Abiding by Mill’s principles would appear to be hard for many people today. Harder, indeed, than simply changing dogmas. In recent years the accepted opinion on gay rights in America, Britain and most other Western democracies has shifted unimaginably, and for the better. But it has moved so swiftly that it has also seen the replacement of one dogma with another. A move from a position of moral opprobrium to a position of expressing opprobrium to anyone whose views fall even narrowly outside the remit of the newly adopted position. The problem with this is not just that we are at risk of being unable to hear positions that are wrong, but that we may be preventing ourselves from listening to arguments that may be partially true.

جان استوارت میل در کتاب مشهور خود، دربارهٔ آزادی (۱۸۵۹)، چهار دلیل برای ضرورت آزادی بیان در یک جامعهٔ آزاد برمی‌شمرد: نخست و دوم آنکه، نظر مخالف چه بسا درست باشد، یا دست‌کم پاره‌ای از حقیقت را در خود داشته باشد و از این رو، شنیدنش برای اصلاح خطاهای ما ضروری است؛ سوم و چهارم آنکه، حتی اگر نظر مخالف، سراپا خطا باشد، باز هم ابراز آن به یادآوری حقیقت کمک کرده و از تبدیل شدن آن به یک جزم جاهلانه – که اگر به چالش کشیده نشود، خودْ در گذر زمان از میان خواهد رفت – جلوگیری می‌کند.