زنانی که سطوح بالایی از ویژگی‌های سه‌گانه تاریک دارند در هنر فریب جنسی آبدیده‌اند. آنها از رابطه جنسی برای به دست آوردن منابع استفاده می‌کنند. آنها از رابطه جنسی برای به دست آوردن لباس، پول، نمرات خوب، همراهی یا صرفاً رضایت از فتح جنسی استفاده می‌کنند. آنها از لطف‌های جنسی برای حفظ دسترسی به شریک‌هایی که لباس و پول به آنها می‌دهند، استفاده می‌کنند. آنها بیشتر از سایر زنان به عنوان بخشی از یک استراتژی برای ادامه جریان منابع، ارگاسم جنسی را جعل می‌کنند. زنانی که در مقیاس سه‌گانه تاریک بالا هستند نیز بیشتر از سایر زنان می‌گویند که شرکای جنسی کمتری نسبت به آنچه واقعاً داشته‌اند، داشته‌اند، شاید به این دلیل که تعداد واقعی آنها معمولاً بیشتر است.

~ دیوید باس

ما متوجه شدیم زنانی که در شخصیتشان آن سه‌گانه‌ٔ تاریک معروف حسابی پررنگ است، نه فقط استاد قاپیدن جفت دیگران به عنوان یک روش اصلی برای پیدا کردن شریک زندگی هستند، بلکه اتفاقاً خیلی هم در این کار تبحر دارند و موفق‌اند. این جور زن‌ها، مثل خیلی‌های دیگر نیستند که رابطه‌ٔ جنسی را یک وصال عاشقانه و آسمانی بین دو تا روح پاک و معصوم ببینند. برای آن‌ها، رابطه‌ٔ جنسی یک سلاح خیلی قدرتمند و کارراه‌انداز است. یک ابزار برای اینکه به چیزهایی که می‌خواهند برسند، حالا این چیزها می‌تواند لباس‌های گران‌قیمت باشد، یا کادوهای رنگارنگ، یا پول، یا حتی فقط لذت به چنگ آوردن یک طعمه‌ٔ جنسی، حتی اگر برای یک مدت خیلی کوتاه باشد. این زن‌ها هم، درست مثل مردهایی که توی همان سه‌گانه‌ٔ تاریک نمره‌شان بالاست، در دوز و کلک و فریب دادن دیگران حسابی ماهر و کارکشته‌اند، و اینکه با این کارهایشان دل چند نفر را می‌شکنند یا باعث از هم پاشیدن چند تا زندگی می‌شوند، اصلاً برایشان مهم نیست و عین خیالشان هم نیست.

~ دیوید باس

رابطهٔ زوجی زن و مرد، مملو از سوءظن‌ها، حسادت‌ها و چشم‌وهم‌چشمی‌ها، دلخوری‌ها و اوقات‌تلخی‌ها، ترس‌ها و وحشت‌ها، نگرانی‌ها و دلشوره‌ها، کوتاه آمدن‌ها و از خودگذشتگی‌های زوری، دوز و کلک‌ها و پنهان‌کاری‌ها، تو ذوق خوردن‌ها و ناامیدی‌ها، شکست‌ها و به بن‌بست رسیدن‌ها، آرزوهای بی‌نام و نشان و حسرت‌های به دل مانده، خواسته‌های به زبان آمده و برآورده نشده، سوتفاهم‌ها و یکی به دو کردن‌ها، سرکوفت‌زدن‌ها و تقصیر را گردن هم انداختن‌ها، هوس‌های جورواجور و گاه متضاد، خیال‌بافی‌های شخصی و بی‌ربط و حال و هوای دمدمی و متضاد – خلاصه کنم، یک جور جان‌کندن بی‌صدا و درماندگی آرام.

~ دونالد سایمونز، از کتاب «تکامل جنسی انسان»

بخشی از قصور آموزش معمولاً ضعیف ریاضی در مدارس ابتدایی در نهایت متوجه معلمانی است که به اندازهٔ کافی توانمند نیستند و اغلب علاقهٔ چندانی به ریاضی ندارند یا درکشان از آن ناچیز است. فکر می‌کنم بخش دیگری از این قصور، به نوبهٔ خود، متوجه مراکز تربیت معلم در دانشکده‌ها و دانشگاه‌ها باشد که در دوره‌های آموزشی‌شان برای معلم‌ها چندان بر ریاضی تأکید نمی‌کنند. تجربهٔ من نشان داده است که دانشجویان رشتهٔ آموزش ریاضی متوسطه (برخلاف دانشجویان رشتهٔ ریاضی) معمولاً از ضعیف‌ترین دانشجویان کلاس‌های من هستند. پیش‌زمینهٔ ریاضی معلمان آیندهٔ مدارس ابتدایی از این هم بدتر است. در بسیاری از موارد، عملاً پیش‌زمینه‌ای وجود ندارد.

