دیشب وقتی به بخش دوم کتاب پینکر رسیدم، سر درش اینو نوشته بود:

اگر مجبور بودید دوره‌ای را در تاریخ برای به دنیا آمدن انتخاب کنید، و از قبل نمی‌دانستید که قرار است چه کسی باشید -یعنی نمی‌دانستید توی خانواده‌ٔ پولدار به دنیا می‌آیید یا فقیر، توی کدام کشور، زن می‌شوید یا مرد- اگر مجبور بودید چشم‌بسته انتخاب کنید که در چه دوره‌ای به دنیا بیایید، همین الان را انتخاب می‌کردید.

— باراک اوباما، ۲۰۱۶


شما عمق و استدلالی که پشت این حرف پنهان شده رو ببینید!
البته که میدونم برخی اصلا نمیدونند درباره چی دارم حرف میزنم.
الان نمیخوام به دفاع از حرف اوباما بپردازم. و یا نمیخوام مثل پینکر هم از این موضوع دفاع کنم که دنیا جای خیلی بهتری شده. و تا همین یک قرن قبل همین لوله‌کشی آب و آب تمیز و... هم حق مسلم شما نبود و به چیزی دسترسی نداشتید. ولی برای اینکه توی بحث های منطقی بخوام از علم دفاع کنم. دوست دارم از مخاطبم بپرسم:

وقتی فردا صبح از خواب بیدار می‌شی، انتظار داری خورشید از شرق طلوع کنه یا غرب؟

پاسخ شما به این سوال همون اعتبار علم هست. چون هم دارید به تجربیاتتون اعتماد می‌کنید که البته ما جمعی و با متود خاصی این کار رو میکنیم و هم دارید به قوانین طبیعت اعتماد می‌کنید. که روی روش استقرایی سوار شده ذهنیت ما.
و خب شما نمیتونید همزمان به یکی استناد کنید و به دیگری که با دقت بیشتری فراهم شده پشت پا بزنید! و اگر بخواهیم فراتر از این بریم و فکت ها رو هم انکار کنیم، این دیگه میشه یکجور شک‌گرایی افراطی و بستن راه گفت‌وگو، یعنی دیگه اشتراکی برای ادامه نمیمونه.

بررسی آرای حسین نصر دربارۀ تاریخ علم و نظریۀ تکامل داروین

~ امیرمحمد گمینی

چرا به جای هیچ، چیزی وجود دارد؟

~ ایتان سیگل
ترجمهٔ مریم درودیان

دیافراگم ضد بارداری چیست؟ نحوه استفاده، مزایا و معایب آن

via doctoreto.com

ترجیح می‌دهم پرسش‌هایی داشته باشم که نتوان پاسخی برایشان یافت تا اینکه پاسخ‌هایی داشته باشم که نتوان آنها را به پرسش گرفت.

- ریچارد فاینمن، فیزیک‌دانِ فقید آمریکایی (۱۹۸۸-۱۹۱۸)
~ ترجمهٔ جناب شهبازی

از پیج بیگ بنگ

در فضا چه مشکلاتی برای بدن ما ایجاد می‌شود؟

از آنجایی که بدن انسان برای حیات بر روی زمین وفق داده شده است، زمانیکه سیاره خود را به منظور سفر به فضا ترک می‌کنیم ممکن است اتفاقات عجیبی برای ما بیافتد؛

چشم‌ها:
بسیاری از فضانوردان ممکن است تا حدی میزان بینایی خود را از دست بدهند (ضعیفی چشم). دلیل این مساله هنوز به طور کامل مشخص نیست. با این وجود اعتقاد بر این است که دلیل اصلی آن وجود فشار زیاد در داخل سر است. اشعه‌های کیهانی cosmic rays که در خارج از جو وجود دارند نیز می‌توانند به طور موقت دید ما را مختل کنند.

مغز:
زمانی که ما در فضا هستیم مغز ما دائما در حال وفق دادن خود با شرایط جدید است. به عنوان گواهی بر این مطلب می‌توان از استرس زیاد، بی‌خوابی و سعی در ایجاد تعادل در سیستم بدن نام برد.

ستون فقرات:
فضانوردان در فضا بلند قدتر هستند. بر زمین نیروی جاذبه سبب فشرده شدن ستون فقرات می‌شود. در فضا که جاذبه ضعیف‌تر است فاصله بین ستون فقرات نیز بیشتر است.

قلب:
در فضا به دلیل اینکه قلب نیاز به پمپاژ خون با فشار زیاد (نسبت به زمین) در سطح بدن ندارد، ممکن است به مرور ضعیف شده و کوچک‌تر شود که در بازگشت به زمین مشکلاتی را برای فضانوردان به وجود خواهد آورد.

