به نظر من، خیلی‌ها چنین نگرشی به بدبختی‌هایشان دارند: «چرا من؟» برای آنکه بفهمید اکثر مردم این طور فکر می‌کنند و لابد به لحاظ آماری مشکلی وجود دارد، لازم نیست ریاضیدان باشید. این وضعیت مشابه مدیر دبیرستانی است که از ریاضیات سر در نمی‌‌آورد و شاکی است که چرا بیشتر دانش‌آموزانش نمره‌ای پایین‌تر از میانگین‌ نمرات SAT [آزمون ارزیابی عملکرد تحصیلی در آمریکا، توضیح مترجم] مدرسه‌ آورده‌اند. اتفاقات بد به‌ صورت دوره‌ای رخ می‌دهد و بالاخره برای کسی پیش می‌آید. چرا آن فرد شما نباشید؟

~ جان آلن پاولوس

گرایش به انتساب معنا به پدیده‌هایی که صرفاً تحت حاکمیت شانس‌اند، همه‌جایی است. بازگشت به میانگین مثال خوبی از این موضوع ارائه می‌دهد. بازگشت به میانگین یعنی گرایش یک مقدار تصادفی افراطی که مقادیرش حول میانگین پراکنده شده به تقرب به میانگین. از فرهیختگان انتظار می‌رود فرزندان فرهیخته داشته باشند، اما در کل، فرزندان به اندازهٔ والدین باهوش نمی‌شوند. همین گرایش به میانگین برای فرزندان والدین بسیار کوتاه‌قد هم صادق است. آنها هم احتمالاً کوتاه‌قد خواهند بود، اما نه به اندازهٔ والدینشان. اگر بیست دارت به سمت هدف پرتاب کنم و بتوانم هجده‌ تای آن را به مرکز هدف بزنم، دفعهٔ بعدی که بیست دارت پرتاب کنم، احتمالاً به همان خوبی عمل نخواهم کرد.

~ جان آلن پاولوس

... دو روان‌شناس به نام‌های آموس تورسکی و دانیل کانمن موقعیتی را بررسی کردند که در آن خلبانان پس از فرودهای خوب مورد تحسین قرار می‌گرفتند اما پس از فرودهای پرتلاطم سرزنش می‌شدند. مربیان پرواز به‌اشتباه بدترشدن عملکرد خلبانان را به تحسین آنها و بهبودشان را به انتقاد از آن‌ها نسبت می‌دادند؛ در حالی که هر دو صرفاً بازگشت به عملکرد محتمل‌تر میانگین بود. چون این پویایی کاملاً عمومی است، تورسکی و کانمن می‌نویسند: «عملکردْ پس از تنبیه‌ به احتمال زیاد بهبود می‌یابد و پس از پاداش بدتر می‌شود. در نتیجه، وضعیت انسانی به گونه‌ای است که… فرد اغلب به خاطر تنبیه دیگران پاداش می‌گیرد و اغلب به خاطر پاداش‌دادن به آنها تنبیه می‌شود.» امیدوارم که این لزوماً وضعیت انسانی نباشد، بلکه نوعی ریاضی‌نابلدی اصلاح‌پذیر باشد که به این گرایش تأسف‌بار منجر شده است.

~ جان آلن پاولوس

دنبالهٔ یک فیلم عالی معمولاً به اندازهٔ فیلم اصلی خوب نیست. دلیلش احتمالاً طمع صنعت سینما برای سودبردن از محبوبیت قسمت اول نیست، بلکه صرفاً نمونه‌ای دیگر از بازگشت به میانگین است. ...

~ جان آلن پاولوس

هر کی فصل اول این شاهکار رو دیده، احتمالا فصل های بعدی رو دیگه نگاه نکرده...

... If we have no direct evidence or theoretical support for a story, we find that detail and vividness vary inversely with likelihood; the more vivid details there are to a story, the less likely the story is to be true.

... اگر برای داستانی شواهد مستقیم یا پشتیبانی نظری نداشته باشیم، متوجه می‌شویم که جزئیات و وضوح روایت با احتمال وقوع آن رابطهٔ معکوس دارد؛ یعنی هر چه جزئیات داستان زنده‌تر و پررنگ‌تر باشد، احتمال واقعی‌بودن آن داستان کمتر است.

~ پاولوس

آنان [زنان] گویا چهارچوب مرجع ریاضی یا درک پایه‌ای برای ساختن دانش خود ندارند. آنها ترسیده‌اند. معلمان متفرعن و گاهی تبعیض‌گرا و دیگرانی که شاید خودشان از اضطراب ریاضی رنج می‌برده‌اند، مرعوبشان کرده‌اند. مسائل دشوار کلامی آنها را وحشت‌زده می‌کند و آنها متقاعد شده‌اند که کندذهن‌اند. آنان حس می‌کنند که ذهن‌های ریاضیاتی و غیرریاضیاتی داریم. ذهن‌های ریاضیاتی همیشه بلافاصله به جواب می‌رسند، در حالی که ذهن‌های غیرریاضیاتی درمانده و مستأصل‌اند.

