✍ #دکتر_مانی_منوچهری

با درود به يكايك گراميان

حس چشایی دارای دو نقش است:
 ادراک چشایی آگاهانه و واکنش‌های متابولیک ناخودآگاه
Paul A.S. Breslin
🌿🍂@Science4lifee

بیشتر ما حس چشایی را به عنوان جزئی دهانی از عطر و طعم غذا یا شاید هم تلخی داروها می‌شناسیم.
اما احتمالاً بیشتر مردم متوجه نیستند که حس چشایی ما چه کاری انجام می‌دهد. یعنی اینکه فایدۀ حس چشایی چیست؟

در زندگی روزمرۀ ما، حس چشایی به عنوان بخشی از سیستم‌های حسی به شدت یکپارچه و تخصصی عمل می‌کند که آن‌ها را «حس‌های شیمیایی» می‌نامیم. این حس‌ها شامل حس چشایی، حس بویایی، و واکنش‌های پوستی به مواد شیمیایی می‌شوند، مثل سوزش حاصل از فلفل تند.

برای فهم اهمیت این حس‌ها، اشاره به نقش آن‌ها در فرگشت و بقای بشر آموزنده خواهد بود.
یکی از دیدگاه‌های فرگشتي در مورد بیولوژی ، این است که آناتومی، فیزیولوژی و روانشناسی ما دقیقاً برای کمک به خوردن غذا و برقراری رابطۀ جنسی مرتبط هستند.

جستجو برای غذا به طور چشم‌گیری به ما (و همۀ حیوانات) شکل داده است، چرا که تأمین انرژی و مواد غذایی برای بقاء و آیندۀ ما ضروری است.
جستجو برای رابطۀ جنسی هم به این دلیل به ما شکل داده است که بقای گونۀ ما در آیندۀ دور مستلزم تولید فرزند است.

حس‌های شیمیایی در بیشتر حیوانات از مورچه گرفته تا سگ‌ها، برای تغذیه و جفت‌گیری حیاتی هستند.

اهمیت حس بویایی سگ‌ها برای پیدا کردن غذا و جفت به راحتی قابل تصور است، اما نقش حس چشایی در این فرآیندها کمی مبهم‌تر است.
📍این امر به خاطر این است که حس بویایی، مانند حس بینایی و شنوایی یک حس دوربرد است و می‌تواند از دور راهنمایی کند، در حالی که حس چشایی، حداقل برای حیوانات غیر آبزی، حس مأنوس‌تر و نزدیک‌بردتری است که به ارتباط با غذا یا جفت مورد نظر نیازمند است

برای بسیاری از بی‌مهرگان، مثل حشرات،
حس چشایی هم برای تغذیه و هم برای جفت‌گیری لازم است.

با اینکه لیس زدن دهان و اندام تناسلی جفت‌ها در گسترۀ وسیعی از گونه‌ها معمول است، اما کارکرد حس چشایی در رابطۀ جنسی برای پستانداران هنوز روشن نیست.
بر عکس، ضرورت حس چشایی برای تغذیه واضح‌تر است.

در اینجا بر روی حس چشایی انسان (و پستانداران) تمرکز می‌کنيم تا رابطۀ آن با تغذیه و کارکرد‌های دوگانۀ آن در تغذیه را متوجه شويم.

حس چشایی در تغذیۀ ما دو نقش اساسی دارد: کمک به تشخیص و شناسایی غذاها برای مشخص کردن طعم و مزۀ آن‌ها—یعنی «خوشمزگی و قابل خوردن» بودن آن‌ها—
و تحریک فعالیت‌های گوارشی و متابولیک که بازده پردازش و استفاده از مواد مغذی در بدن را بهینه می‌کنند.

📌اولین کارکرد، احساسات آگاهانه‌ای را تولید می‌کند، بنابراین با آن آشنا هستیم، و کارکرد دوم به صورت ناخودآگاه عمل می‌کند.

📍اهمیت این کارکرد دوم، یعنی تحریک متابولیک، چه دلیلی دارد؟ به عنوان مثال، تصور کنید که اگر هواپیماها به طور غیر منتظره در فرودگاه فرود می‌آمدند، پروازهای هوایی چه شکلی پیدا می‌کردند؟ تعیین جریان ترافیک هوایی و ترافیک باند فرود نامطمئن و خطرناک می‌شد.

