دیوید باراش

دیوید باراش

دیوید باراش

اینجا یه حمله ریزی داریم به کتاب سرشت جنسی انسان از کریستوفر رایان

دیوید باراش

قبلا بهش می‌گفتن مادر‌مکان الان شده داماد سر خونه. 😅

دیوید باراش

دیوید باراش

دیوید باراش

دیوید باراش

بخش زیادی از گپ‌وگفت‌های عمومی دربارهٔ کاستن از تغییرات اقلیمی بر فداکاری‌های داوطلبانه‌ای مانند بازیافت، کاهش مسافت حمل غذا، جداکردن شارژرها از پریز برق و اقداماتی از این قبیل تأکید می‌کند (خود من هم در چندین کارزار از این نوع که توسط دانشجویان هاروارد رهبری می‌شد، برای پوسترها ژست گرفته‌ام). اما این کارها -هر چه قدر هم که احساس فضیلت را در ما برانگیزند- در واقع، ما را از اَبَرچالشی که پیش رو داریم، غافل می‌کنند. مشکل اینجاست که انتشار کربن نمونهٔ کلاسیکی از بازی کالاهای عمومی است که به تراژدی منابع مشترک هم معروف است. در این بازی، هر فرد از فداکاری دیگران سود می‌برد و از فداکاری خودش ضرر می‌کند. در نتیجه، همه انگیزه دارند که سواری مجانی بگیرند و بگذارند دیگران فدا شوند و نهایتاً، همه ضرر می‌کنند. راه‌حل استاندارد برای این معضل وجود قدرتی قهری است که مفت‌سواران را تنبیه کند، اما هر حکومتی که آن اندازه قدرت تمامیت‌خواهانه‌ داشته باشد که سفالگری هنری را لغو کند، بعید است آن قدرت را فقط در جهت تأمین خیر عمومی به کار بگیرد. راه دیگر آن است که این خیال را در سر بپروریم ‌که اقناع اخلاقی آن قدر نیرومند هست که همه را به انجام فداکاری‌های لازم وادارد. درست است که انسان‌ها احساسات جمعی دارند، اما عاقلانه نیست که سرنوشت سیاره را به این امید موهوم گره بزنیم که میلیاردها نفر همزمان داوطلب می‌شوند و علیه منافع شخصی‌شان عمل می‌کنند. مهم‌تر از همه، میزان فداکاری لازم برای کاهش انتشار کربن به نصف و سپس به‌صفررساندن انتشار آن بسیار فراتر از چشم‌پوشی از زیورآلات است. برای این آرمان، باید از برق، گرمایش، سیمان، فولاد، کاغذ، سفر، غذا و پوشاک مقرون‌به‌صرفه چشم بپوشیم.

اندر باب پوچ‌بودن فداکاری‌های داوطلبانه و سرگرم‌کن برای نجات محیط زیست!

ریاضیات
دکتر شهشهانی

در یکی از روزهای سرد فوریهٔ سال ۲۰۱۸، در لندن، تظاهرات کوچکی روبه‌روی سینمایی در نزدیکیِ سیرک پیکدیلی برپا شده بود. معترضان آرام که خود را در لباس‌های گرم پیچیده‌ بودند، پلاکاردهایی در دست داشتند که رویشان با حروف بزرگ نوشته شده بود: «ساکت‌شده». اغلب رهگذران لندنی که شتابان راهی ایستگاه‌های اتوبوس یا میخانه‌های «سوهو» بودند‌، به آنها اعتنا نمی‌کردند. زوج رهگذری متوجه شدند که جمعیت عمدتاً از میانسالان و سالمندان تشکیل شده است. یکی‌شان گفت: «احتمالاً طرفدارای حزب یوکیپ‌ن». اما این طور نبود. این عدهٔ معدود برای تماشای فیلمی به نام «صداهای ساکت‌شدگان» به اینجا آمده بودند.

جنون جمعی
داگلاس ماری

آیا جنگ به پایان رسیده است؟ توضیح یک پارادوکس
ما در صلح آمیز ترین دوره تاریخ زندگی می کنیم. چی؟! حتما میگید شوخی می کنیم؟ همچین چیزی نمیتونه صحیح باشه، الان بیشتر از هر زمانی شاهد جنگ هستیم. واقعیت رو بخواید، نه، انسانهای کمتر و کمتری در جنگ ها کشته میشن، با وجود اینکه جمعیت جهان از هر زمانی بیشتره... و اعداد و ارقام اینو اثبات می کنه! در این ویدئو توضیح میدیم که چطور به چنین نتیجه ای رسیدیم، و چرا ممکنه که جنگ به تاریخ بپوینده.

