مراقبه (مدیتیشن)

~ خوان کارلوس مارویزون

هیپنوتیزم

~ مایکل شرمر
–یاسر سلیمی

در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ یک ماجرای شخصی را آغاز کردم که وارد حالات دگرگون شدهٔ هوشیاری شوم. چون فکر می‌کردم که احتمالا دوباره نیازمند استفاده از ذهنم خواهم بود، از مواد روانگردان اجتناب کردم و استفاده از مخزن محرومیت از حس (مخزنی مقاوم به صدا و نور حاوی آب نمک گرم)، بی‌خوابی ( یک بار ۸۳ ساعت مداوم تحمل کردم)، و حتی یک سری از جلسات تحت نظر یک متخصص هیپنوتیزم که به من یاد داد چگونه با اختیار خود وارد سرزمین امواج آلفا شوم را تجربه کردم ...

هشت سال پس از انقراض سلسلهٔ صفویه، نادر توانست با دلاوری افغان‌ها را از ایران بیرون کند.
نادر در اولین اقدام پس از تاج‌گذاری دستور داد تا جیره و مواجب هفتاد هزار طلاب که از دولت ایران مقرری می‌گرفتند قطع شود. بزرگان طلاب نزد نادر رفته بنالیدند. نادر پرسید کار شما در این مملکت چیست؟ گفتند: لشگر دعا هستیم. هنگامی که سپاه شما به جنگ می‌رود ما با دعا پیروزیشان را تضمین می‌کنیم. چرا باید سلطان نان ما را قطع و موقوفاتمان را ضبط نماید؟
نادر فریاد زد: وقتی شش هزار افغان بی‌سروپا پایتخت ایران را گرفتند، دو کرور خلق اصفهان و یکصد هزار طلاب علوم چرا جواب شش هزار افغانی برهنه و بی‌سروپا را ندادند؟
پاسخی از کسی شنیده نشد. نادر دستور داد آنان را به زمین‌های زراعتی ولایات مختلف فرستادند و به کشاورزی واداشتند.

~تاریخ اجتماعی ایران، جلد هشتم، راوندی

گرچه کلیت این موضوع درسته، یعنی روحانیون رو در قزوین جمع می‌کنه و عواید اوقاف رو ازشون میگیره. و میگه خرج چی میشه؟ اونا هم میگن علما، مدارس و مساجد. نادرشاه هم میگه خدا از شما راضی نیست، سر همینه که ۵۰ سال کشور رو به انحطاط می‌رفته. بعد هم به سربازان خودش اشاره می‌کنه و میگه اینا بودن که کشور رو به حال اول برگردوندن. حتی میشه پاراگراف آخر رو هم ازش نتیجه گرفت ولی بعید میدونم این جماعت از پس اون کار هم بربیاد، ولی اون چیزی که در منابع اومده اجباری نبوده، یعنی نادرشاه گفته هرکسی که دلش میخواد هوای ملاها رو داشته باشه پولشون رو از جیب خودش بده ... اما روایت بگونه‌ای خاص بیان شده و پاراگراف آخر هم از عمد اضافه شده و این متن هم در جلد سوم ص ۴۹۱ اومده و نه جلد هشتم که صفحه ای هم براش ذکر نشده.

کتابی که در حال مطالعه بودم:
https://t.me/science4lifee/5956?single

یکی از کتاب‌های معتبر درباره نادرشاه:
https://t.me/science4lifee/5958?single

شکارچی-گردآورندگان ظاهراً جوامعی به‌شدت برابرطلب‌اند. این واقعیت الهام‌بخش مارکس و انگلس برای طرح نظریهٔ «کمونیسم بدوی» شد، اما قوم‌نگاران اشاره می‌کنند که تصویر برابری‌خواهی در جوامع شکارچی-گردآورنده تا حدی گمراه‌کننده است. از یک سو، گروه‌های شکارچی-گردآورنده‌ که امروز برای مطالعه در دسترسمان‌ هستند، نمایندهٔ سبک زندگی نیاکانمان نیستند، چون به سرزمین‌های حاشیه‌ای رانده شده‌اند و زندگی کوچ‌نشینی در پیش گرفته‌اند. این سبک زندگی انباشت ثروت را ناممکن می‌کند -حتی اگر هیچ دلیل دیگری در کار نباشد- لااقل جابجایی آن دردسر بزرگی است. در مقابل، شکارچی-گردآورندگان یکجانشین مانند بومیان ساحل شمال‌غربی اقیانوس آرام -که سرشار از ماهی سالمون، انواع توت‌ها و حیوانات خزدار بودند- آشکارا نابرابری‌طلب بودند و نوعی اشرافیت موروثی پدید آوردند که برده‌داری می‌کردند و کالاهای تجملی می‌انباشتند و ثروتشان را در جشن‌های پرزرق‌وبرق پوتلاچ به نمایش می‌گذاشتند. هم‌چنین، در حالی که شکارچی-گردآورندگان کوچ‌نشین گوشت شکار را با یکدیگر تقسیم می‌کردند -چون شکار تا حد زیادی به شانس وابسته است و تقسیم این غنیمت بادآورده باعث می‌شود همگی در برابر روزهایی که دست خالی به خانه برمی‌گردند بیمه شوند- چندان مایل نبودند که غذا‌های گیاهی را تقسیم کنند، چون گردآوری محصول به تلاش فردی بستگی دارد و تقسیم بی‌ضابطهٔ آن باعث سواری‌دادن مجانی به دیگران می‌شود. درجاتی از نابرابری در همهٔ جوامع جهان وجود دارد، همان‌طور که آگاهی از نابرابری هم فراگیر شده است. پژوهشی که اخیراً دربارهٔ نابرابری ثروت در شکارچی‌ها-گردآورندگان (در دارایی‌هایی مانند خانه و قایق و‌ وسایل مربوط به شکار و گردآوری) انجام‌ شده نشان می‌دهد که این جوامع «فرسنگ‌ها با کمونیسم بدوی فاصله داشته‌اند»: شاخص جینی در این جوامع به‌ طور میانگین ۰/۳۳ بود، رقمی که به مقدار جینی درآمد قابل‌تصرف در ایالات متحده در سال ۲۰۱۲ بسیار نزدیک است.

