افزایش قدرت یادآوری در افرادی که در حالت دمیدن هوا قرار داشتند نسبت به افرادی که در حالت بازدم قرار داشتند، دیده شده است. در آخر اینکه هیچکدام از این اثرات در افرادی که با دهان تنفس می کردند، دیده نشده است.
کریستینا زلانو، استاد گروه مغز و اعصاب در دانشکده پزشکی فاینبرگ واقع در دانشگاه Northwestern، می گوید: ” یکی از یافته های اساسی در این مطالعه اینست که تفاوت های چشمگیری در فعالیت مغز مخصوصا در نواحی آمیگدال و هیپوکامپ در هنگام دم و بازدم وجود دارد. در حقیقت وقتی ما تنفس می کنیم، نورون های قشر بویایی، آمیگدال و هیپوکامپ همگی در سیستم لیمبیک تحریک می شوند.”



دانشمندان دانشگاه Northwestern، برای اولین بار تفاوت های موجود را در مغز ۷ بیمار مبتلا به صرع که برای عمل جراحی منتظر بودند، یافتند. یک هفته قبل از جراحی، یک جراح الکترود هایی را به مغز بیماران متصل نمود تا منشا تشنج آنها را شناسایی کند، این موضوع باعث شد تا دانشمندان بتوانند اطلاعات الکتروفیزیولوژیک مغز آنها را ثبت و ضبط نمایند. اطلاعات الکتروفیزیولوژیک ثبت شده حاکی از ارتباط میان فعالیت مغز و تنفس داشتند، مخصوصا تاثیرات شگرف تنفس در نواحی هیجانات، حافظه و قشر بویایی مغز افراد مشاهده شد.
آمیگدال ارتباط قدرتمندی با پردازش هیجانات از جمله حس ترس دارد. بنابراین دانشمندان ۶۰ داوطلب را انتخاب نمودند و در آزمایشگاه، تصاویری از چهره های وحشتناک و متعجب نشان دادند تا واکنش آنها را در زمان دم و بازدم بسنجند.
افرادی که در هنگام دمیدن بودند، در مواجهه با چهره های ترسناک، سریع تر از افرادی که در حالت بازدم بودند، واکنش نشان می دادند اما در مواجهه با چهره های متعجب هیچ تفاوتی دیده نشد. همچنین افرادی که با دهان تنفس می کردند، هیچگونه علایمی از افزایش عملکرد در نواحی آمیگدال و هیپوکامپ نشان ندادند.
در آزمایش دیگر به آنها تصاویری ارائه شد و از آنها خواسته شد تا در حالت دم و بازدم، تصاویر را بخاطر بسپارند. سپس زمانیکه از آنها خواسته شد تا تصاویر ارائه شده را بیاد بیاورند، افرادی که در حالت دمیدن بودند بهتر از افرادی که در حالت بازدم قرار داشتند، می توانستند تصاویر را بیاد بیاورند.
زلانو می گوید: ” این یافته ها نشان می دهند که تنفس سریع در وضعیت های خطرناک و اضطراب آور، مزایای خاصی را برای افراد به ارمغان می آورد، زیرا در سریع ترین زمان ممکن به افراد اجازه می دهد در برابر خطرات محیطی واکنش نشان دهند.”
یکی دیگر از نکات مثبت ابن مطالعه اینست که بستری برای مطالعات بعدی درباره مکانیسم های مرتبط با مراقبه فراهم کرده است. همچنین بعنوان نکته آخر باید گفت که وقتی ما در حالت دمیدن هوا هستیم، نوسانات مغزی در شبکه لیمبیک همگام سازی می شوند.
سایت دکتر مجازی
علیرضا زحمتکش مترجم
“Nasal Respiration Entrains Human Limbic Oscillations and Modulates Cognitive Function” by Christina Zelano, Heidi Jiang, Guangyu Zhou, Nikita Arora, Stephan Schuele, Joshua Rosenow and Jay A. Gottfried in Journal of Neuroscience. Published online December ۷ ۲۰۱۶ doi:۱۰.۱۵۲۳/JNEUROSCI.۲۵۸۶-۱۶.۲۰۱۶
🌿🍂@Science4lifee

🦏🦏کشف استخوان 700 هزار ساله کرگدنی در فیلیپین که سلاخی شده است.
این استخوان ها هنگام حفاری در فیلیپین یافت شد که محققان با بررسی های خود و کشف ابزارهای سنگی اطراف آن به این نتیجه رسیدند که این حیوان توسط هومو سلاخی شده است.
دانشمندان بر این باورند که "hominids"
با ساخت کلک با استفاده از درختان خود را از طریق اقیانوس به فیلیپین رسانده اند.
NB
🌿🍂@Science4lifee
♻️https://www.sciencenews.org/article/butchered-rhino-bones-place-hominids-philippines-700000-years-ago

