اما وقتی صحبت از درک استراتژی‌های جفت‌گیری زنان به میان می‌آید، همیشه پای یک قطعه از این پازل می‌لنگد – شکافی در درک علمی از اینکه چرا زنان روابط نامشروع دارند. تا همین اواخر، تکامل‌گرایان معمولاً روابط نامشروع زنانه را با فرضیه ژن‌های خوب توضیح می‌دادند: این ایده که زنان شرکای نامشروع را با صفاتی که با افزایش بقای فرزندان مرتبط هستند، مانند یک سیستم ایمنی فوق‌العاده سالم و در نتیجه «ژن‌های خوب» ترجیح می‌دهند. این فرضیه بیان می‌کند که زنان یک استراتژی جفت‌گیری دوگانه ایجاد کرده‌اند – بودن با شریک معمولی خود به خاطر تأمین هزینه‌ها، اما جفت‌گیری با مرد دیگر به خاطر دریافت ژن خوبش. اگرچه بسیاری از تکامل‌گرایان از استراتژی جفت‌گیری دوگانه به عنوان توضیحی برای اینکه چرا زنان روابط نامشروع دارند، حمایت می‌کنند، من معتقدم که یک توضیح قانع کننده‌تر وجود دارد.

~ دیوید باس

من معتقدم که فرضیه تعویض جفت، یک پاسخ با پشتوانه علمی ارائه می‌کند – اینکه زنان برای رهایی از یک جفت‌یابی بد و مبادله با یک شریک بهتر، روابط نامشروع دارند. برای هر دو جنس، این فرضیه چیزی را که معمولاً مشاهده می‌کنیم توضیح می‌دهد:
مدتی پس از اعلام عمومی پیمان ازدواج. یک زن متوجه می‌شود که به همکار خود جذب می‌شود. یک مرد پس از تعویض پنجمین پوشک فرزندش، از خود می‌پرسد که آیا اشتباه وحشتناکی مرتکب شده است و در مورد عشق دوران دبیرستان که از دست داده، خیال‌پردازی می‌کند. پس از سال‌ها ازدواج، زنی متوجه می‌شود که او نان‌آور اصلی است و تنبلی شوهرش اعتماد او را به اتحادشان از بین برده است. او متوجه می‌شود که همکارش بیشتر از حد معمول در دفترش می‌ماند. یک مرد پس از سال‌ها زندگی با خواسته‌های برآورده نشده، با همسایه کناری خود رابطه پرشوری را آغاز می‌کند. زنی به بهترین دوستش اعتراف می‌کند که عاشق مرد دیگری است و مخفیانه مقدمات ترک شوهرش را فراهم می‌کند – یک حساب بانکی جداگانه و ودیعه‌ای برای یک آپارتمان.

~ دیوید باس

لزوم اصلاح نهاد ازدواج

~ مصطفی ملکیان

خیلی از ما در فرهنگ‌های امروزی با این افسانه بزرگ می‌شویم که یک عشق همیشگی و ابدی وجود دارد. به ما یاد می‌دهند که باید عاشق «نیمه گمشده» و «آن یک نفر خاص» شویم و تنها راه خوشبختی، ازدواج با همان یک نفر و یک وصال رویایی است. اما داستان‌های عاشقانه معمولاً درست همان‌جایی که این «یک نفر خاص» پیدا می‌شود، تمام می‌شوند و خیلی کم پیش می‌آید که بگویند بعدش چه می‌شود. قصه سیندرلا هم وقتی به شاهزاده می‌رسد، تمام می‌شود. بعد از کلی مانع و سختی، بالاخره به هم می‌رسند و همه چیز ختم به خیر می‌شود. اما کمتر فانتزی عاشقانه‌ای پیدا می‌شود که داستان یک رابطه متعهدانه و طولانی را دنبال کند: اینکه چطور آدم‌ها کم‌کم به نیازهای هم بی‌توجه می‌شوند، چطور رضایت جنسی‌شان رفته‌رفته کم می‌شود، چطور وسوسه شیرین و هیجان‌انگیز خیانت به سراغشان می‌آید، و این فکر که نکند این زندگی زناشویی خاکستری و کسل‌کننده، همه‌ی آن چیزی است که زندگی برایشان دارد.

