🌿🍂 @Science4lifee
❤️عشق چیست⁉️

❤️ «عشق چیست؟»

در یک ماه از سال ۲۰۱۶، چهار صد هزار نفر در سراسر جهان پشت رایانۀشان نشستند و از گوگل این سؤال را کردند.

سايت psychology today در صدر صفحۀ نتایج جستجو با این پاسخ قرار داشت: «عشق نیروی طبیعت است. با این حال، هر کاری کنیم، همانطور که نمی‌‌توانیم ماه را کنترل کنیم، نمی‌توانیم عشق را کنترل، مطالبه یا نابود کنیم.»

عشق در واقع نیروی طبیعت است. به زبان علوم اعصاب، عشق رمانتیک شدید آن دسته از مدارهای مغزی را درگیر می‌کند که در سطح ناخودآگاه فعالیت دارند.

این مدارهای عصبی به‌قدری مهم هستند که در نزدیکی مناطقی در ساقۀ مغز قرار دارند که اساسی‌ترین رفلکس‌‌های بقای ما مانند تنفس و بلعیدن را میانجی‌گری می‌‌کنند.

این مکان برای سیستم‌های ضروری عشق توضیح می‌‌دهد که چرا در مراحل اولیۀ عشق رمانتیک یا پس از از دست دادن یک عزیز از کنترل خارج می‌‌شویم.
کنترل کمی بر احساسات و اعمالمان دربارۀ عشق داریم، درست همانطور که وقتی تشنه هستیم، به‌شدت دنبال آب و رفع تشنگی هستیم.

ممکن است به نامزد، همسر، والدین، فرزندان، خواهران و برادران و حتی حیوانات خانگی بگوییم که «عاشقت هستم».
نوعی از عشق که در اینجا به آن می‌‌پردازيم، نیروی غیراختیاری که به‌راحتی می‌‌تواند زندگی‌مان را تحت‌الشعاع قرار دهد، عشق رمانتیک شدید ابتدایی است که در پی پیوند عاطفی با فرد دیگر، حتی بیش از رابطۀ جنسی، است. چنین عشقی است: «چطور عاشقتم؟ بگذار ببینمت» - عشق درگیرکننده که باعث می‌‌شود دربارۀ آن فرد دیگر در بخش اعظم روز صحبت کنیم.

دوروتی تنوف، روان‌شناس، آن را «لیمرانس» نامید.
ایلین هاتفیلد برای سنجش آن یک پرسشنامه تهیه کرد و آن را «مقیاس عشق پرشور» نامید.
سایر روان‌شناسان به منابع غرب نگاه و یک مقیاس نگرش‌های عاشقانه را تدوین کردند که شش نوع عشق دارد، از اِروس (عشق وسواسی) تا استورج (عشق مبتنی بر دوستی).

این موارد همگی جنبه‌های عشق رمانتیک هستند، و سنجش آن‌ها هم برای نشان دادن تنوع و هم ماهیت پیش‌بینی‌پذیر عشق رمانتیک و کمک به سازماندهی جستجوی سیستم‌های مغزی دخیل مفید است.

هلن فیشر، انسان‌شناس، عشق رمانتیک ابتدایی را در زمینۀ فرگشت قرار داد. آن را بخشی از راهبرد انسانی فرگشت ‌یافته می‌‌داند که به ژن‌های انسان منتقل می‌‌شود: داشتن رابطۀ جنسی، بچه‌دار شدن، و سپس محافظت از خود و فرزندانتان حین رشدشان.

این دیدگاه برای درک عاشقانه‌ها مفید است و علیه کسانی بحث می‌کند که فکر می‌کنند عشق رمانتیک وجود ندارد، یا جادویی، یا بی‌اهمیت است.

پیشنهاد فیشر این است که سه مورد ضروری برای تولید مثل انسان وجود دارد: شهوت؛ جاذبه یا رمانتیک و دلبستگی،

«شهوت» کشش جنسی است، نوعی سیستم بدوی که همۀمان برای بقای گونه‌ آن را لازم می‌‌دانیم.
«جذبه» رفتاری است که می‌‌توانیم در حیوانات دیگر حین اظهار عشقشان ببینیم، همانند طاووس ماده که به طاووس نر و دم باشکوهشان نزدیک می‌‌شوند.

این رفتار عاشقانه و پاسخ جذبه به همان اندازۀ عمل جنسی برای بقای گونه‌ ضروری است.
نکتۀ مهم دربارۀ جذبه در انسان‌ها تمرکز روی یک فرد در طول چند ماه است، که به خاطر سرخوشی که رمانس (داستان عاشقانه)می‌‌نامیم و حفاظت طرف دیگر زنده نگه‌داشته می‌‌شود.
این انتخاب جفت است، که از طریق فرگشت یک جفت را به اندازۀ کافی کنار هم نگه می‌دارد تا کودک از تغذیۀ مادر جدا شود.
«دلبستگی» بلندمدت در موفقیت گروه خانوادگی نقش دارد، که برای حفاظت بیشتر از افراد سودمند است.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

در این زمینه، چندین نفر از دانشمندان، از جمله هلن فیشر، تصمیم گرفتند عشق رمانتیک شدید ابتدایی را بررسی کنند تا بفهمند چرا مردم زندگی‌شان را برای با هم بودن تغییر می‌دهند و به خاطر اینکه روانشناسان دربارۀ تعریف و منشأهای عشق اختلاف نظر دارند - یعنی، آیا هیجان است یا کشش؟

هیجان نوعی احساس قوی است، و رابطۀ عاشقانه قطعاً همین‌طور است.

اما هیجان سرخوشی مرتبط با عشق می‌تواند بیاید و برود، و با هیجان‌های دیگر مانند اضطراب یا خشم (حسادت) جایگزین شود، بنابراین ممکن است شناسایی عشق به عنوان نوعی هیجان واحد مناسب نباشد.

کشش از هیجان طولانی‌تر است؛ همچنین، کشش، مانند خوردن غذا و نوشیدن آب، هدفدار است و شیفتگی به شخص دیگری باعث می‌شود رابطۀ عاشقانه بیشتر شبیه کشش باشد، بنابراین مطالعات تصویربرداری مغز ممکن است به طبقه‌بندی روابط عاشقانه کمک کند.

یافتۀ اصلی مطالعۀ نخست اسکن مغز این بود که هر کسی که در مراحل اولیۀ رابطۀ عاشقانه قرار دارد و در مقیاس عشق پرشور نمرۀ بالایی دارد، هنگام نگریستن به عکس معشوق، یک منطقه کلیدی کشش و پاداش ساقۀ مغز را فعال می‌‌کند.

این منطقۀ دوپامینی ناحیۀ تگمنتال شکمی (VTA)نامیده می‌شود. به این منطقه نیاز داریم تا بدانیم که آب احساس ناخوشایند تشنگی یا غذا احساس ناخوشایند گرسنگی را از بین می‌برد. نمی‌توانیم بدون این سیستم زندگی کنیم.

قسمت‌های دیگر مغز مرتبط با پاداش نیز فعال می‌‌شوند، مانند هستۀ دم‌دار(Caudate nucleus)، که بیش‌ترین تراکم پایانه‌های آکسونی دوپامین در مغز را دارد.

فعالیت آنجا با نمرات مقیاس عشق پرشور همبستگی مثبتی داشت. نتایج نشان داد که در نظر گرفتن عشق ابتدایی به عنوان کشش، و نه هیجان، بهتر است.

در عاشقی می‌توانیم هیجانات بسیاری داشته باشیم،از سرخوشی تا اضطراب، اما ماهیتِ عشق کششِ بودن با فرد دیگر است.

اهمیت دارد که دانشمندان در آزمایش‌های تصویربرداری مغزی دیگر در نیویورک، لندن، و پکن تأیید کردند که سیستم پاداش زمینه‌ای در مغز برای رابطۀ عاشقانۀ ابتدایی میان‌فرهنگی است، هر چند ایده‌‌ها و نگرش‌‌های فرهنگی دربارۀ عشق رمانتیک شدید تفاوت‌‌های گسترده‌ای دارند.

سیستم پاداش و کشش ساقۀ مغز همچنین وقتی فعال می‌شود که معتادان نشئه(نئشه) کوکائین را تجربه می‌‌کنند.

