فصل ۱ به لحاظ داستانی و معمایی و حتی صحنه‌های ترسناکش خیلی خوب بود. فصل دو و سه فقط داشتن دور سرشون میچرخیدن. و باز قرار فصل های جدیدتر بیاد. چون بخشی ازش گذاشتم گفتم یه موقع به معنای معرفی نباشه. فصل ۱ خوب بود، اما پیشنهاد نمیدم.

چرا باید منتقدان زندانی را آزاد کنید؟

از منظر تکاملی، هدف اصلی هر سیستم زنده، از سلول گرفته تا جامعه، بقا و سازگاری با محیط متغیر است. جامعه‌ای که نتواند با چالش‌های جدید اقتصادی، اجتماعی، زیست‌محیطی، فناوری سازگار شود، ضعیف شده و در نهایت از بین می‌رود یا توسط جوامع دیگر مغلوب می‌شود. و اما تکامل بر اساس تنوع کار می‌کند. در طبیعت، تنوع ژنتیکی به یک گونه اجازه می‌دهد تا در برابر بیماری‌ها یا تغییرات محیطی جدید مقاومت کند. به نحوی مشابه در یک جامعه، ایده‌ها و سیاست‌ها نقش ژن‌ها را دارند. منتقد از جمله افرادی‌ست که بر تنوع افکار جامعه می‌افزاید. در حاکمیت بدون منتقد همه مجبورند به یک شکل فکر کنند و راه‌حل واحدی را تکرار کنند. جامعه‌ی بدون منتقد به شدت شکننده است و با اولین بحران پیش‌بینی‌نشده که راه‌حل موجود برای آن کارساز نیست، در معرض فروپاشی قرار می‌گیرد.
منتقدان به طور مداوم ایده‌ها، استراتژی‌ها و راه‌حل‌های جایگزین را به مخزن ایده‌های جامعه تزریق می‌کنند. حتی اگر نود درصد این ایده‌ها اشتباه یا ناکارآمد باشند، آن ده درصد باقی‌مانده ممکن است دقیقاً همان راه‌حلی باشد که جامعه برای بقا در بحران به آن نیاز دارد. منتقدان، تنوع فکری جامعه را تضمین می‌کنند. گناه منتقدان ما این است که آنچه را سال‌هاست در جمع‌های خصوصی می‌شنویم در عرصه‌ی عمومی بیان کرده‌اند.
هیچ حاکمیتی، هر چقدر هم خیرخواه باشد، معصوم و بی‌خطا نیست. سیاست‌ها اغلب با پیامدهای ناخواسته همراه‌اند. در این میان منتقدان مانند سیستم بازخوردی عمل می‌کنند و اولین کسانی‌اند که نقاط ضعف، خطرات و پیامدهای منفی یک سیاست را شناسایی کرده و درباره‌ی آن هشدار می‌دهند.
منتقد از پدیده‌ی خطرناک تفکرِ گروهی در میان حاکمان جلوگیری می‌کند. در تفکر گروهی، افراد برای حفظ هماهنگی و وفاداری به گروه، از ابراز عقاید مخالف خودداری می‌کنند و در نتیجه تصمیم‌های فاجعه‌باری می‌گیرند. منتقدان هستند که این حباب را می‌شکنند.
سرکوب منتقدان، به بهانه‌ی نیاز به انسجام، مانند این است که یک خلبان تمام سیستم‌های هشداردهنده کابین را خاموش کند، چرا که صدا آزاردهنده است. این کار ممکن است در کوتاه‌مدت آرامش دهد اما در نهایت به سقوط هواپیما منجر می‌شود. اگر از علم پزشکی تمثیلی را وام گیریم حاکمیتی که منتقدان را سرکوب می‌کند، مانند فردی است که با مصرف داروهای قوی، سیستم ایمنی بدن خود را سرکوب می‌کند. شاید در کوتاه‌مدت از شر برخی علائم آزاردهنده، مانند تب که نشانه‌ب مبارزه‌ی بدن است، خلاص شود، اما در برابر کوچکترین عفونتی به شدت آسیب‌پذیر شده و در معرض مرگ قرار می‌گیرد.
تکامل درس دیگری هم برایمان دارد. گونه‌هایی که بیش از حد برای یک محیط خاص تخصص پیدا می‌کنند، مانند جانوری که فقط یک نوع گیاه را می‌خورد، با تغییر آن محیط به سرعت منقرض می‌شوند. حاکمیت نیز ممکن است در یک ایدئولوژی خاص، بیش از حد صُلب شود و آبشخور تمام تصمیمات خود را آن ایدئولوژی قرار دهد. منتقدان با به چالش کشیدن مداوم وضعیت موجود، سیستم را مجبور به انعطاف‌پذیری و نوآوری می‌کنند و از رکود و تصلب آن جلوگیری می‌کنند و نمی‌گذارند جامعه در یک مسیر، بیش از حد جلو برود و توانایی تغییر مسیر را از دست بدهد.
مطابق معرفت‌شناسی تکاملی، اصل بقای شایسته‌ترین فقط در مورد موجودات زنده نیست بلکه در مورد ایده‌ها هم صدق می‌کند. وجود منتقدان، محیطی رقابتی برای ایده‌ها ایجاد می‌کند. حاکمیت مجبور می‌شود برای سیاست‌های خود دلیل و مدرک بیاورد، از آن‌ها دفاع کند و آن‌ها را در برابر انتقادات بهبود ببخشد. این رقابت باعث می‌شود سیاست‌های ضعیف و ناکارآمد حذف شده و سیاست‌های قوی‌تر و شایسته‌تر جایگزین شوند.
در غیاب نقد، حتی بهترین سیاست‌ها نیز به تدریج ناکارآمد می‌شوند، زیرا هیچ فشاری برای بهبود آن‌ها وجود ندارد.
از منظر تکاملی، وجود منتقدان یک ضرورت مطلق برای بقای بلندمدت جامعه است. حاکمیتی که منتقدان را ساکت می‌کند، در واقع خود را از ایده‌های نو محروم می‌کند؛ مکانیسم اصلاح خطا را از کار می‌اندازد؛ خود را در برابر تغییرات آینده شکننده و آسیب‌پذیر می‌کند؛ و راه را برای فساد و ناکارآمدی نظام‌مند باز می‌کند.
منتقدان زندانی را آزاد کنید. به خلاف تصور رایج در حاکمیت، در شرایط کنونی بیش از هر زمانی نیازمند تنوع ایده‌ها هستیم و وحدت کلمه راهکار خروج از بحران نیست. ممکن است شهود شما چیز دیگری بگوید اما بسیاری از یافته‌های علمی خلاف شهود‌ند و اتفاقاً راهکارهای علمی کارآمدترند. اگر به راهنمایی علم رفتار می‌کردیم امروز اینجا نبودیم. علوم را بر شهود خود ارجح داریم. راهکار بسیاری از مشکلات امروز در دستان همان منتقدان زندانی است که شرایط را طور دیگری دیدند. ای کاش حاکمان اندکی تکامل می‌دانستند و علم را راهنمای تصمیمات خود قرار می‌دادند.

