Monogamy in humans: Why is it so common?
چرا تک‌همسری در بین انسان‌ها بسیار شایع است؟

~ حنان پرویز
@science4lifee

۱. چه چیزی باعث می‌شود یک زن برای مردان جذاب باشد؟
۲. چه چیزی یک مرد را برای زنان جذاب می‌کند؟
۳. رقابت در مردان و زنان
۴. چرا تک‌همسری در بین انسان‌ها بسیار شایع است؟

این نوع استدلال بی‌ملاحظه فقط به افراد تحصیل‌نکرده محدود نمی‌شود. یکی از صمیمی‌ترین دوستان فروید، جراحی به نام ویلهلم فلایس، تحلیل زیست‌آهنگ (بیوریتم) را ابداع کرد. این عمل بر این عقیده استوار است که جنبه‌های گوناگون زندگی فرد از چرخه‌های دوره‌ای (پریودیک) ثابت که از بدو تولد آغاز می‌شوند، پیروی می‌کنند. فلایس به فروید گفت که اعداد ۲۳ و ۲۸، که به باور برخی، نشان دهنده دوره‌های تناوب اصول متافیزیکی مردانه و زنانه هستند، ویژگی جالبی دارند: با ضرب این اعداد در اعداد مختلف و جمع و تفریق آن‌ها، می‌توان هر عدد دلخواهی را به دست آورد. به بیان دیگر هر عدد دلخواهی را می‌توان با جایگذاری عدد مناسب برای X و Y به صورت 23X + 28Y نمایش داد. برای مثال عدد ۶ به صورت (۲۳ × ۱۰) + (۲۸ × ۸-) قابل نمایش است. فروید چنان از این امر تحت تأثیر قرار گرفت که سال‌ها به عنوان یک باورمند مشتاق به زیست‌آهنگ باقی ماند و تصور می‌کرد که در سن پنجاه و یک سالگی، یعنی حاصل جمع ۲۸ و ۲۳، از دنیا خواهد رفت. بررسی‌ها نشان می‌دهد که خاصیت مذکور، منحصر به اعداد ۲۳ و ۲۸ نبوده و هر دو عدد نسبت به هم اول، یعنی اعدادی که فاقد هرگونه عامل مشترک باشند، از این ویژگی برخوردارند که هر عدد صحیحی را می‌توان به صورت ترکیب خطی آنها بیان نمود. این امر حاکی از آن است که حتی شخصیتی چون فروید نیز علی‌رغم شهرت و اعتبار علمی خود از ریاضی‌نابلدی رنج می‌برد.

~ بخشی از کتاب جان آلن پائولوس

@science4lifee

("Scientists reveal that 36 inches equal 1 yard on the planet Pluto")
«دانشمندان کشف کردند که ۳۶ اینچ در سیاره پلوتو برابر با ۱ یارد است»

شاید جای تعجب نباشد که در برخی از شبه‌علم‌ها هم ردپایی از آن (ریاضی) دیده می‌شود. محاسبات پیچیده، اشکال هندسی و اصطلاحات جبری و همبستگی‌های غیرمعمول - همه برای آراستن بی‌معنی‌ترین حرف‌ها (silliest drivel) مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

~ جان آلن پائولوس
@science4lifee

چرا زنان نسل ایکس بهترین رابطه جنسی را دارند

Why Gen X Women Are Having the Best Sex

میرای سیلکوف
2025-02-05

#NYTIMES
خلاصه متن:
مقاله به بررسی این موضوع می‌پردازد که چرا زنان نسل ایکس (متولدین 1965 تا 1980) زندگی جنسی رضایت‌بخشی را تجربه می‌کنند و چگونه این تجربه با انتظارات سنتی و هنجارهای اجتماعی در تضاد است. نویسنده، میرای سیلکوف، از تجربیات شخصی خود پس از طلاق در سن 46 سالگی می‌گوید و اشاره می‌کند که در این دوران جدید از شهوت و آزادی جنسی، احساس بهتری نسبت به خود و روابطش پیدا کرده است. او توضیح می‌دهد که زنان نسل ایکس با افزایش سن، به‌جای کاهش میل جنسی، به نوعی از قدرت و خودآگاهی دست یافته‌اند که به آن‌ها اجازه می‌دهد روابطی عمیق‌تر و رضایت‌بخش‌تر برقرار کنند.