~ جان آلن پاولوس

... این حقیقت بدیهی که انسان با خواندن یاد می‌گیرد بخواند و با نوشتن یاد می‌گیرد بنویسد، به حل مسائل ریاضی (و حتی ساختن اثبات‌های ریاضی) تعمیم پیدا می‌کند. ...

~ پاولوس

همیشه از تبلیغات بانک‌هایی که از خدمات مختص‌به‌فردشان تعریف می‌کنند، خنده‌ام می‌گیرد. خدماتی که در نهایت به یک صندوقدار کم‌تجربه و با دستمزد پایین ختم می‌شود که «صبح بخیر» می‌گوید و بعد بلافاصله تراکنشتان را خراب می‌کند. ترجیح می‌دهم به دستگاهی مراجعه کنم که مرا با یک رمز شناسایی کند، اما یک تیم برنامه‌نویسی نرم‌افزار ماه‌ها با دقت روی عملکردش کار کرده‌ باشند.

~ جان آلن پاولوس

در اتاق مطالعه‌ی پدربزرگم، یکپارچه کتاب بود. هر گوشه‌اش را که نگاه می‌کردی، کتاب بود که روی هم تلنبار شده بود. دست به گرد و خاکشان هم نمی‌شد زد، مگر سالی یک بار آن هم درست قبل از اینکه مدرسه‌ها در مهرماه باز شوند. با اینکه آن موقع‌ها هنوز سواد خواندنشان را نداشتم، اما یک جور خاصی برای این «سنگ‌های استوار» احترام قائل بودم. فرقی هم نمی‌کرد صاف و صوف توی قفسه ایستاده باشند یا کج و کوله، مثل آجرهای دیوار به هم چسبیده باشند یا با فاصله از هم چیده شده باشند. ته دلم احساس می‌کردم که موفقیت و سربلندی خانواده‌ی ما به همین کتاب‌ها بند است. همه‌شان در نظرم یک جور بودند... برای اینکه دستی به غبارشان بکشم و تیمن و تبرکی کرده باشم، یواشکی و دور از چشم‌ها لمسشان می‌کردم، اما راستش را بخواهید، هیچ نمی‌دانستم با این همه کتاب چه باید بکنم، و هر روز انگار در مراسمی شرکت می‌کردم که از رمز و رازش سر در نمی‌آوردم و معنایش را نمی‌فهمیدم.

~ ژان پل سارتر

Sartre, Jean-Paul. Words. Translated by Bernard Frechtman. New York: George Braziller, 1964.

چون چند بار به این موضوع پرداختم، الگوریتم اینستا مدام از این پست ها برام میاره، و افرادی رو میبینم که هی درباره نسل جدید مطلب مینویسند. از بس کامنت گذاشتم که این بچه ها نتیجه کفتارهایی همچون شما هستند، خسته شدم.
یعنی یجوری خودشون رو بدون مسئولیت معرفی میکنند انگار بچه ها از زیر بوته میان بیرون، یا شایدم لک لک ها میارنشون.

دومین توضیحی که رادلت برای آن همگرایی بزرگ و پیشرفت کشورها می‌دهد، برمی‌گردد به مسئله‌ٔ رهبری. مائو در چین، بلایی بدتر از کمونیسم سر مردم آورد. او یک آدم خودشیفته‌ٔ دمدمی‌مزاج بود که هی طرح‌های عجیب و غریب و از سر شکم‌سیری روی سر مملکت خراب می‌کرد. نمونه‌اش همان جهش بزرگ به پیش (با آن کمون‌های اشتراکی بی‌قواره‌اش، کوره‌های ذوب فلز خانگی و به دردنخورش، و روش‌های کشاورزی من‌درآوردی و مسخره‌اش) و انقلاب فرهنگی (که جوان‌ها را تبدیل کرد به یک مشت لات و چماق‌دار که به جان معلم و مدیر و حتی نوه‌ و نتیجه‌های «دهقان‌های پولدار» قدیمی افتاده بودند و روزگارشان را سیاه کرده بودند). در آن دهه‌های پر از رکود و بدبختی، از ۱۹۷۰ تا اوایل دهه‌ٔ ۹۰، خیلی از کشورهای در حال توسعه‌ٔ دیگر هم گیر یک سری دیکتاتور روانی و قلدرمآب افتاده بودند که فقط به فکر برنامه‌های ایدئولوژیک، مذهبی، قبیله‌ای، یا توهم توطئه‌ٔ خودشان بودند، یا می‌خواستند هر طور شده خودشان را بزرگ و قدرتمند کنند، و اصلاً عین خیالشان هم نبود که باید فکری به حال زندگی و رفاه مردمشان بکنند. این‌ها هم بسته به اینکه با کمونیست‌ها می‌ساختند یا با آمریکایی‌ها، یکی از این دو ابرقدرت پشتشان را می‌گرفت و حمایتشان می‌کرد، با همان منطق معروف که «شاید او فرد نامطلوب و نابکاری باشد، اما فرد نامطلوب و نابکار وابسته به ما و در خدمت منافع ماست». اما از دهه‌ٔ ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ به بعد، اوضاع یکم فرق کرد. دموکراسی در خیلی جاها گسترش پیدا کرد و سروکله‌ٔ رهبرهای عاقل‌تر، بافکرتر و انسان‌دوست‌تر هم پیدا شد – نه فقط آدم‌های خیلی معروفی مثل نلسون ماندلا و کورازون آکینو و الن جانسون سیرلیف که رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر بودند، بلکه حتی رهبرهای محلی، آدم‌های مذهبی و آن‌هایی که در جامعه‌ٔ مدنی فعال بودند و برای بهتر شدن زندگی هم‌وطن‌هایشان دل می‌سوزاندند و کار می‌کردند.