همه می‌دانیم که مواد مخدر چگونه سرخوشی ایجاد می‌‌کند و باعث می‌‌شود معتادان کارهای غیر منطقی برای بدست آوردن ماده بکنند. از این جهت، عشق رمانتیک قابل‌درک‌تر می‌شود. ممکن است نوعی اجبار طبیعی کلیدی، شکلی از اعتیاد مثبت، باشد.

بررسی دقیق علایم استفاده از مواد مخدر اجباری و عشق رمانتیک شباهت‌های بسیاری را نشان می‌دهد، به‌خصوص برای «قطع» دل‌شکستگی: هر دو شامل سرخوشی، هوس، وسواس، و رفتار پرخطر برای رسیدن به هدف (معشوق یا مواد مخدر) هستند.

یکی از امیدواری‌‌های بسیار خوب برای آیندۀ این تحقیقات یافتن راه‌هایی برای کمک به مردم برای مقابله با اعتیاد به مواد مخدر و نیز «اعتیاد به معشوق» در طول دل‌شکستگی است.


📌پرسش بزرگ بی‌پاسخ این است که چرا جذب و عاشق یک فرد خاص می‌‌شویم، نه فرد دیگری.

به‌وضوح رنگ پرهای ما نیست، اگرچه خیلی‌ها معتقدند که رنگ لاک ناخن، رژ لب، مو یا خودروی اسپورت است!

مجموعه‌ای از آزمایش‌های اسکن مغزی به این سؤال پرداخته‌اند. محققان بعد از یک جلسۀ دوست‌یابیِ سریع فعال‌سازی مغز را سنجیدند، که امکان ارزیابی سریع رابطۀ عاشقانۀ بالقوه را فراهم می‌آورد. انتخابی که شرکت‌کنندگان برای شریک عشقی‌شان براساس جذابیت چهره می‌‌کردند مناطق پاداش مانند ناحیۀ تگمنتال شکمی را درگیر می‌‌کرد. اما مهم‌تر از همه، انتخاب‌های عجیب و غریب («شیرین به نظر می‌رسد») مناطق پاداش ساقۀ مغز را درگیر نکرد.

بلکه، بخشی از نئوکورتکس (قشر پره‌فرونتال) را شامل می‌‌شد که ما را با دیگران مقایسه می‌کند و شباهت بین ما و فرد دیگر را بررسی می‌کند.

📍البته، هیچ بخشی از مغز فقط یک کار نمی‌‌کند، اما نتایج نشان می‌دهد که پردازش شباهت‌های ممکن ما با دیگری کلید تصمیم اولیۀ انتخاب همسر است. این شناخت اجتماعی سطح بالا است، اما هنوز لزوماً انتخاب آگاهانه‌ای نیست.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

هیچ‌یک از شرکت‌کنندگان در این آزمایش نگفتند که این مقایسه را انجام می‌دادند.

سایر فرایندهای شناختی و تفاوت‌های فردی در طول عشق و دلبستگی چطور؟

مطالعات نقشه‌برداری مغزی تغییرات فعالیت را در نئوکورتکس نشان می‌دهد که شخصیت ما، گرایش‌های همدلانۀ ما، رضایت ما از رابطه، و نمرۀ ما در مقیاس عشق مبتنی بر دوستی یا استورج در رابطه را منعکس می‌کند.

تغییراتی در نئوکورتکس مغز در ارتباط با مدت رابطه وجود دارد که در حافظه، توجه و خودآگاهی دخیل است.

مثلاً، فعالیت مغزی در inferior frontal gyrus، قشر اینسولار، subcallosal gyrus و قشر پیش‌پیشانی با رضایت از رابطه هم در اوایل و هم اواخر رابطه ارتباط دارد، که نشان می‌‌دهد همدلی، تجربیات مثبت، و تنظیم هیجانی در رابطۀ عاشقانه اهمیت دارد.

افرادی که «بسیار حساس» یا «مذاکره‌کننده» هستند از دیگران در مناطق قشری مغز مرتبط با همدلی فعال‌ترند.
به‌وضوح، نئوکورتکس و فرآیندهای شناختی آن بسیاری از تفاوت‌های فردی ما را میانجی‌گری می‌کنند.
اما هیچ تفاوتی در قشر یا ساقۀ مغز وجود ندارد که تاکنون در آزمایش‌های عاشقانه بین مردان و زنان تشخیص داده شده باشد و هیچ تفاوتی بین افراد دارای شریک هم‌جنس و غیر هم‌جنس وجود ندارد.

مغزهای ما مدارهای عصبی دارند که در بقا و انتقال ژن‌هایمان به نسل بعد به ما کمک می‌کنند. عشق رمانتیک بخشی از آن مدارهاست. از همان سلول‌هایی استفاده می‌کند که ما را به سمت مواد غذایی و نوشیدنی‌های ضروری، و لذیذ، می‌‌کشاند.

از فرستنده‌ها و هورمون‌هایی مثل دوپامین، اکسی‌توسین و وازوپرسین استفاده می‌کند، که برای عملکردهای اساسی مانند تشخیص پاداش، حرکت، تشنگی و تولید مثل بسیار مهم هستند.

هلن فيشر در رابطه با انتخاب يك نفر خاص بعنوان معشوق ميگويد:
📍<<مناسب بودن زمان رويارويي، وجود تفاوت در سيستم ايمني و بسياري از ديگر عوامل بيولوژيكي دست به دست هم مي دهند تا زمانيكه شخص خاصي از ميان جمع به شما لبخند مي زند، مغزتان وادار به فعاليت شود ، اما از ميان تمام عواملي كه قادرند اين آتش را بر افروزند ، مهمترين عامل تجربيات دوران كودكي شما است>>.

عشق و دلبستگی برای زنده ماندن چنان اساسی و مهم هستند که عشق اعتیاد طبیعی و مثبتی است که طبیعت در مغز ما ایجاد کرده ‌است.

به یکدیگر نیاز داریم و، به همان روشی که هنگام گرسنگی بر روی غذا متمرکز می‌شویم، زمان زیادی را صرف جستجوی عشق می‌کنیم.

به یکدیگر برای حفاظت در این دنیا و برای سرگرمی نیاز داریم، نه فقط برای بچه‌دار شدن و تشکیل خانواده.
کشش رمانتیک در تمام سنین، بدون کودکان، و در روابط هم‌جنس وجود دارد.

روابط نزدیک عاشقانه ما را غنی می‌‌کنند، به ما پاداش می‌‌دهند و پشتیبان ما هستند. ممکن است در مورد مناطق شناختی مغزی که در رابطۀ عاشقانه استفاده می‌کنیم تفاوت‌هایی داشته باشیم، اما همگی یک سیستم بدوی پاداش و کشش داریم.

هر روز از آن برای عاشق شدن و جستجوی معشوق استفاده می‌کنیم تا یک پیوند عاطفی پایدار با آن فرد برقرار کنیم.

📌داده‌های مربوط به اسکن مغزی نشان می‌دهد که در اینجا هیچ راز اساسی دربارۀ احساسات و اعمال ما وجود ندارد، بلکه یک سیستم کهن بقای طبیعی فرگشت یافته وجود دارد که مختص انسان‌ها نیست
#پایان
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

الگوهای طبیعی، توهم یا واقعیت؟
برگرفته از کتاب جهان در تسخیر اهریمن
نوشته‌ی کارل سیگن
بخش پایانی- قسمت اول : از رخواره‌های مریخی تا نشریات زرد

