Science For ‌Life

Forwarded from Arash Hoseinian (A.H)

200 viewsSona, 08:35

Forwarded from Arash Hoseinian (A.H)

چهار کژفهمی در ‌باب سرشت زیستی انسان
نوشته‌ی کریستوفر رایان . کاستیدا جتا
ترجمه‌ی: آرش حسینیان، مینا خبوشانی، مهدی حسینی
نشر تلنگر . چاپ اول ۱۳۹۱، دوم ۱۳۹۵، سوم ۱۳۹۹
سفارش نسخه‌ی کاغذی: ۰۹۳۵۵۹۳۴۷۰۳

هنگامی که انسان به دورانِ کشت‌ودام‌پروری پا گذاشت، علاوه بر پایین‌آمدنِ کیفیتِ تغذیه و ارزشِ غذاییِ خوراکش، دچارِ بیماری‌های مهلکِ واگیردار نیز شد. در واقع، همه چیز برای رواج بیماری‌های همه‌گیر جور بود: ظهور جمعیت متراکمی از انسان‌ها که در فضولات و آلودگی‌های خود می‌لولیدند، ظهور حیواناتِ اهلی در فاصله‌ی نزدیک به انسان (که به فضولات، ویروس‌ها و انگل‌های این مجموعه می‌افزودند)، و همین‌طور ظهور مسیر‌های تجاریِ توسعه‌یافته که انتقالِ بیماری‌های واگیردار را از جوامعِ مصون به جوامعِ آسیب‌پذیر آسان می‌نمود.(15)
هنگامی که جیمز لاریک و همکارانش، به بررسی سرخ‌پوستان «وارانیِ» اِکوادور که هنوز تقریباً منزوی بودند پرداختند در آنها هیچ علائمی از فشارِ خون، بیماریِ قلبی یا سرطان نیافتند. همچنین اثری از کم‌خونی، سرماخوردگی، یا وجود انگلِ داخلی‌ دیده نمی‌شد. از شیوعِ فلجِ ‌اطفال، ذات‌الریه، آبله، آبله‌مرغان، تیفوس، سفلیس، سل، مالاریا، یا ورمِ ‌کبد نیز خبری نبود.(16) این موضوع آنقدرها هم عجیب نیست، چرا که تقریباً همه‌ی این بیماری‌ها یا از حیواناتِ اهلی نشأت می‌گیرند یا مربوط به جمعیتِ متراکم با قابلیتِ بالای انتقالِ بیماری هستند. بیماری‌های عفونیِ مهلک، یا انگل‌هایی که امروز گونه‌ی ما را به ستوه آورده در واقع تا پیش از گذارِ به دورانِ کشت‌ودام‌پروری، امکانِ شیوع نداشتند.

جدولِ 3- بیماری‌های مهلکِ ناشی از حیواناتِ اهلی: (17)
بیماری‌های انسان —> منشاء حیوانی
سُرخک —> گاو (وبای گاوی)
سِل —> گاو
آبله —> گاو (آبله‌ی گاوی)
آنفولانزا —> خوک و پرندگان
سیاه‌سرفه —> خوک و پرندگان
مالاریای فالسیپاروم —> پرندگان

افزایشِ چشمگیر در جمعیتِ جهان، به موازات گسترش کشت‌ودام‌پروری، اگرچه سلامتیِ افراد را افزایش نداد، اما نرخ باروری را افزایش داد: حالا افرادِ بیشتری برای تولیدمثل وجود داشتند اما کیفیتِ زندگی برایشان پایین‌تر بود. حتی ادگرتون، کسی که دروغِ طول‌عمرِ کوتاه را مرتب تکرار کرده (این دروغ که امید به زندگی خوراک‌جویان هنگامِ تولد، بینِ 20 تا 40 سال است)، با این نکته موافق است که، به هر حال، خوراک‌جویان از کشت‌ودام‌پروران سالم‌تر بوده‌اند و می‌نویسد، "در سراسرِ دنیا، میزان سلامتی کشت‌ودام‌پروران از شکارچی-گردآوران پایین‌تر است، حتی تا میانه‌ی قرن نوزدهم یا و حتی قرن بیستم، طولِ عمرِ جمعیتِ شهری اروپا، هنوز پایین‌تر از شکارچی‌گردآورندگان بود."(18)
تازه این در موردِ وضعیتِ اروپا است. مردمِ آفریقا، اکثریتِ مردمِ آسیا و آمریکای لاتین، حتی امروز نیز به طولِ عمرِ نیاکان‌شان نرسیده‌اند و در آینده‌ی قابلِ پیش‌بینی نیز دستیابی به آن، به دلیلِ فقرِ شدیدِ همه‌گستر، گرمایشِ جهانی، و ایدز بعید به نظر می‌رسد.
بیماری‌ها از حیواناتِ اهلی به انسان‌ها منتقل شدند و پس از آن به سرعت از جامعه‌ای به جامعه‌ی دیگر راه یافتند. ظهور دادوستد در مقیاسِ جهانی، برای این عواملِ بیماری‌زا یک موهبت بود. بیماری طاعون، از طریقِ جاده‌ی ابریشم به اروپا راه یافت. آبله و سرخک، در کشتی‌هایی که سر به سوی دنیای جدید داشتند پنهان شدند، و سفلیس احتمالاً در اولین بازگشتِ کُلمب از سفر با افرادی که از آتلانتیک باز‌می‌گشتند همراه شد. امروز نیز، هر ساله موجِ دلهره‌ و ترسِ از ورود آنفلوانزا از شرقِ دور به دنیای غرب وجود دارد. و سرانجام ویروسِ اِبولا ، سارس ، باکتری‌های خوراکی، ویروسِ ‌H1N1 (آنفلانزای خوکی) و عواملِ بیماری‌زای بی‌شمارِ دیگری که هنوز نام‌گذاری نشده‌اند، ما را بی‌اختیار، وادار به شُستنِ دست‌هایمان می‌کنند.
اگرچه در مورد شیوعِ گهگاهیِ بیماری‌های عفونی در دورانِ ماقبل‌تاریخ نیز شکی وجود ندارد، اما بعید بوده که- حتی علارغمِ رواجِ روابطِ جنسیِ متعدد و همزمان در آن دوران- این بیماری‌ها گسترشِ {جغرافیایی-م} می‌یافتند. ماندگاریِ عواملِ بیماری‌زا، در گروه‌های خوراک‌جویی که در روی زمین بسیار پراکنده بودند و بین‌شان ارتباطِ بین‌گروهی اندکی نیز وجود داشت تقریباً غیرممکن بود. در واقع، شرایطِ لازم برای بیماری‌های همه‌گیر، تا زمانِ انقلابِ کشت‌ودام‌پروری بوجود نیامد. این ادعا که داروهای جدید و رعایتِ اصولِ بهداشتی، ما را از شرِّ بیماری‌هایی نجات می‌دهد که مردمانِ دورانِ پیشاکشت‌ودام‌پروری را به کام مرگ می‌کشاند، مثل این است که بگوییم کمربندِ ایمنی و کیسه‌های هوای اتوموبیل، ما را در مقابلِ سوانحی محافظت می‌کند که نیاکانِ ما در اثر آن جان می‌سپردند.
@Arash_Hoseinian

169 viewsSona, 08:35