تعیین اینکه هواپیما را در کدام درگاه قرار بدهند کند می‌شد و پیدا کردن کارکنان درگاه برای انتقال تجهیزات تخلیه و مسافران بسیار سخت می‌شد. علاوه بر این، تخلیۀ بار و تعیین اینکه آن بار قرار بود در آن مکان باقی بماند یا حرکت را به سمت مقصد جدیدی ادامه بدهد بی‌نظم می‌شد. سوخت‌گیری، تمیز کردن و تکمیل غذاهای هواپیماها هم به همین ترتیب دچار بی‌نظمی می‌شدند. پیش‌بینی همۀ این نیازها توسط فرودگاه و آمادگی تجهیزات، کارکنان و ملزومات برای عمل است که پرواز هوایی مدرن را ممکن می‌سازد.

📌بنابراین اگر هنگام غذا خوردن، مواد غذایی ورودی را پیش‌بینی نکنیم چه اتفاقی می‌افتد؟
استیو وودز این مسأله را به طور با شکوهی مطرح می‌کند. او می‌نویسد: «با اینکه عمل خوردن برای تأمین انرژی لازم است، از منظر هومئوستاتیک منحصراً یک اتفاق مخرب به شمار می‌رود.»

«هومئوستاسیس» ایده‌ای است که برای اولین بار توسط کلود برنارد فیزیولوژیست (1813-1878) مطرح شد. او می‌نویسد: «ثبات محیط درونی شرط لازم برای یک زندگی آزاد و مستقل است.» این ایده توسط والتر کنون اقتباس شده که در سال 1930 در کتابش با عنوان خِرد بدن، اصطلاح «هومئوستاسیس» را ابداع کرد.

والترکنون برای سیستم یکپارچه‌ای که تمایل به حفظ محیط‌های داخلی نسبتاً با ثبات داشت، اصولی را شناسایی کرد، از جمله این ایده که سیستم‌های تنظیمی ما از چندین جزء تشکیل شده‌اند که با هماهنگی کار می‌کنند تا غلظت‌های مواد مغذی حیاتی و عوامل متابولیک در خون را افزایش یا کاهش بدهند تا به سطح مطلوب دست یابند.

چنین محیط با ثباتی باعث می‌شود که بدون در نظر گرفتن  اینکه در حال خوردن، هضم کردن یا روزه گرفتن هستیم، بتوانیم حرکت کنیم، بدویم، شکار کنیم، کار کنیم یا بخوابیم.

📌حس چشایی، مانند برج مراقبت هوایی مواد مغذی، مدار هشدار حیاتی‌ای است که این سیستم‌های هومئوستاتیک هماهنگ را از چیزی که قرار است وارد بدن شود آگاه می‌سازد.

یعنی هشدار می‌دهد که عناصر غذا

✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂@Science4lifee

یی پر مصرف، عناصر غذایی کم مصرف، و آب، و همچنین سموم و زهرهایی که با فرآیندهای متابولیک تداخل دارند در حال مصرف و جذب از طریق دستگاه گوارش هستند.

واکنش‌های پیش‌گیرانه به این غذاها و مواد مغذی می‌تواند شامل موارد زیادی باشد، از جمله کوبش داخل معده و انقباض‌های ریتمیک روده؛ ترشحات خارجی، مثل بزاق دهان یا اسید معده در داخل شکم؛ ترشحات داخلی، مثل آزادسازی زودهنگام انسولین در خون؛ و واکنش‌های مولکولی، مثل افزایش پروتئین‌هایی که مواد مغذی را در سطح روده حرکت می‌دهند و به خون منتقل می‌کنند.

عدم پیش بینی مواد مغذی باعث می‌شود که بدن تا حدودی مانند فرودگاهی باشد که انتظار ورود هواپیمایی را ندارد—هیچ چیز درست کار نمی‌کند.

برای مثال ایوان پاولو مشاهده کرد که قرار دادن مستقیم تکه‌های گوشت درون شکم سگ‌ها به هضم منجر نمی‌شود. اما هنگامی که او همزمان مقدار کمی پودر گوشت خشک شده روی زبان سگ‌ها قرار داد، تکۀ گوشت قرار داده شده در داخل شکم آن‌ها کاملاً هضم شد.

