فصل اول و پیشگفتار کتاب را دانلود و مطالعه کردم. از همان آغاز اثر، معلوم شد که با ترجمه‌ای روان و نوشتاری قوی مواجه هستیم که با ضرباهنگ مناسب جملات، خواننده را به دنبال خود می‌کشاند. به علت آنکه فیزیک کتاب را ندارم، نمی‌توانم دربارهٔ کیفیت چاپ و کاغذ و صفحه‌آرایی نظر قطعی بدهم.

چارلی کرک: خونواده‌تون اصالتاً اهل کجان؟

ایرانی: خونواده‌م ایرانیه.

چارلی کرک: ایران، خیلی خب. این یه مثال فوق‌العاده‌ست. ایرانیا، شما نیازی به سیاستای «تنوع، برابری و شمول» (DEI) ندارین. شما با اختلاف، موفق‌ترین گروه مهاجر تو آمریکا هستین، چون از باهوش‌ترین و سخت‌کوش‌ترین مردمین. و این موفقیت رو بدون هیچ امتیاز و صدقه‌ای به دست آوردین. کسب‌وکارای ایرانی تو آمریکا غوغا کردن ، نه به لطفِ DEI. در واقع، منطق DEI اینه : «اوه، ایرانیا زیادی موفق شدن. پس بیاین اونا رو تو دستهٔ سفیدپوستا قرار بدیم و سعی کنیم تا گروه دیگه‌ای به جاشون موفق بشه». این رو گفتم تا موضوع رو برای خودتون ملموس کنم. ایرانیا از این تفکر سود بردن که: به ما چیزی ندین، فقط به ما فرصت بدین. و به همین خاطره که ایرانیا، جزو ثروتمندترین گروه‌های مهاجر تو تاریخ آمریکا به شمار می‌رن.

ء DEI: این سیاست‌ها اغلب شامل نوعی تبعیض مثبت برای گروه‌هایی هستند که به طور تاریخی به حاشیه رانده شده‌اند.

هدف ما انتشار کتاب‌هایی‌ است که در عین خواندنی بودن، مخاطب را به درنگ وامی‌دارند.

ما می‌کوشیم تا در مسیر نشر کتاب‌هایمان، حقوق پدیدآورندگان را رعایت کنیم و آثار ترجمه‌شده را با رعایت حق کپی‌رایت در ایران منتشر و پخش کنیم.

• اینستاگرام | فیس‌بوک | لینکدین | ایکس


•• درنگ - پلی به‌سوی خرد
@derang_pub

بنیاد مستضعفان

https://www.arsehsevom.org/wp-content/uploads/2019/02/Bonyad-mostazafan.pdf

اقتصاد سایه

~ علی نظری

وابستگی عمیق و ساختاری به درآمدهای نفتی، پاشنهٔ آشیل اقتصاد ایران و نظام مالیاتی آن است. این وابستگی، کشور را در موقعیت یک «دولت رانتیر» قرار می‌دهد که در آن، دولت بخش عمده‌ای از درآمدهای خود را نه از طریق مالیات‌ستانی از شهروندان، بلکه از فروش منابع طبیعی به بازیگران خارجی تأمین می‌کند. این مدل اقتصادی، پیوند سنتی پاسخگویی میان دولت و ملت را قطع می‌کند ...

ص ۲۴

زندگی روی لبهٔ تیغ اثر راهول جاندیال
– میثم همدمی

ص ۲۶

ص ۳۱

زندگی روی لبهٔ تیغ اثر راهول جاندیال
– میثم همدمی

... واقعیت بدیهی از این قرار است که ما بیش از ربع قرن را در دوره‌ای سپری کرده‌ایم که در آن تمام کلان‌روایت‌های ما فروپاشیده‌ است. روایت‌هایی که در اختیار داشتیم، یکی پس از دیگری رد شده یا دفاع از آن‌ها محبوبیت خود را از دست داده یا حفظشان ناممکن شده است. ابتدا، تفسیرهای مربوط به وجود ما که زمانی از سوی دین ارائه می‌شد، از میان‌ رفت و از قرن نوزدهم به بعد فرو ریخت. سپس، طی قرن گذشته، امیدهای سکولاری که از سوی همه ایدئولوژی‌های سیاسی عرضه شده بود، به همان سرنوشت دین دچار شد. در بخش پایانی قرن بیستم، وارد عصر پست‌مدرن شدیم؛ عصری که تعریفش بدگمانی به تمام کلان‌روایت‌ها بود. با این حال، همان‌ طور که بچه‌مدرسه‌ای‌ها هم می‌دانند، طبیعت از خلأ بیزار است و در خلأ اندیشهٔ پست‌مدرن، تفکرات تازه‌ای به‌تدریج پدیدار شد تا تفاسیر و معناهای تازه‌ای از خودشان را عرضه کند.

~ جنون جمعی اثر داگلاس ماری
–دکتر معدنی و نظری

در دست ترجمه

شاخص درآمد سرانه ایران (بر اساس برابری قدرت خرید)
Purchasing Power Parity - PPP

https://data.worldbank.org/indicator/NY.GDP.PCAP.PP.CD?end=2024&name_desc=false&start=1990&view=chart

TheGlobalEconomy.com و World Bank / IMF:
سنگاپور – حدود $۱۳۲٬۵۷۰
لوکزامبورگ – حدود $۱۲۸٬۱۸۲
ایرلند – حدود $۱۱۵٬۳۳۷
ماکائو – حدود $۱۱۲٬۸۴۴
قطر – حدود $۱۱۰٬۹۴۶
برمودا – حدود $۱۰۵٬۳۲۳
نروژ – حدود $۹۱٬۱۰۸
سوئیس – حدود $۸۲٬۰۲۶
برونئی – حدود $۷۹٬۱۸۴
ایالات متحده آمریکا – حدود $۷۵٬۴۹۲

مردم این کشورها چندین برابر شما قدرت خرید (PPP) دارند.

