... اما روانشناسان کریستینا استارمنز، مارک شسکین و پاول بلوم در مقالهٔ اخیر خود با عنوان «چرا مردم جوامع نابرابر را ترجیح می‌دهند»، با بازنگری این مطالعات دریافتند که مردم توزیع‌های نابرابر را ترجیح می‌دهند، چه در میان شرکت‌کنندگان در یک آزمایش و چه در میان شهروندان یک کشور، مادامی که حس کنند این تخصیص منصفانه بوده است: یعنی پاداش‌ها به کسانی رسیده که سخت‌تر کار کرده‌اند، سخاوتمندانه‌تر کمک کرده‌اند، یا حتی برندگان خوش‌شانس یک قرعه‌کشی لاتاری بوده‌اند.

~ پینکر

... مردم با نابرابری اقتصادی مشکلی ندارند، به شرطی که احساس کنند کشورشان شایسته‌سالار (meritocratic) است و زمانی خشمگین می‌شوند که حس کنند چنین نیست. روایت‌ها دربارهٔ علل نابرابری در ذهن مردم از خود وجود نابرابری اهمیت بیشتری پیدا می‌کند...

~ پینکر

این اهمیت «روایت» فضا را برای سیاستمداران پوپولیست باز می‌کند تا با تحریک عوام نابرابری موجود را به بی‌انصافی ناشی از تقلب یک گروه خاص نسبت دهند.

–نظری

این اصل بیان می‌کند که بار اثبات یک ادعا، متناسب با میزان خارق‌العاده و نامتعارف بودن آن ادعاست. به عبارت دیگر، هرچه یک ادعا با دانش و فهم متعارف ما از جهان در تضاد بیشتری باشد، برای پذیرش آن به شواهد و مدارک بسیار قوی‌تر و استثنایی‌تری نیاز داریم.

ادعای عادی (Ordinary Claim):
اگر کسی بگوید دیشب شام خوردم، این یک ادعای عادی است و نیازی به شواهد خارق‌العاده ندارد.
ادعای خارق‌العاده (Extraordinary Claim):
اما اگر همان شخص بگوید دیشب با موجودات فضایی شام خوردم، این یک ادعای خارق‌العاده است و برای اثبات آن، به شواهد خارق‌العاده نیاز است، نه صرفاً حرف آن شخص.

جوامع شکارچی-گردآورنده در ظاهر بسیار برابری‌طلب به نظر می‌رسند. واقعیتی که الهام‌بخش نظریهٔ کمونیسم اولیهٔ مارکس و انگلس بود. اما قوم‌نگاران (ethnographers) خاطرنشان می‌کنند که این تصویر از برابری‌طلبی در جوامع اولیه گمراه‌کننده است. نخست آنکه گروه‌های شکارچی-گردآورنده که امروز برای مطالعه در دسترس ما هستند، نمایندهٔ واقعی سبک زندگی نیاکان ما نیستند. چرا که این گروه‌ها به سرزمین‌های حاشیه‌ای (marginal lands) رانده شده و زندگی کوچ‌نشینی را در پیش گرفته‌اند که انباشت ثروت را ناممکن می‌سازد، دست‌کم به این دلیل ساده که حمل‌ونقل ثروت برای کوچ‌نشینان مایه‌ی دردسر است. اما در مقابل، شکارچی-گردآورندگان یکجانشین، مانند بومیان منطقهٔ شمال غربی اقیانوس آرام که سرشار از منابعی چون ماهی سالمون، میوه‌ها و حیوانات پوست‌دار بود، به شکلی فاحش نابرابری‌طلب بودند و اشرافیتی موروثی را پدید آوردند که برده‌داری می‌کردند، کالاهای لوکس را می‌انباشتند و ثروت خود را در مراسم‌های پر زرق و برق پاتلچ (potlatches) به رخ می‌کشیدند. افزون بر این، حتی در میان شکارچی-گردآورندگان کوچ‌نشین، در حالی که گوشت شکار به اشتراک گذاشته می‌شود – زیرا شکار تا حد زیادی به شانس بستگی دارد و تقسیم این غنیمت بادآورده همگان را در برابر روزهای بی‌غذایی بیمه می‌کند – اما غذاهای گیاهی را کمتر به اشتراک می‌گذارند، چرا که گردآوری محصول تلاش است و تقسیم بی‌رویهٔ آن، راه را برای سواری مجانی گرفتن (free-riding) دیگران باز می‌کند. میزانی از نابرابری و همچنین آگاهی از آن، در تمامی جوامع امری جهان‌شمول است...

~ استیون پینکر
– نظری

Sharing meat, keeping plant foods: Cosmides & Tooby 1992.