به اختصار، ثمرۀ یک عمر کار او را که باعث شد جایزۀ نوبل ببرد می‌توان به شکل زیر خلاصه کرد: برای سالم ماندن، هضم درست نیازمند این است که غذاها و مواد مغذی ورودی ، پیش بینی شوند و بدن به خوبی آماده باشد.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂@Science4lifee

حس چشایی چگونه به مواد مغذی و سموم واکنش نشان می‌دهد؟
حس چشایی معمولاً زمانی تحریک می‌شود که غذا وارد دهان شده و سلول‌های گیرندۀ طعم را تحریک می‌کند. این سلول‌ها در خوشه‌های میکروسکوپی به شکل جوانۀ گل یافت می‌شوند که به آن‌ها جوانۀ چشایی گفته می‌شود و روی زبان، کام گوشتی (قسمت پشتی سقف دهان)، و گلوگاه (پشت گلو) قرار دارند.

روی این سلول‌های گیرنده، پروتئین‌های ویژه‌ای (گیرنده) قرار دارند که این سلول‌های فعال الکتریکی را قادر می‌سازند که هنگام تحریک توسط مواد شیمیایی در دهان جریان تولید کنند. عموماً زیر زبان، روی لب، داخل لپ‌ها، یا روی کام استخوانی (قسمت جلویی سقف دهان) سلول‌های گیرندۀ چشایی یا جوانۀ چشایی نداریم.

با این حال سرتاسر دستگاه گوارش و در تمامی اعضای متابولیک اصلی ما گیرنده‌های چشایی وجود دارند که به وسیلۀ آن‌ها سطح مواد مغذی خون را اندازه می‌گیریم.
برخی استدلال کرده‌اند که جلوی دهان و پشت دهان اهداف متفاوتی را برآورده می‌کنند—نوک زبان برای لمس و شناسایی آنچه که در حال چشیدنش هستیم و بخش عقبی زبان، کام گوشتی و گلوگاه بیشتر برای کمک به تعیین اینکه غذا باید بلعیده شود یا به بیرون تف شود استفاده می‌شوند.

گیرنده‌های قسمت عقبی دهان به تصمیم پذیرش/عدم پذیرش خوردن کمک می‌کنند.

این جزء آخر نه تنها به خاطر اینکه برای زنده ماندن به مواد مغذی نیاز داریم (پذیرش) اهمیت بالایی دارد، بلکه به این خاطر که اگر سم بخوریم یک وعده غذا هم می‌تواند ما را بکشد یا مریض کند (عدم پذیرش) حتی اهمیت بیشتری دارد.

گیرنده‌های گلوگاه تنها باید پس از بلعیدن فعال شوند؛ به همین خاطر است که مزه کننده‌های آبجو به درستی معتقدند برای ارزیابی کامل طعم و مزۀ آبجو باید آن را قورت داد.

با این اوصاف گیرنده‌های گلوگاهی چطور می‌توانند به تصمیم‌گیری در مورد بلعیدن کمک کنند؟
اول اینکه تصمیم بلعیدن یا عدم بلعیدن در هنگام خوردن فرآیندی مداوم است و تصمیمی نیست که یک بار گرفته شود. دوم اینکه چشایی گلوگاهی به عنوان آخرین ایستگاه بازرسی امنیتی است که برای بررسی آنچه که بعد از بلعیدن قرار است جذب بدن ما شود به کار می‌رود و در صورت نیاز با حبس غذا در داخل شکم و برگرداندن آن، فرآیند تغذیه را متوقف می‌کند.

یکی از دلایلی که تحریک قسمت عقبی گلو می‌تواند باعث عق زدن، تهوع و استفراغ شود نیز همین امر است.

در کل، سیستم حس چشایی حفرۀ دهانی هم از طریق عصبی با مغز و اندام متابولیک در ارتباط است و هم از طریق ترشح هورمون در گردش خون.

درک آگاه از یک مزه را می‌توان یک حس خاص و یکتا نامید، مثل هنگامی که به نمک سر سفره زبان می‌زنیم.