هادی صمدی
@evophilosophy

اکثر ما گمان می‌کنیم که فقط دیگران هستند که به چیزهای عجیب باور دارند. ما قطعاً اینطور نیستیم، چون بیش از حد باهوشیم. اما حقیقت آن است که بسیاری از افراد باهوش نیز به چیزهای عجیب باور دارند، و دلیل این امر آن است که این افراد در دفاع کردن از باورهایی که به دلایلی غیرهوشمندانه به آن‌ها دست یافته‌اند، مهارت بالایی دارند.

در اغلب موارد، ما به باورهایمان نه به دلیل شواهد تجربی و استدلال منطقی، بلکه به دلایل گوناگونی دست می‌یابیم که تماماً به ژن‌ها، والدین، همزادها، همسالان، آموزش و فرهنگ‌مان بازمی‌گردد.

~ مایکل شرمر

دیوید پرکینزِ روانشناس، یک مطالعهٔ همبستگی جالب انجام داد. او دریافت که میان هوش (که با یک آزمون هوش استاندارد سنجیده می‌شد) و توانایی دلیل آوردن برای یک دیدگاه و دفاع از آن، همبستگی مثبت قوی وجود دارد. او همچنین دریافت که میان هوش و توانایی در نظر گرفتن گزینه‌های دیگر، همبستگی منفی قوی وجود دارد.

به عبارت دیگر، هرچه افراد باهوش‌تر باشند، بهتر می‌توانند از باورهای خودشان دفاع کنند و آن‌ها را حقیقی جلوه دهند، و در مقابل، کمتر پذیرای درستی باورهای دیگران هستند. افراد باهوش در توجیه عقلانی باورهای خود با استدلال‌های منطقی مهارت بیشتری دارند، اما در نتیجه، کمتر به بررسی دیدگاه‌های دیگران تمایل دارند.