حتی اگر بر همگان آشکار شود که این ناهمواری‌های سطح مریخ، خاصیت ژئولوژیک آن هستند و نه بنا‌های دست‌ساز [تمدنی هوشمند]، ترس من از آن است که حکایت تندیس‌‌های رخواره (و عجایب مشابه آن) پایانی نداشته باشد. در حال حاضر نیز، در نشریات زرد موجود در سوپرمارکت‌ها، گزارش‌هایی از مشاهده رخواره‌‌های مشابه، از ونوس گرفته تا نپتون (معلق در ابر‌های سیاره گازی؟) وجود دارد. این «اکتشافات» معمولا به فضاپیما‌های جعلی روسیه و یا دانشمندان خیالی فضایی مرتبط می‌شوند که البته بررسی اصالت ماجرا را برای یک شک‌گرای فعال دشوار می‌کند.
یکی از گزارش‌های علاقه‌مندان به رخواره‌‌های مریخی چنین بیان می‌کند:
خبر تکان دهنده قرن
سانسور شده توسط ناسا
بدلیل ترس از شکست و فروریزش مذهب
کشف یک مخروبه باستانی منسوب به فضایی‌‌‌ها بر سطح ماه.
در مطالعات و بررسی‌‌های دقیق ماه، وجود یک شهر عظیم، با ابعادی به بزرگی لس‌آنجلس، پوشیده شده توسط یک گنبد شیشه‌ای بسیار بزرگ، بجا‌مانده از میلیون‌ها سال پیش و مخروبه به دلیل بارش شهابی، تایید شده است. این مخروبه دارای برجی به ارتفاع پنج مایل شامل اتاقک مکعبی شکل در بالای آن به مساحت یک مایل مربع بوده است. و اما شواهد؟ تصاویر بدست آمده از ماموریت ربوتیک آپولو و ناسا، که اهمیت آن توسط دولت نادیده گرفته شده است اما توسط دانشمندان ماه‌شناس دیگر کشور‌ها که برای دولت کار نمی‌کنند بازنگری شده است.
موضوع گزارشات 18 آگوست سال 1992 در روزنامه اخبار هفتگی جهان، این بود که ماهواره سری ناسا، هزاران و یا حتی ملیون‌ها صدا را ضبط کرده است که از سیاه چاله واقع در کهکشان M51 ساطع می‌شود. و همه آن‌‌‌ها بار‌ها و بار‌ها به زبان انگلیسی می‌خوانند: ببالید، ببالید، ببالید به ارباب والامقام. حتی یک گزارش از جراید زرد وجود دارد که هرچند مبهم اما بصورت کاملا مصور ادعا می‌کند با استفاده از یک فضا‌پیما از خدا، یا دست‌کم چشم‌‌ها و تیغه بینی‌اش، منقوش در سحابی جبار، تصویر‌برداری شده است.
تیتر اخبار هفتگی جهان در بیستم جولای 1993 چنین نمایش می‌دهد: «کلینتون با جان.اف.کندی دیدار کرد». این عنوان با یک عکس ساختگی از جان کندی سالخورده و خمیده، روی ویلچیر در اردوگاه کمپ‌دیوید همراه شده است که نشان می‌دهد او از سوءقصد جان سالم بدر برده است. بسیاری از صفحات داخلی این نشریه زرد به موضوعات جذاب دیگر پرداخته‌اند. در «بارش شهابی آخرا‌لزمانی»، طبق یک سند [به گفته آن‌ها] فوق سری، از زبان یک دانشمند والا‌مرتبه، اینطور بیان شده است که، در 11 نوامبر 1993 یک شهاب‌سنگ از کهکشان ام.۱۶۷ با زمین برخورد خواهد کرد و «این می‌تواند به معنای پایان حیات بر روی سیاره زمین باشد». طبق گفته‌ی آن‌ها، «رئیس‌جمهور کلینتون از مکان دقیق و سرعت این شهاب‌سنگ به طور پیوسته مطلع می‌شود». شاید این یکی از موضوعاتی است که او در دیدارش با کندی به آن پرداخته است. هر‌طور که باشد، این موضوع که زمین از این فاجعه جان بدر برده است، نشان می‌دهد اختصاص یک پاراگراف به این موضوع حتی به صرف یادآوری، پس از تاریخ بدون حادثه ۱۱ نوامبر ۱۹۹۳، بیهوده است. عنوان انتقادی نویسنده مبنی بر پر نکردن سر مقاله با اخبار پایان جهان، دست کم می‌تواند این را توجیه کند.
برخی این را صرفا یک شوخی و سرگرمی می‌بینند. در هر حال، ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که احتمال برخورد یک شهاب‌سنگ با زمین، مدت‌ها پیش از آن قابل محاسبه است. (این علم واقعی است که الهام بخش است، اگر منظور از کلمه الهام در داستان مطرح شده در مجله مذکور دقیق باشد) نهاد‌های اطلاعاتی دولتی [مستمرا] در حال بررسی و چاره‌اندیشی در مورد آن هستند. اما داستان‌هایی مشابه این، موضوع را با هیجان و اغراق، به سناریو‌های اخرالزمانی در می‌آمیزند، و تشخیص خطر واقعی از دروغ‌‌ها و او‌هامات مطبوعاتی را برای عموم جامعه دشوار می‌کنند، و [در عین حال] می‌توانند به طرز قابل تصوری توانایی ما را در انجام اقدامات پیشگیرانه از خطر کاهش دهند.
از این جراید شکایاتی نیز صورت می‌پذیرد-گهگاه از جانب هنرمندانی که نقش نفرت‌انگیز خود را [در ماجرا‌های بیان شده] قویا انکار می‌کنند- و میزان هنگفتی پول از دستی به دست دیگر جابجا می‌شود. این جراید الزاما باید این قبیل شکایات را بخشی از خسارت‌‌های [ناگزیر] انجام یک تجارت سود‌آور به‌حساب آورند.

ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
انتشار اختصاصی کانال دانش و اگاهی

@daneshagahi
https://goo.gl/YUB9Kv

الگوهای طبیعی، توهم یا واقعیت؟
برگرفته از کتاب جهان در تسخیر اهریمن
نوشته‌ی کارل سیگن
بخش پایانی- قسمت دوم : از رخواره‌های مریخی تا نشریات زرد

آن‌ها در دفاعیات خویش اغلب اذعان می‌دارند که این لطف نویسندگانشان است و هیچ مسئولیت سازمانی برای بررسی حقیقت مطالبشان که منتشر می‌کنند، ندارند. سال آیْوُن سردبیر مجله‌ی اخبار هفتگی جهان، درباره داستان‌‌هایی که به چاپ رسانده می‌گوید: «تمام چیزی که می‌دانم، اینست که این‌ها ماحصل تصورات خلاق هستند. اما چون این یک خلاصه‌نامه است، نیازی نیست در مورد متن داستان از خود پرسشی داشته باشیم». افراد منتقد و بدبین روزنامه‌‌ها را بفروش نمی‌رسانند. نویسندگانی که از این قبیل مجلات فاصله گرفته‌اند این خلاقیت را چنین توصیف می‌کنند که طی جلساتی نویسندگان و سردبیر‌ها داستان‌ها و تیتر‌ها را، بطور کامل خلق می‌کنند، [آن‌ها معتقدند] هر چه داستان‌ها مهیج‌تر باشد مطلب جذاب‌تر است.
گذشته، از تعداد بیشمار خوانندگان، آیا تعداد افرادی که تنها به ظاهر داستان توجه می‌کنند زیاد نیست، کسانی که باور دارند اگر این مطالب صحت نداشته باشد جراید «نمی‌ توانند» آنرا به چاپ رسانند؟ برخی از خوانندگان این نشریات که شخصا با آن‌‌ها صحبت کردم به این موضع اصرار می‌ورزند که آن‌‌ها را تنها برای سرگرمی می‌خوانند، به همان‌صورت که مسابقات کشتی را از تلویزیون تماشا می‌کنند، که آن‌ها جزو معدود افرادی هستند که این چیزها را باور نمی‌کنند، که خوانندگان این نشریات هم به اندازه ناشران آنها می‌دانند این موارد بی معنا از روی بوالهوسی دنبال می‌شوند. اما صندوق پیام من، مؤید آن است که تعداد زیادی از آمریکایی‌ها این روزنامه‌‌‌ها را در واقع با جدیت تهیه و مطالعه می‌کنند.
بازار این مجلات (چکیده اخبار شامل تصاویر پر زرق و برق و اغراق آمیز) در این دهه (دهه نود) در حال گسترش است و حریصانه در حال بلعیدن دیگر رسانه ‌هاست. روزنامه‌‌ها، مجلات و برنامه‌‌های تلویزیونی تحت محدودیت‌‌های اعمال شده توسط سیستم دقیق «سانسور» کار می‌کنند، اهرم فشاری که در حقیقت پرفروش بودن خروجی رسانه‌‌هایی با استاندرد‌های شفافیت بسیار کم است. ما می‌توانیم این را در نسل جدیدی از نشریات زرد تلویزیونی و بطور فزاینده‌ای در اخبار و برنامه‌‌های آموزشی مشاهده کنیم.
چنین گزارش‌هایی [همچنان] ادامه می‌یابند و بر شمار آن‌ها افزوده می‌شود، تنها به این دلیل که خریدار دارند. فکر می‌کنم به این دلیل که بسیاری از ما دوست داریم تغییری در زندگی یکنواخت‌مان بدهیم، تا آن حس پرواز که از کودکی بیاد داریم، دوباره بیدار شود، و همچنین در موارد کمی برای اینکه از ته قلب بتوانیم باور داشته باشیم کسی مسن‌تر، داناتر و حکیم‌تر [از خودمان] پیش از پیدایش ما وجود داشته و نگهبان ما است. مسلما ایمان در نظر بسیاری افراد کافی نیست، آن‌ها دلیل و مدرک محکم علمی می‌خواهند، آن‌ها مهر تایید دانش تجربی را می‌طلبند و حاضر نیستند شواهد دقیق و قابل استناد را که در برگیرنده‌ی میزان اعتبار این مهر تایید است، ر‌ها کنند. چقدر آرامش‌بخش خواهد بود: که شک گرایی را براندازیم! آنگاه آن بار مسئولیت دردآور مواظبت از خویش برچیده خواهد شد. ما نگران هستیم- و دلایل خوبی برای این نگرانی داریم-که چه پیش می‌آید اگر مسئولیت آینده بشریت تنها بر عهده خودمان باشد.
این‌ها معجزات امروزی هستند که توسط عده‌ای بی‌شرمانه از هیچ به‌یکباره ساخته و پرداخته می‌شوند و پژوهش‌های موشکافانه و مبتنی بر شک گرایی را دور می‌زنند، و با هزینه‌ای اندک در سوپرمارکت‌‌ها، فروشگاه‌‌ها و دیگر مکان‌‌های عمومی در دسترس قرار می‌گیرند. یکی از نمود‌های نشریات زرد این است که علم را، یعنی ابزاری که اصولا اطمینان و ایمان [کاذب] ما را به چالش می‌کشد، آن چنان جلوه دهد که گویی دستاویزی جهت صحه گذاشتن بر باور‌های باستانی‌مان است و در جهت همسو کردن شبه‌علم و شبه‌مذهب گام برمی‌دارد.
در ماموریت‌های آینده به مریخ یا سیارات جذاب دیگر در گردنه این جنگل کیهانی عجایب بسیاری را-حتی در مقیاس افسانه‌ای- ممکن است بیابیم. اما ما انسان‌‌ها استعداد ویژه‌ای در فریفتن خویش داریم. شک‌گرایی باید یکی از اجزای بسته پژوهشی ما باشد، در غیر این صورت از مسیر خود خارج خواهیم شد. شگفتی‌‌های بسیاری در این جهان وجود دارد، بدون نیاز به اینکه چیزی را از پیش بسازیم و جعل کنیم.