با این حال حس‌های شخصی‌ای که تجربه می‌کنیم در واقع از صفات مجزایی تشکیل شده‌اند. حس چشایی را می‌توان به اجزای

کیفیت حسی (شیرین، ترش، شور، خوشمزه، تلخ و شاید چند نوع دیگر مثل مزۀ آب، مزۀ مالت و مزۀ مواد معدنی)؛

شدت (ضعیف تا قوی)؛
مکان (برای مثال مزۀ تلخ روی نوک زبان یا مزۀ تلخ در قسمت عقب زبان)؛
و پویایی زمانی (مزه‌ای کوتاه مدت یا مزه‌ای ماندگار) تقسیم کرد.

معمولاً این مشخصه‌های چشایی در مغز با سایر مشخصه‌های حسی دهانی و بویایی غذا ترکیب می‌شوند تا طعم و مزۀ آن را خلق کنند، در شناسایی و تشخیص غذا به ما کمک کنند، اطمینان بدهند که چیزی در حال تجربۀ آن هستیم قابل خوردن است، و ارتباطی با چگونگی احساس ما بعد از خوردن ایجاد کنند تا در تماس بعدی با غذا بتوانیم آن را بشناسیم و به یاد بیاوریم که راضی کننده بود یا باعث مریضی.

از آنجایی که سیستم چشایی به مغز و اندام‌های متابولیکی مثل لوزالمعده و کبد مرتبط است، هنگامی که غذا در دهان است قادر هستیم که آن‌ها را به عنوان ارضا کننده (تجربۀ خوشمزه) یا مجازات کننده (تجربۀ بد مزه یا تهوع آور) ارزیابی کنیم.

غذاهایی که کالری و مواد مغذی زیادی دارند ارضا کننده هستند و به پذیرش غذا منجر می‌شوند، در حالی که غذاهایی که پر از سموم و زهر هستند مجازات کننده به شمار می‌روند و به عدم پذیرش منجر می‌شوند.

ممکن است که غذایی به خاطر کیفیت چشایی‌اش به طور آگاهانه دارای مواد مغذی شناسایی شود، به خصوص هنگامی که شیرین، خوشمزه، ترش، یا شور باشد، و این سیستم‌های چشایی با اعلام اینکه مواد غذایی مفید در حال ورود هستند، مراکز پاداش مغز را فعال می‌کنند. به طور مشابه سموم اغلب اوقات مزۀ تلخی دارند که به طور آگاهانه درک می‌کنیم. با اینکه عموماً تلخی‌های ضعیف را تحمل می‌کنیم، اگر سیستم چشایی مزۀ تلخ با قدرت کافی تحریک شود، به طور واضح مجازات کننده خواهد بود. واکنش‌های رفتاری مثبت مثل لیس زدن و بلعیدن برای محرک‌های ارضا کننده، و همینطور واکنش‌های عدم پذیرش مثل تراوش آب دهان، باز کردن دهان، تکان دادن سر و لرزیدن برای محرک‌های مجازات کننده، واکنش‌های عکس العملی خودکار هستند.

درست همانطور که پس کشیدن دست از اجاق گاز داغ

✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂@Science4lifee

به طور ناخودآگاه توسط ستون فقرات انجام می‌شود، آن‌ها توسط قوس‌های انعکاسی موتور حسی ناخودآگاه brainstem کنترل می‌شوند.

سایر واکنش‌های ناخودآگاه به محرک‌های دهانی می‌توانند مستقیماً روی سطح هورمون‌های خون، هضم، و سطح مواد مغذی خون تأثیر بگذارند.

این امر به این معنا است که سیستم چشایی مستقیماً روی فرآیندهای متابولیک تأثیر می‌گذارد. نمونه‌های قابل توجهی هم از این تأثیر گذاری وجود دارد.

برای نمونه، اگر به مثال آمادگی خطوط هوایی برگردیم، می‌دانیم که از بین بردن گلوکوز در خون برای زندگی لازم است و هنگامی که در حال ورزش نیستیم به انسولین نیاز دارد، از همین رو به محض اینکه کربوهیدرات‌ها (شکر و نشاسته) را مزه کنیم، سیستم چشایی این فرآیند را آغاز می‌کند. گرداندن گلوکوز در دهان و به بیرون تف کردن آن (یعنی حتی بدون بلعیدن) هم می‌تواند باعث بشود که لوزالمعده به طور پیش‌گیرانه انسولین آزاد کند.