Inequality and awareness of inequality are universal: Brown 1991.

Hunter-gatherer inequality: Smith et al. 2010. The average excludes questionable forms of “wealth” such as reproductive success, grip strength, weight, and sharing partners.

طالع‌بینی

~ جفری دین، ایوان دبلیو. کلی
آرتور ماتر، رودولف اسمیت

https://t.me/talkingscience

👌👌برای اولین بار انتشار اسامی  افراد شیاد
وفاقد صلاحیت و مداخله کننده
در امور پزشکی که توسط
سازمان نظام پزشکی منتشر شد ✅

🔴 اطلاعیه معاونت اجتماعی سازمان نظام پزشکی کشور درباره مداخلات افراد غیر پزشک و فاقد صلاحیت

🔸 همراه با لیست تعدادی از مداخله‌گران غیرمجاز


✅ معاونت اجتماعی سازمان نظام پزشکی در اطلاعیه‌ای اعلام کرد:

با توجه به طرح سئوالات مکرر و مراجعات متعدد آسیب دیدگان ناشی از اقدامات افراد غیرپزشک و فاقد صلاحیت، درخصوص افراد فهرست زیر به اطلاع می‌رساند این افراد که در فضای مجازی و در سطح جامعه اقدام به طبابت، تجویز دارو و اقدامات درمانی و حتی اقدامات درمانی تهاجمی می‌کنند، به اطلاع هموطنان عزیز می‌رساند کلیه این افراد فاقد پروانه و مجوز طبابت و فاقد صلاحیت و دانش انجام اقدامات درمانی هستند.

✅ بر اساس ماده (۳) قانون مربوط به مقررات امور پزشکی، دارویی و مواد خوردنی و آشامیدنی مصوب 29/۰۳/1334، ارائه هرگونه خدمات پزشکی، دارویی و درمانی توسط این افراد، مداخله در امور پزشکی محسوب شده و مشمول پیگرد قضایی خواهد بود.

✅ لذا از کلیه شهروندان محترم تقاضا می‌شود در راستای حفظ سلامت خود و خانواده، از مراجعه حضوری یا غیرحضوری (از جمله از طریق بسترهای آنلاین) به این افراد به‌طور جدی خودداری فرمایند.

✅ فهرست حاضر تنها بخشی از اسامی افراد فاقد مجوز قانونی را شامل می‌شود و اسامی سایر متخلفان نیز در مراحل بعدی، به‌روزرسانی و اعلام خواهد شد.
همچنین به اطلاع میرساند در مواردی که هم‌وطنان گرامی به دلیل مراجعه به این افراد دچار آسیب یا خسارت شده اند سازمان نظام پزشکی آمادگی دارد مشاوره های حقوقی لازم برای احقاق حقوق و جبران خسارت های وارده، در اختیار این عزیزان قرار دهد.

✍ با تشکر
دکتر سید محمد میرخانی 
معاون اجتماعی و پارلمانی سازمان نظام پزشکی جمهوری اسلامی ایران

🔺 فهرست پیوست
اسامی مداخله‌گران:

1- حسین خیراندیش
2- شیخ عباس تبریزیان
3- داوود منیری
4- حسن جنتی
5- احمد سوزنچی
6- خسرو زارعی
7- زانیار یوسف نژاد
8- داوود امين الرعايا
9- زهرا منافی پور
10-  عارف خلخالی
11- حامد رئیسی 
12- ایمان جمال مقدم 
13- امین کابلی 
14- سحر ياشازاده
15- حکیم نوریان 
16- احمد کاظمی 
17-  عزیز اصغری
18- حسن کندری
19- نگار عظیمی
20- فاطمه کاووسی
21- امير محمد رامزی
22-  الهه عبادی
23- پگاه کلبادی نژاد
24- ستاره سلیمانی
25- امیر زمانی
26-  حکیم وحدتی
27- حسین سلیمانی
28- نیایش کلهر
29- مهدی مردانی
30- احسان میرزایی
31-  مهدی شیروانی
32-  الهه استکی
33-  زهرا قاسمی 
34- میثم آراسته 
35- حسن گلچین
36- علی حقانی
37-  حکیم افشین دانشی
38-  امین نصیری
39-  امیر رضا کمایی
40-  صغری حیدری
41- رابعه بداغی 
42- سميه الهيار زاده 
43- لیلی عاشور
44- حمید کمرزرین 
45- مجتبی بیگدلی
46- علی اکبری
47-  آرش بهنیا
48- مهدی عربلو
49- یاشار حمیدزاده زنجانی
50- میثم جافری
51- حلیمه ابافت
52- میثم زندی


این لیست توسط سازمان نظام پزشکی بروز رسانی می‌شود


@med_info

شیادهایی که وجود ساده‌لوحان را شکرگزاری می‌کنند

~ کارل سیگن
–شعبانی

درخت آزادی را باید هر از چندی با خون آزادیخواهان و ستمکاران آبیاری کرد.