پایان

ترجمه و تنظیم: رضا شعبانی
انتشار اختصاصی کانال دانش و اگاهی

@daneshagahi
https://goo.gl/YUB9Kv

سایت thecolorsofmotion.com طیف رنگی فیلم های مشهور را نمایش می دهد.

رنگ هر خط نمایش دهنده رنگ متوسط یک صحنه از فیلم است. مناسب بررسی تاثیر روان شناختی رنگ ها و تناسب آن با ژانر فیلم.
@Science4lifee

ساینس آلرت:

👁محققان موفق شدند قرنیه‌ی چشم انسان را به وسیله‌ی پرینتر سه بعدی در آزمایشگاه تولید کنند. با این دستاورد می‌توان میلیون‌ها انسان را از نابینایی مرتبط با صدمات قرنیه نجات داد. قرنیه پوسته‌ی بیرونی چشم است که در تنظیم نقطه تمرکز مناسب نقش اساسی دارد و همچنین چشم را از صدمات دنیای بیرون از چشم محافظت می‌کند. بیماری‌هایی نظیر تراخم به قرنیه آسیب می‌زند و می‌تواند بینایی ما را از بین ببرد...

کانون، محقق ارشد این تیم می‌گوید: «قرنیه ساخته شده بوسیله چاپگر سه بعدی تحت آزمون های بعدی قرار خواهد گرفت و چندین سال زمان لازم است تا اینکه ما به موقعیتی برسیم که بتوانیم آن را در جراحی پیوندی بکار ببریم».

نتایج این تحقیق در ژورنال علمی «تحقیقات تجربی چشم» به چاپ رسیده است.


🌿🍂 @Science4lifee
http://feedproxy.google.com/~r/sciencealert-latestnews/~3/qb2c85uAmpU/first-3d-printed-human-corneas-could-fix-the-sight-of-millions

منتشر شد: .
«تحلیل تکاملی نظام ه‍ای جفتی انسان»
تک همسری، چندهمسری و جنبه های روانی-اجتماعی آن
جلد اول از مجموعه ی دوجلدی
اثر دیوید باراش
ترجمه ی آرش حسینیان
نشر تلنگر، چاپ اول، ۱۳۹۷
۲۴۰ صفحه/ ۲۲ هزار تومن
تلگرام خرید کتاب: @hoseinian_arash
راهنمای خرید: Ahpub.ir/page/Sell

🌿🍂 @Science4lifee
درود بر دوستان خوب و ارجمند

شايد ژن ها بيشتر از آرايش ويژه مدارهاي مغزي ، عملکرد پیچیده مغز در گونه ها را رقم بزنند.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری

ذهن‌خوانی، دست‌کم دو بار در مسیر فرگشت ظاهر شده است
Gul Dolen

بیشتر افراد وقتی به خواندن ذهن فکر می کنند، قابلیت های جادوگران، نبوغ شیطانی یا یک شکل از زندگی موجودات بیگانه را به خاطر می آورند.

اما در حقیقت، ما هر روز ذهن‌خوانی می کنیم.
مثلا شاید زمانی که این مطلب را می خوانید داخل مترو باشید و هیچ صندلی خالی دور و برتان نباشد، در نتیجه ایستاده اید.
قطار یک تکان شدید می خورد و از گوشه چشم تان، مسافر کناری را می بینید که دارد وسایلش را از کف مترو جمع می کند.

بررسی می کنید تا ببینید آیا دیگر مسافران هم صندلی خالی را دیده اند یا نه و متوجه می شوید تنها کسی هستید که متوجه این موضوع شده است. در نتیجه، بدون توجه، کمی به صندلی نزدیک تر می شوید. وقتی مسافر بلند می شود، با یک حرکت سریع، صندلی را از آن خود می کنید؛ حالا می توانید راحت تر مطلب را بخوانید.

در انجام این حرکت استراتژیک ساده برای تصاحب صندلی، چندین بار ذهن‌خوانی کرده اید.

دانشمندان علوم اعصاب ذهن‌خوانی را نوعی «نظریه ذهن» می خوانند (به طور مخفف ToM يا Theory of Mindهم خوانده می شود. گاهی هم آن را «موضع گیری ارادی»، «درک اجتماعی»، «تلقین ذهنی»، «تخصیص ذهن» و «هم‌ذهنی» می خوانند).

ءToM
توانایی ذهن برای نمود دادن وضعیت های ذهنی به خود و دیگران است و بهترین حدس درباره حالت های ذهنی (شامل تمایلات، باورها، دانسته ها) شخص دیگر را در بر می گیرد.

ءToM
شامل درک این واقعیت است که این حالت های ذهنی می توانند با حالت های ذهنی خود ما، متفاوت باشند.

📍همان طور که در مثال بالا گفتیم، از این تئوری برای درک انگیزه و پیش‌بینی اعمال سایرین و تغییر رفتارهای خودمان بر اساس این شناخت، استفاده می کنیم.

ما همیشه در حال انجام کار ذهنی ToM هستیم و معمولا این کار را خود به خود و بدون آگاهی انجام می دهیم.

مثلا نمایش هیدر-سیمل Heider simmel را تصور کنید.

در یک فیلم کارتونی، یک مستطیل بزرگ، یگ مثلث بزرگ، یک مثلث کوچک و یک دایره بزرگ حول صفحه ای در حرکتند.

وقتی از افراد خواسته می شود توضیح دهند فيلم راجع به چیست، اکثرا افکار، احساسات و عواطف خود را نسبت به دو مثلث و دایره توضیح می دهند و سناریویی می سازند که تعاملات بین آنها را توضیح می دهد؛ مثلا مثلث کوچک مردم‌آزار، مثلث بزرگ قلدر و دایره، یک خیال‌باف است.