این آزادسازی بسیار کوچک است، اما در پائین آوردن گلوکوز خون هنگام و بعد از غذا خوردن تأثیر بزرگی می‌گذارد. شگفت آور اینکه این امر نه تنها برای شکر اتفاق می‌افتد، بلکه برای نشاستۀ دهانی، مثل آنچه که در نان، سیب زمینی یا پاستا یافت می‌شود نیز اتفاق می‌افتد.

اما هنوز واضح نیست که آیا گیرنده‌های چشایی نشاسته داریم یا نه. با این حال در دهان خود آنزیم بزاقی آمیلاز داریم که نشاسته را به اندازۀ کافی هضم می‌کند تا به یک محرک چشایی تبدیل شود که به نوبۀ خود می‌تواند به آزاد سازی پیش‌گیرانۀ انسولین منجر شود.
یک واکنش دهانی دیگر به کربوهیدرات‌ها باعث تقویت عملکرد می‌شود. واضح است که زمانی که ورزشکاران هنگام رقابت گلوکوز بخورند، عملکرد تمرینی انسان تقویت می‌شود. اما هنگامی که گلوکوز (یا نشاسته) در دهان گردانده شده و به بیرون تف می‌شود نیز همین اثر یافت می‌شود. با این حال گرداندن و تف کردن شیرین کنندۀ بدون کالری ساخارین هیچ تأثیری روی عملکرد ندارد. از همین رو به نظر می‌رسد که سیستم چشایی، به طریقی که هنوز قابل درک نیست، شناسایی می‌کند که کدام محرک‌ها کربوهیدرات‌های قابل متابولیزه شدن هستند و سپس بر عملکرد ما تأثیر می‌گذارد.

همچنین از چربی دهانی، که یک عنصر غذایی پرمصرف دیگر است هم تأثیرات پیش‌گیرانه مشاهده می‌کنیم.

افرادی که پنیر خامه‌ای واقعی را از روی بیسکوئیت‌های کراکر می‌خورند و به بیرون تف می‌کنند، نسبت به پنیر خامه‌ای بدون چربی (یا پنیر خامه‌ای تقلبی) روی بیسکوئیت کراکر، در چند ساعت بعد افزایش نسبتاً زیادی در تری‌گلیسرید پلاسمای خون دارند. این تحقیق اشاره می‌کند که متابولیسم چربی کل بدن می‌تواند توسط حس‌های دهانی چربی تنظیم شود.

تأثیرات چشایی بر روی متابولیسم عناصر غذایی پر مصرف برای کمک به نوزادان بیمار و زودرس استفاده شده‌اند. نوزادانی که باید همۀ مواد مغذی‌شان را از طریق لولۀ تغذیه یا به صورت درون وریدی دریافت کنند، اگر هم‌زمان با قرار گرفتن مواد مغذی در داخل شکم یا رگ‌هایشان پستانک شیرین و طعم‌داری را در دهان داشته باشند زودتر غذا خوردن از طریق دهان را یاد می‌گیرند و مدت کوتاه‌تری در بیمارستان می‌مانند. این اثر حاکی از آن است که مکیدن غیر مغذی یک پستانک شیرین چگونگی استفادۀ بدن نوزاد از مواد مغذی‌ای را که در داخل شکم یا رگ‌هایش قرار می‌گیرند، تغییر می‌دهد.

علاوه بر واکنش‌های عناصر غذایی پرمصرف، مدارک بیشتری وجود دارد که حس چشایی و سایر حس‌های دهانی باعث واکنش‌های پیش‌گیرانه‌ای می‌شوند که به حفظ تعادل آب و نمک در بدن کمک می‌کنند. می‌دانیم که نوشیدن آب تشنگی ما را برطرف می‌کند. اما تشنگی بسیار پیش از اینکه آب داخل شکم ما جذب شود و بتواند به بدن ما آبرسانی کند رفع می‌شود و نوشیدن را متوقف می‌کنیم.