🤷🏻‍♀️چقدر سحرخیز باش تا کامروا باشی باعث سلامتی می‌شود؟
🌿🍂@Science4lifee
🌛آیا واقعا شب زنده داری مثل جغد بد است و باید شب زود به رختخواب برویم تا مثل چکاوک صبح سحر از خواب بیدار شویم؟
🌿🍂@Science4lifee
⚡️در INSTANT VIEW بیشتر بخوانید:👇

https://bbc.in/2GcVyqD

بقول دوست ارجمند و انديشمند گرامي جناب دكتر قباديان
خوب دوستان درود

اميدوارم هرجا هستيد هميشه شاد و تندرست باشيد مدتي است در حال مطالعه كتابهاي جذاب در زمينه مغز هستم بهمين سبب در خدمتتان نبودم
مجموعه جذابي را براي عاشقان علم آماده كردم كه به مرور خدمتتان ارائه خواهم كرد مجموعه اي كه توسط بزرگان نوروساينس نوشته شده است و اينجانب فقط آنهارا بدون مزد و مواجب به اشتراك ميگذارم هيچ كدام از مطالب ارسالي آيه مسجل نميباشند ولي دو مزيت دارند يكي اينكه توسط بزرگان علم نوروساينس نوشته شدند و دوم آنكه تلنگرهاي جذابي به افكار ماست
توزيع ، تكثير ، كپي برداري بدون اجازه من به شدت از طرف من مجاز است و دوستاني كه ميخواهند فرهنگ رعايت حق ترجمه و تاليف و بازنويسي و .... را براي من محفوظ بدارند ميتوانند با ذكر نام اينجانب در هر گروهي اين مطالب را انتشار دهند
اميدوارم رضايت خاطر شما گراميان فراهم شود

به مغز بیش از حد بها داده شده است
Asif A.Ghazanfar

علاقۀ الکور مردم را حفظ می‌‌‌کند. در کل بدن انسان، عضوی وجود دارد که برای شخصیت مطمئناً ضروری است: مغز.
آسیبِ خارج از مغز زخمی است که باید درمان شود. آسیب مغزی عبارت است از آسیب به کسی که هستیم.

