نقد "زندگی پس از زندگی" (قسمت چهارم)
~ حسین بیات
اما بلافاصله پس از انتشار کتابش، تحقیقات درباره گذشته او آغاز شد. ابتدا لوک دیتریچ (Luke Dittrich) خبرنگار تحقیقی و علمی نیویورک تایمز در مقاله‌ای (۲۰۱۳) با عنوان «پیامبر» منتشر کرد و نشان داد که بخشهای بسیار مهمی از داستانهای الکساندر حاوی تناقض‌های آشکار و مدعیات غیر واقعی است! (اسلاید اول)
بعد از این گزارش چند نویسنده علمی و دانشمندان دیگر به بررسی و ارزیابی مدعای دیتریچ پرداختند و هر بار ابعاد بیشتری از تناقض‌ها و ابهامات داستان الکساندر آشکار شد. در میان این محققان می‌توان به نوروساینتیست مشهور آمریکایی سم هریس، و زیست‌شناس آمریکایی، جری کوین Jerry Coyne و نیز دونالد پروترو (Donald Prothero) اشاره کرد. (اسلاید های ۲ و ۳ و ۴)
دیتریچ مقاله خود را اینگونه آغاز می‌کند:
"قبل از اینکه کتاب اثبات بهشت، نویسنده‌اش دکتر اِبِن الکساندر را به عنوان یک "مرد علم" که زندگی پس از مرگ را تجربه کرده بود، ثروتمند و مشهور کند، او شخص دیگری بود: یک جراح مغز و اعصاب با سابقه ای پر دردسر و مردی که نیاز به شروعی جدید داشت. هنگامی که الکساندر در اواخر سال ۲۰۰۸ بیمار شد، یک سال بود که عمل جراحی انجام نداده بود و با یک دعوی حقوقی برای قصور در پزشکی مواجه بود. او اکنون یک کتاب پرفروش و یک قرارداد سینمایی دارد."
محققان متوجه می‌شوند که سابقه جعل‌های او به پیش از بیمار و پیامبر شدنش برمی‌گردد. آنها در می‌یابند که الکساندر در سال ۲۰۰۳ پس از شکایت های مکرر، به طور موقت یا دائم امتیازات جراحی خود را در دو بیمارستان مختلف از دست داده است. به عنوان مثال، "در آگوست ۲۰۰۳، مرکز پزشکی UMass Memorial امتیازات جراحی الکساندر را "به دلیل سوء سابقه و انجام نادرست عمل جراحی" به حالت تعلیق درآورد.
الکساندر بارها به جعل مدارک پزشکی مربوط به جراحی هایش متهم شده است. (به شرح دیتریچ، "تاریخ مستند دادگاه از بازبینی حقایق")
اما الکساندر قصه ما همچنان در برنامه‌ها و شوهای تلوزیونی در سراسر دنیا شرکت می‌کند و پول‌های کلانی به جیب می‌زند. یکی از این شوها همان "زندگی پس از رندگی" است. (صفحه آخر همین پست الکساندر در حال بیان حقایق ناب معنوی است!)
من البته از قرارداد ایشان هیچ اطلاعی ندارم اما آنچه مسلم است از کسی با این سوابق به عنوان تجربه‌گر مرگ و کارشناس و متخصص مغز و اعصاب از دانشگاه هاروارد استفاده شده است.
اما چرا این ماجرا مهم است؟ و چه نتایجی باید بگیریم؟
~ حسین بیات
اما بلافاصله پس از انتشار کتابش، تحقیقات درباره گذشته او آغاز شد. ابتدا لوک دیتریچ (Luke Dittrich) خبرنگار تحقیقی و علمی نیویورک تایمز در مقاله‌ای (۲۰۱۳) با عنوان «پیامبر» منتشر کرد و نشان داد که بخشهای بسیار مهمی از داستانهای الکساندر حاوی تناقض‌های آشکار و مدعیات غیر واقعی است! (اسلاید اول)
بعد از این گزارش چند نویسنده علمی و دانشمندان دیگر به بررسی و ارزیابی مدعای دیتریچ پرداختند و هر بار ابعاد بیشتری از تناقض‌ها و ابهامات داستان الکساندر آشکار شد. در میان این محققان می‌توان به نوروساینتیست مشهور آمریکایی سم هریس، و زیست‌شناس آمریکایی، جری کوین Jerry Coyne و نیز دونالد پروترو (Donald Prothero) اشاره کرد. (اسلاید های ۲ و ۳ و ۴)
دیتریچ مقاله خود را اینگونه آغاز می‌کند:
"قبل از اینکه کتاب اثبات بهشت، نویسنده‌اش دکتر اِبِن الکساندر را به عنوان یک "مرد علم" که زندگی پس از مرگ را تجربه کرده بود، ثروتمند و مشهور کند، او شخص دیگری بود: یک جراح مغز و اعصاب با سابقه ای پر دردسر و مردی که نیاز به شروعی جدید داشت. هنگامی که الکساندر در اواخر سال ۲۰۰۸ بیمار شد، یک سال بود که عمل جراحی انجام نداده بود و با یک دعوی حقوقی برای قصور در پزشکی مواجه بود. او اکنون یک کتاب پرفروش و یک قرارداد سینمایی دارد."