حتی گرداندن آب سرد در دهان و تف کردن آن به بیرون می‌تواند به رفع تشنگی کمک کند.
از آنجایی که بدن ما مجبور است غلظت نمک نسبتاً ثابتی را در خون حفظ کند، مصرف آب و نمک معمولاً همدیگر را متعادل می‌کنند. از همین رو صرفاً برای چشیدن نمک هم واکنش‌های پیش‌گیرانه داریم. در جوندگان آب نمک در دهان به واکنش‌های متابولیک کلیه منجر می‌شود.

قرار دادن یک قطره آب نمک غلیظ روی زبان یک موش بلافاصله تولید ادرار را کاهش می‌دهد تا موش آب از دست ندهد و تعادل نمک و آب را در مایعات بدن حفظ کند.

ما مصرف سموم را هم پیش‌بینی می‌کنیم. بسیاری از سموم مزۀ تلخی دارند و سموم و زهرها باعث احساس تهوع و مریضی هم می‌شوند.
جالب توجه است که مزه‌های تلخ و قوی برای القای تهوع و همچنین برای متوقف کردن تکان‌های ریتمیک عادی شکم کافی هستند.

بنابراین هنگام چشیدن مزه‌های تلخ قوی، سموم ورودی را از طریق تجربۀ تأثیرات مجازات کنندۀ تهوع، آماده کردن ما برای استفراغ و با حبس کردن محتویات شکم و جلوگیری از جذب آنچه که خورده‌ایم پیش‌بینی می‌کنیم.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂@Science4lifee

تقریباً تمامی محرک‌های چشایی هم باعث ادراک آگاهانۀ طعم و مزه می‌شوند و هم یک واکنش ناخودآگاه متابولیک را برمی‌انگیزند.
این امر هم در مورد محرک‌های غذایی و هم سموم صادق است.

طبیعت دوگانۀ حس چشایی آن را به ضروری‌ترین سیستم حسیِ تحت اختیار انسان‌ها بدل می‌کند. شاید به خاطر ضرورت آن برای زندگی است که با افزایش سن، حس چشایی نسبت به سایر حس‌ها کمتر کاهش می‌یابد. بر عکس، انسان‌ها یاد می‌گیرند که با کمبودهای حسی همچون ناتوانی بویایی (نابویایی) نابینایی، و ناشنوایی کنار بیایند. اما در موارد معدودی که انسان‌ها حس چشایی خود را از دست می‌دهند، زیاد غذا نمی‌خورند، وزن از دست می‌دهند و وضعیت غذایی آن‌ها تضعیف می‌شود.

یکی از دلایلی که معمولاً افراد حس چشایی خود را به خاطر آن از دست می‌دهند، پرتودرمانی سرطان‌های سر و گردن است. از دست دادن حس چشایی در پرتودرمانی دهانی معمول است و تأثیر آن روی بیماران تکان دهنده خواهد بود. شما را با نقل قولی از ای. ام. مک‌کارتی-لونتال ترک می‌کنم که پزشکی بود که برای سرطان سر و گردن پرتودرمانی شد و در نتیجۀ آن حس چشایی خود را از دست داد:
 
از دست دادن حس چشایی مثل چه چیزی است؟ مثل اینکه بدانید لذیذترین میوه مثل خاکستر است و آب آن طعم مس و جوش شیرین می‌دهد،
یا اینکه صدف Whitstable فرقی با حلزون بی صدف ندارد؟

اگر با اراده‌ای قوی این «خاکسترها» با مقادیر زیادی مایعات پائین داده شوند، عواقب آن سوء هاضمۀ حاد و استفراغ خواهد بود.

به هر حال بیمار گرسنه نیست و از گرسنگی مردن ساده‌تر خواهد بود.
#پایان
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂@Science4lifee

