I am convinced that the act of thinking logically cannot possibly be natural to the human mind. If it were, then mathematics would be everybody’s easiest course at school and our species would not have taken several millennia to figure out the scientific method.

—Neil deGrasse Tyson

ترجمه اعضای کانال:
من دریافته‌ام که عمل منطقی فکر کردن، هرگز نمی‌تواند بخشی از عملکرد طبیعی ذهن ما باشد. اگر چنین بود، ریاضیات آسان‌ترین درس مدرسه بود، و گونهٔ ما، هزاران سال طول نمی‌داد تا روشمندی علمی را ابداع کند.

~ نیل دگراسه تایسون

احساس تنهایی
احساس تنهایی برای همه هر از گاهی پیش میاد. ولی فقط عده کمی از ما میدونیم که این احساس چقدر برای اجداد ما اهمیت داشته - و اینکه دنیای مدرن ما میتونه تبدیل به چیزی بشه که واقعا عذابمون بده. چرا احساس تنهایی می کنیم و چه کاری در موردش میشه کرد؟

ترجمهٔ حمیدرضا بیدار

افراط در بازشناختن عاملیت وقایع

~ استیون نوولا

یک چیز، چیست؟
در بنیادی ترین حالت تفکر، چیزها چیستند؟ چرا چیزها وجود دارند؟ و چرا چیزها اینطور رفتار میکنند؟

ترجمهٔ حمیدرضا بیدار

چطور پیری رو درمان کنیم؟
چی میشد اگه میتونستیم جلوی پیر شدن رو برای همیشه بگیریم؟

ترجمهٔ حمیدرضا بیدار

سوگیری‌های شناختی و قواعد اکتشافی
استیون نوولا

پرفسور نوولا با این حقیقت موضوع رو شروع میکنه که ما انسان‌ها شبیه به وولکان‌ها (شخصیت‌های سریال پیشتازان فضا که کاملاً منطقی بودن) نیستیم. تفکر ما مثل آب خوردن تحت تاثیر عوامل سطحی، احساسی و دلایل غیرمنطقی قرار میگیره. و میگه کل صنعت بازاریابی بر همین اساس بنا شده.

ذهن ما برای صرفه‌جویی در انرژی و زمان از میان‌برهای ذهنی استفاده میکنه. این میان‌برها همون قواعد اکتشافی هستند. یعنی قواعد سرانگشتی و ساده‌ای که به ما اجازه میدن به سرعت یه موقعیت رو قضاوت و به یه پاسخ احتمالی برسیم. در اغلب مواقع مفیدن و ما رو به نتیجه درست میرسونند. مثلا می‌بینید آسمون ابری و تاریکه و احتمال میدید که قراره بارون بیاد پس چتر بردارم. ولی خب همانطور که جناب نوولا توضیح میده این قواعد موقعیت‌ها رو ساده‌سازی میکنن و همیشه درست از آب درنمیان.

حالا اگر استفاده از میان‌برهای ذهنی منجر به خطای سیستماتیک بشه و ما از واقعیت منحرف بشیم، اینجا دیگه با یه سوگیری شناختی طرفیم. سوگیری شناختی یه نقص در پردازش اطلاعاته. تمایل ناخودآگاه برای اینکه به شیوه‌ای خاص فکر کنیم، از برخی اطلاعات طرفداری کنیم و برخی نتایج رو به برخی نتایج دیگه ترجیح بدیم.

که این موضوع رو دنیل کانمن خیلی زیبا توضیح داده:
اطمینانی که مردم به باورهاشون دارن، مقیاسی برای سنجش کیفیت شواهد نیست، بلکه مقیاس انسجام داستانیه که ذهن موفق به ساختن اون شده.

یعنی ذهن ما یه داستان منسجم رو به شواهد واقعی اما پراکنده ترجیح میده و این موضوع بنیان اغلب سوگیری‌هاست.

و توضیح میده که این دو مفهوم دو روی یه سکه هستن. میان‌برها چیزهایی هستن که راحت و سریع یاد ما میان و ما هم میگیم لابد مهم‌تر و محتمل‌ترند. این میان‌بر می‌تونه منجر به سوگیری در دسترس بودن بشه. مثلا ناخودآگاه فکر میکنیم مسافرت با هواپیما خیلی خطرناکتر از رانندگی هست. در حالی که آمارها خلاف این قضیه ست. یا ممکنه فکر کنیم شهربازی خطرناکتر از دوچرخه‌سواری هست وو...

حالا آیا ما در برابر این خطاها درمانده هستیم؟ جناب نوولا میگه نه، میتونیم از مفهومی به نام فراشناخت استفاده کنیم. فراشناخت یعنی فکر کردن درباره تفکر خودمون. از یه تمثیل استفاده کرده و ذهن ما رومثل یه کشتی بادبانی در نظر گرفته و جریان آب و باد رو هم مثل قواعد و سوگیرها. فراشناخت چطور عمل می‌کنه؟ شما باید سکان رو به‌دست بگیرید و بادبان ها رو تنظیم کنید و کشتی رو به سمت نتایج قابل اعتماد هدایت کنید. ما نمی‌تونیم اونا رو حذف کنیم ولی میتونیم با آگاهی ازشون بدونیم چه بلایی داره سرمون میاد و کجاها باید صبر کنیم و آروم حرکت کنیم.