🤾‍♀⛹‍♂🏊‍♂🚴‍♀🤽‍♀شش سال ورزش می تواند در میانسالی به میزان 23 درصد از بیماری های قلبی جلوگیری کند.
🌿🍂@Science4lifee
https://www.sciencedaily.com/releases/2018/05/180515081718.htm

🐳تحقیقات بر روی اسکلت 34 میلیون ساله وال که در قطب شمال یافته شده است نشان میدهد که آنها به جای فیلترهای امروزی دارای دندانهای کامل و تکامل یافته ای بوده اند.NB
🌿🍂@Science4lifee
https://www.sciencedaily.com/releases/2018/05/180510150220.htm

فسیل غیر عادی و توده بزرگ قدیمی مربوط به میلیونها سال قبل در سال 1890 در نبراسکا که به هیولای نبراسکا معروف شد.این توده بعد از برسی مشخص شد که مربوط به یک نوع سمور آبی در میلیونها سال قبل بوده است.NB

گونه در معرض خطر میمون دماغ‌سربالای طلایی. 8 تا 15 هزار میمون از این نوع ساکن چین هستند.

golden snub-nosed monkey
🌿🍂@Science4lifee

وال آبی عظیم ترین حیوان شناخته شده که حتی از دایناسورها نیز بزرگتر است.بچه وال آبی در حال رشد تا روزی 90 کیلوگرم افزایش وزن داشته و در بزرگسالی به طول 30 متر و وزن 181 تن می رسد.NB

اگر ما سر در کار خود فرو ببریم و خود را به دانش عمومی محدود کنیم و کشفیات تاریخی جعلی را که توسط تشکیلات مطبوعاتی و مجلات پر‌زرق و برق از ناکجا خلق می‌شوند، نادیده انگاریم، آنگاه در مورد ما چه می‌توان گفت؟ وقتی که ما درک و شناحتی سطحی از رخواره کذایی داشته باشیم، [از شگفتی] مو به تنمان سیخ می‌شود اما وقتی دانش بیشتری [به آن] بدست آوریم اسرار‌آمیز بودن آن اندک‌اندک رنگ می‌بازد.(توضیح اضافی: هرچه دانش ما به موضوعی ناچیزتر باشد شگفتی و اعجاب انگیزی ما را در بر می‌گیرد اما با افزایش شناخت‌مان، رمز آلودگی آن از بین می‌رود و ذهنیت جویای افسانه از بین می‌رود).
سطح سیاره مریخ در حدود 150 میلیون کیلومتر مربع وسعت دارد. آیا این باید شگفتی‌آور باشد که چیزی در ابعاد یک تمبر پستی از میان ۱۵۰ میلیون تمبر دیگر، خصوصا با داشتن مهارت تشخیص چهره که از بدو تولد در نهاد ماست، ساخته دست بشری به نظر برسد؟ وقتی ما مجموعه‌ای از پستی و بلندی‌ها، صخره‌‌‌ها و دیگر اشکال پیچیده سطحی در هم و برهم مجاور یکدیگر را بررسی می‌کنیم، متوجه می‌شویم که جزئیات آن به چیز‌هایی می‌مانند که به هیچ وجه چهره انسان را تداعی نمی‌کند. چرا باید چنین تشابهی وجود داشته باشد؟ آیا معماران مریخی عصر باستان تنها همین صخره (یا شاید تعدادی از آن‌ها) را تغییر شکل داده‌اند و آن تعداد [بی شمار] دیگر را به حال خود ر‌ها کرده‌اند؟ یا اینکه مثلا نباید نتیجه بگیریم که آن تعداد دیگر صخره‌‌‌ها را نیز به شکل چهره‌‌های عجیب غریب دیگری که برای ما شناخته شده نیست، درآورده‌اند؟
با ریزبینی و دقت بیشتر در تصویر اصلی درمی‌یابیم که یک نقطه‌ای تاریک در میانه صورت شبیه به سوراخ بینی وجود دارد - چیزی که تصور چهره را آسان‌تر می‌کند- در واقع نقطه بی‌رنگی است که ما‌حصل از دست رفتن ارتباط رادیویی بین مریخ و زمین است. بهترین تصویر از رخواره نشان می‌دهد یک سمت آن با نور خورشید روشن و سمت دیگر در سایه‌ای عمیق فرو رفته است. با استفاده از داده‌‌های دیجیتالی اصلی می‌توان کنتراست را در سایه آن بشدت افزایش داد. وقتی این عمل صورت گیرد چیزی متفاوت با یک چهره در آن می‌یابیم. در بهترین حالت یک چهره نیمه‌کاره است. با وجود نفس‌‌های حبس‌شده و قلب‌‌های تپنده‌ی ما (کنایه از ذوق و شوق ایجاد هیجان ازیک کشف مرموز) تندیس مرموز مریخی چیزی طبیعی به نظر می‌رسد - نه یک مجسمه دست‌ساز و مدلی از چهره انسان. این مجموعه احتمالاً با یک فرایند تدریجی زمین شناختی در طول میلیون‌‌‌ها حجاری شده است.
@LiberalScientists
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی

الگوهای طبیعی، توهم یا واقعیت #قسمت_پنجم #چهره‌ی_سنگی
برگرفته از کتاب: #جهان_در_تسخیر_اهریمن
#نوشته‌ی_کارل_سیگن
ترجمه: رضا شعبانی
اختصاصی کانال دانش و اگاهی
@LiberalScientists

در مکانی بروی سطح مریخ که به آن سایدونیا* گفته می‌شود، یک تخته سنگ بزرگ وجود دارد که عرض آن به چند کیلومتر می‌رسد و بمانند چهره‌ای به آسمان خیره شده است. یک چهره به ظاهر انسان اما با ظاهری غیر دوستانه. از برخی جنبه‌‌‌ها شبیه به مجسمه‌‌های ساخته شده به پراکسیتلس* است. در ناحیه‌ای که تعداد زیادی تپه کم ارتفاع، احتمالا بوسیله‌ ترکیبی از سیل‌‌‌ها و فرسایش باد پشت سر‌هم، به قالب اشکال عجیبی در آمده‌اند. شمار زیاد د‌هانه‌‌های اتشفشانی نشان می‌دهد پستی بلندی‌های اطراف آن میلیون‌ها سال قدمت دارد.
بطور مداوم «چهره سنگی*» مورد توجه قرار می‌گرفت، هم در ایالات متحده و هم در شوروی سابق. در بیستم نوامبر 1984 تیتر «اخبار هفتگی جهان*»، یک تبلوید* محلی، ناستودنی به علت امانت خبری اش، چنین خوانده می‌شود:
«ادعای شگفت‌آور دانشمندان شوروی: بقایای معابدی بر روی مریخ پیدا شده است. مریخ‌نورد‌ها اجزای باقیمانده از یک تمدن 50000 ساله را کشف کردند.»
موارد افشا شده منسوب به یک منبع ناشناس شوروی می‌باشند که مشتاقانه به توصیف اکتشافات صورت گرفته توسط فضاپیمای شوروی می‌پردازد.
اما می‌توان گفت داستان «رخواره» کاملا متعلق به امریکایی‌ها است. اولین بار در سال ۱۹۷۶ توسط یکی از کاوشگران مجموعه وایکینگ کشف شد. این نوعی نقصان تاسف‌بار در تفسیر ناهمواری‌های سطحی بود که بنا به گفته مقامات رسمی در اثر ترکیب فریب‌آمیز نور و سایه ایجاد می‌شود، که البته بلافاصله ناسا متهم به سرپوش گذاشتن بر «کشف بزرگ قرن» شد. برخی از مهندسین، متخصصین کامپیوتر و سایرین -برخی از آن‌ها کارمندان پیمانی ناسا بودند- اوقات شخصی‌شان را صرف ارتقا کیفیت تصویر می‌کردند. شاید به این امید که از یک راز مهم پرده بردارند. این [چنین تلاشی] در علم ستودنی و حتی شایان تجلیل است- تا زمانی که مدارک و شواهد تا حد زیاد قابل استناد باشند. برخی از آن‌ها به اندازه کافی محتاط بودند و شایسته بود که به ادامه فعالیت تشویق شوند. سایرین تعهد کمتری داشتند و استنباط‌شان این بود که نه تنها آن رخواره تندیسی اصیل و به‌یاد‌ماندنی از انسان است، بلکه حتی مدعی بودند که شهری در حوالی آن با معابد و برج و بارو‌هایی کشف شده است. همچنین نویسنده‌ای با یک استدلال نادرست، این موضوع را انتشار داده بود که این یادواره‌‌های تاریخی دارای موقعیت نجومی منحصر به فردی- البته نه در عصر حاضر بلکه در نیم‌ملیون سال پیش- بودند، و از آن چنین نتیجه می‌گیرد که عجایب سایدونی‌‌‌ها در آن عصر بسیار دور برپا شده‌اند. اما سازندگان آن‌ها چگونه می‌تواند از میان انسان‌ها باشد؟ نیم ملیون سال پیش، اجداد ما مشغول یادگیری کار کردن با ابزار‌های سنگی و آتش بودند و هیچ فضاپیمایی نداشتند.
رخواره‌‌های مریخی با «نمونه‌‌های مشابه‌شان ... که توسط تمدن‌های ساکن زمین ساخته شده‌اند، مقایسه می‌شوند. رخواره‌‌های زمینی اغلب رو به آسمان ساخته می‌شدند چرا که مشغول نگریستن به پروردگار می‌باشند». و یا اینکه این رخساره‌‌‌ها توسط بازماندگان جنگ‌های بین سیاره‌ای ساخته شده‌اند که سطح مریخ (و ماه) را ویران شده و غارت زده ر‌ها کرده‌اند؟ جدای از آن، چه عاملی مسبب وجود این حفره‌‌‌ها در سطح سیاره‌ای هستند؟ آیا این رخساره‌‌‌ها بقایای تمدنی انسانی است که سال‌ها پیش منقرض شده‌اند؟ آیا سازندگان اهل زمین بوده‌اند یا مریخ؟ آیا ممکن است این‌‌‌ها توسط موجوداتی از آنسوی کهکشان که موقتا در مریخ توقف داشته‌اند ساخته شده باشند؟ آیا این‌ها ر‌ها شده‌اند تا ما آن‌ها را کشف کنیم؟ ممکن است که آن سازندگان همچنین به زمین آمده باشند و آغازگر حیات در اینجا بوده باشند؟ یا حداقل آغازگر حیات انسانی؟ آیا هر یک از آنان همان خدایان هستند؟ حدس و گمان‌های بی‌شماری در اینباره برانگیخته شده است.
اخیرا ادعا‌هایی مبنی بر وجود ارتباط بین یادواره‌‌های تاریخی مریخ و «حلقه‌‌های کشتزار*» موجود بروی کره زمین ارائه شده‌ است. از منابع انرژی پایان ناپذیر آماده استخراج ماشین‌‌های مریخی‌‌های باستانی گرفته تا سرپوش نهادن گسترده ناسا و پنهان کردن حقیقت از مردم آمریکا. چنین اظهاراتی، از گمانه‌زنی‌‌های نابخردانه در مورد اشکال مرموز و مبهم زمین شناختی، پا را فراتر می‌نهد.
@LiberalScientists

