شکارچی-گردآورندگان ظاهراً جوامعی به‌شدت برابرطلب‌اند. این واقعیت الهام‌بخش مارکس و انگلس برای طرح نظریهٔ «کمونیسم بدوی» شد، اما قوم‌نگاران اشاره می‌کنند که تصویر برابری‌خواهی در جوامع شکارچی-گردآورنده تا حدی گمراه‌کننده است. از یک سو، گروه‌های شکارچی-گردآورنده‌ که امروز برای مطالعه در دسترسمان‌ هستند، نمایندهٔ سبک زندگی نیاکانمان نیستند، چون به سرزمین‌های حاشیه‌ای رانده شده‌اند و زندگی کوچ‌نشینی در پیش گرفته‌اند. این سبک زندگی انباشت ثروت را ناممکن می‌کند -حتی اگر هیچ دلیل دیگری در کار نباشد- لااقل جابجایی آن دردسر بزرگی است. در مقابل، شکارچی-گردآورندگان یکجانشین مانند بومیان ساحل شمال‌غربی اقیانوس آرام -که سرشار از ماهی سالمون، انواع توت‌ها و حیوانات خزدار بودند- آشکارا نابرابری‌طلب بودند و نوعی اشرافیت موروثی پدید آوردند که برده‌داری می‌کردند و کالاهای تجملی می‌انباشتند و ثروتشان را در جشن‌های پرزرق‌وبرق پوتلاچ به نمایش می‌گذاشتند. هم‌چنین، در حالی که شکارچی-گردآورندگان کوچ‌نشین گوشت شکار را با یکدیگر تقسیم می‌کردند -چون شکار تا حد زیادی به شانس وابسته است و تقسیم این غنیمت بادآورده باعث می‌شود همگی در برابر روزهایی که دست خالی به خانه برمی‌گردند بیمه شوند- چندان مایل نبودند که غذا‌های گیاهی را تقسیم کنند، چون گردآوری محصول به تلاش فردی بستگی دارد و تقسیم بی‌ضابطهٔ آن باعث سواری‌دادن مجانی به دیگران می‌شود. درجاتی از نابرابری در همهٔ جوامع جهان وجود دارد، همان‌طور که آگاهی از نابرابری هم فراگیر شده است. پژوهشی که اخیراً دربارهٔ نابرابری ثروت در شکارچی‌ها-گردآورندگان (در دارایی‌هایی مانند خانه و قایق و‌ وسایل مربوط به شکار و گردآوری) انجام‌ شده نشان می‌دهد که این جوامع «فرسنگ‌ها با کمونیسم بدوی فاصله داشته‌اند»: شاخص جینی در این جوامع به‌ طور میانگین ۰/۳۳ بود، رقمی که به مقدار جینی درآمد قابل‌تصرف در ایالات متحده در سال ۲۰۱۲ بسیار نزدیک است.

~ اینک روشنگری اثر استیون پینکر
– دکتر معدنی‌ثانی‌ و نظری

در دست ترجمه

کتاب زندگی روی لبهٔ تیغ نه‌ فقط روایتی از خاطرات یک جراح، بلکه تصویری الهام‌بخش از مواجهۀ آدمی با تاریک‌ترین لحظات زندگی است.

•• فصل اول کتاب مستقیماً شما را به اعماق ذهنیات نویسنده می‌برد و شاید کاری کند که بخواهید تا پایان همراهش باقی بمانید.

@derang_pub

جنگ‌ فقط یکی از انواع فجایعی است که طبق منطق ایگور و بوریس، باعث ایجاد برابری می‌شود. والتر شیدل، مورخ، چهار پدیده را به مثابهٔ «چهار سوار هم‌سطح‌کننده» معرفی می‌کند: جنگ‌های مبتنی بر بسیج توده‌ها، انقلاب‌های دگرگون‌ساز، فروپاشی دولت‌ و همه‌گیری‌های مرگبار. این چهار سوار نه‌ تنها ثروت (و در انقلاب‌های کمونیستی، صاحبان آن) را نابود می‌کنند، بلکه با کشتن شمار زیادی از کارگران و افزایش دستمزد جان‌به‌دربردگان، نابرابری را کاهش می‌دهند. شیدل نتیجه می‌گیرد: «همهٔ ماهایی که برای برابری اقتصادی ارزش بیشتری قائل می‌شویم، باید به‌ خاطر داشته باشیم که جز در معدود استثنائات، این برابری همواره از دل رنج و اندوه زاده شده است. مراقب آرزوهایتان باشید».