~ دیوید باس

In fact, we come from a long and unbroken line of ancestors who went through mating crises—ancestors who monitored mate value, tracked satisfaction with their current unions, cultivated backups, appraised alternatives, and switched mates when conditions proved propitious. To understand why, we must turn our gaze to those ancestors and uncover the mating challenges that they confronted.

در واقع، ما از نسل سلسله‌ای طولانی از نیاکانمان هستیم که با بحران‌های مربوط به جفت‌یابی و روابط زناشویی دست و پنجه نرم کرده‌اند. آنان ارزش شریک زندگی‌شان را می‌پایید‌ه‌اند، میزان رضایتشان از رابطهٔ جاری را رصد می‌کرده‌اند، موارد جایگزین را ارزش‌یابی می‌کرده‌اند و هر وقت شرایط را مساعد می‌دیده‌اند، دست به تعویض شریک زندگی‌شان می‌زده‌اند. برای درک چرایی این موضوع، باید به نیاکانمان چشم بدوزیم و چالش‌هایی را که با آن مواجه می‌شدند برملا کنیم.

~ دیوید باس
ترجمه این بخش از دکتر معدنی

Ancestral humans faced three great struggles of life. First were the hazards of the physical environment —getting enough food to eat, finding shelter from storms, fending off extremes of heat and cold. Second were struggles with other species. Survival was always at risk from dangerous snakes, carnivorous cats, and parasites that made our bodies their homes. A third class of challenges proved no less fundamental— competition and conflict with members of our own species. Other people, with the multifarious tactics they use to trip up their reproductive rivals, collectively made up a momentous hostile force of nature.

اجداد انسان‌ها با سه چالش بزرگ در زندگی مواجه شدند: چالش اول خطرات محیط طبیعی بود: به‌دست‌آوردن غذای کافی برای خوردن، یافتن سرپناه در برابر طوفان و دفع سرما و گرمای مفرط. چالش دوم کشمکش با گونه‌های دیگر بود. مارهای خطرناک و گربه‌سانان درنده و انگل‌هایی که بدن ما را خانهٔ خودشان کرده بودند مدام بقا را در معرض تهدید قرار می‌دادند. دستهٔ سوم چالش‌ها که کم‌اهمیت‌تر از دو مورد قبل نبود، رقابت و تعارض با اعضای گونهٔ خودمان بود. مردمان با انواع و اقسام ترفندهایی که برای زمین‌زدن رقبای زایایشان به کار می‌بردند، در مجموع، نیروی طبیعی سرنوشت‌ساز اما بی‌رحمانه‌ای را تشکیل داده بودند.

~ دیوید باس
ترجمه این بخش از دکتر معدنی

I once wrote to a significant minority of the Forbes 400, a list of the four hundred richest Americans, asking for $25,000 in support for a project I was working on at the time. Since the average wealth of the people I contacted was approximately $400 million (4 x 10^8, certainly a gargantuan number of dollars) and I was asking for only l/16,000th of that wealth, I hoped that linear proportionality would hold, reasoning that if some stranger wrote me asking for support of a worthy project of his and asked me for $25, more than l/16,000th of my own net worth, I would probably comply with his request. Alas, though I received a number of kind responses, I didn't receive any money.

یک‌ بار به اقلیت قابل‌توجهی از افراد لیست فوربس ۴۰۰ که فهرستی از چهارصد ثروتمند آمریکایی است نامه نوشتم و برای پروژه‌ای که در آن زمان مشغول آن بودم، ۲۵هزار دلار کمک مالی درخواست کردم. چون میانگین ثروت افرادی که با آنها تماس گرفتم حدود ۴۰۰ میلیون دلار (۸^۱۰*۴، مسلماً مبلغ‌ عظیمی است) و من فقط یک‌شانزده‌هزارم آن ثروت را درخواست کرده بودم، امیدوار بودم که تناسب خطی برقرار باشد. با خودم فکر کردم اگر غریبه‌ای برای حمایت از یک پروژهٔ ارزشمند از من درخواست کمک کند و ۲۵ دلار بخواهد که بیش از یک‌شانزده‌هزارم دارایی خالص خودم است، احتمالاً درخواستش را می‌پذیرم. اما افسوس، علیرغم آنکه پاسخ‌های مهربانانه‌ای دریافت کردم، هیچ پولی به دستم نرسید.