~ جان آلن پاولوس

به نظر من، خیلی‌ها چنین نگرشی به بدبختی‌هایشان دارند: «چرا من؟» برای آنکه بفهمید اکثر مردم این طور فکر می‌کنند و لابد به لحاظ آماری مشکلی وجود دارد، لازم نیست ریاضیدان باشید. این وضعیت مشابه مدیر دبیرستانی است که از ریاضیات سر در نمی‌‌آورد و شاکی است که چرا بیشتر دانش‌آموزانش نمره‌ای پایین‌تر از میانگین‌ نمرات SAT [آزمون ارزیابی عملکرد تحصیلی در آمریکا، توضیح مترجم] مدرسه‌ آورده‌اند. اتفاقات بد به‌ صورت دوره‌ای رخ می‌دهد و بالاخره برای کسی پیش می‌آید. چرا آن فرد شما نباشید؟

~ جان آلن پاولوس

گرایش به انتساب معنا به پدیده‌هایی که صرفاً تحت حاکمیت شانس‌اند، همه‌جایی است. بازگشت به میانگین مثال خوبی از این موضوع ارائه می‌دهد. بازگشت به میانگین یعنی گرایش یک مقدار تصادفی افراطی که مقادیرش حول میانگین پراکنده شده به تقرب به میانگین. از فرهیختگان انتظار می‌رود فرزندان فرهیخته داشته باشند، اما در کل، فرزندان به اندازهٔ والدین باهوش نمی‌شوند. همین گرایش به میانگین برای فرزندان والدین بسیار کوتاه‌قد هم صادق است. آنها هم احتمالاً کوتاه‌قد خواهند بود، اما نه به اندازهٔ والدینشان. اگر بیست دارت به سمت هدف پرتاب کنم و بتوانم هجده‌ تای آن را به مرکز هدف بزنم، دفعهٔ بعدی که بیست دارت پرتاب کنم، احتمالاً به همان خوبی عمل نخواهم کرد.

~ جان آلن پاولوس

... دو روان‌شناس به نام‌های آموس تورسکی و دانیل کانمن موقعیتی را بررسی کردند که در آن خلبانان پس از فرودهای خوب مورد تحسین قرار می‌گرفتند اما پس از فرودهای پرتلاطم سرزنش می‌شدند. مربیان پرواز به‌اشتباه بدترشدن عملکرد خلبانان را به تحسین آنها و بهبودشان را به انتقاد از آن‌ها نسبت می‌دادند؛ در حالی که هر دو صرفاً بازگشت به عملکرد محتمل‌تر میانگین بود. چون این پویایی کاملاً عمومی است، تورسکی و کانمن می‌نویسند: «عملکردْ پس از تنبیه‌ به احتمال زیاد بهبود می‌یابد و پس از پاداش بدتر می‌شود. در نتیجه، وضعیت انسانی به گونه‌ای است که… فرد اغلب به خاطر تنبیه دیگران پاداش می‌گیرد و اغلب به خاطر پاداش‌دادن به آنها تنبیه می‌شود.» امیدوارم که این لزوماً وضعیت انسانی نباشد، بلکه نوعی ریاضی‌نابلدی اصلاح‌پذیر باشد که به این گرایش تأسف‌بار منجر شده است.

~ جان آلن پاولوس

دنبالهٔ یک فیلم عالی معمولاً به اندازهٔ فیلم اصلی خوب نیست. دلیلش احتمالاً طمع صنعت سینما برای سودبردن از محبوبیت قسمت اول نیست، بلکه صرفاً نمونه‌ای دیگر از بازگشت به میانگین است. ...

~ جان آلن پاولوس

هر کی فصل اول این شاهکار رو دیده، احتمالا فصل های بعدی رو دیگه نگاه نکرده...