مردم این کشورها چندین برابر شما قدرت خرید (PPP) دارند.

شاخص مهاجرپذیری
نشان می‌دهد سیاست‌های یک کشور چقدر به مهاجران کمک می‌کند تا در جامعه جدید ادغام شوند و از حقوق برابر برخوردار گردند. این شاخص به جای تمرکز بر تعداد مهاجران، کیفیت قوانین و سیاست‌های کشور میزبان را ارزیابی می‌کند.

۳.۴۹ میلیون نفر مهاجر در ایران وجود داره که ۹۸ درصدش افغانستانی هستند و باقی هم عراقی و یه چند نفر هم به دلایل کاری احتمالا اومدن. حدود ۸۰۰ هزار نفر این افغانستانی‌ها پناهنده رسمی هستند و مابقی هم شبه‌پناهنده، که دیدن تو آب و نون ما موندن، حالا هر جا بگیرنشون سوار اتوبوس می‌کنند.

https://data.unhcr.org/en/country/irn

یکی از آمارهایی که نشون میده چه بلایی سر کشور داره میاد!
مهاجر بد نیستا، حتی باید بیشتر از این باشه، مثلا کانادا حدود ۸ میلیون مهاجر داره و خیلی هم عالیه. ولی اینکه ما نداریم، یا چرا این مدلی داریم کلی سوال تو ذهن آدم ایجاد می‌کنه.

Game Over

۱. شاخص ادراک فساد
۲. شاخص آزادی اقتصادی
۳. شاخص آزادی رسانه‌ها
۴. شاخص دموکراسی
۵. شاخص اعتبار گذرنامه
۶. شاخص جهانی شادی
۷. شاخص سرعت اینترنت
۸. شاخص کیفیت زندگی دیجیتال
۹. شاخص درآمد سرانه (بر اساس برابری قدرت خرید)
۱۰. شاخص مهاجرپذیری

تو خونه راحت بیست تا جار ترشی ده لیتری دارم. نوشتم جار تا اگر گوگل کردید دقیق بفهمید چیه. ترشی سیر، ترشی بادمجون دودی، ترشی لیته، نمی‌دونم ترشی مخلوط از کرفس، هویج، کلم، فلفل و ... درست کردن غذاهای مختلف، از قورمه‌سبزی بگیر تا قیمه، زرشک پلو، انواع کباب، انواع جوجه و ... اونم نه اون چیزی که بقیه درست میکنند، با فنون خاص، دستورالعمل مخفی سرآشپز 😁
ولی دیگه روانم اجازه نمیده. دلم برای اون روزای خودم تنگ میشه. اندازه صد نفر انرژی و انگیزه داشتم.

فصل آخر پینکر امشب تموم میشه. تو این فصل به اومانیسم پرداخته و نقد اخلاق خداباوری و همینطور درباره زاد و ولد مسلمونا و کارهای افراطیشون مطالبی رو گفته و یه نمه تبلیغ و دفاع از بیخدایی، باید اول کتاب بنویسم: عقاید نویسنده بدرد لای جرز میخوره، به شرفم قسم خواننده آگاه است که عقاید ما و دین ما مبرا از این حرف هاست. 😁

ما در کیهانی بی‌رحم زاده شده‌ایم؛ در جهانی که بخت پیدایش نظم حیات‌بخش در آن ناچیز بود و خطر فروپاشی، همواره در کمین. ما محصول نیرویی بی‌رحمانه رقابت‌جوییم. ما از چوبی کج تراشیده شده‌ایم؛ اسیر توهم، خودبینی و گاه حماقتی شگفت‌انگیز.

~ پینکر
–نظری

... انصاف باید داد که نیچه، نویسنده‌ای خوش‌قلم بود و می‌شد شیفتگی هنرمندان و روشنفکران به او را بخشید، اگر این شیفتگی تنها به تحسین هنر ادبی‌اش و خوانشی کنایی از آن جهان‌بینی مخوف محدود می‌شد. اما شوربختانه، شمار شگفت‌آوری از روشنفکران و هنرمندان قرن بیستم، دلباختهٔ دیکتاتورهای تمامیت‌خواه بودند؛ سندرومی که مارک لیلا آن را مستبددوستی (tyrannophilia) می‌خواند. برخی از این مستبددوستان، مارکسیست بودند و بر آن اصل قدیمی کار می‌کردند که: «شاید حرامزاده باشد، اما حرامزاده خودمان است». اما بسیاری دیگر، نیچه‌ای بودند. بدنام‌ترینشان، مارتین هایدگر و کارل اشمیت بودند؛ دو نازی دوآتشه و از مریدان هیتلر. در حقیقت، کمتر دیکتاتوری را در قرن بیستم می‌توان یافت که در میان طبقهٔ روشنفکر، سینه‌چاکی نداشته باشد: از موسولینی (با حمایت ازرا پاوند)، لنین (اچ. جی. ولز)، استالین (سارتر)، مائو (فوکو)، آیت‌الله خمینی (فوکو) گرفته تا کاسترو (گراهام گرین). و در دوره‌های مختلف، روشنفکران غربی، ثناگوی هو شی مین، قذافی، صدام حسین، پل پوت و هوگو چاوز نیز بوده‌اند...