هرچند بیشتر ما، کار تخصیص ذهن را مثل بسیاری دیگر از فعالیت های ذهنی مان به سادگی و ناخودآگاه انجام می دهیم، ولی با ToM به دنیا نیامده ایم؛

بلکه کودکان حدودا در چهار سالگی شروع به نشان دادن چنین توانایی هایی می کنند.

کودکان کم کم ToM را وارد رفتار بازی می کنند و تمایلات، باورها و دانسته های شان را به عروسک ها و مجسمه ها نسبت می دهند.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

با پیچیده تر شدن توانایی ToM، کودکان کم کم از توانایی هایی که به دست آورده اند برای شوخی و شیطنت استفاده می کنند.

اگر زمانی را با کودکان سپری کرده باشید، به احتمال زیاد قربانی شوخی کلاسیک ضربه بر روی شانه شده اید (کودک دستش را به پشت شما می رساند و روی شانه مخالف ضربه می زند، به این ترتیب باعث می شود برگردید و اشتباها به سمت دیگر نگاه کنید).

این شوخی مستلزم این است که کودک درک کند دانش شما از محل ضربه، با آنچه خودش درباره محل ضربه می داند، متفاوت است.

بیشتر چیزهایی که درباره مکانیسم های مغزی مرتبط با ToM می دانیم، از مطالعه بر روی انسان ها حاصل شده است.

تصویربرداری از مغز انسان ها نشان می دهد که کارکردهای ToM با فعالیت دو ناحیه مغز همخوانی دارد؛ اتصال تمپوپاریتال و قشر پیش-پیشانی پشتی-میانی.

جای تعجب نیست که این نواحی مغز، در زمان مشاهده نمایش هیدر-سیمل که در بالا توضیح دادیم نیز فعال می شود.

محققان زیادی بر این باورند که توانایی ToM محدود به انسان است.

هر کسی که حیوان خانگی –خصوصا سگ- داشته باشد، به این ادعا به دیده شک و تردید می نگرد زیرا به نظر می رسد بسیار از رفتارهایی که از این حیوانات سر می زند با شاخص های ToM همخوانی دارند.

محققانی که می خواهند رسما ادعا کنند که حیوانات این توانایی را دارند، با سه مشکل نظری اصلی رو به رو هستند.

ابتدا، همان طور که پیش از این گفتیم، تخصیص ذهنی ناخودآگاه،  به سختی متوقف می شود؛ حتی زمانی که می دانیم اشیا (همچون دایره ها، مثلث ها، عروسک ها یا مجسمه ها) قادر به خواستن، باور داشتن یا دانستن نیستند، به سختی می توان جلوی تخصیص ذهنی را گرفت.

بنابراین وقتی اشیا، اصلا شی نیستند، بلکه زنده، جاندار و همنشین ما هستند، به سختی می توان گفت این که ما داریم احساسات، عواطف و افکارمان را در حیوانات می بینیم به خاطر این است که این حیوانات واقعا از این احساسات، عواطف و افکار برخوردارند یا  به این خاطر است که مغز ما طوری سیم کشی شده که باور کند، آنها این احساسات، عواطف و افکار را دارند.


دومین مشکل دانشمندانی که می خواهند ثابت کنند حیوانات قادر به ToM هستند، این است که چه طور این مسئله را به افراد شکاک نشان دهند.

مثلا، می خواهیم ثابت کنیم یک سگ افسارش را پیش شما می آورد تا نشان دهد دوست دارد بیرون برود،  زیرا پیش بینی می کند تا شما افسارش را پیدا کنید کمی زمان می برد و این راه مناسبی است که به شما بگوید چه قدر دوست دارد بیرون باشد.
از سوی دیگر، یک آدم شکاک ممکن است این مسئله را طرح کند که این رفتار صرفا یک توالی ماهرانه از رفتارهایی است که سگ آموخته تا نتیجه دلخواه خود را به دست آورد و شما فقط یک ربات خیالی هستید که جزیی از این توالی به حساب می آیید.


سومین مشکل برای اثبات ToM در حیوانات این است که از نظر آناتومی مغز، به نظر می رسد فقط انسان ها مجهز به نواحی مغزی مورد نیاز برای ToM هستند (اتصال تمپوپاریتال و قشر پیش-پیشانی پشتی-میانی که پیش از این اشاره کردیم).

هرچند مطالعاتی که در میمون ها انجام شده نشان می دهد که ناحیه دیگری به نام شیار تمپورال فوقانی، احتمالا با اتصال تمپوپاریتال مغز انسان ها ارتباط دارد.

قشر پیش-پیشانی پشتی-میانی در انسان ها حتی در مقایسه با نزدیک ترین خویشاوندان نخستی ما، به نسبت بسیار بزرگتر است.

این به این خاطر است که در طول دوره های فرگشتي، مغز انسان ها و خصوصا قشر مغز( سطح خارجی پیچ خورده مغز که هم اتصال تمپوپاریتال و هم قشر پیش-پیشانی پشتی-میانی را در بر گرفته است)، هم از نظر اندازه نسبی و هم از نظر تعداد نورون ها، دستخوش رشد عظیمی شده است.

✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

بنابراین با این مسئله علمی که آیا حیوانات هم ToM دارند، چه طور کنار بیاییم؟

بیایید با این شروع کنیم که وجود ToM در انسان ها چه طور اثبات شده است.

اکثر مطالعات از انواع تست های سالی-آن Sally-Ann برای بررسی این موضوع استفاده کرده اند.
در این مثال، تصویری متشکل از دو شخصیت سالی و آن به سوژه نشان داده می شود. سالی یک توپ دارد و آن را در سبدش می گذارد و سپس اتاق را ترک می کند. آن ، توپ را از سبد سالی برمیدارد و در سبد خودش می گذارد.
سالی برمی گردد و از سوژه یکسری سوال پرسیده می شود: (1) آن کیست ؟ (2) سالی کیست؟ (3) توپ کجاست؟ (4) سالی فکر می کند توپ کجاست؟ کودکی که از رشد معمولی برخوردار است، بعد از چهارسالگی می تواند به هر چهار سوال پاسخ درست بدهد.

وقتی تست سالی- آن بر روی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم اجرا می شود، آنها به هر دو سوال (3) و (4) پاسخ یکسانی می دهند زیرا بچه ها نمی توانند بین آنچه خودشان درباره محل توپ می دانند و آنچه سالی در این باره می داند، تمایز قائل شوند.

ناکارآمدی های ToM در طیف اختلال اوتیسم به خاطر کاهش هوش نیست زیرا حتی در بیماران اوتیسمی که بالاترین عملکرد را دارند هم مشاهده می شود و از سوی دیگر، حتی ناتوان ترین بیماران مبتلا به سندروم داون نیز نشانه ای از ناکارآمدی ToM ندارند.

دلیل اوتیسم عمدتا ژنتیکی است. تا به امروز، جهش 880 ژن مختلف با بروز اوتیسم همبستگی داشته است و در آینده با انجام مطالعات بیشتر، به احتمال زیاد این رقم افزایش می یابد.

هرچند هنوز مشخص نیست هر یک از این جهش های ژنی چه طور علائم اوتیسم را ایجاد می کنند اما بیشتر این ژن ها در حیوانات هم یافت می شوند.

از آنجا که این ژن ها در توانایی ToM نقش اساسی ایفا می کنند ( به همین دلیل است که جهش در افراد اوتیسمی، ToM را مختل می کند)،
در نتیجه احتمالا در عملکردهای مشابه ToM در دیگر حیوانات هم نقش مهمی دارند.
اگر چنین باشد، می توانیم بگوییم که ژن هایی که در انسان ها و دیگر حیوانات یافت می شود هومولوگ هم هستند زیرا در بین گونه هایی که از نظر فرگشتي با هم مرتبط اند، کارکردهای مشابهی (ToM) را رمزگذاری می کنند.  

در حقیقت، نامحتمل است که توانایی ToM در انسان ها، خود به خود به وجود آمده باشد.
در واقع، این توانایی احتمالا از قابلیت های ذهنی که از قبل وجود داشته، فرگشت یافته است.
محققان در این خصوص اتفاق نظر دارند که بسیاری از ظرفیت های اساسی ToM در تعدادی از جانوران از جمله دلفین ها، برخی از نخستی ها و scrub jays مشاهده شده است.