محققان متوجه می‌شوند که سابقه جعل‌های او به پیش از بیمار و پیامبر شدنش برمی‌گردد. آنها در می‌یابند که الکساندر در سال ۲۰۰۳ پس از شکایت های مکرر، به طور موقت یا دائم امتیازات جراحی خود را در دو بیمارستان مختلف از دست داده است. به عنوان مثال، "در آگوست ۲۰۰۳، مرکز پزشکی UMass Memorial امتیازات جراحی الکساندر را "به دلیل سوء سابقه و انجام نادرست عمل جراحی" به حالت تعلیق درآورد.
الکساندر بارها به جعل مدارک پزشکی مربوط به جراحی هایش متهم شده است. (به شرح دیتریچ، "تاریخ مستند دادگاه از بازبینی حقایق")
اما الکساندر قصه ما همچنان در برنامه‌ها و شوهای تلوزیونی در سراسر دنیا شرکت می‌کند و پول‌های کلانی به جیب می‌زند. یکی از این شوها همان "زندگی پس از رندگی" است. (صفحه آخر همین پست الکساندر در حال بیان حقایق ناب معنوی است!)
من البته از قرارداد ایشان هیچ اطلاعی ندارم اما آنچه مسلم است از کسی با این سوابق به عنوان تجربه‌گر مرگ و کارشناس و متخصص مغز و اعصاب از دانشگاه هاروارد استفاده شده است.
اما چرا این ماجرا مهم است؟ و چه نتایجی باید بگیریم؟
👍1
ca8b4bc22cd43bca48ffa78e4bbab49147571259-240p.mp4
3.9 MB
مصاحبه عباس موزون با ایبن الکساندر. فیلم مربوط به قسمت چهارم نقد
👍1
نقد "زندگی پس از زندگی" (قسمت پنجم)
۲. نقد محتوایی "زندگی پس از زندگی"
یک‌بار در اتوبوس شهری متوجه رفتارهای عجیب مسافری شدم که روبروی من نشسته بود. او گاهی دست راستش را می‌برد تا پنجره را باز کند، اما بلافاصله با دست‌چپش مچ دست چپش را می‌گرفت و آن را می‌گذاشت بین دو پایش! نگاه بقیه هم مثل من شگفت‌زده بود و این او را مضطرب و خجالت‌زده می‌کرد و سرش را پایین می‌انداخت و زیر لب چیزهایی می‌گفت.
اما چرا؟ چرا او چنین می‌کرد؟
فرضیه اول: نمایش هدفمند
طبق این فرضیه، او به دلیلی تظاهر می‌کند که با خودش درگیر است. مثلا در حال دست انداختن مردم است یا پژوهشگری است که میخواهد روی واکنش مردم پژوهش کند.
فرضیه دوم: او جن زده است.
یک جن در او حلول کرده و کنترل دست راستش را به دست گرفته است.
فرض کنید من با همین دو فرضیه مدتی ایشان را مخفیانه زیر نظر بگیرم و شواهد کافی بیابم که فرضیه اول درست نیست. منطقا به فرضیه دوم گرایش پیدا خواهم کرد. بخصوص اگر زمینه‌های عقیدتی هم داشته باشم. اما این نتیجه‌گیری من معلول چندین مغالطه و خطای شناختی است، از جمله مغالطه دوراهی کاذب و خطای دسترسی.