~ اینک روشنگری اثر استیون پینکر
– دکتر معدنی‌ثانی‌ و نظری

در دست ترجمه

کتاب زندگی روی لبهٔ تیغ نه‌ فقط روایتی از خاطرات یک جراح، بلکه تصویری الهام‌بخش از مواجهۀ آدمی با تاریک‌ترین لحظات زندگی است.

•• فصل اول کتاب مستقیماً شما را به اعماق ذهنیات نویسنده می‌برد و شاید کاری کند که بخواهید تا پایان همراهش باقی بمانید.

@derang_pub

جنگ‌ فقط یکی از انواع فجایعی است که طبق منطق ایگور و بوریس، باعث ایجاد برابری می‌شود. والتر شیدل، مورخ، چهار پدیده را به مثابهٔ «چهار سوار هم‌سطح‌کننده» معرفی می‌کند: جنگ‌های مبتنی بر بسیج توده‌ها، انقلاب‌های دگرگون‌ساز، فروپاشی دولت‌ و همه‌گیری‌های مرگبار. این چهار سوار نه‌ تنها ثروت (و در انقلاب‌های کمونیستی، صاحبان آن) را نابود می‌کنند، بلکه با کشتن شمار زیادی از کارگران و افزایش دستمزد جان‌به‌دربردگان، نابرابری را کاهش می‌دهند. شیدل نتیجه می‌گیرد: «همهٔ ماهایی که برای برابری اقتصادی ارزش بیشتری قائل می‌شویم، باید به‌ خاطر داشته باشیم که جز در معدود استثنائات، این برابری همواره از دل رنج و اندوه زاده شده است. مراقب آرزوهایتان باشید».

~ پینکر
–معدنی

کسانی که جوامع سرمایه‌داری مدرن را به سنگدلی در قبال فقرا محکوم می‌کنند، احتمالاً از این واقعیت آگاه نیستند که جوامع پیشاسرمایه‌داری سابق چه مبالغ ناچیزی را صرف کمک به فقرا می‌کردند. مسئله فقط این نیست که آن‌ها به‌طور مطلق پول کمتری داشتند تا خرج کنند، بلکه این است که سهم بسیار کوچک‌تری از ثروتشان را به این امر اختصاص می‌دادند. این سهم بسیار ناچیز بود: از دوران رنسانس تا اوایل قرن بیستم، کشورهای اروپایی به‌طور متوسط فقط ۱٫۵ درصد از تولید ناخالص داخلی‌شان را صرف کمک به فقرا و آموزش و سایر پرداخت‌های اجتماعی می‌کردند. در بسیاری از کشورها و دوره‌ها هم اصلاً هیچ مبلغی خرج نمی‌شد.

~ پینکر
–معدنی

... امروزه، هزینه‌های اجتماعی به‌طور متوسط، حدود ۲۲ درصد از تولید ناخالص داخلی این کشورها را به خود اختصاص می‌دهد.

شکل ۴-۹ : هزینه‌های اجتماعی در کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعهٔ اقتصادی، ۲۰۱۶-۱۸۸۰.

منبع: وبسایت دنیای ما در آمار، اورتیز-اوسپینا و روزر، ۲۰۱۶ب. بر پایهٔ داده‌های لیندرت ۲۰۰۴ و سازمان همکاری و توسعهٔ اقتصادی ۱۹۸۵، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۷. سازمان همکاری و توسعهٔ اقتصادی شامل سی و پنج کشور دموکراتیک با اقتصاد بازار است.

هزینه‌های اجتماعی شهروندان را در برابر افسون کمونیسم و فاشیسم مصون می‌سازد.

فناوری و جهانی‌شدن، در کنار هم، معنای فقیر بودن را -لااقل‌ در کشورهای توسعه‌یافته- دگرگون کرده‌‌اند. کلیشهٔ قدیمی فقر فردی بود بی‌چیز و تکیده در جامه‌ای پاره و مندرس. امروزه، فقرا هم احتمالاً به اندازهٔ کارفرماهایشان اضافه‌وزن دارند و همان لباس‌های پلار و کتانی و جین را می‌پوشند. به فقرا قبلاً نادارها می‌گفتند. در سال ۲۰۱۱، بیش از ۹۵ درصد خانواده‌های آمریکاییِ زیر خط فقر برق، آب لوله‌کشی، توالت سیفون‌دار، یخچال، اجاق و تلویزیون رنگی داشتند (یک‌ قرن و نیم پیش، خاندان‌های روتشیلد و آستور و وندربیلت هیچ‌ کدام از این‌ امکانات را نداشتند)...

~ پینکر
–معدنی