اگر ما سر در کار خود فرو ببریم و خود را به دانش عمومی محدود کنیم و کشفیات تاریخی جعلی را که توسط تشکیلات مطبوعاتی و مجلات پر‌زرق و برق از ناکجا خلق می‌شوند، نادیده انگاریم، آنگاه در مورد ما چه می‌توان گفت؟ وقتی که ما درک و شناحتی سطحی از رخواره کذایی داشته باشیم، [از شگفتی] مو به تنمان سیخ می‌شود اما وقتی دانش بیشتری [به آن] بدست آوریم اسرار‌آمیز بودن آن اندک‌اندک رنگ می‌بازد.(توضیح اضافی: هرچه دانش ما به موضوعی ناچیزتر باشد شگفتی و اعجاب انگیزی ما را در بر می‌گیرد اما با افزایش شناخت‌مان، رمز آلودگی آن از بین می‌رود و ذهنیت جویای افسانه از بین می‌رود).
سطح سیاره مریخ در حدود 150 میلیون کیلومتر مربع وسعت دارد. آیا این باید شگفتی‌آور باشد که چیزی در ابعاد یک تمبر پستی از میان ۱۵۰ میلیون تمبر دیگر، خصوصا با داشتن مهارت تشخیص چهره که از بدو تولد در نهاد ماست، ساخته دست بشری به نظر برسد؟ وقتی ما مجموعه‌ای از پستی و بلندی‌ها، صخره‌‌‌ها و دیگر اشکال پیچیده سطحی در هم و برهم مجاور یکدیگر را بررسی می‌کنیم، متوجه می‌شویم که جزئیات آن به چیز‌هایی می‌مانند که به هیچ وجه چهره انسان را تداعی نمی‌کند. چرا باید چنین تشابهی وجود داشته باشد؟ آیا معماران مریخی عصر باستان تنها همین صخره (یا شاید تعدادی از آن‌ها) را تغییر شکل داده‌اند و آن تعداد [بی شمار] دیگر را به حال خود ر‌ها کرده‌اند؟ یا اینکه مثلا نباید نتیجه بگیریم که آن تعداد دیگر صخره‌‌‌ها را نیز به شکل چهره‌‌های عجیب غریب دیگری که برای ما شناخته شده نیست، درآورده‌اند؟
با ریزبینی و دقت بیشتر در تصویر اصلی درمی‌یابیم که یک نقطه‌ای تاریک در میانه صورت شبیه به سوراخ بینی وجود دارد - چیزی که تصور چهره را آسان‌تر می‌کند- در واقع نقطه بی‌رنگی است که ما‌حصل از دست رفتن ارتباط رادیویی بین مریخ و زمین است. بهترین تصویر از رخواره نشان می‌دهد یک سمت آن با نور خورشید روشن و سمت دیگر در سایه‌ای عمیق فرو رفته است. با استفاده از داده‌‌های دیجیتالی اصلی می‌توان کنتراست را در سایه آن بشدت افزایش داد. وقتی این عمل صورت گیرد چیزی متفاوت با یک چهره در آن می‌یابیم. در بهترین حالت یک چهره نیمه‌کاره است. با وجود نفس‌‌های حبس‌شده و قلب‌‌های تپنده‌ی ما (کنایه از ذوق و شوق ایجاد هیجان ازیک کشف مرموز) تندیس مرموز مریخی چیزی طبیعی به نظر می‌رسد - نه یک مجسمه دست‌ساز و مدلی از چهره انسان. این مجموعه احتمالاً با یک فرایند تدریجی زمین شناختی در طول میلیون‌‌‌ها حجاری شده است.
@LiberalScientists
ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی

این سفره ماهی رود آمازون تنها غیر پستانداری است که می تواند غذای خود را قبل از بلعیدن بجود .تا پیش از این تصور بر این بود که فقط پستانداران چنین قابلیتی دارند.NB
🌿🍂@Science4lifee

با این وجود، کلاغ ها با نشستن بر روی لوله های خنک کننده تاسیسات لایگو، چندین روز متخصصان را سرگردان کرده بودند.

https://www.seattletimes.com/seattle-news/science/suddenly-there-came-a-tapping-ravens-

معرفی نویزها و حساسیت لایگو. این سامانه برخورد موج ها به ساحلی در صدها کیلومتر دورتر را حس می کند. حتی می توان گفت که هر جای زمین زلزله ای (قابل توجه) روی دهد، در اینجا ثبت می شود.
🌿🍂@Science4lifee

‍ 🕷🦗🐜🐞🐌🦋🐛🐝‍ جلوگیری از گرم شدن زمین تا میزان 1.5 درجه تا سال 2100 می تواند از انقراض ده ها هزار حشره،گیاه و حیوانات پیشگیری کند. NB
🌿🍂@Science4lifee
♻️https://www.sciencenews.org/article/keeping-global-warming-15-degrees-c-helps-most-species-hold-their-ground

🌿🍂@Science4lifee
🔰دو مهاجرت بزرگ باستانی از چین به جنوب آسیا باعث گسترش کشاورزی و همچنین زبان شده است.NB
🌿🍂@Science4lifee
♻️https://www.sciencenews.org/article/ancient-chinese-farmers-sowed-literal-seeds-change-southeast-asia

حدود 33 میلیون سال قبل تحولی در برخی موجودات دریایی به وجود آمد که آنها به عمیق ترین نقاط اقیانوس رفته و آنجا را به عنوان محل زندگی خود انتخاب کردند.NB
🌿🍂@Science4lifee

کشف یک لایه فسیل میکروبی در Yellowstone National Park's احتمالا می تواند منشاء حیات و اهمیت آهن در بوجود آمدن آن را توضیح دهد .NB
🌿🍂@Science4lifee

بخشی ایتالیایی از آلپ ( تیرول). ستون هایی از خاک رس باقیمانده از دوران یخبندان که بر اثر وجود سنگ روی آنها هنوز پا برجا هستند. اما هر از چندی یکی یکی رها..

www.behance.net/gallery/57179311/otherworld

با درود به يكايك گراميان و سپاس از مهر هميشگي تان 🙏🙏🙏
قبل از مطالعه نسبتاً طولاني دومين موضوع مورد بحث خواهشمندم ويديوي مربوط به طوطي سرشناس بنام الكس Alex را ببينيد ، اگر باز نشد در گوگل سرچ كنيد و فيلمهاي كوتاه اين طوطي مشهور را ببينيد