~ مایکل شرمر

... می‌توان از یک محاسبهٔ تقریبی مشابه برای توضیح رویاهای پیش‌آگاهی از مرگ استفاده کرد.

- هر فرد به‌طور متوسط در هر شب حدود ۵ رویا و در هر سال ۱۸۲۵ رویا می‌بیند.
- حال اگر فرض کنیم که ما تنها یک‌دهم از رویاهای خود را به‌خاطر می‌آوریم، در آن صورت هر یک از ما سالانه ۱۸۲٫۵ رویا را به یاد خواهیم آورد.
- در آمریکا حدود ۳۰۰ میلیون نفر زندگی می‌کنند که این جمعیت، سالانه ۵۴٫۷ میلیارد رویای به یاد مانده تولید می‌کنند.
- جامعه‌شناسان به ما می‌گویند که هر یک از ما به‌طور متوسط حدود ۱۵۰ نفر را به خوبی می‌شناسیم و این امر، شبکه‌ای اجتماعی با ۴۵ میلیارد ارتباط شخصی ایجاد می‌کند.
- با توجه به نرخ مرگ‌ومیر سالانهٔ ۲٫۴ میلیون نفر در آمریکا (از همه سنین و به هر علتی)، اجتناب‌ناپذیر است که از میان آن ۵۴٫۷ میلیارد رویای به‌یادمانده، برخی از آن‌ها دربارهٔ یکی از این ۲٫۴ میلیون مرگ، در میان آن ۳۰۰ میلیون آمریکایی و ۴۵ میلیارد ارتباط شخصی‌شان باشد.

~ مایکل شرمر

این موضوع رو پائولوس تو کتاب ریاضی‌نابلدی مفصل بهش میپردازه ... چند روز پیش یدونه کلیپ دیدم داشت همین ارتباط شخصی رو به صورت طنز نشون میداد که بگه رهبرمون چطور با الکسیس ارتباط داره ... نشون داد پوتین رهبر رو ملاقات کرده، پوتین فلان آدم رو و اون آدم هم ساسی‌مانکن رو ملاقات کرده. تو چند تا حرکت رسیدیم به هدف! 😁

استنلی میلگریم ِ روان‌شناس رهیافت تجربی‌تری را برای بررسی ملاقات‌‌‌های تصادفی اتخاذ کرد. او نامه و‌ نام یک فرد دیگر (فرد هدف) را داد به چند نفر از اعضای گروهی که به صورت تصادفی انتخاب شده بودند و قرار بر این بود که نامه به فرد هدف برسد. دستورالعمل این بود که هر فرد باید نامه را به کسی برساند که احتمال می‌دهد فرد هدف را بیشتر می‌شناسد و او هم باید نفر بعدی را به انجام همین کار هدایت کند تا آنکه به فرد هدف برسند. میلگریم پی برد که تعداد واسطه‌ها [برای رساندن نامه] از دو تا ده نفر متغیر است و پنج واسطه بیشترین عددی است که تکرار می‌شود. این‌ مطالعه حتی اگر به اندازهٔ مبحث قبلی احتمالات فوق‌العاده به نظر نرسد اما بسیار شگفت‌انگیز است. این مطالعه راهی می‌گشاید بر توضیح آنکه چگونه اطلاعات محرمانه و شایعات و لطیفه‌ها این قدر سریع بین مردم پخش می‌شود.
 
اگر فرد هدف معروف باشد، تعداد واسطه‌ها باز هم کمتر می‌شود، خصوصاً اگر شما با یک یا دو چهرهٔ سرشناس در ارتباط باشید. بین شما و رئیس‌جمهور ریگان چند واسطه وجود دارد؟ فرض کنید این عدد N است. اگر این عدد N باشد، آنگاه تعداد واسطه‌ها بین شما و دبیرکلْ گورباچف کمتر یا مساوی با (N+۱) خواهد بود؛ چون ریگان گورباچف را می‌شناسد. چند واسطه بین شما و الویس پرسلی وجود دارد؟ باز هم این عدد بزرگ‌تر از (N + ۲) نخواهد بود، چون ریگان نیکسون را می‌شناسد و نیکسون هم با پرسلی ملاقات داشته است. اکثر مردم وقتی می‌فهمند زنجیره‌ای که آنها را به اکثر چهره‌های سرشناس متصل می‌کند چه قدر کوتاه است شگفت‌زده می‌شوند.