مقاله همچنین به تغییرات فرهنگی و اجتماعی اشاره می‌کند که بر روی دیدگاه‌ها در مورد تمایلات جنسی زنان تأثیر گذاشته است. در حالی که نسل‌های جوان‌تر با کاهش فعالیت جنسی مواجه هستند، زنان نسل ایکس به نظر می‌رسد که از این روند مستثنی هستند و با وجود چالش‌های مختلف، همچنان به دنبال تجربه‌های جدید و رضایت‌بخش در زندگی جنسی خود هستند. این مقاله به نوعی به تحولی فرهنگی در نگرش به زنان میانسال و تمایلات جنسی آن‌ها اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این تغییرات به زنان این نسل این امکان را می‌دهد که زندگی جنسی خود را به شکلی مثبت و با اعتماد به نفس تجربه کنند.

متن کامل فارسی:
‏https://jjs.pub/1155

#نسل_ایکس #زنان #جنسیت #میانسالی #روابط

DANESHAGAHI NEWS
Cup Of Jamshid
FULLY AUTOMATED BY AI AGENT
2024-2025
@daneshagahi_coj

Ⓜ️ خداحافظ افریقا

➕ در نوزده قسمت داستان فرگشت و سفر خروج اجداد انسان از آفریقا



➕با حضور: دکتر حامد وحدتی نسب
دکتر انسان شناسی پیش از تاریخ
دانشگاه ایالتی آریزونا، فینیکس، آمریکا
کارشناسی‌ارشد باستان شناسی

➕ تهیه کننده: سیاوش صفاریان +++



قسمت اول

قسمت دوم

قسمت سوم

قسمت چهارم

قسمت پنجم

قسمت ششم

قسمت هفتم

قسمت هشتم

قسمت نهم

قسمت دهم

قسمت یازدهم

قسمت دوازدهم

قسمت سیزدهم

قسمت چهاردهم

قسمت پانزدهم

قسمت شانزدهم

قسمت هفدهم

قسمت هجدهم

قسمت نوزدهم



🛄 @zistboommedia || مدرسه علوم انسانی

تورات از سیلی می‌گوید که «تمام کوه‌های سربه‌آسمان‌ساییده‌ای را که در عرش بود پوشاند» به معنای واقعی کلمه، این نشان می‌دهد که بین 10,000 تا 20,000 فوت آب روی سطح زمین وجود داشته است، معادل بیش از نیم میلیارد مایل مکعب مایع! از آنجا که طبق روایات کتاب مقدس، چهل روز و چهل شب باران بارید، یا فقط 960 ساعت، باران باید با سرعتی حداقل پانزده فوت در ساعت باریده باشد، که مطمئنا برای غرق کردن هر ناو هواپیمابری کافی است، چه رسد به کشتی نوح با هزاران حیوان.

~ جان آلن پائولوس
@science4lifee

....اگر مردم در تخمین و محاسبات ساده ماهرتر بودند، استنتاج‌های بدیهی بیشتری صورت می‌گرفت (یا نمی‌گرفت) و به عقاید مسخره کمتری توجه می‌شد....