~ توماس جفرسون
– نظری

در اینجا خود صرف کلمه پتریوتس به معنی وطن‌پرست هست، و من قبلاً این جمله رو بارها دیده بودم. ولی من با توجه به سیاق و تشبیهی که جفرسون از آزادی آورده، همچون یک‌ درخت که به آب و مواد مغذی نیاز داره، آزادی هم برای بقا و طراوت به چیزی مشابه اون... در اینجا کلمه آزادیخواهان رو به شکل کنایه ای جالب تر دیدم.

درس‌ اول:
در باب فضیلت‌های شک‌گرایی

~ علی نظری

در زمان جنگ، برای یک شهروند عادی اولویت اول و آخر بقا است؛ بقای خود و خانواده‌اش.
وقتی مغز ما در حالت جنگ یا گریز (Fight or Flight) قرار می‌گیرد، تفکر منطقی مختل می‌شود.

در لحظات اوج استرس و پانیک، قبل از هر کار فکری باید بدن خود را آرام کنید.
استرس تنفس را سریع و سطحی می‌کند. شما باید این چرخه را به صورت آگاهانه بشکنید.

تکنیک تنفس جعبه‌ای (Box Breathing):
۱. به آرامی از طریق بینی به مدت ۴ ثانیه نفس بکشید (دم).
۲. نفس خود را به مدت ۴ ثانیه حبس کنید.
۳. به آرامی از طریق دهان به مدت ۴ ثانیه نفس را بیرون دهید (بازدم).
۴. قبل از نفس بعدی ۴ ثانیه مکث کنید. این چرخه را چند بار تکرار کنید. این کار ضربان قلب را پایین آورده و سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال می‌کند.

تکنیک گراندینگ (Grounding):
روش ۵-۴-۳-۲-۱: به سرعت در ذهن خود این موارد را پیدا و نام ببرید:
۵ چیزی که می‌توانید ببینید (مثلا یک میز، یک لیوان آب، رنگ دیوار).
۴ چیزی که می‌توانید لمس کنید (مثلا سردی میز، نرمی لباس، زبری دیوار).
۳ چیزی که می‌توانید بشنوید (مثلا صدای نفس خودتان، صدای ماشین و ...).
۲ چیزی که می‌توانید بو کنید (مثلا بوی هوا، بوی لباستان).
۱ چیزی که می‌توانید بچشید (مثلا مزه دهانتان یا یک جرعه آب).

بعد از اینکه واکنش‌های فیزیکی کمی آرام شد، نوبت به مدیریت ذهن می‌رسد.

محدود کردن شدید مصرف اخبار و شبکه‌های اجتماعی:
در شرایط جنگی، رسانه‌ها پر از اطلاعات خام، شایعات و تصاویر دلخراش هستند. مصرف مداوم این محتوا، مغز را در حالت اضطراب دائمی نگه می‌دارد. به جای چک کردن لحظه‌ای، فقط دو بار در روز (مثلا یک بار صبح و یک بار عصر) از یک یا دو منبع خبری معتبر وضعیت را بررسی کنید. از گروه‌ها و کانال‌هایی که کارشان انتشار بی‌وقفهٔ اخبار و تحلیل‌های هیجانی است دوری کنید.

تمرکز بر دایره کنترل خود:
بسیاری از اتفاقات در یک جنگ، خارج از کنترل شماست. تمرکز بر آن‌ها فقط اضطراب شما را بیشتر می‌کند.

با اطرافیان خود صحبت کنید. به اشتراک گذاشتن ترس، آن را کاهش می‌دهد. از حال دیگران بپرسید و به آنها دلداری دهید. کمک کردن به دیگران، حتی در حد یک کار کوچک، یکی از بهترین راه‌ها برای بازیابی حس کنترل و هدفمندی در شرایط بحرانی است.

–نظری

در روزهای تلخی که جنگ اوکراین آغاز شد، برخی سیاستمداران اروپایی در توصیف پناهجویان می‌گفتند: «این‌ها مردم ما هستند، از خون ما و شبیه ما». این جمله، ورای تمام نقدهای سیاسی که به آن وارد است، یک حقیقت ساده را به یاد ما می‌آورد: در لحظات بحران، غریزه به ما حکم می‌کند که از شبیه‌ترین به خودمان محافظت کنیم.

