۶. نتیجه سرکوب را معکوس کنید

۷. این اتحاد است، ابله!

۸. مسیر خود به سمت پیروزی را برنامه‌ریزی کنید

۹. اهریمنان خشونت

۱۰. کاری که آغاز کرده‌اید را به سرانجام برسانید

۱۱. باید به خود اتکا کرد

۱۲. سخن آخر

رو این پیام ریپلای زدم تا یادتون باشه که ما درنهایت نهایت آدم معمولی هستیم و باید برای روز موعود آماده بشیم. تو عصر OSINT، هر کسی با اینترنت می‌تونه پرواز تانکرهای سوخت‌رسان، جابه‌جایی ناوها یا ورود جنگنده‌ها رو ردیابی کنه. وقتی چنین چیزهایی عمومی میشه صرفاً دارن فشار روانی میارن یا اطلاعات غلط پخش می‌کنند یا ممکنه بخشی از نمایش قدرت باشه، می‌تونه یجور بازدارندگی ایجاد کنه و هزاران دلیل دیگه و درنهایت اندازه این خبر ارزش داره که همه جا میگن: ما محاصره هستیم. خارج از این بالا برید پایین بیایید دارید تو زمین فریب مدرن می‌چرخید و وقتتون رو تلف می‌کنید.
حالا خوشبختانه اونایی که الگوریتم دور ما جمع‌شون کرده، بیشتر روی منابع معتبر حساس هستند.
ضروریات رو ذخیره و آماده کنید، تو خونه‌تون جای امنی رو برای پناه گرفتن مشخص کنید، بخشی از پولتون رو نقد و در صورت امکان دلاری در دست داشته باشید.
به زندگی معمول بپردازید، برای سناریوهای مختلف هم آماده باشید. و مسئله دیگه اینکه تو ذهن خودتون برای این موضوع زمان مشخص نکنید. اون چیزی که منتظرش هستیم؛ ناجی نیست. ما خودمون ناجی هستیم. اون صرفا یه کمک بزرگه. باید امید فعال داشته باشیم و به جای ایشالا ماشالا، اهدافی برای ضربه زدن و گرفتن حقمون داشته باشیم. نه منفعل منفعل باشیم و نه امید واهی داشته باشیم. برای ابعاد مختلف تا جای امکان برنامه بریزیم.

–نظری

راهنمای حقوقی برای معترضان (مسائل‌ شکلی)

~ دادبان

توی خیلی از کشورهایی که درگیر جنگ هستن، مثل اوکراین، تکنولوژی به داد مردم میرسه، نه اینکه علیهشون استفاده بشه. همون لحظه‌ای که خطر نزدیک میشه هشدار میدن، مسیر امن معرفی می‌کنن، میگن کجا محدوده خطره و کجا پناهگاهه، چطور میشه زنده موند و از کجا خبر درست گرفت. اینترنت رو قطع نمی‌کنن؛ تقویتش می‌کنن، چون جون آدم‌ها براشون مهمه.

مردم وسط بحران حق دارن بدونن چی شده، کجا امن‌تره، چطور باید خودشون و خانوادشون رو نجات بدن. اما اینجا انگار اولین، راحت‌ترین و همیشگی‌ترین تصمیم، فقط "قطع کردنه". اینترنت رو می‌بندن، روی ماهواره‌ها پارازیت میندازن و به اسم امنیت، مردم رو عمداً توی بی‌خبری و ترس نگه می‌دارن!

حدود ۴۰ روزه که تصویر قتل‌عام ده‌ها هزار انسان جلوی چشممونه. این جنایت‌هارو نتونستین با قطع اینترنت سرپوش بذارین، اما بازم در اولین ساعات از شروع جنگ سراغ قطع اینترنت رفتین. حقیقت شاید دیر برسه، اما همیشه راه خودشو باز می‌کنه.

نه می‌بخشیم، نه فراموش می‌کنیم و نه بی‌حساب می‌مونه! هرچقدر می‌خواین زمین رو حفر کنین، اما راه فراری نیست و در برابر میلیون‌ها بازمانده، باید پاسخگوی ۴۷ سال رنج، درد و غارت باشین.