شاخص مهاجرپذیری
نشان می‌دهد سیاست‌های یک کشور چقدر به مهاجران کمک می‌کند تا در جامعه جدید ادغام شوند و از حقوق برابر برخوردار گردند. این شاخص به جای تمرکز بر تعداد مهاجران، کیفیت قوانین و سیاست‌های کشور میزبان را ارزیابی می‌کند.

۳.۴۹ میلیون نفر مهاجر در ایران وجود داره که ۹۸ درصدش افغانستانی هستند و باقی هم عراقی و یه چند نفر هم به دلایل کاری احتمالا اومدن. حدود ۸۰۰ هزار نفر این افغانستانی‌ها پناهنده رسمی هستند و مابقی هم شبه‌پناهنده، که دیدن تو آب و نون ما موندن، حالا هر جا بگیرنشون سوار اتوبوس می‌کنند.

https://data.unhcr.org/en/country/irn

یکی از آمارهایی که نشون میده چه بلایی سر کشور داره میاد!
مهاجر بد نیستا، حتی باید بیشتر از این باشه، مثلا کانادا حدود ۸ میلیون مهاجر داره و خیلی هم عالیه. ولی اینکه ما نداریم، یا چرا این مدلی داریم کلی سوال تو ذهن آدم ایجاد می‌کنه.

Game Over

۱. شاخص ادراک فساد
۲. شاخص آزادی اقتصادی
۳. شاخص آزادی رسانه‌ها
۴. شاخص دموکراسی
۵. شاخص اعتبار گذرنامه
۶. شاخص جهانی شادی
۷. شاخص سرعت اینترنت
۸. شاخص کیفیت زندگی دیجیتال
۹. شاخص درآمد سرانه (بر اساس برابری قدرت خرید)
۱۰. شاخص مهاجرپذیری

تو خونه راحت بیست تا جار ترشی ده لیتری دارم. نوشتم جار تا اگر گوگل کردید دقیق بفهمید چیه. ترشی سیر، ترشی بادمجون دودی، ترشی لیته، نمی‌دونم ترشی مخلوط از کرفس، هویج، کلم، فلفل و ... درست کردن غذاهای مختلف، از قورمه‌سبزی بگیر تا قیمه، زرشک پلو، انواع کباب، انواع جوجه و ... اونم نه اون چیزی که بقیه درست میکنند، با فنون خاص، دستورالعمل مخفی سرآشپز 😁
ولی دیگه روانم اجازه نمیده. دلم برای اون روزای خودم تنگ میشه. اندازه صد نفر انرژی و انگیزه داشتم.

فصل آخر پینکر امشب تموم میشه. تو این فصل به اومانیسم پرداخته و نقد اخلاق خداباوری و همینطور درباره زاد و ولد مسلمونا و کارهای افراطیشون مطالبی رو گفته و یه نمه تبلیغ و دفاع از بیخدایی، باید اول کتاب بنویسم: عقاید نویسنده بدرد لای جرز میخوره، به شرفم قسم خواننده آگاه است که عقاید ما و دین ما مبرا از این حرف هاست. 😁

ما در کیهانی بی‌رحم زاده شده‌ایم؛ در جهانی که بخت پیدایش نظم حیات‌بخش در آن ناچیز بود و خطر فروپاشی، همواره در کمین. ما محصول نیرویی بی‌رحمانه رقابت‌جوییم. ما از چوبی کج تراشیده شده‌ایم؛ اسیر توهم، خودبینی و گاه حماقتی شگفت‌انگیز.

~ پینکر
–نظری

... انصاف باید داد که نیچه، نویسنده‌ای خوش‌قلم بود و می‌شد شیفتگی هنرمندان و روشنفکران به او را بخشید، اگر این شیفتگی تنها به تحسین هنر ادبی‌اش و خوانشی کنایی از آن جهان‌بینی مخوف محدود می‌شد. اما شوربختانه، شمار شگفت‌آوری از روشنفکران و هنرمندان قرن بیستم، دلباختهٔ دیکتاتورهای تمامیت‌خواه بودند؛ سندرومی که مارک لیلا آن را مستبددوستی (tyrannophilia) می‌خواند. برخی از این مستبددوستان، مارکسیست بودند و بر آن اصل قدیمی کار می‌کردند که: «شاید حرامزاده باشد، اما حرامزاده خودمان است». اما بسیاری دیگر، نیچه‌ای بودند. بدنام‌ترینشان، مارتین هایدگر و کارل اشمیت بودند؛ دو نازی دوآتشه و از مریدان هیتلر. در حقیقت، کمتر دیکتاتوری را در قرن بیستم می‌توان یافت که در میان طبقهٔ روشنفکر، سینه‌چاکی نداشته باشد: از موسولینی (با حمایت ازرا پاوند)، لنین (اچ. جی. ولز)، استالین (سارتر)، مائو (فوکو)، آیت‌الله خمینی (فوکو) گرفته تا کاسترو (گراهام گرین). و در دوره‌های مختلف، روشنفکران غربی، ثناگوی هو شی مین، قذافی، صدام حسین، پل پوت و هوگو چاوز نیز بوده‌اند...

~ پینکر
–نظری