درخت آزادی را باید هر از چندی با خون آزادیخواهان و ستمکاران آبیاری کرد.

~ توماس جفرسون
– نظری

در اینجا خود صرف کلمه پتریوتس به معنی وطن‌پرست هست، و من قبلاً این جمله رو بارها دیده بودم. ولی من با توجه به سیاق و تشبیهی که جفرسون از آزادی آورده، همچون یک‌ درخت که به آب و مواد مغذی نیاز داره، آزادی هم برای بقا و طراوت به چیزی مشابه اون... در اینجا کلمه آزادیخواهان رو به شکل کنایه ای جالب تر دیدم.

درس‌ اول:
در باب فضیلت‌های شک‌گرایی

~ علی نظری

در زمان جنگ، برای یک شهروند عادی اولویت اول و آخر بقا است؛ بقای خود و خانواده‌اش.
وقتی مغز ما در حالت جنگ یا گریز (Fight or Flight) قرار می‌گیرد، تفکر منطقی مختل می‌شود.

در لحظات اوج استرس و پانیک، قبل از هر کار فکری باید بدن خود را آرام کنید.
استرس تنفس را سریع و سطحی می‌کند. شما باید این چرخه را به صورت آگاهانه بشکنید.

تکنیک تنفس جعبه‌ای (Box Breathing):
۱. به آرامی از طریق بینی به مدت ۴ ثانیه نفس بکشید (دم).
۲. نفس خود را به مدت ۴ ثانیه حبس کنید.
۳. به آرامی از طریق دهان به مدت ۴ ثانیه نفس را بیرون دهید (بازدم).
۴. قبل از نفس بعدی ۴ ثانیه مکث کنید. این چرخه را چند بار تکرار کنید. این کار ضربان قلب را پایین آورده و سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال می‌کند.

تکنیک گراندینگ (Grounding):
روش ۵-۴-۳-۲-۱: به سرعت در ذهن خود این موارد را پیدا و نام ببرید:
۵ چیزی که می‌توانید ببینید (مثلا یک میز، یک لیوان آب، رنگ دیوار).
۴ چیزی که می‌توانید لمس کنید (مثلا سردی میز، نرمی لباس، زبری دیوار).
۳ چیزی که می‌توانید بشنوید (مثلا صدای نفس خودتان، صدای ماشین و ...).
۲ چیزی که می‌توانید بو کنید (مثلا بوی هوا، بوی لباستان).
۱ چیزی که می‌توانید بچشید (مثلا مزه دهانتان یا یک جرعه آب).

بعد از اینکه واکنش‌های فیزیکی کمی آرام شد، نوبت به مدیریت ذهن می‌رسد.

محدود کردن شدید مصرف اخبار و شبکه‌های اجتماعی:
در شرایط جنگی، رسانه‌ها پر از اطلاعات خام، شایعات و تصاویر دلخراش هستند. مصرف مداوم این محتوا، مغز را در حالت اضطراب دائمی نگه می‌دارد. به جای چک کردن لحظه‌ای، فقط دو بار در روز (مثلا یک بار صبح و یک بار عصر) از یک یا دو منبع خبری معتبر وضعیت را بررسی کنید. از گروه‌ها و کانال‌هایی که کارشان انتشار بی‌وقفهٔ اخبار و تحلیل‌های هیجانی است دوری کنید.

تمرکز بر دایره کنترل خود:
بسیاری از اتفاقات در یک جنگ، خارج از کنترل شماست. تمرکز بر آن‌ها فقط اضطراب شما را بیشتر می‌کند.

با اطرافیان خود صحبت کنید. به اشتراک گذاشتن ترس، آن را کاهش می‌دهد. از حال دیگران بپرسید و به آنها دلداری دهید. کمک کردن به دیگران، حتی در حد یک کار کوچک، یکی از بهترین راه‌ها برای بازیابی حس کنترل و هدفمندی در شرایط بحرانی است.