~ پینکر
–نظری

پینکر از اون دانشمندانیه که به همه‌ی دیتاها دسترسی داره، به جز مسائل نظامی و ... کلا با کلان‌داده مسیر کشورها و جهان رو نشون میدن و یجور چراغ راهنما هستند.
هم در زبان و نوشتن دستی بر آتش داره و هم در نقد و بررسی و تحلیل.
انقد زیبا می‌نویسه که اصلا تعجب میکنید که یه نفر چطور می‌تونه این موضوعات خشک و اعداد مختلف رو به این شیرینی بیان کنه که از فهمش لذت ببرید.

حالا دکتر معدنی‌ثانی‌ که رو این آثار کار می‌کنه. آدم فقط رو متن لیز میخوره می‌ره، فقط میفهمی که فصل تموم شد. یه روز امیدوارم خودتون ببینید.

با اینکه مبانی این جریان چندین دهه قبل گذاشته شده بود، فقط پس از بحران مالی سال ۲۰۰۸ بود که تفکراتی که پیشتر ‌فقط در پستوهای دانشگاه شناخته می‌شد، به جریان اصلی راه پیدا کرد. جذابیت‌های این مجموعه‌ باورهای جدید به اندازهٔ کافی آشکار است. نسلی که نمی‌تواند سرمایه‌ای پس‌انداز کند، معلوم است که نباید علاقهٔ چندانی به سرمایه‌داری داشته باشد. درک این موضوع دشوار نیست که نسلی که باور دارد احتمالا هرگز خانه‌‌دار نخواهد شد، به دیدگاه‌های ایدئولوژیکی جذب شود که وعده می‌دهد نه تنها همهٔ نابرابری‌های زندگی آنها بلکه هر نابرابری روی زمین را برطرف خواهد کرد. تفسیر جهان از دریچهٔ «عدالت اجتماعی»، «سیاست‌های گروه‌های هویتی» و «تقاطع‌گرایی» احتمالاً جسورانه‌ترین و جامع‌ترین تلاش برای ساختن یک ایدئولوژی تازه از زمان پایان جنگ سرد تا کنون است.

ماری

... در این میان، سیاست هویتی (Identity politics) به آوردگاهی بدل شده که عدالت اجتماعی حلقه‌های قدرت خود را در آن می‌جوید. این سیاست، جامعه را بر اساس جنس (یا جنسیت)، نژاد، گرایش جنسی و غیره، به گروه‌های ذی‌نفع مجزا تجزیه می‌کند. فرض این سیاست بر آن است که این ویژگی‌ها، اصلی‌ترین یا تنها ویژگی مرتبط افراد است و مزیتی مضاعف برایشان به ارمغان می‌آورد. برای نمونه، به تعبیر کلمن هیوز، نویسندهٔ آمریکایی، این فرض که دانشی اخلاقی والاتر وجود دارد که از سیاه‌پوست، زن یا همجنس‌گرا بودن نشأت می‌گیرد. این سیاست، علت آن گرایش رایجی است که افراد، سخن خود را با «به عنوان یک ... می‌گویم» آغاز می‌کنند. و این همان چیزی است که همگان، چه زنده و چه مرده، باید در جانب درست آن بایستند. از این روست که فراخوان‌ها برای به زیر کشیدن مجسمهٔ شخصیت‌های تاریخی نابخشودنی بلند است و از این روست که برای نجات هر شخصیتی، باید گذشته را از نو نوشت. و از این روست که یک سناتور از حزب شین فین به سادگی ادعا می‌کند که اعتصاب غذای اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در ۱۹۸۱، در دفاع از حقوق همجنس‌گرایان بوده است. سیاست هویتی، آوردگاهی است که در آن، گروه‌های اقلیت تشویق می‌شوند تا همزمان خود را تجزیه کنند، سازماندهی کنند و اعلام وجود نمایند.