- وب‌سایت بنیاد گسترش زندگی الکور


قبلاً تصور می‌‌کردیم که شناخت ژنوم انسان به ما اطلاعات لازم دربارۀ خودمان را می‌دهد. رئیس‌جمهور بیل کلینتون در جشن پروژۀ ژنوم انسانی در سال 2000 اظهار داشت: «امروز، زبانی را یاد می‌‌‌گیریم که خدا با آن زندگی را خلق کرد.» به‌تازگی، به ایدۀ دیگری فکر کرده‌ایم: ما کانکتوم‌مان هستیم. فردی که ما هستیم صرفاً به دلیل اختصاصیت و تمامیت اتصالات و سایر ویژگی‌‌های همۀ نورون‌‌های سیستم عصبی ماست. این ایده از این باور منشأ می‌‌‌گیرد که مغز مانند مرکز کنترل رفتار است. اقدامات آینده را براساس اطلاعاتی که از محیط دریافت می‌‌کند برنامه‌ریزی و سپس دستورهای حرکات را بر اساس آن برنامه‌ها ایجاد می‌‌‌کند. اگر بتوانیم هر یک از تقریباً صد تریلیون اتصالی را که صد میلیارد نورون ما جمعاً می‌‌‌سازند ترسیم و اندازه‌گیری کنیم، آیا خواهیم توانست ذهن و تفاوت‌های فردی‌مان را درک کنیم؟ آیا می‌‌توانیم برای همیشه با آپلود کردن این دانش در رایانه‌ای زندگی کنیم که در واقع نرم‌افزار مغز ما را اجرا می‌‌‌کند؟ یا آیا می‌‌توانیم از طریق احیای مغزی که از طریق انجماد حفظ شده است و گذاشتن آن در بدن جوان‌تر دیگری این کار را کنیم؟ آیا مغز واقعاً حاوی هر چیز مهمی دربارۀ رفتار و هویت فردی ماست؟ نه، این‌طور نیست.
رفتارتان مطمئناً به مدارهای عصبی فردی‌تان بستگی دارد، اما به همان اندازه به بدنتان نیز وابسته است. بخش‌‌های مختلف بدن هم فیلتری برای سیگنال‌‌های ورودی و هم خروجی هستند. مثلاً گوش‌هایتان برای شناسایی محل صدا بسیار مهم هستند. این امر واضح است. آنچه که خیلی واضح نیست این است که اینکه این صدا از بالا یا پایین شما می‌‌‌آید به شکل گوشتان بستگی دارد. ستیغ‌ها و دره‌های گوش بیرونی صدا را قبل از برخورد به پردۀ گوش فیلتر می‌‌‌کنند – برخی از قسمت‌‌های صدا را بلندتر و برخی را نرم‌تر می‌‌‌کنند. این نکته مهم است که قسمت‌هایی از یک صدای معین که بلندتر یا نرم‌تر می‌‌‌شوند به این مسئله نیز بستگی دارد که آیا صدا از بالا به گوش بیرونی می‌‌‌رسد یا پایین، و سپس می‌‌‌آموزیم که این تفاوت‌های صوتی را با محل منبع صدا مرتبط کنیم. ممکن است متوجه شده باشید که گوش‌ها اندکی شبیه اثر انگشت هستند و هر کس مجموعۀ منحصر‌به‌فردی دارد (در واقع، تحقیقات بیومتریک اکنون از گوش به‌‌عنوان ‌شناسه‌های منحصربه‌فرد استفاده می‌‌کنند). پس نحوۀ محل‌یابی صدا به شکل دقیق گوش‌های خاصتان بستگی دارد. مغز شما در عمل شکل گوشتان را از طریق تجربه می‌‌آموزد. به عبارت دیگر، اگر شکل گوشتان را تغییر دهید، مثلاً قطعاتی از گل پلاستیکی را به آنها بچسبانید، توانایی‌تان از نظر محل‌یابی صدا را مختل می‌‌‌کنید.
بدنتان سیگنال‌های خروجی را نیز فیلتر می‌‌کند که عضلاتتان را برای تولید حرکت تحریک می‌‌کند. یکی از مثال‌های خوب صدایتان است. صدای شما متمایز و منحصربه‌فرد است. همۀ کسانی که شما را به‌خوبی می‌‌شناسند می‌‌توانند به‌راحتی با گوش دادن به شما، شما را شناسایی کنند. شناختن آنها ممکن است تا حدی به دلیل انتخاب کلمات کلیشه‌ای و نحوۀ صحبت کردن شما باشد، اما به دلیل شکل منحصربه‌فرد حفره دهان و بینی‌تان نیز است. تولید صدا شامل منبع صوتی (محصول تنفس که حرکات طناب‌های صوتی را تحریک می‌‌کند) متصل به یک فیلتر صوتی متشکل از حفرات دهان و بینی در بالای طناب‌‌های صوتی است. طناب‌‌های صوتی صدایی تولید می‌‌‌کنند که کمی وزوز است و زیر و بمی‌شان به سرعت حرکت طناب بستگی دارد. سپس، این صدای وزوز از مسیر صوتیِ فیلترکنندۀ آن عبور می‌‌‌کند؛ یعنی، مانند کاری که گوش‌های بیرونی ما برای وارد کردن صدا می‌‌‌کنند، شکل مسیر صوتی باعث می‌‌شود برخی از قسمت‌‌های صدا بلندتر و برخی حین بیرون رفتن خاموش‌تر شوند. از طریق تغییر دادن شکل مسیر صوتی‌مان با حالات مختلف چهره، مصوت‌های مختلفی تولید می‌‌‌کنیم (مثلاً تولید کردن صدای آ در برابر صدای ای). با این حال، برخی از بخش‌‌های مسیر صوتی ثابت و منحصر‌به‌فرد هستند، که نشان‌دهندۀ تنوع فردی در چگونگی ایجاد حفرات دهان و بینی است. این ویژگی‌‌های منحصربه‌فرد صدا را به گونه‌ای فیلتر می‌‌کند که به ما هویت صوتی می‌دهد. هم چگونگی شنیدن و هم چگونگی صحبت کردن ما با شکل بدن ما گره خورده است.
اهمیت بدن ما برای رفتار و تجربه در این مسئله نهفته است که چگونه سیستم عصبی را در طول رشد تغییر می‌‌‌دهد و هدایت می‌‌‌کند. مثلاً، می‌‌توانیم صدا را به‌‌خوبی در سن بسیار پایینی محل‌یابی کنیم، اما بدن ما هنوز در حال رشد است - گوش ما هنوز تغییر شکل می‌‌‌یابد. بنابراین، گرچه