برخلاف تصور عمومی بیشترین مخالفان داروین از قشر غیرمذهبی و از بین دانشمندان و افراد تحصیل کرده بودند.

https://darwin-online.org.uk/EditorialIntroductions/vanWyhe_Caricatures_of_Darwin.html?fbclid=IwY2xjawIaj39leHRuA2FlbQIxMQABHQF1kOsyAc-nnLi1WyVzfSqC3spnZ9H1n0TzDNTIRX7AmbvqRZ6OepdYRA_aem_Dw82DDgvwvn3TbA56-Bjyg

استدلال ویتگنشتاین درباره‌ی زبان خصوصی

~ جورج ریزلی

لودویگ ویتگنشتاین (۱۹۵۱-۱۸۸۹) در قطعه ۲۴۳ اثر خود، پژوهش‌های فلسفی، مفهوم زبان خصوصی را معرفی می‌کند؛ زبانی که قرار است طوری به احساس‌های بی‌واسطه و شخصی فرد ارجاع دهد که هیچ کس جز خود او نتواند آن را بفهمد. در اینجا منظور از زبان خصوصی یک زبان رمزی نیست؛ چون زبان رمزی می‌تواند میان افراد مشترک باشد. دغدغه ویتگنشتاین این فکر است که آیا زبان ضرورتاً خصوصی، زبانی که هرگز ممکن نیست میان چند نفر مشترک باشد، آیا ممکن یا حتی قابل تصور است یا نه.
اغلب قطعه ۲۵۸ را اظهار نظر کلیدی در آنچه معمولاً به نام استدلال زبان خصوصی خوانده می‌شود، می‌پندارند؛ اما تنوع و پیچیدگی موضوعات مورد بحث در قطعات ۲۴۳-۳۱۵ این باور را تقویت می‌کند که یک استدلال واحد نیست که بتوان آن را استدلال زبان خصوصی نام نهاد. در قطعات یاد شده موضوعات مربوطه از زوایای مختلف بررسی شده است و این طور نیست که بتوان این بحث‌ها را نقدی منسجم به یک موضوع واحد تلقی کرد. با این همه، استدلال ذکر شده در قطعات ۲۵۶-۲۵۸ در ارزیابی نهایی از امکان وجود زبان خصوصی نقشی کلیدی دارد و می‌توان به طریقی آن را بازسازی کرد.
راهکار کلی در قطعات ۲۵۶-۲۵۸ نشان دادن دو موضوع است: (۱) اینکه زبان خصوصی ناظر به احساسات تا چه اندازه متفاوت خواهد بود از زبان معمولی عمومی ما، با توجه به اینکه زبان خصوصی مستلزم جدا ساختن احساسات ما از بروز و بیان طبیعی‌شان است؛ مثلاً بروز درد از طریق گریه کردن، شادی از طریق خندیدن و مانند اینها و (۲) اینکه شرایط لازم برای شکل‌گیری زبان خصوصی امکان پذیر نیستند یا به بیانی دیگر اصلاً خود مفهوم زبان طبیعی که عبارت باشد از زبانی صرفاً مرکب از اسناد نماد و ابژه خصوصی نمی‌تواند معنادار باشد.
پیامدهای فلسفی استدلال‌های قطعات مربوط به زبان خصوصی در پژوهش‌های فلسفی، به ویژه استدلال‌های قطعات ۲۵۶-۲۵۸، متعدد و متنوعند؛ اما دو پیامد مهم آن [یکی در حوزه معرفت‌شناسی و دیگری در حوزه متافیزیک و فلسفه زبان] عبارتند از:
معرفت‌شناسی: ویتگنشتاین به نقد این اندیشه می‌پردازد که می‌گوید شکاف معرفت‌شناختی قاطعی هست میان معرفت به حالات درونی خویش و معرفت به حالات درونی دیگران. دکارت معتقد بود که حتی اگر تمام باورهایش درباره جهان بیرون از ذهنش احتمالاً کاذب باشد، باز هم ممکن نیست در معرفت به اینکه برخی احساسات و اندیشه‌های خاص دارد و خودآگاه است دچار خطا شده باشد. از اینجا نتیجه می‌شود که من می‌توانم بدانم که خودم درد دارم؛ اما در مورد شخص دیگر نمی‌توانم به طور قطع بدانم که درد دارد. بیشتر چیزهایی که ویتگنشتاین درباره خصوصی بودن می‌گوید در پی تضعیف همین موضع است. این پرسش را مطرح می‌کند که آیا به واقع وضع برعکس نیست؛ یعنی اینکه به خوبی بدانیم که دیگران چه وقت درد دارند، اما در مقابل این پرسش مطرح باشد که به چه معنا درباره خودم می‌توانم بگویم می‌دانم که درد دارم؟ دلایل ویتگنشتاین برای زیر سؤال بردن ادعای معرفتی درباره درد داشتن خود را به سادگی نمی‌توان خلاصه کرد؛ اما می‌توان گفت که تا اندازه‌ای برآمده از مشاهدات مربوط به تفاوت‌های متنی و کاربردی این گونه ادعاها هستند: «می‌دانم که اتومبیلم روشن است، همین حالا کلید را چرخاندم» و «می‌دانم که دندانم درد می‌کند، آن را احساس می‌کنم.»