~ پاولوس
ترجمهٔ دکتر معدنی

John Randolph said that he knew men “who could not write a book, or even spell this famous word Congress” who nevertheless “had more practical sense” than any intellectual.

جان رندولف می‌گفت مردانی را می‌شناسد «که نه توان نوشتن کتابی را داشتند و نه حتی می‌توانستند واژهٔ معروف کنگره را به درستی هجی کنند»، اما با این همه، از «[عقل سلیم و] شمّ عملی افزون‌تری» نسبت به هر روشنفکری برخوردار بودند.

Russell Kirk, John Randolph of Roanoke, pp. 69-70.

حتی با وجود نداشتن عقاید دینی بعد از این که این جمله رو دیدم تو ذهنم کلمه‌ی «روحت شاد» متبلور شد. 😁

... باور رایج جدید این است که یک درصد ثروتمند جامعه، تمامی رشد اقتصادی دهه‌های اخیر را به جیب زده‌اند، و مابقی افراد یا در حال درجا زدن هستند یا به آرامی رو به افول می‌روند. ...

~ پینکر

نابرابری اقتصادی از دیرباز دغدغهٔ اصلی و معرف جناح چپ بوده است، و پس از آغاز رکود بزرگ در سال ۲۰۰۷، اهمیت روزافزونی یافت. این مسئله، جرقهٔ «جنبش اشغال وال استریت» در سال ۲۰۱۱ و کارزار انتخاباتی برنی سندرز، نامزد سوسیالیست، در سال ۲۰۱۶ را برافروخت. سندرز اعلام کرده بود: «هیچ ملتی از نظر اخلاقی و اقتصادی بقا نخواهد یافت، آنگاه که اقلیتی این همه در اختیار دارند و اکثریتی آن همه محروم‌اند.» اما در همان سال، «انقلاب فرزندان خود را بلعید» و به قدرت رسیدن دونالد ترامپ را تسریع بخشید. کسی که مدعی بود ایالات متحده به «کشوری جهان سومی» بدل گشته و مقصر اصلی نابسامانی اقتصادی طبقه کارگر را نه وال استریت و یک درصدی‌ها، بلکه مهاجرت و تجارت خارجی می‌دانست. دو انتهای چپ و راست طیف سیاسی، که هر یک به دلایل خود از نابرابری اقتصادی به خشم آمده بودند، به طرزی شگفت‌آور در یک نقطه به هم رسیدند و «بدبینی مشترکشان» نسبت به اقتصاد مدرن، به انتخاب رادیکال‌ترین رئیس جمهور آمریکا در تاریخ معاصر یاری رساند.

~ پینکر
–نظری
در دست ترجمه

... دلیل این تفاوت را می‌توان در یک لطیفهٔ قدیمی روسی به‌خوبی دریافت. ایگور و بوریس دو دهقان بسیار فقیرند که از زمین‌های کوچکشان آن قدر محصول برداشت می‌کنند که به‌زحمت فقط شکم خانواده‌شان را سیر می‌کند. تنها تفاوتشان این است که بوریس بزی مردنی دارد. روزی فرشته‌ای بر ایگور ظاهر می‌شود و به او فرصت یک آرزو می‌دهد. ایگور می‌گوید: «آرزو می‌کنم بز بوریس بمیرد.» ...

~ پینکر

نکتهٔ ظریف این لطیفه، البته، در این است که هرچند دو دهقان با هم برابرتر شده‌اند، اما وضعیت هیچ‌یک بهبود نیافته است. تنها فایدهٔ این ماجرا، ارضای حسادت بدخواهانه و کینه‌توزانهٔ ایگور بوده است. همین نکته، با دقت نظر و ظرافت بیشتری توسط فیلسوف، هری فرانکفورت، در کتابش به نام «دربارهٔ نابرابری» (On Inequality) (۲۰۱۵) مطرح شده است. فرانکفورت استدلال می‌کند که نفس نابرابری از نظر اخلاقی مذموم و ناپسند نیست. آنچه از نظر اخلاقی ناپسند است، «فقر» است. اگر فردی از یک زندگی طولانی، سالم، لذت‌بخش و پرتحرک برخوردار باشد، دیگر اینکه دیگران چقدر درآمد دارند، خانه‌شان چقدر بزرگ است، یا چند خودرو سوار می‌شوند، از نظر اخلاقی هیچ اهمیتی ندارد. فرانکفورت می‌نویسد: «از منظر اخلاقی، اینکه همگان به یک اندازه داشته باشند، اهمیتی ندارد. آنچه از نظر اخلاقی مهم است، این است که هر فرد "به اندازهٔ کافی" داشته باشد.» در حقیقت، تمرکز صرف بر نابرابری اقتصادی می‌تواند بسیار ویرانگر باشد، اگر حواس ما را از یافتن راهی برای بزدار شدن ایگور، به فکر کشتن بز بوریس منحرف سازد.