لازم بذكر است من تلاش ميكنم مطالب كوتاه و خواندني باشند ولي بپذيريد كه راجع به مغز هرجور كوتاه بنويسيد طولاني بنظر ميايد(خصوصاً در صفحات تلگرام)
در مجموعه جديدي كه برايتان در نظر گرفتم با اينكه طولاني هستند ولي جذاب و خواندني هستند حوصله كنيد و مطالعه كنيد مطمئن هستم پشيمان نخواهيد شد🌸🌸
🌿🍂@Science4lifee
✍ #دکتر_مانی_منوچهری

تفسیر اطلاعات صدا، مستلزم وجود مدارهای مغزی برای تشخیص و بیان عواطف است
Darcy B.Kelley
🌿🍂@Science4lifee

الکس به چند دلیل طوطی بسیار معروفی بود.
الکس باهوش بود؛ وقتی ظرفی پر از اشیا مختلف مقابلش قرار می گرفت و از او خواسته می شد چیزهای چهارگوش آبی را انتخاب کند، می توانست مکعب های آبی را با منقارش از داخل ظرف بردارد.

الکس سوال ها را به خوبی درک می کرد. ایرن پپربرگ، محقق ارشدی که بر روی الکس مطالعه می کرد از او می پرسید « چهارگوش های آبی، چه ماده ای؟» و الکس جواب می داد  «چوب».

در نتیجه الکس نه تنها معنی واژه انسانی «ماده» (به معنای جنس) را درک می کرد، بلکه میتوانست به این این سوال که مکعب های آبی از چه ساخته شده اند نیز پاسخ دهد. چوب؛ نه شیشه یا فلز یا هر ماده دیگر.

وقتی الکس در سال 2007 در سن سی و یک سالگی از دنیا رفت، آگهی درگذشتی در روزنامه نیویورک تایمز به چاپ رسید.

ورای هوش فوق العاده الکس، این صدای او بود که او را این همه خاص و دوست داشتنی می کرد. صدا متشکل از ویژگی های صوتی مشخصی است که به شنونده امکان می دهد گوینده را بشناسد (بچه یا بزرگ؟ مرد یا زن؟ چه کسی). اگر نمی دانستید الکس یک پرنده است و فقط صدایش را می شنیدید، فکر می کردید یک انسان است. کیفیت انسانی صدای او به طرز خاصی جالب توجه بود؛ پرنده ها برخلاف انسان ها (یا حتی قورباغه ها) برای تولید اصوات ارتباطی از حلق استفاده نمی کنند بلکه به جای آن اندام صوتی دیگری به نام سوتک(syrinx) دارند.

ماهیچه های سوتک توسط نورون های موجود در مغز خلفی (hindbrain)فعال می شوند؛ در انسان ها این بخش از مغز حرکات زبان را کنترل می کند.

مغز پرنده چه طور این صداهای پیچیده را تولید و معنای آنها را درک می کند؟

طوطی ها به تقلید صدا و به خاطر سپردان واژگان بسیار، مشهورند. آنها حتی لهجه صاحبشان را هم تقلید می کنند. این توانایی در تقلید صدا، نوع خاصی از تغییر وابسته به تجربه در مغز است که یادگیری صوتی نامیده می شود و به طرز شگفت انگیزی بسیار نادر است. تعداد بسیار کمی از پرنده ها قابلیت یادگیری صوتی دارند.

فنچ های راه راه (Zebra finches)و قناری ها، آوازهای مخصوص خودشان را یاد می گیرند اما در دیگر فنچ ها، آوازها غریزی اند و آموخته نمی شوند؛ درست مثل قوقولی قوقوی یک خروس آوازخوان.

فنچ های راه راه نر و ماده ای که مدت های طولانی در کنار هم هستند نیز آوازهای شخصی یکدیگر را می آموزند و به خاطر همین قابلیت، این فنچ ها – درست مثل رت های آزمایشگاهی- گونه های مناسب و محبوبی برای درک یادگیری صوتی اند.

یادگیری صوتی در پستانداران نیز بسیار نادر است و فقط در خفاش ها، دلفین ها، انسان ها و فیلها دیده می شود. این که فیل ها می توانند صداها را تقلید کنند ( و در نتیجه یاد بگیرند) شگفتی بسیار بزرگی بود. این راز در پناهگاهی در افریقا کشف شد؛ زمانی که مشخص شد صداهای رازآلود یک کامیون در حال حرکت، که هر شب به گوش می رسد متعلق به فیلی به نام مالیکا ست(Malika). اگر از وجود فیل خبر نداشتید فکر می کردید یک نفر دارد موتور کامیون را روشن می کند؛ به هر حال این محتمل تر بود تا تقلید صدای کامیون توسط یک فیل.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂@Science4lifee