🔍 ircf.space
@ircfspace

فصل دهم محیط زیست

... هراس دیگری که در دههٔ ۶۰ میلادی وجود داشت این بود که منابع جهان تمام خواهد شد، اما منابع انگار تمامی نداشت. دههٔ ۸۰ میلادی آمد و رفت؛ بدون قحطی‌هایی که قرار بود ده‌ها میلیون آمریکایی و میلیاردها نفر در سراسر جهان را از گرسنگی بکُشد. سپس، سال ۱۹۹۲ فرا رسید و برخلاف پیش‌بینی‌های کتاب پرفروش «مرزهای رشد» در سال ۱۹۷۲ و نوشته‌های مشابه، ذخایر آلومینیوم و مس و کروم، طلا و نیکل و قلع یا تنگستن یا روی جهان تمام نشد. (در سال ۱۹۸۰، پل ارلیش با جولیان سایمونِ اقتصاددان شرط‌بندی معروفی کرد که پنج فلز از این فهرست تا پایان دهه کمیاب‌تر و در نتیجه، گران‌تر خواهد شد و هر پنج شرط را باخت. در واقع، بیشتر فلزات و مواد معدنی فعلی از سال ۱۹۶۰ ارزان‌تر است). از دههٔ ۷۰ میلادی تا اوایل ۲۰۰۰، مجله‌های خبری متناوباً گزارش‌ روی جلدشان را به منابع نفتی جهان اختصاص می‌دادند و تصویری چاپ می‌کردند که در آن، آمپر بنزین روی نشانگر «خالی» جا خوش کرده بود. درسال ۲۰۱۳، آتلانتیک گزارش روی جلد خود را به انقلاب فِرَکینگ [استخراج نفت و گاز از لایه‌های سنگیِ سخت با تزریق آب و شن و مواد شیمیایی با فشار. با این کار، ترک‌های ریزی در سنگ ایجاد و نفت یا گاز محبوس‌ درون آن آزاد می‌شود؛ توضیح مترجم] اختصاص داد و با عنوان «هرگز نفت تمام نمی‌کنیم» به چاپ رساند.

بعد، نوبت به عناصر خاکی کمیاب رسید. ایتریوم، اسکاندیوم، یوروپیوم و لانتانیوم از آن دسته است که لابد از جدول تناوبی کلاس شیمی یا از آهنگ «عناصر» تام لرر به یادشان دارید. این فلزات جزء حیاتی آهن‌رباها و لامپ‌های فلورسنت، صفحه‌های نمایش و کاتالیزورها، لیزرها و خازن‌ها، شیشه‌های اُپتیکال و سایر کاربردهای پیشرفتهٔ فن‌آوری هستند. به ما هشدار می‌دادند اگر ذخایر این فلزات تمام شود، جهان با کمبودهای شدید و فروپاشی صنعت فن‌آوری مواجه خواهد شد و شاید هم مجبور شویم با چین که ۹۵ درصد منابع جهانی این فلزات را در اختیار دارد، بجنگیم. همین پیش‌بینی بود که در اواخر قرن بیستم، به بحران بزرگ یوروپیوم منجر شد؛ زمانی که جهان این عنصر حیاتی در نقاط فسفری لامپ‌های پرتوی کاتدی در تلویزیون‌های رنگی و مانیتورهای کامپیوتر را از دست داد و جامعه به دو دسته تقسیم شد: داراها که آخرین تلویزیون‌های رنگی سالم را احتکار می‌کردند و نادارهای خشمگین که مجبور بودند با تلویزیون‌های سیاه‌وسفید سر کنند. چی؟ تا حالا اسمش به گوشتان نخورده‌؟ بله. یکی از دلایلی که چنین بحرانی هرگز رخ نداد این بود که لامپ‌های پرتوی کاتدی جای خود را به نمایشگرهای کریستال مایع داد که از عناصر رایج ساخته می‌شود. جنگ بر سر فلزات خاکی کمیاب؟ در واقع، وقتی چین در سال ۲۰۱۰ صادرات خود را محدود کرد (نه به دلیل کمبود منابع، بلکه به‌عنوان سلاح ژئوپولیتیک و سوداگرانه)، کشورهای دیگر شروع کردند به استخراج عناصر کمیاب از معادن خود و بازیافت آنها از پسماند صنعتی و مهندسی مجدد محصولات، به‌ نحو‌ی که دیگر به آنها نیازی نداشته باشند...

~ پینکر
– معدنی

نمی‌دونم چرا آمریکا داره این شوک رو بدنیا وارد میکنه (چون مثل آب خوردن می‌تونه معرکه‌‌ای که وجود داره رو جمع کنه). اما از کار افتادن خلیج فارس روند انتقال انرژی رو چند دهه جلو میندازه. سرمایه‌گذاری جهانی با سرعت به سمت توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر، انرژی هسته‌ای، تولید هیدروژن و برقی‌سازی کامل صنعت حمل‌ونقل می‌ره تا وابستگی به سوخت‌های فسیلی خاورمیانه به حداقل ممکن برسه.
گرچه از قبل هم عربستان و امارات زیرساخت‌هایی (خط لوله‌) رو برای روز مبادا آماده کرده بودند.

اثر پلاسبو

جفری دین و ایوان کِلی