~ ریاضی‌نابلدی اثر جان آلن پائولوس
ترجمهٔ معدنی و نظری

در دست چاپ

این کتاب برای ۳۰ سال قبله، تمام دغدغه‌هایی که داشتن، هنوزم داره تکرار میشه و چه بسا بدتر. اونوقت اینجا چهار تا آمار نمره بالا میاد، میان به بچه‌ها برچسب میزنند. کارل سیگن بزنه به کمرتون. با عقاید متوهم‌تون روزگار ما رو سیاه کردید.

Birth Control

Permanent
۱. وازکتومی
۲. سترون‌سازی
Lifestyle
۳. پرهیز از هرگونه رابطه‌ی جنسی
۴. شیردهی به عنوان روش جلوگیری
۵. بیرون کشیدن
۶. روش‌های مبتنی بر آگاهی از باروری
Use every time
۷. کلاهک دهانه رحم
۸. اسپرم‌کش‌ها
۹. اسفنج ضدبارداری
۱۰. دیافراگم
۱۱. کاندوم زنانه
۱۲. کاندوم
Used On a Schedule
۱۳. قرص ضدبارداری
۱۴. چسب ضدبارداری
۱۵. حلقه ضدبارداری
۱۶. آمپول ضدبارداری
۱۷. آی‌یو‌دی ضدبارداری
۱۸. ایمپلنت ضدبارداری

۱۹. تامل دربارهٔ سقط جنین

– هرگز نبودن بهتر است (دیوید بناتار)
– دفاعیه‌ای بر سقط جنین (جودیت تامسون)
– دربارهٔ سقط جنین (آرش نراقی)
– سقط جنین قانونی (استیون پینکر)
– چگونه از تنهایی لذت ببریم (سارا میتلند)
– دربارهٔ پسران و مردان (ریچارد ریوز)

فعلا تنها کار مشترکی هست که میتونیم انجام بدیم. به هیچ عنوان نیرو برای تفکرات بعضی‌ها تولید نکنید. بزارید تخم و ترکه خودشون جامعه رو بچرخونند. اگر هم دختر دارید تشویقش کنید تا دکترا درس بخونه. بعدش بهترین تصمیمات رو می‌تونه بگیره.

اینا همون میم‌هایی (با معذرت از میم‌های دیگه) هستند که با تخم‌ریزی تفکراتشون رو زیاد میکنند و افتخارشون هم اینه که تعدادشون در غرب زیاد شده.

اگر خیلی احساس نیاز کردید برید سگ و گربه به سرپرستی بگیرید.

دعا و شفا

~ کوین کورسی

مشکل براهین کلاسیک اثبات وجود خدا

~ الفیلسوف مهدی سالم

1. The Paradox of Division and Mutual Exclusion
2. The Inapplicability of Causality
3. The Unexplained Chasm of Creation

لینک

تناسخ

~ فیل موله

... هرچند کشورگشایی در کوتاه‌مدت وسوسه‌انگیز است، اما در نهایت بهتر است راهی پیدا کنیم تا بدون هزینه‌های یک درگیری ویرانگر و خطرات ذاتیِ زندگی با شمشیر، به خواسته‌هایمان برسیم،
namely that if you are a menace to others you have given them an incentive to destroy you first. 😆
چرا که اگر برای دیگران تهدید باشید، به آن‌ها انگیزه می‌دهید که اول شما را از بین ببرند.

~ Steven pinker

البته، ما برای جنگی که احتمال مرگ همه یکسانه، همین الان هم آماده‌ایم، جنگی که فشارش فقط رو ما مردم هست رو نمی‌خوایم.

سیستم دنیا اینجوری کار نمیکنه ویک،
تو آمریکا باید جون بکنی

بخشی از سریال پنگوئن

میخوای بدونی چی شرم‌آوره ویک؟ اینکه کل زندگیت مثل سگ بدویی، ولی تهش هیچی نداشته باشی.

بخشی از سریال پنگوئن

اینجا آز دربارهٔ یه زندگی معمولی حرف نمیزنه، وقتی میگه تو آمریکا باید جون بکنی، منظورش رسیدن به جایی هست که دیگه هیچی برات مهم نیست.