توی خیلی از کشورهایی که درگیر جنگ هستن، مثل اوکراین، تکنولوژی به داد مردم میرسه، نه اینکه علیهشون استفاده بشه. همون لحظه‌ای که خطر نزدیک میشه هشدار میدن، مسیر امن معرفی می‌کنن، میگن کجا محدوده خطره و کجا پناهگاهه، چطور میشه زنده موند و از کجا خبر درست گرفت. اینترنت رو قطع نمی‌کنن؛ تقویتش می‌کنن، چون جون آدم‌ها براشون مهمه.

مردم وسط بحران حق دارن بدونن چی شده، کجا امن‌تره، چطور باید خودشون و خانوادشون رو نجات بدن. اما اینجا انگار اولین، راحت‌ترین و همیشگی‌ترین تصمیم، فقط "قطع کردنه". اینترنت رو می‌بندن، روی ماهواره‌ها پارازیت میندازن و به اسم امنیت، مردم رو عمداً توی بی‌خبری و ترس نگه می‌دارن!

حدود ۴۰ روزه که تصویر قتل‌عام ده‌ها هزار انسان جلوی چشممونه. این جنایت‌هارو نتونستین با قطع اینترنت سرپوش بذارین، اما بازم در اولین ساعات از شروع جنگ سراغ قطع اینترنت رفتین. حقیقت شاید دیر برسه، اما همیشه راه خودشو باز می‌کنه.

نه می‌بخشیم، نه فراموش می‌کنیم و نه بی‌حساب می‌مونه! هرچقدر می‌خواین زمین رو حفر کنین، اما راه فراری نیست و در برابر میلیون‌ها بازمانده، باید پاسخگوی ۴۷ سال رنج، درد و غارت باشین.

🔍 ircf.space
@ircfspace

فصل دهم محیط زیست

... هراس دیگری که در دههٔ ۶۰ میلادی وجود داشت این بود که منابع جهان تمام خواهد شد، اما منابع انگار تمامی نداشت. دههٔ ۸۰ میلادی آمد و رفت؛ بدون قحطی‌هایی که قرار بود ده‌ها میلیون آمریکایی و میلیاردها نفر در سراسر جهان را از گرسنگی بکُشد. سپس، سال ۱۹۹۲ فرا رسید و برخلاف پیش‌بینی‌های کتاب پرفروش «مرزهای رشد» در سال ۱۹۷۲ و نوشته‌های مشابه، ذخایر آلومینیوم و مس و کروم، طلا و نیکل و قلع یا تنگستن یا روی جهان تمام نشد. (در سال ۱۹۸۰، پل ارلیش با جولیان سایمونِ اقتصاددان شرط‌بندی معروفی کرد که پنج فلز از این فهرست تا پایان دهه کمیاب‌تر و در نتیجه، گران‌تر خواهد شد و هر پنج شرط را باخت. در واقع، بیشتر فلزات و مواد معدنی فعلی از سال ۱۹۶۰ ارزان‌تر است). از دههٔ ۷۰ میلادی تا اوایل ۲۰۰۰، مجله‌های خبری متناوباً گزارش‌ روی جلدشان را به منابع نفتی جهان اختصاص می‌دادند و تصویری چاپ می‌کردند که در آن، آمپر بنزین روی نشانگر «خالی» جا خوش کرده بود. درسال ۲۰۱۳، آتلانتیک گزارش روی جلد خود را به انقلاب فِرَکینگ [استخراج نفت و گاز از لایه‌های سنگیِ سخت با تزریق آب و شن و مواد شیمیایی با فشار. با این کار، ترک‌های ریزی در سنگ ایجاد و نفت یا گاز محبوس‌ درون آن آزاد می‌شود؛ توضیح مترجم] اختصاص داد و با عنوان «هرگز نفت تمام نمی‌کنیم» به چاپ رساند.