مثلا، دلفین ها خودشان را در آینه می شناسند و می توانند اختلاف بین اعضا گروه اجتماعی شان را تشخیص دهند.

📍از آنجا که توانایی نسبت دادن آگاهی ذهنی به سایرین، نیازمند قابلیت تمایز بین خود و سایرین است، گفته می شود که این توانایی ها ظرفیت های اساسی ToM به شمار می روند.

ما انسان ها اساسا، در یک بستر اجتماعی از ToM استفاده می کنیم.
بنابراین بیشتر محققان بر این باورند که این کارکرد ذهنی در پاسخ به فشارهای انتخابی ناشی از زندگی اجتماعی، فرگشت یافته است.

بنا بر این استدلال، قابلیت های مشابه با ToM احتمالا فقط در گونه هایی که زندگی اجتماعی دارند(مثل انسان ها، بیشتر نخستی ها، دلفین ها و گرگها)، مشاهده می شود.  

با این وجود، می توان تصور کرد که اگر شکارچی قادر باشد قابلیت آگاهی ذهنی را به شکارش نسبت دهد، توانایی اش برای به دام انداختن شکاربسیار افزایش می یابد.

این ایده، این احتمال جالب را برمی انگیزد که شکارگری بیشتر فشارهای انتخابی اجتماعی، می توانسته فرگشت ToM را شکل دهد.
در این صورت، قابلیت های مشابه ToM احتمالا بسیار قدیمی تر (در مقیاس زمان فرگشتي) از چیزی است که پیش از این تصور می شد زیرا تقریبا مطمئنیم که شکارگری زودتر از زندگی اجتماعی فرگشت یافته است.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

در حمایت از این ایده، می توان به اختاپوس های مخطط(راه راه) اقیانوس آرام که اخیرا کشف شده اند اشاره کرد.

این گونه رفتار شکار منحصر به فردی از خود نشان می دهد که ثابت می کند احتمالا از توانایی های ذهنی مشابه ToM برخوردار است.

این اختاپوس در زمان شکار shrimp، از روشی استفاده می کند که انگار نوعی شوخی ضربه روی شانه است.

اختاپوس پس از شناسایی شکارش، الگوی تیره رنگی در پوستش ایجاد می کند و سپس به آرامی یکی از بازوهای پشتی اش را پیش می برد، آن را بالا و اطراف shrimp می گسترد.

وقتی اختاپوس موقعیت خود را تثبیت کرد، نوک بازوی پشتی اش را تا پشت shrimp پیش می برد و ضربه ای به پلئومر او می زند ( بخش خلفی بدن shrimp)؛ با این کار باعث می شود shrimp به جلو، یعنی به سمت هفت بازوی دیگر اختاپوس خیز بردارد.

اختاپوس مخطط اقیانوس آرام یکی از معدود گونه های اختاپوس است که زندگی اجتماعی دارد (سیصد عضو راسته سرپایان اکثرا تنها زندگی می کنند و همنوع‌خوارند).

با این وجود، در مثالی که در بالا توضیح دادیم، اختاپوس از رفتارهای مشابه ToM برای شکار استفاده می کند. به علاوه، استراتژی شکار با استفاده از ToM در گونه خواهری این اختاپوس، Octopus chierchiae که یک گونه غیراجتماعی است نیز مشاهده شده است.

با این وجود در توصیفات انسان‌گرایانه، استراتژی شکار Octopus chierchiae برای به چنگ آوردن shrimp، یادآور نیرنگ مردانه در فیلم هاست که خمیازه کشان، دستانش را از هم باز می کند تا بازویش را دور معشوقش حلقه کند.

این مشاهدات در مجموع از این فرضیه حمایت می کنند که دست‌‌کم در اختاپوس ها ، فشارهای انتخابی حاصل از شکار منجر به بروز رفتارهای ToM مانند شده نه زندگی اجتماعی.

هرچند شباهت استراتژی شکار اختاپوس مخطط اقیانوس آرام به شوخی ضربه بر روی شانه، ممکن است صرفا نشان دهنده نوعی نمایش هیدر-سیمل باشد که ما را در این باره متقاعد کند، اما این حیوان می تواند با توجه به شرایط محیط استراتژی اش را تغییر دهد و این نشان می دهد که این رفتار یک ToM واقعی است.

مثلا اگر جلوی دید شکار گرفته شود (مثل زمانی که اختاپوس خرچنگ های منزوی را شکار می کند که صدف سخت شان آنها را از پشت محافظت می کنند)، در این صورت اختاپوس به جای استراتژی ضربه بر پلئومر، از استراتژی ضربه مستقیم استفاده می کند.

این نشان می دهد که اختاپوس، بین شکاری که شکارچی  را می بیند و شکاری که شکارچی را نمی بیند، تمایز قائل می شود و براساس این شناخت، استراتژی مناسب را انتخاب می کند.

هرچند این مشاهدات هنوز یک آدم شکاک را قانع نمی کنند اما نشان می دهند که اختاپوس به جای این که مجموعه رفتارهای روتینی از خود نشان دهد، استراتژی ذهنی انعطاف پذیری از خود نشان می دهد.
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

مشکل آناتومی مغز هنوز به جای خود باقی است؛مغز  اختاپوس هیچ شباهتی با مغز انسان ندارد.

فاقد هرگونه ناحیه قشری است که مشخص شده در شکل گیری ToM نقش اساسی دارد و حتی فاقد قشر مغز است.

با این وجود جدای از دیگر بی مهرگان، درجاتی از انسفالیزاسیون و رشد نورونی در این اختاپوس مشاهده می شود.

در واقع تصور می شود دستگاه عصبی اختاپوس، هوشمندانه ترین دستگاه عصبی در بین بی مهرگان است و تقریبا از نیم میلیارد نورون تشکیل شده است که شش برابر بیشتر از تعداد نورون های موجود در مغز موش است.

به علاوه، اختاپوس ها مثل انسان ها، دلفین ها و فیل ها مغزی با سطوح پیچ‌خورده دارند که ظاهرا به آنها امکان می دهد تعداد نورون های بیشتری را در فضای کمتر جای دهند.

در مغز صاف و مسطح دیگر سرپایان، موش ها، رت ها و بوزینه های کوچک(مارموزت) چنین پدیده ای مشاهده نمی شود.

بنابراین با این که اختاپوس نواحی قشری مربوط به ToM را ندارند، اما ظرفیت مغزشان به طرز استثنایی بالاست و احتمالا برای حل مسائل ToM با استفاده از استراتژی های آناتومیکی مختلف، فرگشت یافته است.

احتمالا بهترین راه برای تعیین این که اختاپوس ها توانایی ToM دارند یا نه این است که نشان دهیم همان ژن هایی که برای شکل‌گیری این رفتار در انسان ها لازم اند، در رفتارهای مشابه ToM در اختاپوس ها هم نقش اساسی دارند.

در آزمایشگاه ، آزمایش هایی برای  بررسی این احتمال در جریان است.
در این ضمن جالب است به این نکته اشاره کنیم که اختاپوس ها دست کم برای دو تا از ژن هایی که نقش اساسی در اوتیسم بازی می کنند، ژن های هومولوگی دارد.

با این وجود، بعید به نظر می رسد که این ژن ها، ToM را در اختاپوس ها رمزگذاری کنند. در واقع، در این نوع هومولوگی های عمیق، الویت‌هایی وجود دارد.

مثلا، چشم مرکب بی مهرگان از نظر آناتومیکی تفاوت بسیار زیادی با چشم دوربین مهره داران دارد و تبار مهره‌داران و بی‌مهرگان مدت ها پیش از فرگشت این نوع چشم، از هم جدا شده اند.

با این وجود ژن pax6 که در مهره‌دارن و بی‌مهرگان یافت می شود، برای تشکیل هر دو نوع چشم ضروری است
با وجود تفاوت های اناتومیکی در سازمان دهی مغزی بین انسان ها و پرندگان و نبود جد مشترکی که صفت زبان را به اشتراک گذاشته باشد، اخیرا، مجموعه ژن های معرفی شده اند که زبان را هم در انسان ها و هم در طوطی های خاکستری آفریقا کنترل می کنند.

اگر با دستکاری ژن های موثر در اوتیسم، رفتارهای شبه ToM در اختاپوس ها مختل شود، نشانه دیگری از وجود هومولوگی عمیق بین گونه هاست.