~ پینکر

در چارچوب این کشمکش‌های همیشگی، انسان‌ها به مرور به مجموعه‌ای متنوع از راهبردهای جفت‌یابی دست یافتند که در میان آن‌ها، پیوند جفتی بلند‌مدت و متعهدانه به راهبرد اصلی و محوری بدل گشت. یک جفت متعهد می‌توانست در زمستان‌های سخت، زمانی که میوه‌‌های بوته‌ای نمی‌روییدند، با تأمین گوشت، بقای دیگری را تضمین کند. یک شریک بلند‌مدت می‌توانست امنیت و حفاظت در برابر درندگان گرسنه و انسان‌های متخاصم را فراهم آورد. جفت‌های مادام‌العمر می‌توانستند به بهترین شکل فرزندانشان را پرورش دهند، فرزندانی که حاملان بی‌بهای ژن‌های والدین خود به سوی آینده بودند. بطور خلاصه، جفت‌یابی بلندمدت، موهبتی سرشار از فواید بود که به انسان در مبارزه با هر سه دسته از کشمکش‌های بشری یاری می‌رساند.

~ دیوید باس
– نظری

ارزش یک فرد به عنوان شریک زندگی، به طور تعیین‌کننده‌ای به این بستگی دارد که او چقدر برای شما ارزش قائل است. اصطلاح تخصصی این مفهوم، نسبت مبادلهٔ رفاه (welfare trade-off ratio یا WTR) است. یعنی نسبتی که نشان می‌دهد یک فرد، در مقایسه با رفاه خودش، چقدر برای رفاه شما ارزش قائل است. برخی افراد در انتخاب شریک زندگی، زمانی که آن نسبت نوع‌دوستانهٔ (altruistic WTR) دوران نامزدی و معاشقه، پس از ازدواج به یک نسبت خودخواهانه (selfishly skewed WTR) بدل می‌شود، دچار شوک شدیدی می‌گردند. شاید به همین دلیل است که آمار طلاق در سال‌های نخست ازدواج در بالاترین حد خود قرار دارد و به مرور زمان، روند نزولی پیدا می‌کند. شریکی که در ابتدا سرمایه‌گذاری زیادی از خود نشان می‌دهد، ممکن است پس از چند ماه یا چند سال، از میزان این سرمایه‌گذاری بکاهد، این نوعی بی‌وفایی در منابع است. رضایتمندی از رابطه، همچون شاخصی که با فراز و نشیب‌های زمانه پیوسته در نوسان است، همان سازوکار کلیدی نظارت روانی است که مؤلفه‌های ارزش یک شریک زندگی، سطح سرمایه‌گذاری او، و نسبت مبادلهٔ رفاهی (WTR) را که نسبت به شما دارد، پیوسته ردیابی و ارزیابی می‌کند.