بعد، نوبت به عناصر خاکی کمیاب رسید. ایتریوم، اسکاندیوم، یوروپیوم و لانتانیوم از آن دسته است که لابد از جدول تناوبی کلاس شیمی یا از آهنگ «عناصر» تام لرر به یادشان دارید. این فلزات جزء حیاتی آهن‌رباها و لامپ‌های فلورسنت، صفحه‌های نمایش و کاتالیزورها، لیزرها و خازن‌ها، شیشه‌های اُپتیکال و سایر کاربردهای پیشرفتهٔ فن‌آوری هستند. به ما هشدار می‌دادند اگر ذخایر این فلزات تمام شود، جهان با کمبودهای شدید و فروپاشی صنعت فن‌آوری مواجه خواهد شد و شاید هم مجبور شویم با چین که ۹۵ درصد منابع جهانی این فلزات را در اختیار دارد، بجنگیم. همین پیش‌بینی بود که در اواخر قرن بیستم، به بحران بزرگ یوروپیوم منجر شد؛ زمانی که جهان این عنصر حیاتی در نقاط فسفری لامپ‌های پرتوی کاتدی در تلویزیون‌های رنگی و مانیتورهای کامپیوتر را از دست داد و جامعه به دو دسته تقسیم شد: داراها که آخرین تلویزیون‌های رنگی سالم را احتکار می‌کردند و نادارهای خشمگین که مجبور بودند با تلویزیون‌های سیاه‌وسفید سر کنند. چی؟ تا حالا اسمش به گوشتان نخورده‌؟ بله. یکی از دلایلی که چنین بحرانی هرگز رخ نداد این بود که لامپ‌های پرتوی کاتدی جای خود را به نمایشگرهای کریستال مایع داد که از عناصر رایج ساخته می‌شود. جنگ بر سر فلزات خاکی کمیاب؟ در واقع، وقتی چین در سال ۲۰۱۰ صادرات خود را محدود کرد (نه به دلیل کمبود منابع، بلکه به‌عنوان سلاح ژئوپولیتیک و سوداگرانه)، کشورهای دیگر شروع کردند به استخراج عناصر کمیاب از معادن خود و بازیافت آنها از پسماند صنعتی و مهندسی مجدد محصولات، به‌ نحو‌ی که دیگر به آنها نیازی نداشته باشند...

~ پینکر
– معدنی

نمی‌دونم چرا آمریکا داره این شوک رو بدنیا وارد میکنه (چون مثل آب خوردن می‌تونه معرکه‌‌ای که وجود داره رو جمع کنه). اما از کار افتادن خلیج فارس روند انتقال انرژی رو چند دهه جلو میندازه. سرمایه‌گذاری جهانی با سرعت به سمت توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر، انرژی هسته‌ای، تولید هیدروژن و برقی‌سازی کامل صنعت حمل‌ونقل می‌ره تا وابستگی به سوخت‌های فسیلی خاورمیانه به حداقل ممکن برسه.
گرچه از قبل هم عربستان و امارات زیرساخت‌هایی (خط لوله‌) رو برای روز مبادا آماده کرده بودند.

اثر پلاسبو

جفری دین و ایوان کِلی

همه برابرن، اما برخی برابرترن

شهروند درجه یک = خط سفید (اینترنت)
شهروند درجه دو = اینترنت پرو (فیلترنت)
شهروند درجه سه (رعیت) = اینترانت (شبکه داخلی)
شهروند درجه چهار (از شبکه داخلی هم استفاده نمیکنه) = محرومیت کامل

پوپر تو کتاب جامعه باز و دشمنان آن یه نقل قول جالبی داره که تو بخش هگل و مارکس فکر کنم بهش پرداخته:

The attempt to make heaven on earth invariably produces hell.
سودای برپایی بهشت بر روی زمین، لاجرم به آفرینش جهنم ختم می‌شود.

پوپر میگه ایدئولوژی‌هایی که می‌خوان جامعه رو به یک‌باره و طبق یه طرح خفن کامل کنن، مثلا یه جامعه ایده‌آل، بی‌نقص، یا بهشت دنیوی، همیشه به نتیجه عکس می‌رسن: سرکوب، نابردباری و جهنم واقعی.
دلیلش اینه که چنین طرح‌هایی نیاز به دانش کامل از آینده و جامعه دارن (که غیرممکنه) و برای اجراشون باید افراد رو مطابق الگو تغییر بدن یا حذف کنن.