فرضیه سوم: سندروم دست بیگانه
بخشی از مغز ما، با نام "ماژول مالکیت" (Ownership module) مسئول ایجاد حس مالکیت و کنترل اعضای بدن است. عملکرد این بخش وقتی در اثر عارضه‌ای مختل می‌شود، ممکن است ما حرکتی را انجام دهیم (باز کردن پنجره) اما احساس نکنیم که آن حرکت با خواست ما انجام شده است و بنابراین واکنش نشان دهیم (با دست چپ مانع شدن).
***
به همین ترتیب، درباره NDE، و بخصوص پدیده‌ی "احساس خروج از بدن و دیدن اطراف، بدون فعالیت مغز، و گزارش مطابق با واقعیت از آنچه دیده شده"، هم این سه نوع فرضیه قابل تصور است:
فرضیه‌های نوع اول: نمایش هدفمند
یعنی مثلا این افراد دروغ می‌گویند.
فرضیه‌های نوع دوم: وجود روح مجرد یا آگاهی مستقل از مغز و اعصاب
طبق این فرضیه، روح یا آگاهی ما می‌تواند بعد از مرگ مستقل از مغز تداوم یابد.
فرضیه‌های نوع سوم: نوعی اختلال عملکرد مغز
اعضای انجمن مطالعات NDE بخصوص بروس گریسون از فرضیه دوم دفاع می‌کنند اما جریان اصلی عصب‌شناسی از فرضیه سوم. من اینجا یک دلیل برای رد فرضیه دوم ارائه می‌دهم و بعد با اسلایدها نشان می‌دهم فرضیه نوع سوم به خوبی این پدیده را تبیین می‌کند و نیازی به فرض روح مجرد نیست.
دلیل ردی: در چندین آزمایش نشانه‌های توجه‌برانگیزی مثل عروسک در زوایایی از اتاق عمل یا بستری تعبیه شده که تنها در صورت شناور شدن واقعی در فضا قابل روئیت است. تاکنون حتی یک نفر از تجربه‌گران آنها را ندیده‌اند.
۲. نقد محتوایی "زندگی پس از زندگی"
یک‌بار در اتوبوس شهری متوجه رفتارهای عجیب مسافری شدم که روبروی من نشسته بود. او گاهی دست راستش را می‌برد تا پنجره را باز کند، اما بلافاصله با دست‌چپش مچ دست چپش را می‌گرفت و آن را می‌گذاشت بین دو پایش! نگاه بقیه هم مثل من شگفت‌زده بود و این او را مضطرب و خجالت‌زده می‌کرد و سرش را پایین می‌انداخت و زیر لب چیزهایی می‌گفت.
اما چرا؟ چرا او چنین می‌کرد؟
فرضیه اول: نمایش هدفمند
طبق این فرضیه، او به دلیلی تظاهر می‌کند که با خودش درگیر است. مثلا در حال دست انداختن مردم است یا پژوهشگری است که میخواهد روی واکنش مردم پژوهش کند.
فرضیه دوم: او جن زده است.
یک جن در او حلول کرده و کنترل دست راستش را به دست گرفته است.
فرض کنید من با همین دو فرضیه مدتی ایشان را مخفیانه زیر نظر بگیرم و شواهد کافی بیابم که فرضیه اول درست نیست. منطقا به فرضیه دوم گرایش پیدا خواهم کرد. بخصوص اگر زمینه‌های عقیدتی هم داشته باشم. اما این نتیجه‌گیری من معلول چندین مغالطه و خطای شناختی است، از جمله مغالطه دوراهی کاذب و خطای دسترسی.
فرضیه سوم: سندروم دست بیگانه
بخشی از مغز ما، با نام "ماژول مالکیت" (Ownership module) مسئول ایجاد حس مالکیت و کنترل اعضای بدن است. عملکرد این بخش وقتی در اثر عارضه‌ای مختل می‌شود، ممکن است ما حرکتی را انجام دهیم (باز کردن پنجره) اما احساس نکنیم که آن حرکت با خواست ما انجام شده است و بنابراین واکنش نشان دهیم (با دست چپ مانع شدن).
***
به همین ترتیب، درباره NDE، و بخصوص پدیده‌ی "احساس خروج از بدن و دیدن اطراف، بدون فعالیت مغز، و گزارش مطابق با واقعیت از آنچه دیده شده"، هم این سه نوع فرضیه قابل تصور است:
فرضیه‌های نوع اول: نمایش هدفمند
یعنی مثلا این افراد دروغ می‌گویند.