🐜🐜🐜مورچه های آفریقایی باهوش
🌿🍂@Science4lifee
موریانه ها غذای مورد علاقه بسیاری از مورچه های آفریقایی است.
نوعی از این مورچه برای یافتن و حمله به موریانه ها ابتدا یک گروه پیش قراول برای کشف موریانه ها می فرستند .
در تحقیقی که انجام شده است این گروه تجسس و اکتشاف بعد از جستجو و یافتن محل موریانه ها به سرعت به سمت لانه برای اطلاع به دیگر مورچه ها حرکت می کنند.
نکته مورد توجه در این تحقیق نشان می دهد که این مورچه ها برای بازگشت به لانه به جای کوتاه ترین مسیر سعی می کنند به شکل انحرافی در صورت وجود مانع بر سر راهشان بر سرعت خود بیافزایند تا این که مسیر کوتاه را طی کنند.
محققان به این نتیجه رسیدند که افزایش سرعت و دور زدن موانعی مانند علف ها که مسیر کوتاهی هستند تا 35 درصد رسیدن مورچه ها به لانه را سریعتر می کنند.
👤Mike nobdy
🌿🍂@Science4lifee
♻️https://www.sciencedaily.com/releases/2018/05/180518102736.htm

🦕🐢🐓🦃دانشمندان موفق به درک مهمی از ساختار کامل کروموزومی دایناسورها شدند.
آنها با بررسی کروموزومهای پرندگان و لاکپشتها توانستند به شکل و ساختار نوعی دایناسور در 260 میلیون سال پیش دست یابند.
همچنین این دانشمندان مدعی به ساخت کروموزوم دایناسور تروپاد شده اند که از نظر ساختاری بسیار شبیه به شترمرغ ،اردک و مرغ است.

👤Mike nobdy
🌿🍂@Science4lifee

Story Source:
Materials provided by University of Kent. Note: Content may be edited for style and length.


♻️https://www.sciencedaily.com/releases/2018/05/180521092653.htm

سمندر نزدیک به 70 کیلوگرمی چینی که 5 گونه از آن به تازگی کشف شده اند که به شدت در خطر انقراض هستند.NB
🌿🍂@Science4lifee

🔰کشف شهر باستانی مارداما

باستان شناسان در سال 2013 شهری باستانی را در اقلیم کردستان عراق در نزدیک رود دجله کشف کردند اما از هویت این شهر اطمینان نداشتند.
اخیرا با کشف کتیبه هایی در هنگام حفاری به این نتیجه رسیدند که این شهر همان شهر باستانی و معروف مارداما است.
این شهر که قدمتی در حدود بین 2800 تا 2650 سال قبل از میلاد پدیدار شده و 1700 قبل از میلاد به اوج شکوفایی خود رسیده است به دلیل موقعیت جغرافیای خود محل عبور و داد و ستد تاجران در آن زمان بوده و در دوره های مختلف پادشاهان مختلفی بر آن حکومت کرده اند اما سر انجام در دوره ای توسط زاگرس نشینان از بین رفت .
باستان شناسان در هنگام ترجمه 92 کتیبه گلی کشف شده در سال 2017 به موقعیت مکانی این شهر باستانی پی برده و حدس آنها از کشف خود در سال 2013 مطمئن شدند.

👤Mike nobdy
🌿🍂@Science4lifee

http://www.ancient-origins.net/news-history-archaeology/hoard-ancient-tablets-found-iraq-reveal-location-lost-royal-city-mardama-021899

#هندسه_طبیعت

شَب‌یار مارپیچی (نام علمی: 'Aloe Polyphylla') نام یک گونه از گیاهان گلدار متعلق به سرده سگل‌ها (آلوئه) است. این گیاه در ارتفاع ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ متری در کوه‌های لسوتو می‌روید

@science4lifee

تصویری جدید از حفاری کنجکاوی در مریخ. فاصله سنگ از دوربین 2.3 متر. قطر سوارخ 16mm.

https://mars.jpl.nasa.gov/msl/multimedia/raw/?rawid=2058ML0109120010800921E01_DXXX&s=2058.529
🌿🍂@Science4lifee

روش بهینه انتقال و کنترل حرارت در تولید حباب های CO2 از ترکیبات امولسیونی و آروماتیک قهوه به روش ترک.

http://www.openculture.com/2015/05/the-art-of-making-turkish-sand-coffee.html
🌿🍂@Science4lifee