در عوض، پوپر میگه به جای اینکه برای اون خیر نهایی بجنگی، دستت درد نکنه اگر آدم خوبی هستی بیا با شرهای موجود مثل فقر، ظلم، بیماری و غیره مبارزه کنیم، بدون ادعای ساختن بهشت.

شباهت من و دیوارهای خانه این است که هر دو به ناچار ایستاده‌ایم...

به مرگ گرفته‌اند (قطعی کامل اینترنت) که به تب (فیلترنت و کندی انتقال) رضایت بدهیم.
چه زمانهٔ نامرادی

فیلم Nuremberg

سریال Severance

اشیای پرنده برساختی

ساده‌تر است که مشاهدات شی پرنده ناشناخته را به جای تلاش‌های نامعلوم فرازمینیان، به بی‌خردی‌های معلوم زمینیان نسبت دهیم. (ریچارد فاینمن)

این واقعیت ناخوشایند که پدیده‌ای می‌تواند از بیخ و بن توسط آدم‌های عاقل، جدی، راستگو، درس‌خوانده و فرهیخته دچار سوء برداشت شود، در گزارش‌های مربوط به شی پرنده ناشناخته آشکارا نمود می‌یابد.
موردی واقعی: در ۳ مارس ۱۹۶۸ یک شی پرنده ناشناخته توسط شاهدهای متعددی در چندین ایالت دیده شد. در تنسی سه آدم فرهیختهٔ درس‌خوانده (از جمله شهردار شهری بزرگ) نوری را در آسمان دیدند که به سرعت به سمت‌شان می‌آمد. آنان گفتند آن چیزی که از حدود ۳۰۰ متری بالای سرشان گذشت، سفینهٔ فلزی بزرگی بود که در سکوت حرکت می‌کرد. آنان شعله‌هایی نارنجی رنگ را دیدند که از پشت آن بیرون می‌زد و پنجره‌های مربعی زیادی را که از داخل آن شی روشن بود مشاهده کردند. در گزارشی به نیروی هوایی آمریکا، یک شاهد گفت که «آن سفينه به شکل سیگار برگ کلفتی ... به اندازهٔ بدنهٔ یکی از بزرگ‌ترین هواپیماهای ما یا حتی شاید بزرگ‌تر بود.» تقریبا در همان زمان، شش فرد در ایندیانا همان شی پرنده ناشناخته را دیدند. گزارش آنان به نیروی هوایی حاکی از بدنه‌ای به شکل سیگار برگ، حرکت در ارتفاع نوک درختان، خروج آتش از انتهایش مانند موشک و پنجره‌هایی روشن بود. در همان هنگام، دو نفر در اوهایو نیز آن را دیدند. اما آنان گفتند که سه شی نورانی را دیدند، نه یکی. یکی از این شاهدها از دوربین دوچشمی خود برای دیدن بهتر شی پرنده استفاده کرد. او گزارشی مفصل به نیروی هوایی ارائه کرد که بیان می‌کرد که اشیا شبیه «نعلبکی‌های وارون» بودند که در ارتفاع پایین و گروهی در سکوت پرواز می‌کردند.
خوشبختانه دقیقاً می‌دانیم که این شاهدها (و بسیاری دیگر) آن شب در آسمان چه چیزی را دیدند. مدارک فرماندهی پدافند هوایی آمریکای شمالی (NORAD) و مستندات دیگر نشان می‌دهد به هنگام مشاهدهٔ سی پرنده ناشناخته، موشک به کار رفته برای پرتاب سفینهٔ Zond4 شوروی پس از ورود به اتمسفر، در سرتاسر آسمان به صورت تکه‌های نورانی متلاشی شده بود. مسیر آن همان جهت جنوب غربی، شمال شرقی دیده شده توسط شاهدها بود که چندین ایالت را شامل می‌شد. شاهدها فقط نور حاصل از نابودی موشک را دیده بودند.