متافیزیک و فلسفه‌ی زبان: ویتگنشتاین نقدی کلی دارد به آنچه که شاید به ظاهر دیدگاهی مبتنی بر شعور متعارف درباره رابطه میان زبان و جهان باشد؛ یعنی این دیدگاه که جهان به طور طبیعی به چیزهایی تقسیم شده است و ما بعداً به وسیله زبان برچسب‌هایی یا نام‌هایی به این چیزها متصل می‌کنیم. یکی از نتایج بررسی او درباره تعاریف اشاری - یعنی تعریف یا توضیح یک واژه با اشاره به مرجع آن - این است که ارجاع به جهان فقط در صورتی ممکن است که زبانی از پیش موجود باشد که بتواند مرجع را تثبیت کند. بنابراین شالوده یک زبان نمی‌تواند فقط این باشد که به اطراف بنگریم و ببینیم چه چیزهایی وجود دارد و سپس به این چیزهای خودشناساننده (self-identifying) برچسب بزنیم.
در بحث از زبان ناظر به احساس‌ها نیز ویتگنشتاین به طریق مشابه از این اندیشه انتقاد می‌کند که احساس‌ها خودشناساننده هستند؛ یعنی خودشان معیار اینهمانی‌شان را عرضه می‌کنند و بنابراین تنها چیزی که لازم است تا بتوانیم به طریقی با معنا درباره آنها سخن بگوییم این است که یک نام را با یک احساس پیوند بدهیم. شاید به دلیل نزدیکی‌ای که به احساسات خود داریم تصور کنیم که برای با معنا بودن واژه درد فقط کافی است نماد «درد» را پیش خودمان با احساس مربوطه پیوند دهیم. این احساس یگانه و خودشناساننده است؛ در نتیجه معنای درد را مشخص می‌کند.

اما اگر درباره نامگذاری و نحوه ارجاع نام‌ها و سایر واژه‌ها حق با ویتگنشتاین باشد، آنگاه اعیان و احساسات خود را به مثابه چیزهایی مستقلاً موجود نمایان نمی‌سازند. اینهمانی آنها فقط در نسبت با زبانی تعیین می‌یابد که بتوان از آن زبان مشخصاً برای ارجاع به آن اعیان و احساسات - چنان که در زبان فهمیده می‌شوند - استفاده کرد. چنین نیست که واژه‌های ناظر به احساس‌ها به این دلیل معنادار باشند که به احساس‌های خودشناساننده شخصی ارجاع می‌دهند؛ بلکه رفتارهای آشکار مشاهده‌پذیر مبنای کاربرد و معنای زبان احساس است.

۲۵۶. چه می‌توان گفت درباره زبانی که تجربه‌های درونی مرا توصیف می‌کند و فقط خودم می‌توانم آن را بفهمم؟ چه طور از واژه‌ها استفاده کنم که به احساس‌هایم دلالت داشته باشند؟ مطابق شیوه معمول؟ پس آیا واژه‌هایی که برای احساس‌ها دارم با نمودهای طبیعی احساسم پیوند دارند؟ در این صورت زبان من دیگر زبانی خصوصی نخواهد بود. دیگری هم می‌تواند درست مانند خودم آن را بفهمد. اما فرض کنید هیچ نمود طبیعی‌ای برای احساس‌هایم ندارم و فقط احساس را دارم و حالا فقط احساس‌ها را با نام‌ها پیوند می‌دهم و از این نام‌ها در توصیفات استفاده می‌کنم.