ترجمهٔ حمیدرضا بیدار

عصب‌شناسی باورها
مایکل شرمر:

تفکر منطقی همیشه بر ذهن ما حاکم نیست. مغز انسان در طول میلیون‌ها سال، نه به عنوان یک ابزار منطقی بی‌نقص، بلکه به عنوان یک «موتور باورمند» تکامل یافته است. ماشینی برای بقا که اولویتش نه حقیقت مطلق، بلکه تصمیم‌گیری سریع در شرایط عدم قطعیت بوده است. درک این سازوکارهای تکاملی برای فهم خطاهای شناختی رایج، تفکر خرافی و جادویی که همگی ما مستعد آن هستیم، اهمیتی استراتژیک دارد. این تمایل ذاتی برای باورمندی، بر دو ستون اصلی استوار است: پترنیسیتی (Patternicity) یا الگویابی و عاملیت‌باوری (Agenticity) یا نسبت دادن نیت و اراده به آن الگوها. این دو فرایند سنگ‌بنای بسیاری از نظام‌های اعتقادی بشر را تشکیل می‌دهند.

چرا همه‌جا الگو می‌بینیم؟

پترنیسیتی به تمایل مغز برای یافتن الگوهای معنادار در میان انبوهی از داده‌های معنادار و بی‌معنا (نویز) گفته می‌شود. این ویژگی یک استراتژی تکاملی حیاتی برای بقا در محیط‌های پرخطر اجدادمان بوده است. مغز ما به عنوان یک ماشین شناسایی الگو تکامل یافته تا از طریق تداعی معانی، به درکی از محیط برسد که به بقا و زادوولد کمک کند.
برای درک بهتر این موضوع، یک انسان اولیه را در دشت‌های آفریقا، سه میلیون سال پیش، تصور کنید که صدای خش‌خشی را از میان علف‌ها می‌شنود. او با دو انتخاب سرنوشت‌ساز روبروست:

خطای نوع اول (مثبت کاذب): او فرض می‌کند صدا متعلق به یک شکارچی خطرناک است، اما در واقع فقط وزش باد بوده. در این حالت، او یک الگو را واقعی پنداشته در حالی که نبوده است. هزینه این خطا، تنها کمی احتیاط بی‌مورد و مصرف انرژی است.

خطای نوع دوم (منفی کاذب): او فرض می‌کند صدا فقط باد است، اما در حقیقت یک شکارچی در کمین اوست. در این حالت، او یک الگوی واقعی را نادیده گرفته است. هزینه این خطا، تبدیل شدن به ناهار آن شکارچی و حذف از چرخهٔ تکامل است.

از دیدگاه تکاملی، هزینه ارتکاب خطای نوع دوم (مرگ) به مراتب سنگین‌تر از هزینه خطای نوع اول (احتیاط بی‌مورد) بوده است. این نابرابری در هزینه باعث شده که «موقعیت پیش‌فرض مغز، فرض واقعی بودن تمام الگوها باشد». این سازوکار، اساس تفکر خرافی و جادویی را تشکیل می‌دهد. این تمایل ذاتی به الگویابی، ارتباط تنگاتنگی با عوامل روانشناختی، به خصوص احساس کنترل فرد بر محیط خود دارد.

روانشناسی کنترل و باور

ارتباط مستقیمی بین پترنیسیتی و مفهومی روانشناختی به نام کانون کنترل (Locus of Control) وجود دارد. این مفهوم توضیح می‌دهد که باور فرد به میزان کنترلی که بر شرایط زندگی خود دارد، بر تمایل او به دیدن الگوها و در نتیجه، ایجاد باورهای خرافی تأثیر می‌گذارد. به طور کلی، دو نوع کانون کنترل وجود دارد:

کانون کنترل درونی: افرادی که معتقدند خودشان وقایع را رقم می‌زنند و بر شرایط کنترل دارند.

کانون کنترل بیرونی: افرادی که فکر می‌کنند شرایط خارج از کنترل آن‌هاست و وقایع برایشان «اتفاق می‌افتد».

محیط و میزان عدم قطعیت در آن نیز نقشی کلیدی ایفا می‌کند. مطالعات کلاسیک انسان‌شناس، برانیسلاو مالینوفسکی، بر روی جزیره‌نشینان تروبریاند در اقیانوس آرام جنوبی نشان داد که هرچه سطح عدم قطعیت در محیط افزایش می‌یافت، رفتارهای خرافی نیز بیشتر می‌شد. برای مثال، ماهی‌گیران قبل از رفتن به آب‌های آزاد و خطرناک، آیین‌های پیچیده‌ای اجرا می‌کردند، اما برای ماهی‌گیری در تالاب‌های امن، چنین رفتارهایی مشاهده نمی‌شد.
در همین راستا، آزمایش‌های سوزان بلکمور، روانشناس تجربی، این ارتباط را بیشتر روشن کرد. او دریافت افرادی که به ادراک فراحسی (ESP) معتقد بودند، تمایل بیشتری داشتند تا در مجموعه داده‌های تصادفی، الگوهای معنادار ببینند. این افراد در شناسایی الگوها، خطاهای نوع اول (مثبت کاذب) بیشتری نسبت به افراد شکاک مرتکب می‌شدند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که باورهای ما، نحوه پردازش اطلاعات در مغزمان را شکل می‌دهند. حال بیایید ببینیم این پدیده‌ها در معماری خود مغز چگونه بازتاب می‌یابند.