پس این جزئیات جالب از کجا آب می‌خوردند؛ سفینه‌ای عظیم، نعلبکی‌های وارون، پنجره‌های مربعی، سیگار برگ فلزی؟ آن‌ها برساخته شدند. به گفتهٔ هینز: این شاخ و برگ دادن‌ها کاملا آفریدهٔ ذهن شاهدهایند: نه اینکه آنان دیوانه، مست یا احمق بوده‌اند، بلکه چون مغز انسان به این شیوه کار می‌کند. می‌توان گفت که این شاهدها آنچه را که می‌گویند، دریافته‌اند. ولی این بدان مفهوم نیست که آنان آنچه را که واقعا وجود داشته است، دریافته‌اند. همچنین دقت کنید که برآورد ارتفاع آن شی تا چه اندازه نادقیق بوده است ... [شاهدها] ۳۰۰ متری را تخمین زده‌اند، حال آن که موشک وارد شونده به واقع در ارتفاع چند کیلومتر و ده‌ها کیلومتر دورتر بوده است. هنگامی که شخصی نوری را در آسمان بدون هیچ زمینه‌ای مشاهده می‌کند، مثلا در شب، این عدم دقت کلی به کرات مشاهده می‌شود. در این شرایط، بسیاری از نشانه‌هایی که مغز برای تعیین فاصله به کار می‌گیرد غایب‌اند، پس هیچ مبنای دقیقی برای قضاوت در دست نیست. حتی خلبانان نیز، که فرض می‌شود افرادی خبره در مشاهدهٔ دقیق اشیا در آسمان باشند، با برساختن دریافتی شی پرنده ناشناخته به گمراهی کشیده می‌شوند. مثلا در ۵ ژوئن ۱۹۶۹، در نزدیکی سنت لویی، خلبانان دو خط هوایی و یک جنگندهٔ گارد ملی هوایی، برخوردی نزدیک با آنچه که می‌گفتند اسکادران کاملی از اشیا پرنده ناشناخته بوده است، داشتند. اواخر نیمروز بود که کمک خلبان یکی از هواپیماهای مسافری نخستین بار متوجه اشیا پرنده ناشناخته شد. یک کنترلر ترافیک سازمان هوایی فدرال که اتفاقاً در کابین به عنوان ناظر حضور داشت بعداً گزارش کرد که به نظر می‌رسید اسکادران با هواپیما برخورد خواهد کرد. او گفت به نظر می‌رسید که آن‌ها دارند به شکلی دلهره آور نزدیک می‌شوند، در چند صد متری هواپیما! آن‌ها به رنگ «آلومینیوم براق» و به شکل «هواپیمای آب‌نشین» بودند. دقایقی بعد، خدمهٔ هواپیمای دیگر (۱۲ کیلومتری غرب اولی) عبور سريع اشیا پرنده ناشناخته از کنارشان را به برج مراقبت گزارش دادند. سپس خلبان جنگنده که در پشت هواپیمای مسافری دوم در ۴۱۰۰۰ پایی پرواز می‌کرد، برخوردی نزدیک با اشیا پرنده ناشناخته را مخابره کرد. وی گفت «لعنتی‌ها، داشتند به من می‌زدند». ظاهراً در آخرین لحظه ناگهان اشیا پرنده ناشناخته تغییر مسیر می‌دهند و از سر راهش بالا می‌کشند، یعنی که «در اختیار کنترلی هوشمند» بوده‌اند.

چگونه دربارهٔ چیزهای عجیب بیندیشیم؟
–تئودورشیک، لوئیس وُن

هیچوقت برام سوال نبوده که چرا مردها کمتر از زن‌ها عمر میکنند. رفتار یه مرد رندوم:

ص ۲۰

واقعیت اثر هانس رزلینگ

هانس روسلینگ در یک نظرسنجی متوجه میشه که در سوئد کمتر از یک‌چهارم مردم فکر میکردند که میانگین جهانی امید به زندگی الان اینقدر بالاست! روسلینگ اسم این مجموعه تحقیقات رو گذاشته بود «پروژه جهل». لوگوی پروژه هم عکس یک شامپانزه ست. چون به قول روسلینگ: «اگر گزینه‌ ها رو روی موز می‌نوشتم و به شامپانزه‌ های باغ‌وحش میدادم تا جواب درست رو انتخاب کنند، حتماً از آدم‌ها بهتر عمل میکردند.»