فرضیه‌های نوع دوم: وجود روح مجرد یا آگاهی مستقل از مغز و اعصاب
طبق این فرضیه، روح یا آگاهی ما می‌تواند بعد از مرگ مستقل از مغز تداوم یابد.
فرضیه‌های نوع سوم: نوعی اختلال عملکرد مغز
اعضای انجمن مطالعات NDE بخصوص بروس گریسون از فرضیه دوم دفاع می‌کنند اما جریان اصلی عصب‌شناسی از فرضیه سوم. من اینجا یک دلیل برای رد فرضیه دوم ارائه می‌دهم و بعد با اسلایدها نشان می‌دهم فرضیه نوع سوم به خوبی این پدیده را تبیین می‌کند و نیازی به فرض روح مجرد نیست.
دلیل ردی: در چندین آزمایش نشانه‌های توجه‌برانگیزی مثل عروسک در زوایایی از اتاق عمل یا بستری تعبیه شده که تنها در صورت شناور شدن واقعی در فضا قابل روئیت است. تاکنون حتی یک نفر از تجربه‌گران آنها را ندیده‌اند.
👍1
نقد "زندگی پس از زندگی" (قسمت ششم)
~ حسین بیات
برهان قاطع روح‌باوران
به نظر می‌رسد مهمترین استدلال روح‌باوران برای اثبات تبیین روح‌باورانه‌ی NDE، مبتنی بر شواهدی است که وجودِ آگاهیِ مستقل از مغزِ تجربه‌گران را اثبات می‌کنند.
مثلا درباره لحظات یا دقایقی که مغزشان از کار افتاده، اطلاعات درستی را بازگویی می‌کنند که جز با فرض وجود یک روح مستقل از مغز (روح مجرد) قابل تبیین نیست. من خیلی همدلانه اسم این وضعیت را می‌گذارم "خروج از بدن و اِخبار درست"، VOBE یا (Veridical OBE).
اما کافی است به دو تذکر نورولوژیست‌ها دقت کنیم:
اولا مرگ مغزی را معمولا با الکتروکانسفالوگرام یا EEG رصد می‌کنند، و این دستگاه توقف فعالیت بخش سطحی‌تر مغز را نشان می‌دهد و توقف قطعی مغز را فقط با fMRI می‌شود تایید کرد. پس مغز می‌تواند برای مدتی در بخشهای عمیق‌تر فعال بماند و منشا VOBE باشد.
ثانیا یافته‌های آزمایشگاهی مکانیزم تولید VOBE را به مثابه نوعی توهم (hallucination) نشان می‌دهند. از جمله بر اساس تاثیر روانگردان، اختلال خواب، کتامین یا تحریک الکتریکی در کارکرد شکنج زاویه‌ای، بعلاوه پدیدار حس‌آمیزی. به پست قبلی‌ام، رجوع کنید، مقاله بلانک:
Out‐of‐body experience and autoscopy of neurological origin, Olaf Blanke
اما روح‌باوران شواهد دیگری در چنته دارند که به نظر می‌رسد تبیین مبتنی بر عملکرد مغز پاسخگو نیست و آن شواهدی است که VOBE را از فاصله‌‌ی زمانی یا مکانی خیلی دور تایید می‌کنند بطوری که در حالت عادی و طبیعی هیچ یک از قوای حسی قرارگرفته در مغز، حتی شنوایی، قادر به ادراک از آن فاصله نیست. من این شواهد را نیز باز هم همدلانه " خروج از بدن و اِخبار درست از راه دور" یا VLDOBE یا Veridical Long Distance OBE می‌نامم.
به نظر می‌رسد VLDOBE ها جذابترین و هیجان‌انگیزترین و یقینی‌‌ترین شواهدی است که روح باوران رو می‌کنند. مثل این ویدئو که در آن روح‌باوران، فیزیکالیست‌ها را خطاب قرار می‌دهند و می‌پرسند: این را چه می‌گویید؟
این در واقع برهان قاطع روح‌باوران است.
به نظر شما آیا قانع کننده‌است؟ فیزیکالیست‌ها چه پاسخی می‌توانند ارائه دهند؟
~ حسین بیات
برهان قاطع روح‌باوران
به نظر می‌رسد مهمترین استدلال روح‌باوران برای اثبات تبیین روح‌باورانه‌ی NDE، مبتنی بر شواهدی است که وجودِ آگاهیِ مستقل از مغزِ تجربه‌گران را اثبات می‌کنند.