–نظری

در روزهای تلخی که جنگ اوکراین آغاز شد، برخی سیاستمداران اروپایی در توصیف پناهجویان می‌گفتند: «این‌ها مردم ما هستند، از خون ما و شبیه ما». این جمله، ورای تمام نقدهای سیاسی که به آن وارد است، یک حقیقت ساده را به یاد ما می‌آورد: در لحظات بحران، غریزه به ما حکم می‌کند که از شبیه‌ترین به خودمان محافظت کنیم.

امروز، این آزمون انسانیت و این تعریف از «خودی»، پیش روی ماست. امروز انسانیت نه یک مفهوم انتزاعی در کتاب‌ها، که یک لیوان آب، یک وعده غذای ساده و یک سقف امن برای یک خانواده هراسان است؛ خانواده‌ای که شاید دیروز نمی‌شناختیم، اما امروز هم‌سرنوشت و هم‌وطن ماست.

پس بیایید مراقب هم‌وطنانی باشیم که به شهرهایمان پناه آورده‌اند. بیایید تا زمان بازگشت آرامش، تکیه‌گاه یکدیگر باشیم و معنای واقعی معرفت و همبستگی را نه در کلام، که در عمل نشان دهیم.

این مهربانی و همبستگی، تنها یک واکنش احساسی نیست، بلکه بخشی از جنگ واقعی ماست. جنگ ما، جنگ برای یک زندگی عادی است. جنگ برای آزادی، برای رفاه، برای ساختن آینده‌ای که در آن فرزندانمان مجبور به ترک خانه‌هایشان از ترس بمب و موشک نباشند. جنگ ما برای فردایی است که در آن، دغدغه اصلی‌مان نه بقا، بلکه شکوفایی باشد.

هدف ما ساختن زندگی است و ساختن، از همین قدم‌های کوچک شروع می‌شود: با تقسیم کردن نان، با گشودن درها و با مراقبت از یکدیگر در سخت‌ترین روزها.

–نظری

متفکران دوران خردگرایی و روشنگری حس می‌کردند که نیاز شدیدی به یک پایه و اساس غیرمذهبی (سکولار) برای اخلاق وجود دارد. دلیلش این بود که کابوس خاطرات تاریخی قرن‌ها خونریزی و کشتار مذهبی (جنگ‌های صلیبی، تفتیش عقاید، شکار جادوگران، جنگ‌های مذهبی در اروپا) رهایشان نمی‌کرد. راه‌حلی که پیدا کردند، پایه‌گذاری چیزی بود که ما امروز به آن انسانگرایی می‌گوییم. انسانگرایی یعنی اولویت دادن به رفاه و خوشبختی تک‌تک آدم‌ها (مرد، زن و بچه) به جای سربلندی و افتخار قبیله، نژاد، ملت یا دین. چون این آدم‌ها هستند (نه گروه‌ها) که احساس دارند – لذت می‌برند، درد می‌کشند، احساس رضایت می‌کنند یا رنج می‌برند. به گفتهٔ این متفکران، چه هدفمان را «فراهم کردن بیشترین خوشبختی برای بیشترین تعداد آدم‌ها» بگذاریم، چه به عنوان یک «اصل اخلاقی قطعی» بگوییم که «باید با آدم‌ها مثل هدف رفتار کرد نه وسیله»، در هر صورت، این ظرفیت و توانایی مشترک و جهانی هر فرد برای رنج کشیدن و شکوفا شدن است که باید محور توجه و نگرانی اخلاقی ما باشد.

~ استیون پینکر
–نظری
در دست ترجمه

در عصر روشنگری، به جای تمرکز بر تغییر سرشت انسان، امید به پیشرفت معطوف به اصلاح نهادهای انسانی بود. نظام‌های ساخته‌ٔ دست بشر؛ مانند دولت‌ها، قوانین، مدارس، بازارها و نهادهای بین‌المللی، هدف‌هایی طبیعی برای به‌کارگیری خرد در مسیر بهبود زندگی انسان تلقی می‌شدند.