به علاوه، این آزمایش احتمالا به این معناست که اختاپوس مثل انسان از این ژن ها برای رمزگذاری رفتارهای مشابه ToM استفاده می کند، هرچند سازمان دهی مغزشان کاملا با مغز انسان ها متفاوت است.

درنتیجه، چنین یافته ای نشان مي دهد که شايد ژن ها بيشتر از آرايش ويژه مدارهاي مغزي عملکرد پیچیده مغز در گونه ها را رقم بزنند.
#تمام
✍ #دکتر_مانی_منوچهری
🌿🍂 @Science4lifee

پیش بسوی عرفان : رسمی آیینی با استفاده از سیلوسیبین برای رویارویی با مرگ
در فوریه سال 2008، کارول وینسنت 53 ساله متوجه وجود غده ای بر روی قوزک پای خویش شد. وی در حالی که دوران نقاهت خویش بدلیل بیماری آنفولانزا را نیزمی گذراند، نگران بود. همسرش به وی توصیه کرد که به یک پزشک متخصص مراجعه کند و دلیل وجود غده ای که بر روی قوزک پایش درآمده را بپرسد. همسرش بمنظور رفع نگرانی در ادامه گفت که نگران نباشد، غده روی قوزک پا چیز خاصی نیست. در کلینیک، پزشک قوزک پا و منطقه غده را بررسی کرد و چند آزمایش برای وی نوشت که انجام دهد و از آن جمله می توان به آزمایش X-Rey و نمونه برداری از غده اشاره کرد. در آخر، مشخص شد که وی مبتلا به Lymphoma یا سرطان غدد لنفاوی می باشد، نوعی از سرطان که تا بحال درمانی نداشته است. غده در طی روز ها و هفته ها به مناطق دیگری از بدن وی پخش شدند که از آن جمله می توان به استخوان ترقوه و زیربغل اشاره کرد.
وینسنت یک نویسنده و موسس شرکت بزرگ کلمبیا انگلیس می باشد. وی خوشبخت است زیرا همسری دارد که دوستش دارد، کودکانی که قصد بزرگ کردن آنها را دارد و خانه و شغلی که در آن موفق است. در حال که بیماری وی پیشرفت می کرد، وی نیز دست به هر کاری برای مقابله با سرطان از جمله شیمی درمانی و تشعشع درمانی زد. حتی شکر، کافئین و آرد را از برنامه غذایی خویش حذف کرد. وینسنت ساعت ها در دنیای اینترنت بدنبال جدید ترین مطالعات درباره بیماری خویش می گشت و طی اطلاعاتی که دریافت کرده بود، 7 الی 10 سال می توانست زندگی کند.
وی در طی مصاحبات گفته است که واقعا دوران استرس آمیزی برای وی بوده و هر لحظه در حال گول زدن خویش بوده است، از جمله اینکه آیا فقط نوشیدن مایعات و خوردن تکه ای شکلات عمر وی را افزایش می داده است؟ آیا باید تمام حساب های خویش را با دیگران تسفیه می کرده یا خیر؟ و از این دست سوالات که در تمام طول شبانه روز ذهن وی را مغشوش می کردند.
وی باور داشت که با داشتن سبک زندگی و تغذیه سالم، می تواند طول عمر بیشتری داشته باشد. زمانیکه وی در حال مبارزه با سرطان و امیدوار به بازگشت سلامتی خویش بود، دوباره غدد جدید و وخیم تری در بدن وی شروع به رشد کردند. وی بتدریج نسبت به اینکه غدد در تمام بدن وی در حال رشد هستند، شکاک شد و ذهن وی پیوسته درگیر این بود که غدد جدیدی هم وجود دارند که وی ندیده است یا خیر. بالاخره وی امیدش را نسبت به افزایش عمر و زندگی از دست داد. دقیقا در همین ایام با پروفسور رولند گریفیتس آشنا شد که سایکوفارماکولوژیست دانشگاه جان هاپکینز بود. رولند گریفیتس فردی بود که برای 51 نفر از افرادی که در مرحله آخر بیماری سرطان بودند، قارچ جادویی یا سیلوسیبین تجویز کرده بود تا در رویارویی با مرگ، آرام و راحت باشند.
سیلوسیبین همچون LSD، توهم زا می باشد و در دسته روانگردان ها قرار می گیرد. دارو های روانگردان در مراحل اولیه می توانند رفتار و خلق را تغییر داده و سپس ادراک و عملکرد های شناختی را تغییر دهند. رولند گریفیتس بوسیله روش های آزمایشگاهی متوجه شد که دارو های روانگردان همچون مدیتیشن، انسان را آرام کرده و شناخت را منحرف می کنند. آزمایشگاه های دانشمندان نیز توجه خویش را از روی آزمایش روانگردان ها بر روی حیوانات و سو مصرف آن برگرداندند. در سال 2006، رولند گریفیتس در مطالعه ای مشخص کرد که سیلوسیبین می تواند با القا تجارب عرفانی، معنای زندگی افراد را متحول کرده و آن را تقویت کند، همچنین به زندگی فرد معنا بخشد.
البته این موضوع اصلا جدیدی نیست، رمان نویس مشهور آلدوس هاکسلی در سال 1950 نیز از روان گردان ها استفاده می نمود. وی مصرف روان گردان ها را تا آخر عمر ادامه داد و حتی زمانیکه بدلیل داشتن غده بدخیم و سرطانی حنجره در حال موت بود، از همسرش درخواست کرد که به وی کمی LSD تزریق کند. بدین شکل آلدوس هاکسلی زمانیکه تحت اثرات LSD بود، از دنیا رفت.
زمانیکه هاکسلی در حال موت بود، پزشکی با تخصص هوشبری از مدرسه پزشکی شیکاگو بنام اریک کاست، می دانست که تقریبا هیچ دارویی نمی تواند درد بیمارانی را که در مراحل پایانی یک بیماری لاعلاج قرار داشتند را برطرف کند، بدین منظور بر روی LSD مطالعه کرد و یکی از آنها را که بر روی 50 نفر از بیماران اعمال کرده بود، منتشر ساخت. نتیجه مطالعه وی بر این بود که تمام 50 نفر با مصرف LSD نسبت به مرگ احساس ترس کمتری داشتند و حساسیتشان نسبت به درد نیز کمتر شده بود.
کاست و هاکسلی جزو پیشکسوتان استفاده و مطالعه بر روی روانگردان ها محسوب می شوند که نتایج تجارب و مطالعاتشان به محققین کمک زیادی کرده است.
سفرنامه گوردون واسون (مردم شناس) :