~ دیوید باس
– نظری

بر اساس مطالعات ما، که با هدایت پروفسور دنیل کانروی-بیم از دانشگاه کالیفرنیا (سانتا باربارا) و پروفسور کری گوتز از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا (سن برناردینو) انجام شده، زنانی که در حال ارزیابی گزینه‌های دیگر برای جفت‌یابی هستند، این کار را در سه بعد اصلی انجام می‌دهند: بعد نخست، علاقه و تمایل است. آیا گزینهٔ بالقوه از خود توجه، جذابیت و میل نشان می‌دهد؟ تماس چشمی طولانی، لبخندهای هدفمند و نگاه‌های دزدکی از جمله شاخص‌های مستند در این زمینه هستند. آیا این نشانه‌ها حاکی از علاقه‌ای بلندمدت است یا صرفاً یک میل جنسی گذرا؟ اکثر زنان شریک زندگی خود را به خاطر یک هوس زودگذر رها نمی‌کنند، هرچند برخی، چنین میلی را نشانه‌ای مهم از وجود مشکلی جدی در رابطهٔ اصلی خود می‌دانند. بعد دوم، ارزش فرد به عنوان شریک زندگی است. تنها در صورتی که ارزش گزینهٔ جدید به مراتب بیشتر از ارزش شریک فعلی باشد، به زحمت و هزینه‌های جدایی می‌ارزد. بعد سوم برای ارزیابی، صلاحیت و در دسترس بودن است. آیا گزینهٔ جایگزینِ علاقه‌مند، واقعاً از تعهدات بازدارنده نظیر داشتن همسر یا تعهدات سنگین و طاقت‌فرسای فرزندان وابسته، آزاد است؟ کانروی-بیم، گوتز و من در تحقیقات خود دریافتیم که زنان تنها زمانی از تلاش خود برای حفظ شریک زندگی فعلی‌شان می‌کاستند که در یک یا چند مورد از ابعاد سه‌گانهٔ فوق، گزینهٔ مناسبی پیدا می‌کردند.

~ دیوید باس
– نظری

بی‌وفایی یک تاکتیک مؤثر برای ایجاد طلاق است، اما خطرناک نیز هست. در واقع، بی‌وفایی عامل اصلی خشونت شریک صمیمی و همچنین یک انگیزه کلیدی در پشت قتل همسر است. علیرغم این خطرات، بسیاری از زنان، تقریباً 20 تا 30 درصد، دست به کار می‌شوند و وارد یک رابطه نامشروع می‌شوند. جالب توجه است که زنان متاهل در اوایل سی سالگی به احتمال زیاد رابطه نامشروع دارند، شاید این نشان‌دهنده انگیزه برای تغییر جفت در حالی که مطلوبیت آنها بالاست و هنوز بارور هستند.

~ دیوید باس
– طباخیان

پایان دادن به رابطهٔ فعلی، گام نهایی در این فرآیند است. یک راهکار کلیشه‌ای برای این کار، استفاده از جملهٔ معروف «مشکل از تو نیست، از منه» است که تلاشی است برای به حداقل رساندن احتمال انتقام ناشی از خشم. راهکار دوم، تبدیل کردن رابطهٔ عاشقانه فعلی به یک رابطهٔ دوستانه است که این نیز با هدف فرو نشاندن خشم شریک سابق صورت می‌گیرد. در بعضی موارد، زنان ممکن است برای مدتی به برقراری رابطهٔ جنسی با شریک سابق خود ادامه دهند تا هم از آسیب‌های احتمالی از جانب او بکاهند و هم او را به عنوان یک شریک ذخیره حفظ کنند. به عنوان راهکاری دیگر، یک زن ممکن است تلاش کند تا توجه جنسی شریک سابقش را به سمت زنان دیگر هدایت کند. میزان اثربخشی این راهکارها و سایر تاکتیک‌های پایان دادن به رابطه، و همچنین شرایطی که هر یک از آن‌ها در آن به کار گرفته می‌شوند، هنوز نیازمند مطالعه و بررسی علمی است.

~ دیوید باس
– نظری

پی بردن به این واقعیت که انسان‌ها از نظر تکاملی، به روانشناسی‌ای مجهز شده‌اند که مختص تعویض شریک زندگی (mate switching) است، بی‌تردید برای بسیاری ناراحت‌کننده خواهد بود. برای یک مرد می‌تواند بسیار پریشان‌کننده باشد آنگاه که دریابد همسرش یک بیمه برای جفت آینده (mate-insurance policy) دارد، در رویاهای جنسی (sexual fantasies) خود به همکارش می‌پردازد، یا آن دوست معمولی همسرش، بیش از آنچه تصور می‌کند، رقیب اوست. دانستن اینکه شما بسیار جایگزین‌پذیرتر از آن هستید که گمان می‌کردید، می‌تواند افسرده‌کننده باشد. و چه بسا آزاردهنده است آنگاه که ناگهان برایتان آشکار شود که ناخشنودی شریک زندگی‌تان شاید امری گذرا نباشد و در واقع نشانگر نقشه‌ای پنهانی برای پایان دادن به این رابطه است.

~ دیوید باس
– نظری