بر اساس این دیدگاه، حکومت نه فرمانی الهی برای حکمرانی است، نه با «جامعه» یکی پنداشته می‌شود و نه نمودی از جوهر ملی، دینی یا نژادی به شمار می‌رود. بلکه حکومت ابداعی انسانی است که بر مبنای یک قرارداد اجتماعی نانوشته مورد توافق قرار گرفته و هدف از طراحی آن افزایش رفاه شهروندان از طریق هماهنگ کردن کنش‌هایشان و بازداشتن ایشان از اعمال خودخواهانه است؛ اعمالی که گرچه ممکن است برای تک‌تک افراد وسوسه‌انگیز باشند، اما در نهایت به زیان همگان تمام می‌شوند. همان‌طور که در نامدارترین ثمره‌ٔ عصر روشنگری، یعنی اعلامیهٔ استقلال [آمریکا] بیان شده است: برای تأمین حق حیات، آزادی و پیگیری سعادت، دولت‌ها در میان مردمان بنیاد نهاده می‌شوند و قدرت مشروع خویش را از رضایت مردمی که بر آن‌ها حکومت می‌کنند، به دست می‌آورند.

~ استیون پینکر
–نظری
در دست ترجمه

کسانی که جوامع سرمایه‌داری مدرن را به سنگدلی در قبال فقرا محکوم می‌کنند، احتمالاً از این واقعیت بی‌خبرند که جوامع پیشا-سرمایه‌داری در گذشته، چه مبالغ ناچیزی را صرف امدادرسانی به تهیدستان می‌کرده‌اند. مسئله فقط این نیست که آن‌ها در مقیاس مطلق، پول کمتری برای خرج کردن داشتند، بلکه سهم و نسبت کوچک‌تری از ثروت خود را صرف این امر می‌کردند. و این سهم، به مراتب کوچک‌تر بود: از دوران رنسانس تا اوایل قرن بیستم، کشورهای اروپایی به طور میانگین ۱٫۵ درصد از تولید ناخالص داخلی خود را صرف امدادرسانی به فقرا، آموزش و دیگر انتقالات اجتماعی می‌کردند. در بسیاری از کشورها و در بسیاری از دوره‌ها این هزینه مطلقاً هیچ بود.

~ استیون پینکر
–نظری
در دست ترجمه

History of social spending: Lindert 2004; van Bavel & Rijpma 2016.

در حقیقت، اکثر دانشمندان آفرینش‌گرایی را شبه‌علم می‌دانند، نه به این دلیل که طرفداران آن، علم را بد اجرا می‌کنند –آن‌ها اصولاً هیچ کار علمی انجام نمی‌دهند– بلکه به این دلایل که آنان آموزش علم در آمریکا را تهدید می‌کنند، دیوار جدایی کلیسا از دولت را فرو می‌ریزند و عموم مردم را در مورد ماهیت نظریهٔ تکامل دچار سردرگمی می‌سازند.

~ مایکل شرمر
–نظری

درس دوم:
شک‌گرایی و علم

~ علی نظری

درس‌گفتار تفکر علمی

۱. در باب فضیلت‌های شک‌گرایی
۲. شک‌گرایی و علم

علی‌رغم تمام اعتراضات به فربگی دولت و مالیات‌های سنگین، مردم به هزینه‌های اجتماعی علاقه دارند. تأمین اجتماعی را ریل سوم سیاست آمریکا لقب داده‌اند، زیرا هر سیاستمداری که به آن دست بزند کارش تمام است. بنابه روایتی مشهور، در یکی از نشست‌های عمومی، شهر‌وندی خشمگین به نماینده‌ٔ منتخب خود هشدار داد: «دست دولتت را از مدیکر (Medicare) من کوتاه کن!» (اشاره به برنامه‌ٔ بیمه‌ٔ درمانی دولتی برای سالمندان). به محض تصویب اوباماکر (Obamacare)، حزب جمهوری‌خواه لغو آن را به آرمان مقدس خود تبدیل کرد، اما پس از تسلط بر قدرت در سال ۲۰۱۷، تمام هجمه‌ها به این قانون، با مقاومت شهروندان خشمگین در نشست‌های عمومی و هراس قانون‌گذاران از غضب آنان رو‌به‌رو شد و به شکست انجامید. در کانادا، دو تفریح برتر همگانی (البته بعد از هاکی) گلایه از نظام درمانی کشور و در عین حال مباهات به همان نظام درمانی است.