~ پینکر
–معدنی

کسانی که جوامع سرمایه‌داری مدرن را به سنگدلی در قبال فقرا محکوم می‌کنند، احتمالاً از این واقعیت آگاه نیستند که جوامع پیشاسرمایه‌داری سابق چه مبالغ ناچیزی را صرف کمک به فقرا می‌کردند. مسئله فقط این نیست که آن‌ها به‌طور مطلق پول کمتری داشتند تا خرج کنند، بلکه این است که سهم بسیار کوچک‌تری از ثروتشان را به این امر اختصاص می‌دادند. این سهم بسیار ناچیز بود: از دوران رنسانس تا اوایل قرن بیستم، کشورهای اروپایی به‌طور متوسط فقط ۱٫۵ درصد از تولید ناخالص داخلی‌شان را صرف کمک به فقرا و آموزش و سایر پرداخت‌های اجتماعی می‌کردند. در بسیاری از کشورها و دوره‌ها هم اصلاً هیچ مبلغی خرج نمی‌شد.

~ پینکر
–معدنی

... امروزه، هزینه‌های اجتماعی به‌طور متوسط، حدود ۲۲ درصد از تولید ناخالص داخلی این کشورها را به خود اختصاص می‌دهد.

شکل ۴-۹ : هزینه‌های اجتماعی در کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعهٔ اقتصادی، ۲۰۱۶-۱۸۸۰.

منبع: وبسایت دنیای ما در آمار، اورتیز-اوسپینا و روزر، ۲۰۱۶ب. بر پایهٔ داده‌های لیندرت ۲۰۰۴ و سازمان همکاری و توسعهٔ اقتصادی ۱۹۸۵، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۷. سازمان همکاری و توسعهٔ اقتصادی شامل سی و پنج کشور دموکراتیک با اقتصاد بازار است.

هزینه‌های اجتماعی شهروندان را در برابر افسون کمونیسم و فاشیسم مصون می‌سازد.

فناوری و جهانی‌شدن، در کنار هم، معنای فقیر بودن را -لااقل‌ در کشورهای توسعه‌یافته- دگرگون کرده‌‌اند. کلیشهٔ قدیمی فقر فردی بود بی‌چیز و تکیده در جامه‌ای پاره و مندرس. امروزه، فقرا هم احتمالاً به اندازهٔ کارفرماهایشان اضافه‌وزن دارند و همان لباس‌های پلار و کتانی و جین را می‌پوشند. به فقرا قبلاً نادارها می‌گفتند. در سال ۲۰۱۱، بیش از ۹۵ درصد خانواده‌های آمریکاییِ زیر خط فقر برق، آب لوله‌کشی، توالت سیفون‌دار، یخچال، اجاق و تلویزیون رنگی داشتند (یک‌ قرن و نیم پیش، خاندان‌های روتشیلد و آستور و وندربیلت هیچ‌ کدام از این‌ امکانات را نداشتند)...

~ پینکر
–معدنی

ص ۴۰

زندگی روی لبهٔ تیغ اثر راهول جاندیال
–میثم همدمی

https://t.me/derang_pub/10

ص ۴۲

زندگی روی لبهٔ تیغ اثر راهول جاندیال
–میثم همدمی

https://t.me/derang_pub/10

ص ۶۰

زندگی روی لبهٔ تیغ اثر راهول جاندیال
–میثم همدمی

همی کورپکتومی عملی جراحی و بسیار شدید است که در آن تمام بخش پایینی بدن، شامل پاها، استخوان‌های لگن، اندام‌های تناسلی و سیستم‌های دفع ادرار و مدفوع با برش از ستون فقرات کمری قطع و برداشته می‌شوند. این عمل تنها برای بیمارانی که دچار بیماری‌های شدید و کشنده (مانند سرطان‌های پیشرفته لگن، عفونت‌های غیرقابل کنترل یا آسیب‌های تروماتیک) هستند و هیچ راه درمانی دیگری ندارند، انجام می‌گیرد.


https://t.me/derang_pub/10

ص ۶۱

زندگی روی لبهٔ تیغ اثر راهول جاندیال
–میثم همدمی

https://t.me/derang_pub/10

ص ۶۵

زندگی روی لبهٔ تیغ اثر راهول جاندیال
–میثم همدمی

https://t.me/derang_pub/10

اگر از کاندوم استفاده نکنی اینجوری میشه.

آیا مدام گوشی تلفنتان را چک می‌کنید؟ آیا حفظ تمرکز برایتان به کاری دشوار بدل شده است؟ اگر چنین است، مقصر دوپامین است، ماده‌ای عصب‌شیمیایی که مدام شما را به‌سوی لذت‌های آنی سوق می‌دهد و از انجام وظایف دشوار و عمیق بازمی‌دارد.کتاب حاضر به نحوی موجز و با زبانی روان نشان می‌دهد که چگونه می‌توانید از دام دوپامین بگریزید و بدین ترتیب از وابستگی مفرط به شبکه‌های اجتماعی رهایی یابید، ذهنتان را برای کارهای مهم و دشوار مهیا سازید و بار دیگر تمرکزتان را بازیابید.

•• می‌توانید کتاب را از طریق مراجعه به وب‌سایت ما (Derangpub.com) یا از دایــرکت اینســتاگرام سفــارش دهید.


#نشر_درنگ #دوپامین #خودیاری #تمرکز #توجه #سارا_ولی_زاده #روانشناسی #حواس‌پرتی

@derang_pub