Science For ‌Life

در موارد شدید، آزمودنی‌‌ها توانسته‌اند از طریق تثبیت یک تصویر روی شبکیه این پدیده را اثبات کنند. چشمان ما عموماً حول به‌اصطلاح میکروساکاد حرکت سریع دارند که به سلول‌‌های شبکیۀ ما امکان مقایسۀ نور منعکس‌شده از مناطق تاریک و روشن در هر صحنۀ دیداری را می‌‌دهد.…

در سطح کل موجود، احساسات ناشی از این ادراک‌‌ها بر این اساس نوسان و به محرک‌‌های تکراری کاهش می‌‌یابند و تنها زمانی بازیابی می‌‌شوند که تغییری رخ دهد.

یکی از تصاویر سادۀ این پدیده در حلزون دریایی آپلیزیا رخ می‌‌دهد، که در ابتدا در پاسخ به لمس سبک پره‌اش را جمع می‌‌کند.

با مجموعه‌ای از لمس‌های بی‌ضرر، عادت می‌‌کند و جمع کردن را به پایان می‌‌رساند، تا زمانی که لمس با چیزی نامطلوب‌تر، مانند شوک، مرتبط باشد.

در زمینۀ احساس لذت‌بخش‌تر. موش‌‌های صحرایی گرسنه تلاش می‌‌کنند غذای معمولی یا خوش‌طعمشان را به‌دست آورند، در حالی که موش‌های صحرایی سیر فقط به دنبال غذای مخصوصاً خوشمزه هستند.

انگیزۀ موش صحرایی جهت کار کردن برای غذا‌‌ها را می‌‌توان از طریق داروهایی کاهش داد که با گیرنده‌های مواد مخدر طبیعی و دوپامین تداخل دارند، که انتقال‌دهندۀ عصبی در مدارهای مغزی هستند که سیگنال‌‌های پاداش را می‌‌فرستند.

بنابراین، مسئله این است که مسیرهای پاداش از طریق انتظار و یا مصرف مواد غذایی تحریک می‌‌شوند، اما برای موش صحرایی سیر فقط اگر غذا از تجربیات اخیرشان بهتر باشد. به عبارت دیگر، نیازی به ذخیره کردن دسر نیست؛ به همان اندازه لذت‌بخش خواهد بود تا زمانی که بهتر از غذای قبلی باشد.

محرک‌‌های آشنا و تجربیاتی که تولید می‌‌کنند می‌‌توانند موجب سایر تغییرات کانال‌‌های یونی و گیرنده‌‌های انتقال‌دهندۀ عصبی شوند و این تغییرات می‌‌توانند کل مدارهای عصبی را تغییر دهند.

در واقع، برخی از مدارها در مغز بسیاری از حیوانات (از جمله ما) در پیش‌بینی نتایج محرک‌‌های شناخته‌شده بسیار خوب هستند که سیگنال‌‌های معکوسی می‌‌فرستند که فعالانه درک اتفاقات فعلی را لغو می‌‌کنند. موجود حتی متوجه نمی‌‌شود که چه اتفاقی دارد می‌‌افتد - حداقل تا زمانی که چیزی متفاوت یا شگفت‌انگیز مداخله کند.

توانایی عادت کردن و در نهایت نادیده گرفتن اطلاعات ورودی که پایدار، آشنا، قابل‌پیش‌بینی و غیر مضر هستند معلوم می‌‌شود که به لحاظ رفتاری مفید باشد؛ به بیان دیگر، یک مزیت فرگشتي دارد.

همچنان پی بردن به احساساتی مانند لمس سبک لباسمان روی بازو یا فهمیدن بوی کم مواد شویندۀ لباس، که به آنها عادت کرده‌ایم، حداقل حواس ما را پرت می‌‌کند، و حتی ممکن است با توانایی ما در تشخیص و پاسخ‌دهی به سیگنال مهم، مانند ضربه زدن روی شانه یا سوختن نان تست، تداخل داشته باشد.

📌در واقع، ناتوانی در پیش‌بینی و لذا سازگاری ممکن است عامل کمک‌کننده‌ای برای شرایطی نظیر اختلالات طیف اوتیسم باشد. علاوه بر این، فرستادن سیگنال‌‌های مغزی برای اطلاعاتی که از قبل می‌‌دانیم بی‌فایده است. وقتی همۀ آن یون‌ها درون سلول‌ها و خارج از آن برای ارسال سیگنال درون مغز ما جریان دارند، نمی‌‌توانند همین‌طوری در طرف مقابل جایگاه اولیۀشان قرار بگیرند.

پمپ کردن سدیم برای خروج از نورون و پتاسیم برای ورود به آن به معنای واقعی کلمه انرژی مصرف می‌‌کند، بنابراین تولید نکردن پتانسیل‌‌های عملی که اطلاعات ارزشمندی حمل نمی‌‌کنند کارآمدتر است.

آیا این مسئله بدان معناست که فقط تازگی اهمیت دارد و هر چیز آشنایی پس از تجربه شدن باید نادیده گرفته شود؟

برعکس؛
این کلید خوشبختی است که با عملکرد مغز سازگار است.

توانایی تشخیص حتی محرک‌های آشنا معمولاً می‌‌تواند از طریق یک پاک‌کنندۀ مختصر دهان احیا شود، که به معنای واقعی کلمه باعث می‌‌شود بهبودی از حساسیت‌زدایی برای تشدید تجربۀ بعدی کافی باشد.

ارزیابی اینکه چقدر اشتیاق دارم برای من دشوار است، اما بنظر می‌رسد که توانایی مغز، نیازش، در درک از طریق تباین (تضاد)تا حدودی ممکن است توضیح دهد چرا تلاش‌های ما برای رضایت دائمی تا حد زیادی رضایت‌بخش نبوده‌اند.

از آنجا که نمرات مغز روی نمودار است و همیشه حال را با چیزی مقایسه می‌‌کند که اخیراً اتفاق افتاده است، رمز خوشبختی ممکن است ناخشنودی باشد، البته، نه ناخشنودی مطلق،

اما خنکی گذرا که اجازه می‌‌دهد گرما را حس کنیم،
نوعی احساس گرسنگی که سیری را خوشایند می‌‌کند،
دورۀ تقریباً ناامیدی که ما را به تجربۀ شگفتی‌آور پیروزی می‌‌رساند.

📌 مسیر رسیدن به خرسندی از راه تباین(تضاد) است.
#پایان
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂@Science4lifee

320 viewsSona, 17:31