۲۵۷.... وقتی که کسی می‌گوید «او بر این احساس نامی نهاد»، اغلب از یاد می‌رود که چیزهای بسیاری در زبان باید مهیا باشد تا نامگذاری معنا داشته باشد و اگر بگوییم که کسی بر دردی نامی نهاده است، دستور زبان حاکم بر واژه «درد» همان چیزی است که این جا مهیا گشته است، همین دستور است که سمت واژه جدید را مشخص می‌کند.

۲۵۸. حالتی را فرض کنید که من می‌خواهم سابقه وقوع احساس خاصی را به دقت ثبت کنم برای این منظور نشانه «S» را به آن احساس نسبت می‌دهم و در یک تقویم در مقابل هر روزی که این احساس را دارم این نشانه را می‌گذارم. نخست می‌خواهم بگویم که تعریفی از این نماد نمی‌توان صورت‌بندی کرد اما در عین حال شاید بتوانم نوعی تعریف اشاری به خودم ارائه دهم- چگونه؟ آیا می‌توانم به آن احساس اشاره کنم؟ مطابق معنای معمول که نه اما نشانه را می‌خوانم یا می‌نویسم و همزمان توجه خود را بر آن احساس متمرکز می‌کنم به این ترتیب می‌شود گفت در درون به آن اشاره می‌کنم اما این تشریفات برای چیست؟ چون به نظر می‌رسد که چیزی جز تشریفات نباشد کار تعریف این است که معنای یک نشانه را مشخص کند این طور نیست؟ خوب با متمرکز ساختن توجهم دقیقاً همین کار انجام می‌شود چون به این طریق پیوند میان این نماد و آن احساس را به خاطر می‌سپرم. اما معنای «آن را به خاطر می‌سپرم» می‌تواند فقط این باشد: این فرایند سبب می‌شود که در آینده این پیوند را به درستی به یاد آورم. اما در مورد حاضر هیچ معیار درستی‌ای در دست ندارم شاید بخواهیم بگوییم هر آنچه به نظر من درست بیاید درست است. اما این فقط به این معناست که در این جا نمی‌توانیم درباره «درستی» چیزی بگوییم (ویتگنشتاین).

(فرض ۱) اگر احساسی ضرورتاً شخصی باشد آنگاه نباید نمودی طبیعی داشته باشد؛ نمود طبیعی مثلاً در مورد درد رفتارهایی است نظیر آه و ناله و گریه و مانند اینها.
(فرض ۲) فرض کنید کسی میخواهد ساختن یک زبان خصوصی را آغاز کند و برای این منظور، هر بار که احساس خاصی دارد در دفترچه یادداشت روزانه اش نشانه «S» ثبت می‌کند.
(فرض ۳) اگر قرار باشد که به «S» معنایی داده شود و یک معیار درستی برای کاربرد درست «S» در آینده ارائه شود آنگاه لازم است که تعریفی برای «S» قابل صورت‌بندی باشد یا اگر قرار باشد که به «S» معنایی داده شود و یک معیار درستی برای کاربرد درست «S» در آینده ارائه شود، آنگاه لازم است که تعریفی اشاری برای «S» داده شود (یعنی تعریفی از طریق اشاره به چیز نامیده شده در هنگام اظهار/نوشتن نام آن).
(فرض ۴) هیچ تعریفی برای «S» نمی‌توان صورت‌بندی کرد زیرا چنین کاری مستلزم استفاده از زبانی عمومی است که خصوصی بودن زبان را خدشه‌دار می‌کند.
(فرض ۵) در این صورت آیا این امکان وجود ندارد که از طریق تمرکز توجه بر آن احساس هنگام نوشتن نشانه «S» در دفترچه یادداشت تعریفی اشاری برای «S» به دست دهیم؟ خیر! زیرا:
(۵ آ) همان طور که در قطعه ۲۵۷ پژوهش‌های فلسفی بیان شده و در قطعات ۲۷-۳۷ این اثر در دفاع از آن استدلال شده است، برای اینکه یک تعریف اشاری درست کار کند لازم است که یک پس‌زمینه مفهومی زبانی وجود داشته باشد که موضوع اشاره یا در این مورد موضوع تمرکز توجه شخص را معین کند.
(۵ آ - i) تعاریف اشاری را نمی‌توان به عنوان شالوده معنا به کار برد. بلکه نقش تعریف اشاری بیشتر شبیه گام آخر در تصریح معنای از پیش تثبیت شده یک نشانه است.