گوردون واسون محققی بود که در رشته مردم شناسی به موضوع تاریخچه استفاده از روانگردان ها پرداخته بود. وی داستان های زیادی درباره مراسم سوگواری بهمراه استفاده از قارچ های جادویی در مکزیک شنیده بود. داستان هایی که در آنها شمن ها ی قبیله به افرادی که در شرف مرگ بودند، از این قارچ ها عرضه می کردند. وی دریافت که قبیله آزتک ها از قارچ های متقاوتی در طی مراسم خویش استفاده می نموده اند و آنها را (Teonanacatl) یا گوشت خدایان می خواندند. حال سوال این بود که آیا هنوز از این نوع قارچ ها در مکزیک وجود دارد یا خیر؟
در ژوئن سال 1955، وی بهمراه دوستش آلن ریچاردسون بسمت منطقه ای از مکزیک سفر کرد. آنها دهکده ای بنام Oaxaca را بمنظور یافتن گوشت های خدایان انتخاب کردند. واسون نتایج جستجوی خویش را دو سال بعد در مجله LIFE منتشر ساخت. دهکده کوچکی بود. زمین دهکده خاکی و خیابان های آن تقریبا خالی بود. دهکده در ارتفاع 5500 پایی قرار داشت که تقریبا آترا دور از دسترس قرار می داد. این دهکده تقریبا می توان گفت بعلت قدمت زیاد، یکی از معدود دهکده هایی است که بزبان اسپانیایی صحبت نمی کند. واسون در مرکز دهکده یکی از اهالی بومی را یافت و درباره محل رویش قارچ های جادویی و خواص آن پرسید. واسون و ریچاردسون در طی صحبت ها متوجه شدند که ساعت 8 عصر، یک مراسم با وجود قارچ های جادویی انجام می شود. آنها نیز در ساعت 8 عصر به محل گفته شده رفتند. آنها متوجه شدند که بزرگسالان دهکده دور اتاقی جمع شده اند و باید در کنار آنها بنشینند. سپس شومن و دخترش می آمدند تا قارچ های جادویی را میان همه تقسیم کنند و بیشتر آن را نیز نزد خود نگه می داشتند.
ریچاردسون به همسرش قول داده بود که به هیچ عنوان از قارچ های جادویی استفاده نکند اما این فرصتی بود که تنها یکبار بدستش می آمد، پس وی نیز بهمراه بقیه استعمال کرد. استعمال قارچ های جادویی ساده بود، کافی بود تکه ای از آن را در دهان آرام آرام بجوید. تقریبا نیم ساعت گذشته بود که توهمات دیداری پدیدار گشتند. ابتدا اشکالی هندسی و ساده در هوا معلق بودند و سپس قلعه ها و باغ ها با هیولا های باستانی پدیدار شدند. تمام تصاویر آنقدر واقعی بنظر می رسیدند که در آنها غرق شده بودم.
واسون و ریچاردسون آنقدر تحت تاثیر اولین تجربه خویش قرار گرفته بودند که نمونه ای از قارچ های جادویی را با خود بردند تا بر روی آنها مطالعه کنند. اتفاقا نمونه ای از این قارچ ها بدست آلبرت هافمن رسید. آلبرت هافمن اولین فردی بود که ماده LSD را تجویز کرده بود. وی کمی از قارچ های جادویی را خورد و تجربه خویش را ثبت کرد، سپس عناصر آنرا تجزیه و به عنصر سیلوسیبین رسید. در بوستون نیز روانشناسی بنام تیموتی لری از دانشگاه هاروارد در مورد اثرات قارچ های جادویی بر ذهن انسان کنجکاو بود. وی نیز کمی از قارچ های جادویی را مصرف کرده و توهمات آن را تجربه کرد. پس از تجربه ناشی از مصرف سیلوسیبین تصمیم گرفت تا پروژه ای با عنوان اثرات قارچ های جادویی در هاروارد را آغاز کند. وی می خواست تاثیرات توهمات ناشی از قارچ های جادویی را بر طیف وسیعی از موضوعات روانشناسی از جمله موضوع قانون و زندانیان، موضوع فرهیختگان و نوابغ و عرفان و مرگ، مطالعه کند.
روان گردان ها و عرفان :
مطمعنا آزمایش جمعه قبل از عید پاک (The Good Friday)، یکی از مشهورترین آزمایشات در زمینه ماده سیلوسیبین و تاثیر آن بر عرفان می باشد. والتر پانکه در سال 1962، 20 نفر از دانش آموختگان دانشگاه الهیات هاروارد را جمع آوری نموده و قبل از برگزاری مراسم عید پاک، به هر کدام از آنها یک عدد کپسول سفید داد. 10 عدد از کپسول ها حاوی سیلوسیبین و 10 عدد دیگر حاوی نیکوتین بودند که حکم پلاسبو را بازی می کردند. از 10 نفری که سیلوسیبین دریافت کرده بودند، 8 نفر ادعا کردند که تجاربی عرفانی را از سر گذرانده اند، گویی خدا همه جا هست. همین موضوع والتر پانکه را قانع کرد که سیلوسیبین می تواند تجارب عرفانی در افراد را بیدار کند. بعد ها در میانه سال های 1986 تا 1989 فردی بنام ریک دابلین دوباره بر روی آزمایش " جمعه قبل از عید پاک " تحقیق کرد. وی متوجه شد که تمام شرکت کنندگانی که سیلوسیبین دریافت کرده بودند، به نوعی متحول گشته بودند و انگار یک زندگی جدیدی به آنها داده شده بود. حتی یکی از آنها به خیابان رفته بود و ادعا می کرد که مسیح است، هر چند که باخوردن مقداری داروی " تورازین " به حالت اول برگشته بود.
جنگ دارو :

حال موضوعی که مطرح می شود اینست که آیا نتایج برگرفته از مطالعاتی که بر روی روان گردان ها انجام پذیرفته است، می تواند آنها را تبدیل به دارو و منجر به فروش قانونی آنها شود. اگر در حال حاضر روان گردان ها بعنوان داروی قانونی روانه بازار ها شوند، به احتمال بسیار زیاد مورد سو استفاده قرار می گیرند. همانطور که در دهه های 50، 60 و 70 میلادی تا حدودی فروش آن آزاد بود و جمع کثیری مخصوصا جوانان را درگیر خود کرده بود که بالاخره در اواخر دهه 70 میلادی فروش و مصرف آن غیر قانونی تصویب شد. البته آزمایشگاه های داروسازی می توانند با درج هشدار های لازم بر روی قوطی دارو های روانگردان و اعمال سخت گیری های لازم بر فروش مواد روانگردان در داروخانه ها، به قانونی کردن این مواد کمک شایانی کنند.
در حال حاضر گروه های تحقیقاتی بر روی این مسئله تمرکز نموده اند که آیا می شود با مصرف سیلوسیبین ترس از مرگ را در بیماران مبتلا به بیماری های لاعلاج کاهش داد؟ اما در آینده بر روی افراد سالم نیز آزمایش خواهد شد. یکی از محققین ادعا می کند که با وجود خطرات بالای مصرف این دارو، راهبرد های مناسب اما ریسک پذیر دیگری بمنظور استفاده از سیلوسیبین در جوانان وجود دارد. از آنجا که مصرف این ماده در جوانان باعث می شود زمان بیشتری را در مورد معنای زندگی خویش بگذرانند و انگیزه خویش را در دستیابی به معنای زندگی افزایش دهند، شاید بتوان در امور روان درمانی مخصوصا وجودی از آنها استفاده نمود. حتی بعضی از محققین از این ماده بعنوان " ماده وجودی " (برگرفته از فلسفه وجود گرایی) نام برده اند.
ادامه داستان وینسنت و پروفسور گریفیتس :
وینسنت تمام سعی خویش را کرد تا مرگ خویش را با درمان های طبیعی و گیاهی به تعویق بیاندازد اما هر روز با توجه به پیشرفت بیماری، ناامید تر میشد. از طرفی ترس از مرگ نیز وی را بشدت آزار می داد پس با دکتر گریفیتس تماس گرفت و شرح حال خویش را توصیف نمود. آنها نیز با خوشحالی وینسنت را به شرکت در یک آزمایش دو سر کور (Double Blind) در ارتباط با سیلوسیبین دعوت نمودند. وی یک عدد کپسول دریافت نمود و آن را خورد. سپس وی را به اتاق آزمایش دعوت نمودند تا بنشیند و منتظر بماند، محققین نیز از پشت یک شیشه یک طرفه به مشاهده آزمودنی پرداختند. وینسنت از تجربه اش می گوید : " در ابتدا هیچ حسی نداشتم اما ناگهان گویی در یک گودال عمیق و تاریک فرو رفتم. خیلی ترسیدم اما بتدریج رنگ هایی در هوا پدیدار شده و ناگهان وارد یک خلا شدم. یک خلا کامل بود. همینجا بود که یکسری سوالات درباره هستی و معنای زندگی از جمله خدا کجاست؟ انسان کیست؟ اتصال میان این دو کجاست؟ در سر من شکل گرفت. سپس وارد محیط دیگری شدم که در آن ماهی، خرگوش و حتی یک کشتی دزدان دریایی وجود داشت. همینطور یک خرچنگ کوچک را دیدم که بر صفحه ای حرکت می کرد. حس اعجاب انگیزی داشت. انگار همه چیز تحت کنترل من بود. این محیط نیز به آرامی محو شد و من از آن حالت خارج شدم."
زمانی که وینسنت از آن حالت خارج شد، خرچنگ کوچک را نماد سرطانش برداشت کرد که دیگر برایش ترسناک نبود. وینسنت شروع به شوخی با سرطان لاعلاج و مرگ کرد. دقیقا 6 ساعت پس از اتمام تجربه وهم انگیزش، گویی شخصیت وی نیز متحول گشت. وی حالا احساس می کرد که با نیروی برتری در ارتباط است و زندگی وی در اینجا تمام نمی شود بلکه به نقطه آغاز خویش بر می گردد.
مترجم علیرضا زحمتکش مجله اینترنتی دکتر مجازی