امروز، این آزمون انسانیت و این تعریف از «خودی»، پیش روی ماست. امروز انسانیت نه یک مفهوم انتزاعی در کتاب‌ها، که یک لیوان آب، یک وعده غذای ساده و یک سقف امن برای یک خانواده هراسان است؛ خانواده‌ای که شاید دیروز نمی‌شناختیم، اما امروز هم‌سرنوشت و هم‌وطن ماست.

پس بیایید مراقب هم‌وطنانی باشیم که به شهرهایمان پناه آورده‌اند. بیایید تا زمان بازگشت آرامش، تکیه‌گاه یکدیگر باشیم و معنای واقعی معرفت و همبستگی را نه در کلام، که در عمل نشان دهیم.

این مهربانی و همبستگی، تنها یک واکنش احساسی نیست، بلکه بخشی از جنگ واقعی ماست. جنگ ما، جنگ برای یک زندگی عادی است. جنگ برای آزادی، برای رفاه، برای ساختن آینده‌ای که در آن فرزندانمان مجبور به ترک خانه‌هایشان از ترس بمب و موشک نباشند. جنگ ما برای فردایی است که در آن، دغدغه اصلی‌مان نه بقا، بلکه شکوفایی باشد.

هدف ما ساختن زندگی است و ساختن، از همین قدم‌های کوچک شروع می‌شود: با تقسیم کردن نان، با گشودن درها و با مراقبت از یکدیگر در سخت‌ترین روزها.

–نظری

متفکران دوران خردگرایی و روشنگری حس می‌کردند که نیاز شدیدی به یک پایه و اساس غیرمذهبی (سکولار) برای اخلاق وجود دارد. دلیلش این بود که کابوس خاطرات تاریخی قرن‌ها خونریزی و کشتار مذهبی (جنگ‌های صلیبی، تفتیش عقاید، شکار جادوگران، جنگ‌های مذهبی در اروپا) رهایشان نمی‌کرد. راه‌حلی که پیدا کردند، پایه‌گذاری چیزی بود که ما امروز به آن انسانگرایی می‌گوییم. انسانگرایی یعنی اولویت دادن به رفاه و خوشبختی تک‌تک آدم‌ها (مرد، زن و بچه) به جای سربلندی و افتخار قبیله، نژاد، ملت یا دین. چون این آدم‌ها هستند (نه گروه‌ها) که احساس دارند – لذت می‌برند، درد می‌کشند، احساس رضایت می‌کنند یا رنج می‌برند. به گفتهٔ این متفکران، چه هدفمان را «فراهم کردن بیشترین خوشبختی برای بیشترین تعداد آدم‌ها» بگذاریم، چه به عنوان یک «اصل اخلاقی قطعی» بگوییم که «باید با آدم‌ها مثل هدف رفتار کرد نه وسیله»، در هر صورت، این ظرفیت و توانایی مشترک و جهانی هر فرد برای رنج کشیدن و شکوفا شدن است که باید محور توجه و نگرانی اخلاقی ما باشد.

~ استیون پینکر
–نظری
در دست ترجمه

در عصر روشنگری، به جای تمرکز بر تغییر سرشت انسان، امید به پیشرفت معطوف به اصلاح نهادهای انسانی بود. نظام‌های ساخته‌ٔ دست بشر؛ مانند دولت‌ها، قوانین، مدارس، بازارها و نهادهای بین‌المللی، هدف‌هایی طبیعی برای به‌کارگیری خرد در مسیر بهبود زندگی انسان تلقی می‌شدند.

بر اساس این دیدگاه، حکومت نه فرمانی الهی برای حکمرانی است، نه با «جامعه» یکی پنداشته می‌شود و نه نمودی از جوهر ملی، دینی یا نژادی به شمار می‌رود. بلکه حکومت ابداعی انسانی است که بر مبنای یک قرارداد اجتماعی نانوشته مورد توافق قرار گرفته و هدف از طراحی آن افزایش رفاه شهروندان از طریق هماهنگ کردن کنش‌هایشان و بازداشتن ایشان از اعمال خودخواهانه است؛ اعمالی که گرچه ممکن است برای تک‌تک افراد وسوسه‌انگیز باشند، اما در نهایت به زیان همگان تمام می‌شوند. همان‌طور که در نامدارترین ثمره‌ٔ عصر روشنگری، یعنی اعلامیهٔ استقلال [آمریکا] بیان شده است: برای تأمین حق حیات، آزادی و پیگیری سعادت، دولت‌ها در میان مردمان بنیاد نهاده می‌شوند و قدرت مشروع خویش را از رضایت مردمی که بر آن‌ها حکومت می‌کنند، به دست می‌آورند.

~ استیون پینکر
–نظری
در دست ترجمه