مثلا درباره لحظات یا دقایقی که مغزشان از کار افتاده، اطلاعات درستی را بازگویی می‌کنند که جز با فرض وجود یک روح مستقل از مغز (روح مجرد) قابل تبیین نیست. من خیلی همدلانه اسم این وضعیت را می‌گذارم "خروج از بدن و اِخبار درست"، VOBE یا (Veridical OBE).
اما کافی است به دو تذکر نورولوژیست‌ها دقت کنیم:
اولا مرگ مغزی را معمولا با الکتروکانسفالوگرام یا EEG رصد می‌کنند، و این دستگاه توقف فعالیت بخش سطحی‌تر مغز را نشان می‌دهد و توقف قطعی مغز را فقط با fMRI می‌شود تایید کرد. پس مغز می‌تواند برای مدتی در بخشهای عمیق‌تر فعال بماند و منشا VOBE باشد.
ثانیا یافته‌های آزمایشگاهی مکانیزم تولید VOBE را به مثابه نوعی توهم (hallucination) نشان می‌دهند. از جمله بر اساس تاثیر روانگردان، اختلال خواب، کتامین یا تحریک الکتریکی در کارکرد شکنج زاویه‌ای، بعلاوه پدیدار حس‌آمیزی. به پست قبلی‌ام، رجوع کنید، مقاله بلانک:
Out‐of‐body experience and autoscopy of neurological origin, Olaf Blanke
اما روح‌باوران شواهد دیگری در چنته دارند که به نظر می‌رسد تبیین مبتنی بر عملکرد مغز پاسخگو نیست و آن شواهدی است که VOBE را از فاصله‌‌ی زمانی یا مکانی خیلی دور تایید می‌کنند بطوری که در حالت عادی و طبیعی هیچ یک از قوای حسی قرارگرفته در مغز، حتی شنوایی، قادر به ادراک از آن فاصله نیست. من این شواهد را نیز باز هم همدلانه " خروج از بدن و اِخبار درست از راه دور" یا VLDOBE یا Veridical Long Distance OBE می‌نامم.
به نظر می‌رسد VLDOBE ها جذابترین و هیجان‌انگیزترین و یقینی‌‌ترین شواهدی است که روح باوران رو می‌کنند. مثل این ویدئو که در آن روح‌باوران، فیزیکالیست‌ها را خطاب قرار می‌دهند و می‌پرسند: این را چه می‌گویید؟
این در واقع برهان قاطع روح‌باوران است.
به نظر شما آیا قانع کننده‌است؟ فیزیکالیست‌ها چه پاسخی می‌توانند ارائه دهند؟
👏1
نقد زندگی پس از زندگی (قسمت هفتم)
شیطان در جزئیات است.
طبق فرمول ساده تئودور شیک، برای بررسی هر پدیده عجیبی، سه گام لازم است:
۱. بازگویی دقیق مدعا و دلایل و شواهد
۲. بررسی دقیق دلایل و شواهد
۳. جستجوی تبیین بهتر
👈 اگر دلایل و شواهد ایرادی نداشتند و تبیین بهتری هم نبود آن مدعا را می‌توانی بپذیری، در غیر اینصورت پذیرش آن عقلانی نیست.
گام اول بازگویی مدعا و دلایل:
طبق این شواهد، کسی مثل ایمان عبدالمالکی در وضعیت کما، ده‌ها متر دورتر را توانسته ادراک کند و بدون فرض وجود روح مستقل از مغز، نمی‌توان این ادراک و تجربه او را تبیین کرد. پس روح می‌تواند مستقل از مغز به حیاتش ادامه دهد.
گام دوم: بررسی شواهد
آیا شواهد سازگار، روشن و قوی هستند؟ نه زیرا:
۱. تناقض‌گویی آشکار (ناسازگاری شواهد):
ثانیه ۴۵ را با دقت بشنوید: "دقیقاً من از اینجا (پله‌ها) بالا می‌رفتم آن ور (اتاق)".