~ استیون پینکر
–نظری
در دست ترجمه

«گاهی، خداوند تو را به نبرد نمی‌فرستد که فاتح آن شوی، تو‌ را می‌فرستد تا به آن خاتمه بدهی»

شانون ال. آلدر
–معدنی

روانشناسی زیربنایی مدیریت تعارض، رفتارهایی را فعال می‌کند که از هوشیاری تا خشونت متغیر است. حسادت جنسی که زمانی توسط روانشناسان به عنوان یک آسیب روانی یا نقص شخصیتی در نظر گرفته می‌شد، در واقع یک احساس بسیار مهم است که انگیزه راه‌های حفظ همسر را فراهم می‌کند. سازگاری در معنای تکاملی، به معنای بقا و موفقیت بیشتر در تولید مثل است، البته به معنای اخلاقی خوب بودن نیست. همانطور که خواهیم دید، حسادت جنسی مردان یکی از علل اصلی خشونت جسمی و جنسی علیه زنان است.

~ دیوید باس
–طباخیان

حسادت از نظر روانی زمانی فعال می‌شود که خطری برای یک رابطه اجتماعی ارزشمند وجود دارد. هنگامی که رابطه ارزشمند یک رابطه عاشقانه است، تهدیدات می‌تواند از بیرون به شکل رقبای علاقه‌مند و مطلوب‌تر باشد. تهدیدات همچنین می‌تواند از درون، از خطر دوگانه خیانت یا ترک شریک زندگی باشد. حتی اگر شریک زندگی فرد ۱۰۰ درصد وفادار باشد و هیچ نشانه‌ای از گرایش به دیگران نشان ندهد، حسادت می‌تواند توسط اختلاف در ارزش جفتی ایجاد شود. این اختلاف زمانی می‌تواند رخ دهد که شریک زندگی در محل کار تنزل پیدا کند، اخراج شود، جایگاه اجتماعی خود را از دست بدهد یا دچار بیماری ناتوان‌کننده شود. در این موارد، خطرات ناشی از تمایلات متناقض ممکن است بلافاصله ایجاد نشود؛ اکثر مردم شریک زندگی خود را که دچار یک شکست موقت می‌شود، ترک نمی‌کنند. با این حال، اختلافات مداوم مانند ابرهای شوم در افق رابطه ظاهر می‌شوند و اگر خیلی طول بکشد، طوفانی را به ارمغان می‌آورند.

~ دیوید باس
–طباخیان

با این حال، از برخی جهات، آسیب‌های تاریخی ناشی از خیانت یا ترک شریک زندگی برای مردان و زنان نامتقارن بوده است. یک عدم تقارن اساسی در مورد زیست‌شناسی تولید مثل انسان متمرکز است - لقاح و لانه‌گزینی در داخل بدن زنان اتفاق می‌افتد، نه در بدن مردان. این عدم تقارن جنسی، تفاوت جنسی عمیقی را در قطعیت والدین بیولوژیکی ایجاد می‌کند. زنان ۱۰۰ درصد مطمئن هستند که نوزادانی که از بدن خودشان بیرون می‌آیند، فرزندان خودشان هستند. مردان هرگز نمی‌توانند مطمئن باشند. برای تشدید این مشکل، مردان ممکن است یک یا دو دهه را صرف سرمایه‌گذاری روی فرزند رقیب کنند، با این باور اشتباه که فرزند متعلق به خودشان است. در نتیجه، متخصصان تکامل پیشنهاد کرده‌اند که حسادت جنسی مردان، به شدت بر جنبه‌های جنسی خیانت تمرکز خواهد کرد. دقیقاً یک خیانت جنسی است - زمانی که شریک زندگی او با مرد دیگری رابطه جنسی دارد - که قطعیت او را در پدری و هزینه‌های متوالی ناشی از آن را تهدید می‌کند.

~ دیوید باس
–طباخیان