~ استیون پینکر

یه توضیحی هم درباره مطالبی که در کانال میزارم بگم. تا حداقل اونایی که ما رو دنبال میکنند هم تکلیف رو بدونند و هم برنامه رو. من هیچ علاقه ای به پست گذاشتن درباره‌ی اخبار تکنولوژی، کشفیات جدید و امثالهم ندارم. و خیلی کانال های بزرگ و خوب هستند که میتونید اونا رو دنبال کنید. من در این کانال فقط یا مطالبی رو میزارم که دارم ترجمه میکنم با دوستانم، یا حوصله ام سر رفته و دارم کتابی رو میخونم و یا مطالب تحلیلی میزارم اونم با توجه به دغدغه‌هایی که دارم، مثل ترویج شک‌گرایی، پرداختن به شبه‌علم و خرافات یا هر چیزی که فکر کنم احمقانه‌ست. تو یه روز ممکنه ۱۰۰ یا ۲۰۰ صفحه از کتابی رو بخونم و گزین‌گویه‌ها و برش هایی هم براتون بزارم. ولی اغلب مطالبی که ارائه میشه بخش های خیلی کوچکی از کتاب های در دست ترجمه ست. که شما هم کم‌و بیش با روند کتاب آشنا میشید. که خب در ادامه باز همه‌ی اینها ویراستاری و اصلاح میشن.

... خانمی به اسم کاویتا رامداس، که رئیس «صندوق جهانی برای زنان» است، در سال ۲۰۰۱ گفته بود که در یک روستای معمولی در هند، «یک زن تمام زندگی‌اش خلاصه می‌شود در اینکه از شوهر و فک و فامیلش حرف‌شنوی داشته باشد، ارزن بکوبد و آواز بخواند. اما اگر همین زن پایش به شهر باز شود، می‌تواند برای خودش کار پیدا کند، کسب و کاری راه بیندازد و بچه‌هایش را هم باسواد کند و به جایی برساند.» یک تحقیق هم که در بنگلادش انجام شده، نشان داده زنانی که در کارخانه‌های لباس‌دوزی کار می‌کردند (درست مثل پدربزرگ و مادربزرگ خود من که در دهه‌ٔ ۱۹۳۰ در کانادا همین کار را می‌کردند)، هم حقوقشان بالاتر رفته بود، هم دیرتر شوهر می‌کردند و هم تعداد بچه‌هایشان کمتر شده بود، ولی همان‌ها هم تحصیل‌کرده‌تر و موفق‌تر بودند. در عرض یکی دو نسل، این حلبی‌آبادها و محله‌های فقیر و درب و داغان (مثل باریوها در آمریکای لاتین و فاولاها در برزیل) می‌توانند حسابی تغییر کنند و به محله‌های بهتر و آبرومندتری در حومه‌ٔ شهرها تبدیل شوند، و طبقه‌ٔ کارگر هم می‌تواند پله‌های ترقی را طی کند و خودش را به طبقه‌ٔ متوسط برساند و جزو آن‌ها شود.

~ استیون پینکر

... یک حساب و کتاب سرانگشتی هم نشان می‌دهد که هر یک دانه موبایل سالی ۳۰۰۰ دلار به تولید ناخالص داخلی یک کشور در حال توسعه اضافه می‌کند و به اقتصادش رونق می‌دهد ...

~ پینکر

Estimate from the International Telecommunications Union, cited in Pentland 2007.

نمی‌دونم جریان آزاد اطلاعات رو چطور توضیح بدم. چون هیچوقت در چنین فضایی نبودم. همیشه همه چی برای ما فیلتر بوده و پر از محدودیت ...