این ویژگی‌‌های فیلترینگ گوش‌‌ها تغییر می‌‌کند، مغز مستمراً خودش را برای در نظر گرفتن این تغییرات دوباره درجه‌بندی می‌کند. در واقع، سیستم شنوایی به شکل گوش برای هدایت عملکرد آن چنان وابسته است که جهت رسیدن به عملکرد مناسب، باید صبر کند بدن به آن برسد. اگر فعالیت نورون‌‌های شنوایی در یک حیوان بسیار کم‌سن را حین گوش دادن به صداها ثبت کنید، متوجه خواهید شد که نورون‌ها از لحاظ توانایی تعیین محل صدا خیلی خوب عمل نمی کنند. معمولاً فرض می‌‌شود این مسئله باید به این دلیل باشد که سیستم عصبی هنوز نابالغ است. با این حال، اگر به صورت مصنوعی به این حیوان کم‌سن گوش‌های حیوان بالغ را بدهید (می‌‌توانید این کار را با استفاده از واقعیت مجازی انجام دهید، صدا را، پس از اینکه توسط گوش حیوان بالغِ شبیه‌سازی‌شده فیلتر شده‌اند، مستقیماً وارد مجاری گوش حیوان کنید)، سپس ناگهان آن نورون‌ها به‌خوبی کار می‌‌کنند و مکان صدا را دقیقاً رمزگذاری می‌‌کنند. بنابراین بدن عملکردِ سیستم عصبی را هدایت می‌‌کند. نه برعکس.
در اینجا مثال دیگر و شاید به‌یاد‌ماندنی‌تری آمده است که نشان می‌‌دهد بدن چگونه سیستم عصبی را شکل می‌‌دهد. پستانداران نر ناحیۀ اختصاصی‌شده‌ای در ستون فقرات خود دارند که در ادرار و نعوظ آلت تناسلی نقش دارد (به نام «هستۀ انوفonuf» در انسان؛ «هسته» در مغز یعنی گروهی از نورون‌های پرتراکم)؛ همان منطقه در زنان نیز وجود دارد، اما اندازه‌اش کوچک‌تر است. تفاوت اندازه به علت شکل متفاوت بدن مرد و زن است. این مسئله کاملاً واضح است زیرا بخشی از عملکرد هستۀ انوف برای نعوظ است، اما سازوکار رشد در خصوص نحوۀ ایجاد این تفاوت بسیار ظریف است. در اوایل رشد، هم مرد و هم زن عضلاتی دارند که می‌‌توانند نعوظ و ادرار را کنترل کنند، بولبوکاورنوسوز (Bulbocavernosus )و لواتور آنی(Levator Ani). هر دو بر روی خود گیرندۀ تستوسترون دارند، اما فقط نوزادان پسر مقادیر زیادی از تستوسترون را در اوایل رشد تولید می‌‌کنند. بقای عضله به اتصال تستوسترون به این گیرنده‌ها بستگی دارد. کم بودن تستوسترون در زنان باعث تجزیۀ این عضلات می‌‌‌شود. بولبوکاورنوسوز ناپدید می‌‌‌شود و اندازۀ لواتور آنی کاهش می‌‌‌یابد. در نتیجه، سیستم عصبی از فرایند تطبیق هوشمندی استفاده می‌‌‌کند تا مطمئن شود همۀ نورون‌‌های لازم را دارد، نه بیشتر و نه کمتر. برای بقا، نورون‌‌ها نیازمند مواد مغذی مولکولی (عوامل «تروفیک») ارائه‌شده توسط عضلات هستند؛ هر چه عضله بزرگ‌تر باشد، عوامل تروفیک بیشتری در دسترس است و لذا نورون‌های بیشتری می‌‌توانند زنده بمانند. وقتی عضلات بولبوکاورنوسوز و لواتور آنی در زنان به علت کمبود تستوسترون آتروفی می‌‌شوند، میزان عوامل تروفیک را نیز کاهش می‌‌دهند، که موجب کاهش اندازۀ هستۀ انوف و مرگ بسیاری از نورون‌‌ها می‌شود. این فقط یک مثال از چگونگی تشکیل سیستم عصبی در حال رشد توسط بدن است.
بدن نه تنها سیگنال‌‌های ورودی و خروجی را فیلتر می‌‌کند و سیستم عصبی در حال رشدی را می‌‌‌سازد، بلکه ویژگی‌های مادی آن می‌‌تواند کار مغز را ساده‌تر کند. حیوانات اغلب انواع مختلفی از تماس ارتباطی دارند. فرض استاندارد دانشمندان می‌‌تواند این باشد که هر نوع تماس متفاوت از طریق یک الگوی فعالیت عصبی مختص تماس برقرار می‌‌شود. با این حال، معلوم می‌‌شود که بخش‌های دستگاه صوتی (طناب‌‌های صوتی و مسیر صوتی) بر اساس میزان قدرت تنفسی موجود در سیستم و یا میزان کشش طناب‌های صوتی به طرق غیرخطی (یا نامنظم) با هم برهم‌کنش دارند. این برهم‌کنش غیر خطی بدون نیاز به هیچ‌گونه الگوهای عصبی پیچیده‌ای صداهای بسیار متمایز ایجاد می‌‌‌کند. اگر تا به حال تلاش کرده‌اید آهنگی را بسیار بلند بخوانید، پس حداقل با یک نوع از غیر خطی بودن صوتی آشنا هستید - شکستن صدایتان. مثال دیگری مربوط به رشد صوتی است. در برخی از گونه‌‌های میمون، نوزادان مانند نوزادان انسان سخنان نامفهوم می‌‌گویند و توالی‌های طولانی از انواع مختلف صداهای صوتی را تولید می‌‌کنند. هر نوع ایجاد صوتی نتیجۀ الگوی ویژۀ اختصاصی فعالیت عصبی نیست، بلکه الگو واحدی از فعالیت عصبی است که به‌سادگی بالا و پایین می‌‌‌رود. این فعالیت عصبی دوره‌ای موجب افزایش و کاهش قدرت تنفسی می‌‌شود. در این میان، غیر خطی بودنِ دستگاه صوتی است که صداهای مختلفی را تولید می‌‌کند. رفتارهای خاص لازم نیست از سیستم عصبی از طریق الگوهای فعالیت خاص آن منشأ گیرد؛ ویژگی‌های مادی بدن نیز به ایجاد تنوع رفتاری کمک می‌‌کند.
شما بدون مغز و بدن و تجربیات یکپارچۀتان خودتان نیستید. در خصوص رفتار، بدنتان به اندازۀ مغز اهمیت دارد. بدن فیلترکنندۀ تجربه و تعیین‌کنندۀ هویت است. شکل تغییرکننده بدن چگونگی رشد سیستم عصبی را هدایت می‌‌‌کند. در نهایت، ویژگی‌های مادی بدن می‌‌تواند عملکردهای سیستم عصبی را ساده‌تر کند (تولید صداهای صوتی مختلف). بنابراین، ا