عضلات:
در فضا برای نگهداشتن بدن به عضلات نیاز چندانی نیست. از اینرو ممکن است به مرور زمان ضعیف شده و از بین بروند. برای جلوگیری از این امر فضانوردان باید هر روز در فضا ورزش کنند.

خون:
در زمین به طور معمول نیروی جاذبه خون را به سمت پاهای ما می‌کشد. اما در فضا خون به سمت سر فضانورد کشیده می‌شود و از این رو آنها صورت‌های پف کرده‌ای دارند.

استخوان‌ها:
درست به مانند عضلات، استخوان‌ها نیز در جاذبه پایین خیلی مورد استفاده قرار نمی‌گیرند و ممکن است در صورت ورزش نکردن به مرور ضعیف و شکننده شوند.

ترجمه: حمیدرضا
منبع: سایت nova.org

کاندوم زنانه چیست؟ مزایا، عوارض و طرز استفاده از آن

via doctoreto.com

آیا می‌توان هواپیماهای رادارگریز و پنهانکار را شکار کرد؟ - ویرگول

via virgool.io

همان‌طور که توماس هابز در سال ۱۶۵۱ گفته است: رقابت بر سر به‌دست آوردن تحسین دیگران (Competition of praise) آدم را به سمت ستایش دوران گذشته (reverence of antiquity) سوق می‌دهد، چون آدم‌ها با زنده‌ها رقابت می‌کنند نه با مرده‌ها.

As Thomas Hobbes noted in 1651, “Competition of praise inclineth to a reverence of antiquity. For men contend with the living, not with the dead.”

~ پینکر

معرفی کتاب
چگونه از تنهایی لذت ببریم

~ سارا میتلند

از دهه ۷۰ به بعد لحن اخبار در جهان به مرور تیره تر و غم‌انگیزتر شده.

Source: Leetaru 2011. Plotted by month, beginning in January.

اواسط قرن هجدهم امید به زندگی در اروپا و آمریکا حدود ۳۵ سال بوده، و در دوره های مختلف یخورده پایین تر و بالاتر میرفته، و همین میانگین طول عمر در بیشتر تاریخ بشر به همین شکل بوده.

Sources: Our World in Data, Roser 2016n, based on data from Riley 2005 for the years before 2000 and from the World Health Organization and the World Bank for the subsequent years. Updated with data provided by Max Roser.

هانس روسلینگ در یک نظرسنجی متوجه میشه که در سوئد کمتر از یک‌چهارم مردم فکر میکردند که میانگین جهانی امید به زندگی الان اینقدر بالاست! روسلینگ اسم این مجموعه تحقیقات رو گذاشته بود «پروژه جهل». لوگوی پروژه هم عکس یک شامپانزه ست. چون به قول روسلینگ: «اگر گزینه‌ ها رو روی موز می‌نوشتم و به شامپانزه‌ های باغ‌وحش میدادم تا جواب درست رو انتخاب کنند، حتماً از آدم‌ها بهتر عمل میکردند.»

این چیپ های تو واکسن کوید که قرار بود زندگیمونو از دور‌ کنترل کنه رو کی روشنش میکنن؟
من خسته شدم از تصمیم گرفتن و‌ فکر‌ کردن

_Random guy_

تا اواخر قرن نوزدهم خیلی از کودکان قبل از رسیدن به پنج سالگی فوت میکردند. و این موضوع در گذشته وحشتناک تر هم بوده. وضعیتی که حتی ثروتمندان هم از اون در امان نبودند. چارلز داروین دو کودکش را در نوزادی و دختر نازنینش آنی را هم در ده‌ سالگی از دست داد.

Sources: Our World in Data, Roser 2016a, based on data from the UN Child Mortality estimates, http://www.childmortality.org/, and the Human Mortality Database, http://www.mortality.org/.

دیتون در سال ۲۰۱۳ می‌گوید: «امروزه حتی یک کشور در دنیا نیست که آمار مرگ‌ومیر نوزادان یا کودکانش نسبت به سال ۱۹۵۰ پایین‌تر نیامده باشد. (یعنی وحشتناک کاهش پیدا کرده)

As Deaton observed in 2013, “There is not a single country in the world where infant or child mortality today is not lower than it was in 1950.”

تا همین چند وقت پیش از هر صد مادر یکی موقع زایمان فوت میکرد. صد سال قبل تو آمریکا زایمان کردن اندازه سرطان پستان خطرناک بوده.

Source: Our World in Data, Roser 2016p, based partly on data from Claudia Hanson of Gapminder, https://www.gapminder.org/data/documentation/gd010.

به گفته‌ٔ پیتر هافمن فیزیک‌دان: «زندگی نبرد مرگبار زیست‌شناسی علیه فیزیک است.»
(سیستم‌های زنده مدام در حال مبارزه با فرسودگی فیزیکی هستند.)

As the physicist Peter Hoffman points out, “Life pits biology against physics in mortal combat.”