مغز و واقعیت: آیا مغز ما توانایی درک واقعیتها را دارد؟
♻️ @science4lifee

#مغز_و_واقعیت
#علم_برای_زندگی

🔹 در نگاه ما به دنیای پیرامون، رنگ عنصری اساسی  به نظر می آید. حال آنکه در دنیای بیرونی رنگی وجود ندارد. وقتی پرتویی از نور به ماده ای می تابد قسمتی از آن نور که طول موج معینی دارد، از سطح آن ماده برگشته و وارد سیستم بینایی ما می شود. چشم ما می تواند طول موج های مختلفی را درک کند ولی آنچه که ما آن را «رنگ» می نامیم، تفسیر این طول موجها در مغز ماست. مغز با کد گذاری روی طول موج های مختلف «تفسیر رنگ» را ایجاد می کند. بیمارانی که به علت سکته مغزی، قسمت پایینی قشر پس سری یا بینایی شان صدمه خورده باشد دنیای بیرونی را به صورت طیف خاکستری با شفافیت کم می بینند.
@science4lifee
🔸مشکل درک واقعیت حتی از این وسیعتر است. وقتی ما از طول موج های نوری، قابل دید صحبت می کنیم، این طول موج ها فقط شامل طیف طول موجهای رنگ قرمز تا بنفش هستند. ما طول موجهای دیگر مثل اشعه ایکس، اشعه گاما و حتی وای فای اطراف خود را حس نمی کنیم چون گیرنده خاصی در بدن برای آنها نداریم. بنابراین درک واقعیت، توسط بیولوژی بدن ما شدیدا” محدود شده است.

🔹حال این پرسش پیش می آید که واقعیت دنیای پیرامون ما چگونه است؟ این فقط رنگ نیست که در دنیای خارج وجود ندارد، بلکه صدا و بو هم وجود خارجی ندارند. فشرده شدن هوای خارج را گوش ما حس کرده و آن را تبدیل به پیام های الکتریکی می کند. مغز بر روی این پیام های الکتریکی کدگذاری کرده و ما آن را به صورت زنگ، گفتگو و یا افتادن اجسام تفسیر می کنیم. همچنین در دنیای بیرونی پدیده ای با ویژگی «بو» وجود ندارد فقط مولکول هایی که در فضا معلقند با گیرنده های داخل بینی ما متصل شده و مغز آنها را به صورت بوهای مختلف تفسیر می کند. بر خلاف آنچه تصور می کنیم، دنیای بیرونی پر از زیبایی های حسی نیست، بلکه این  مغز ماست که دریافت ما را از دنیای بیرونی دلپذیر می کند.

🔸افزون بر این، هر مغزی برای خود سناریوی جداگانه ای تولید می کند. اگر افراد مختلف به یک اتفاق واحد نگاه کنند، مغز هر یک درکی تا حدودی متفاوت از دیگری دارد. روی کره زمین ۷ میلیارد انسان و میلیاردها جانور دیگر وجود دارد که به همین تعداد می تواند درک از چیستی دنیای بیرونی و تفسیر آن وجود داشته باشد.
@science4lifee
🔹پس واقعیت چیست؟ شاید بهترین بیان این باشد که واقعیت مثل یک برنامه تلویزیونی است که فقط شما آن را میبینید و نمی توانید آنرا خاموش کنید. شاید جنبه مثبت آن این باشد که این برنامه بهترین برنامه ای است که تا به حال دیده اید چون برای فقط شخص شما تهیه شده و فقط شما آن را می بینید./ neuropsy.ir

✍ دکتر محمد انتظاری طاهر
( متخصص مغز و اعصاب )

Neurological Associated, Utah, USA
metaher@msn.com

گردآوری/ @prin_cipia

💢منبع:

‏Eagleman, DM : Nature Review Neuroscience , 2001. 920-926
Eagleman, DM: The Brain 2015

Rock hyrax
نزدیکترین خویشاوند فیلها و گاوهای دریایی است که در سه نوع زیست بوم بسیار متفاوت زندگی می کند.NB
🌿🍂@Science4lifee

اسکوید خفاشی در آبهای عمیق و تاریک زندگی می کند و به دلیل عدم کاربرد فاقد مرکب است و به همین دلیل برای فرار از شکارچیان پوششی فلورسنتی دارد که شکارچی را گمراه می کند.NB
🌿🍂@Science4lifee

شکار هشت پا توسط فرشته کوسه که از هشت پا نیز در استتار استاد تر است .فرشته کوسه با استتار خود در زیر ماسه ها و دهان بزرگ و دندانهای تیز شکارچی ماهری است.NB
🌿🍂@Science4lifee