ثانیه ۷:۳۰ را با دقت بشنوید: "من از پله که نرفته‌ام آن ور، پس چجوری توی اون اتاقم؟"
۲. دست‌کاری مهم و آشکار شواهد (ضعف شواهد):
الف) ثانیه ۵ تا ۱۷ را ببینید: باز بودن پنجره و امکان مشاهده داخل اتاق در مدت حدودا ۱۲ ثانیه.
برای اینکه از زاویه دید او، در ثانیه حدود ۱۵ تا ۱۷، با خبر شوید، دقیقه ۲:۳۴ را ببینید، تقریبا می‌شود تختها را دید یا حدس زد.
ب) ثانیه ۲۰ تا ۲۳ را ببینید: بستن پنجره!
گام سوم، تبیینهای بهتر: ایمان در مدتی که بعد از بهبود نسبی برای دیدار با پرسنل پشت آی‌سیو میرفته (دقیقه ۹:۷ تا ۹:۱۸ را ببینید) احتمالاً درباره مختصات اتاق، نکاتی را شنیده و تصویرپردازی کرده و به عنوان خاطره خودش به حافظه سپرده باشد. به این فرآیند ناخودآگاه، آلایش حافظه (Memory contamination) می‌گویند.
من احتمال وجود یا بروز برخی ویژگی‌های عصب‌شناختی طبیعی اما ناهنجار (abnormal)، مثل حدسهای نبوغ‌آمیز یا حافظه قوی eiditic، در اثر اختلال استرسی پس از حادثه را بسیار معقول‌تر از تجربیات فراهنجار (paranormal) می‌دانم.
او جایی میگوید "ملافه آبی است"، و وقتی بهیار تصحیح می‌کند که سبز است، ایمان بلافاصله و بسیار حرفه‌ای میگوید "آن موقع آبی بود." این می‌تواند معلول نوعی استعداد شگفت‌انگیز افسانه‌سازی (confabulation) برای سازگار کردن باشد ( کاری که منتالیستهای نابغه مثل یوری گلر در آن خبره‌اند).
همیشه بعد از مرعوب شدن تماشاگران کار راوی راحت‌تر می‌شود و می‌تواند مدعیات بدیهی‌تری را به عنوان عجایب بیان کند. مثلا در دقیقه ۴:۱۶ میگوید "حتی پرده با نخ آویزان است"، که دیدن آن کار سختی نیست، بخصوص اگر کسی چند لحظه قبل آن را دیده باشد.
ج) دقیقه ۶:۲۹ را به دقت گوش کنید: اول میگوید "معمولا" بعد از تایید بهیار با قاطعیت میگوید "همیشه"
توجه کنید که آن دو تخت اختصاصی نیست. چون طبق صحبتهای کمک بهیار آنجا اتاق استراحت چند نفر است. بدیهی است اگر یک نفر برای استراحت وارد اتاق شود به احتمال زیاد از تخت پایین استفاده خواهد کرد چون دم‌دست‌تر و راحت‌تر است.
ایمان اول میگوید "معمولا" بعد از آنکه کمک بهیار تایید کرد او بلافاصله میگوید "همیشه" و به داستان‌پردازی ادامه می‌دهد و پر و بال می‌دهد: "برای من همیشه سوال بود که چرا همیشه پایین میخوابد. بالا که صفایش بیشتر است".
نکته دیگر این است که در آن وضع و حال که ایمان روایت می‌کند و مجری با هیجان گزارش می‌دهد، کمک بهیار به نحوی بیشترین همراهی و همدلی را دارد و بنابراین حتی اگر به تعداد برابر هم تخت بالا و پایین خوابیده باشد در آن لحظه جدی نمی‌گیرد و اساساً در چنین حالتی ماژول انتقادی مغز هم غیرفعال می‌شود.
شیطان در جزئیات است.
طبق فرمول ساده تئودور شیک، برای بررسی هر پدیده عجیبی، سه گام لازم است:
۱. بازگویی دقیق مدعا و دلایل و شواهد
۲. بررسی دقیق دلایل و شواهد
۳. جستجوی تبیین بهتر
👈 اگر دلایل و شواهد ایرادی نداشتند و تبیین بهتری هم نبود آن مدعا را می‌توانی بپذیری، در غیر اینصورت پذیرش آن عقلانی نیست.
گام اول بازگویی مدعا و دلایل:
طبق این شواهد، کسی مثل ایمان عبدالمالکی در وضعیت کما، ده‌ها متر دورتر را توانسته ادراک کند و بدون فرض وجود روح مستقل از مغز، نمی‌توان این ادراک و تجربه او را تبیین کرد. پس روح می‌تواند مستقل از مغز به حیاتش ادامه دهد.