ز بسیاری از جهات مهم، عملکردهای مغز به آنچه در اتصالات یا الگوهای فعالیت آنها دیده می‌‌شود پایبند نیست. فیلسوف جورج اچ. لوییس در سال 1891 نوشت: «انسان فکر می‌‌کند، نه مغز؛ کل موجود احساس و عمل می‌‌‌کند، نه یک عضو». نه تنها به لحاظ نظری بلکه به لحاظ منطقی هم سخن درستی گفت. نسبت دادن صفات رفتاری به بخش‌هایی از یک موجود که فقط می‌‌‌توان به کل حیوان به طرز مفهومی نسبت داد سفسطه است (مخصوصاً سفسطۀ جزء‌شناسی).
بنابراین فرض کنید تقریباً 80 هزار دلار برای «عضویت» در یک بنیاد گسترش زندگی خرج و مغزتان را از طریق انجماد حفظ کرده‌اید. اگر بدن جوان‌تری پیدا کنند و مغزتان را در آن بگذارند، مغزتان نمی‌‌تواند دقیقاً با آن بدن ارتباط برقرار کند (سیم‌کشی کند) زیرا مدارهای مغزتان از طریق رشد و تجربۀ مرتبط با بدن اصلی‌تان شکل گرفته است. علاوه بر این، در برابر خودتان یا هر کسی که شما را قبلاً می‌‌‌شناخت، ظاهر یا حس قبلی را نخواهید داشت. اما دو عامل دیگر را در نظر بگیرید: اهمیتی نمی دهید که خود خارجی دیگری باشید و فناوری بازسازی به گونه‌ای است که مغز قدیمی می‌‌تواند خودش را با بدن جدید بازسیم‌کشی کند. اگر فناوری چنین باشد و مغزتان بر اساس شکل این بدن جدید و تجربیات جدید تولیدی آن تغییر کند، پس سابقۀتان، که ارتباط نزدیکی با بدنتان دارد، پاک خواهد شد. در این صورت، فرد دیگری خواهید بود