~ داگلاس ماری
–نظری

... اما امروزه، اینترسکشنالیتی از دانشکده‌های علوم اجتماعی که خاستگاهش بود، پا را فراتر نهاده است. این مفهوم اکنون از سوی نسل جوان جدی گرفته می‌شود و –چنان‌که خواهیم دید– از طریق قوانین استخدامی (به‌ویژه با «تعهد به تنوع») در تمامی شرکت‌های بزرگ و نهادهای دولتی ریشه دوانده است.

~ داگلاس ماری

داگلاس ماری یه جا درباره آزمون پیروزی
The Test of Victory
صحبت می‌کنه. اون میگه که معیار واقعی سنجش صداقت یه جنبش در لحظهٔ پیروزی مشخص میشه نه در زمان مبارزه. آیا اون جنبش، پس از رسیدن به قدرت، به همون اصولی که در دوران ضعف خودش موعظه می‌کرد، پایبند میمونه؟

حرمت مرده در دفن آن است...

... آیا اکنون که اتحادهای مدنی و ازدواج و فرزندخواندگی همجنس‌گرایان ممکن شده است، از این گونه رفتارها کاسته خواهد شد؟ آیا همگان به‌تدریج، همان هویت‌های جنسی رهاتر نسل زد را خواهند پذیرفت؟ شاید آری و شاید نه. چرا که همه، کسانی را نیز می‌شناسند که این راه، راه آنان نبود. کسانی که بوسه‌ای همجنس‌خواهانه یا بیشتر را تجربه کرده، اما پس از آن به دگرجنس‌گرایی بازگشته‌اند. و تفاوت در اینجاست: فرهنگی که تا دیروز، همان بوسه را انحراف از هنجار می‌دید، امروز، همان بوسه را لحظهٔ کشف حقیقت اصیل می‌داند ...

~ داگلاس ماری
–نظری

چون داره روایت های تاریخی رو شرح میده، نمی‌تونم جزئیات زیادی بزارم. فقط بدونید که ماری میگه برخی گروه‌ها با نقاب حقوق بشر جلو میان، بعد از اینکه به حق و حقوق‌شون رسیدن، ورق برمیگرده، انگار الان ما گرفتار این گروه‌ها هستیم. و هیچ معیار مشخصی هم وجود نداره، و بهشون هم بگی بکش بیرون از ما، بهشون برمیخوره و تحریمت میکنند، احساساتشون جریحه‌دار میشه 😁
مثلا یه فیلم تاریخی ساختن که در واقعیت طرف سفید پوست بوده. برای جبران دین هزاران سال برده داری و ظلم به سیاه ها. نقش اول میشه سیاه پوست.

مثلا همین سهمیه‌های مختلف تو زمینهٔ آموزش، استخدام، کنکور، سربازی و... فرض کنید ما همون نسل اول رو قبول کردیم و منت سر ما گذاشتن که وظایفی رو که بر عهده داشتن انجام دادن. حالا فرض کنید این چرخه رو هی تکرار کنند. اون جاست که حس می‌کنی تو سریال گیم او ترونز زندگی میکنی. و فرزند هر طبقه‌ای باشی تو همون طبقه گرفتار میشی.

و البته اینم هست. اگر خواستید بدونید حامی‌پروری چطور می‌تونه سیستم رو زمین بزنه.

... اما آن عامل اخلاقی که بیش از همه، نگرش‌ها را نسبت به همجنس‌گرایی دگرگون ساخته، همانا گذار از این ایده بوده است که همجنس‌گرایی رفتاری است اکتسابی، به این باور که امری است ذاتی. و درک اهمیت این گذار، پیامدهایی ژرف برای تمام دیگر جنبش‌های حقوقی در بر دارد. چرا که در اینجا، می‌توان یکی از مهم‌ترین سنگ بناهای اخلاقیات معاصر را به نظاره نشست: این اصل بنیادین که مجازات کردن، خوار شمردن یا تحقیر انسان‌ها به دلیل ویژگی‌هایی که در کنترل آنان نیست، خطاست. این اصل، شاید امروز بدیهی به نظر رسد، اما در بخش بزرگی از تاریخ بشر غایب بود؛ آنگاه که ویژگی‌های تغییرناپذیر انسان‌ها، پیوسته علیه خودشان به کار گرفته می‌شد.

~ داگلاس ماری
–نظری

بعداً باید رو این بخش کار بشه، یخورده نامفهومه:
But the moral factor that has most clearly shifted attitudes towards homosexuality has been a shift from the idea that homosexuality is a learned behaviour to a belief that it is innate.