گام دوم: بررسی شواهد
آیا شواهد سازگار، روشن و قوی هستند؟ نه زیرا:
۱. تناقض‌گویی آشکار (ناسازگاری شواهد):
ثانیه ۴۵ را با دقت بشنوید: "دقیقاً من از اینجا (پله‌ها) بالا می‌رفتم آن ور (اتاق)".
ثانیه ۷:۳۰ را با دقت بشنوید: "من از پله که نرفته‌ام آن ور، پس چجوری توی اون اتاقم؟"
۲. دست‌کاری مهم و آشکار شواهد (ضعف شواهد):
الف) ثانیه ۵ تا ۱۷ را ببینید: باز بودن پنجره و امکان مشاهده داخل اتاق در مدت حدودا ۱۲ ثانیه.
برای اینکه از زاویه دید او، در ثانیه حدود ۱۵ تا ۱۷، با خبر شوید، دقیقه ۲:۳۴ را ببینید، تقریبا می‌شود تختها را دید یا حدس زد.
ب) ثانیه ۲۰ تا ۲۳ را ببینید: بستن پنجره!
گام سوم، تبیینهای بهتر: ایمان در مدتی که بعد از بهبود نسبی برای دیدار با پرسنل پشت آی‌سیو میرفته (دقیقه ۹:۷ تا ۹:۱۸ را ببینید) احتمالاً درباره مختصات اتاق، نکاتی را شنیده و تصویرپردازی کرده و به عنوان خاطره خودش به حافظه سپرده باشد. به این فرآیند ناخودآگاه، آلایش حافظه (Memory contamination) می‌گویند.
من احتمال وجود یا بروز برخی ویژگی‌های عصب‌شناختی طبیعی اما ناهنجار (abnormal)، مثل حدسهای نبوغ‌آمیز یا حافظه قوی eiditic، در اثر اختلال استرسی پس از حادثه را بسیار معقول‌تر از تجربیات فراهنجار (paranormal) می‌دانم.
او جایی میگوید "ملافه آبی است"، و وقتی بهیار تصحیح می‌کند که سبز است، ایمان بلافاصله و بسیار حرفه‌ای میگوید "آن موقع آبی بود." این می‌تواند معلول نوعی استعداد شگفت‌انگیز افسانه‌سازی (confabulation) برای سازگار کردن باشد ( کاری که منتالیستهای نابغه مثل یوری گلر در آن خبره‌اند).
همیشه بعد از مرعوب شدن تماشاگران کار راوی راحت‌تر می‌شود و می‌تواند مدعیات بدیهی‌تری را به عنوان عجایب بیان کند. مثلا در دقیقه ۴:۱۶ میگوید "حتی پرده با نخ آویزان است"، که دیدن آن کار سختی نیست، بخصوص اگر کسی چند لحظه قبل آن را دیده باشد.
ج) دقیقه ۶:۲۹ را به دقت گوش کنید: اول میگوید "معمولا" بعد از تایید بهیار با قاطعیت میگوید "همیشه"
توجه کنید که آن دو تخت اختصاصی نیست. چون طبق صحبتهای کمک بهیار آنجا اتاق استراحت چند نفر است. بدیهی است اگر یک نفر برای استراحت وارد اتاق شود به احتمال زیاد از تخت پایین استفاده خواهد کرد چون دم‌دست‌تر و راحت‌تر است.
ایمان اول میگوید "معمولا" بعد از آنکه کمک بهیار تایید کرد او بلافاصله میگوید "همیشه" و به داستان‌پردازی ادامه می‌دهد و پر و بال می‌دهد: "برای من همیشه سوال بود که چرا همیشه پایین میخوابد. بالا که صفایش بیشتر است".
نکته دیگر این است که در آن وضع و حال که ایمان روایت می‌کند و مجری با هیجان گزارش می‌دهد، کمک بهیار به نحوی بیشترین همراهی و همدلی را دارد و بنابراین حتی اگر به تعداد برابر هم تخت بالا و پایین خوابیده باشد در آن لحظه جدی نمی‌گیرد و اساساً در چنین حالتی ماژول انتقادی مغز هم غیرفعال می‌شود.
👍1