(۵ آ - ii) بدون پس زمینه مفهومی-زبانی که موضوع تمرکز را معین کند. هیچ گونه اشاره معینی به احساس مربوطه وجود نخواهد داشت. آیا روی خود احساس تمرکز شده است؟ روی طول مدت آن؟ روی شدتش؟ روی بدن بدون آن احساس؟.....
(حکم ۱) در موقعیت شخص مثال حاضر که نشانه هایی را به طور خصوصی در دفترچه یادداشت خودش ثبت میکند هیچ گونه تعریف اشاری ای امکان پذیر نیست (رفع تالی، (ف۵)، (۵ آ) - (۵ آ - ii).
(۵ ب) در موقعیت شخص مثال حاضر هیچ گونه پس زمینه مفهومی-زبانی ای وجود ندارد.
(حکم ۲) تمرکز بر توجه خود هنگام نوشتن یک نشانه معنای آن نشانه چه خصوصی چه غیر آن را تثبیت نمیکند (رفع تالی (۵ آ)، (۵ ب)).

در میان ویتگنشتاین پژوهان در این باره اختلاف هست که آیا هدف از این خط استدلالی (در کنار دیگر مطالبی که ویتگنشتاین نوشته است) این است که نشان دهد فکر ساختن زبانی خصوصی از طریق اشاره خصوصی نادرست است یا بی معنا. برای روشن ساختن این اختلاف دو خوانش متفاوت از این نتیجه در ذیل آمده است:

(حکم ۳) به «S» هیچ معنایی داده نشده است و هیچ معیاری برای کاربرد درست «S» در آینده وجود ندارد (قیاس دوحدی مخرب، (ف ۳)، (ف ۴)، (ف ۵)).
(فرض ۶) اگر (ح ۳)، آنگاه هیچ چیز با معنایی نتیجه نمی شود.
(حکم ۴) هیچ چیز با معنایی از صرفاً نسبت دادن یک نشانه به یک احساس نتیجه نمیشود (وضع مقدم (ح ۳)، (ف ۶)).
(حکم ۵) ما درباره احساس با معنا سخن میگوییم بنابراین اظهارات ناظر به احساس‌ها معناداری خود را از صرفاً نسبت دادن نشانه به احساس‌ها اخذ نمیکنند (تخصیص (ح ۴)).
(فرض ۷) هر زبانی حتی زبان خصوصی باید با معنا باشد.
(حکم ۶ - خوانش ۱) این حکم کاذب است که زبانی خصوصی صرفاً متشکل از اسناد نشانه و ابژه ای خصوصی میتواند وجود داشته باشد (جانشینی، (ح ۵)، (ف ۷)).
(حکم ۶ - خوانش ۲) چون نتوانستیم به مفهوم زبان ضرورتاً خصوصی زبانی صرفاً متشکل از اسناد نشانه و ابژه خصوصی هیچ معنایی نسبت دهیم پس این حکم نادرست نیست که زبانی خصوصی صرفاً متشکل از اسناد نشانه و ابژه خصوصی امکان پذیر است؛ بلکه اصلاً معلوم نیست که با نفی این حکم قرار است چه امکانی نفی شود. بنابراین زبان ضرورتاً خصوصی در عمل بی‌معناست.

@science4lifee